Έτσι, το δικό τους μήνυμα αλληλεγγύης και στήριξης στον πολύπαθο λαό της Παλαιστίνης, θέλησαν να στείλουν και οι ηθοποιοί της παράστασης «Ιππόλυτος» του Ευρυπίδη που παρουσιάστηκε στο Ηρώδειο, σε σκηνοθεσία της Κατερίνας Ευαγγελάτου, καθώς στο τέλος του έργου ύψωσαν την παλαιστινιακή σημαία. Με τη συμβολική τους κίνηση αυτή, με το να δείξουν απλά τη στήριξη τους σε έναν λαό που τον εξαναγκάζουν σε εξαφάνιση, τάχθηκαν στη σωστή πλευρά της ιστορίας και φώναξαν με μια συλλογική φωνή «Λευτεριά στην Παλαιστίνη». Το κοινό, στην πλειοψηφία του, ένωσε τη φωνή του με τους ηθοποιούς και ανάμεσα σε φωνές και χειροκροτήματα το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο.

Αξίζει να αναφέρουμε ωστόσο, ότι αν και προήρθαν από μια μικρή μερίδα του κοινού, δεν έλειψαν και οι εκφράσεις αποδοκιμασίας και εκείνοι που δυσανασχέτησαν με την κίνηση αυτή των καλλιτεχνών.

Κεντρική φωτογραφία: Facebook

Η μεγάλη πολιτιστική γιορτή της Άνδρου, που πραγματοποιείται στο μοναδικής αισθητικής Ανοιχτό Θέατρο της Χώρας, ξεκινά το Σάββατο 26 Ιουλίου με τη συναυλία της Ευανθίας Ρεμπούτσικα και ολοκληρώνεται το Σάββατο 23 Αυγούστου με τη συναυλία της Ιουλίας Καραπατάκη. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τις επιδαύριες παραγωγές «Ανδρομάχη» και «Ηλέκτρα», τη μοναδική εκτός Αθηνών καλοκαιρινή συναυλία του Γιώργου Χατζηνάσιου, την παράσταση “Vanya” με τον Γιώργο Καραμίχο (σε αποκλειστική εμφάνιση στην Άνδρο μετά τις επιτυχημένες παραστάσεις στο Θέατρο Τέχνης), καθώς και τη συναυλία του διεθνώς αναγνωρισμένου συνθέτη Περικλή Κανάρη.

Ο Φοίβος Δεληβοριάς παρουσιάζει δύο διαφορετικές συναυλίες: μία με αγαπημένα τραγούδια από την πορεία του και μία ειδικά αφιερωμένη στο παιδικό κοινό. Οι μικροί θεατές θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν και τη θεατρική μεταφορά του κλασικού βιβλίου της Άλκης Ζέη «Το καπλάνι της βιτρίνας».
Ο Παντελής Βούλγαρης επιμελείται, επίσης, ένα διήμερο αφιέρωμα στον σπουδαίο Ολλανδό ντοκιμαντερίστα Joris Ivens, σε συνεργασία με την Κινηματογραφική Λέσχη Άνδρου, που θα παρουσιαστεί στο Σινέ Αυλή.

Παρούσες στο φεστιβάλ και οι τοπικές πολιτιστικές δυνάμεις: η Καΐρειος Βιβλιοθήκη με εκδήλωση αφιερωμένη στον Δημήτριο Ι. Πολέμη και ο Μουσικός Σύλλογος Άνδρου (ΜΟΥ.Σ.Α.), με συναυλία αφιερωμένη στον Θάνο Μικρούτσικο.
Το Φεστιβάλ διοργανώνεται από την ΑΜΚΕ «Φίλοι Φεστιβάλ Άνδρου», με τη στήριξη του Δήμου Άνδρου, καθώς και τη συμβολή χορηγών, Ανδριωτών και μη, εθελοντών και εργαζομένων.
Το 11ο Διεθνές Φεστιβάλ Άνδρου έρχεται για να γεμίσει με φως τις καλοκαιρινές νύχτες του νησιού, προσφέροντας υψηλής ποιότητας πολιτιστική εμπειρία στους κατοίκους και τους επισκέπτες.

Σημείωμα του Παντελή Βούλγαρη

Η Άνδρος συνεχίζει να φωτίζει τις νύχτες μας. Έντεκα καλοκαίρια. Έντεκα χρόνια στο Ανοιχτό Θέατρο της Χώρας, στο ίδιο φως, με την ίδια συγκίνηση. Κάθε φορά σαν την πρώτη αλλά με μεγαλύτερη ωριμότητα. Η Άνδρος έχει έναν τρόπο να σε κρατά κοντά. Να σε κάνει να νιώθεις ντόπιος κι ας είσαι περαστικός. Εδώ, ανάμεσα στους βράχους και τις ρεματιές, στις αυλές και στις ξερολιθιές, η ζωή συναντά την τέχνη.

Το Φεστιβάλ Άνδρου έγινε αφορμή να κοιταχτούμε πιο βαθιά. Έγινε τόπος συνάντησης – με τους άλλους, με τις ιδέες, με τον καιρό και τον καιρό μας.
Ευγνωμοσύνη. Για όσους πίστεψαν, δούλεψαν, συμμετείχαν, μοιράστηκαν. Για ό,τι ζήσαμε και για ό,τι έρχεται. Και πάνω απ’ όλα, για την ίδια την Άνδρο, που κάθε χρόνο μας περιμένει, όπως ένας παλιός φίλος, σαν να μην πέρασε μια μέρα.
Καλή αντάμωση, λοιπόν. Στο θέατρο, στο φως, στο βραδινό στέκι του Αυγούστου.

Πρόγραμμα 11ου Διεθνούς Φεστιβάλ Άνδρου

Σάββατο 26 Ιουλίου

Συναυλία: Ευανθία Ρεμπούτσικα

Τετάρτη 30 Ιουλίου

Θέατρο: “Vanya” του Simon Stephens

Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Ραπτοτάσιος

Σάββατο 2 Αυγούστου

Συναυλία: Περικλής Κάναρης – «Ναυτωδία»

Τρίτη 5 Αυγούστου

Ομιλία: Εκδήλωση Καϊρείου Βιβλιοθήκης για τον Δημήτριο Ι. Πολέμη

Ομιλητής: Γιώργος Κεχαγιόγλου

Πέμπτη 7 Αυγούστου

Συναυλία: Αφιέρωμα της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του ΜΟΥ.Σ.Α στον Θάνο Μικρούτσικο, με τους Κώστα Θωμαΐδη και Πολυξένη Καράκογλου

Σάββατο 9 Αυγούστου

Συναυλία: Φοίβος Δεληβοριάς – «Χάρτης»

Κυριακή 10 Αυγούστου

Συναυλία για παιδιά: Φοίβος Δεληβοριάς – «Πες µου τ’ όνοµά σου»

Δευτέρα 11 Αυγούστου

Θέατρο: «Ανδρομάχη» του Ευριπίδη

Σκηνοθεσία: Μαρία Πρωτόπαππα

Τετάρτη 13 Αυγούστου

Συναυλία: Γιώργος Χατζηνάσιος – «Μουσική Αίσθηση»

Κυριακή 17 Αυγούστου

Θέατρο για παιδιά: «Το καπλάνι της βιτρίνας» της Άλκη Ζέη

Σκηνοθεσία: Δήμητρα Λαρεντζάκη

Δευτέρα 18 Αυγούστου

Κινηματογράφος: Αφιέρωμα στον Ολλανδό σκηνοθέτη Joris Ivens

Προβολή ταινιών μικρού μήκους “Borinage” & «Ισπανική γη»
Κινηματογραφική Λέσχη Άνδρου-Σινέ Αυλή

Τρίτη 19 Αυγούστου

Κινηματογράφος: Αφιέρωμα στον Ολλανδό σκηνοθέτη Joris Ivens

Προβολή ταινίας «Ιστορία του ανέμου»
Κινηματογραφική Λέσχη Άνδρου-Σινέ Αυλή

Πέμπτη 21 Αυγούστου

Θέατρο: «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τάρλοου

Σάββατο 23 Αυγούστου

Συναυλία: Ιουλία Καραπατάκη

INFO

11ο Διεθνές Φεστιβάλ Άνδρου

26 Ιουλίου-23 Αυγούστου 2025 στο Ανοιχτό Θέατρο Χώρας Άνδρου (εκτός από τις κινηματογραφικές προβολές που θα γίνουν στο Σινέ Αυλή της Κινηματογραφικής Λέσχης Άνδρου)

Ώρα έναρξης: 21.00, εκτός από τις εκδηλώσεις για παιδιά δλδ. τη συναυλία του Φοίβου Δεληβοριά «Πες µου τ’ όνοµά σου» και την παράσταση «Το καπλάνι της βιτρίνας» που θα ξεκινήσουν στις 20.30.

Η ηλεκτρονική προπώληση ξεκινάει στις 23 Ιουνίου

Από τις 23 Ιουλίου εισιτήρια θα πωλούνται και από το ταμείο του θεάτρου

Περισσότερες πληροφορίες εδώ.

Με τη στήριξη του Δήμου Άνδρου

To 11o Διεθνές Φεστιβάλ Άνδρου πραγματοποιείται με την οικονομική υποστήριξη και υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού.

Στην παράσταση Αλλαγή: Μέθοδος, μια διασκευή βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Εντουάρ Λουί, μπαίνουμε σε ένα δωμάτιο γεμάτο από βιβλία και γνώση. Βλέπουμε, έναν νεαρό άνδρα που προσπαθεί να εμπνευστεί και να γράψει. Θέλει να γίνει συγγραφέας. Στο δωμάτιο εμφανίζεται ένας ακόμα άνδρας, που ως έργο έχει να τον βοηθήσει να θυμηθεί το παρελθόν του. Έτσι, οι δύο αυτοί άνδρες κάνουν μια βουτιά στη μνήμη του πρώτου και σε μια ζωή διαφορετική και μακρινή πια. Μέσα από αυτή την κατάδυση, ταξιδεύουμε μαζί τους από ένα χωριό του γαλλικού βορρά – και ό, τι συνεπάγεται αυτό – μέχρι το Παρίσι.

Ο σύγχρονος εαυτός που επιθυμεί να γίνει συγγραφέας, θα θυμηθεί τα χρόνια του στο λύκειο, τα πρόσωπα και τις καταστάσεις που τον σημάδεψαν, αλλά κυρίως την διαδικασία της αλλαγής και της εκ νέου επινόησης της ταυτότητάς του καθώς και την απόλυτη ανάγκη του να ξεφύγει από τον άλλο του εαυτό που έπρεπε να ανήκει μονάχα στο παρελθόν. Οι δύο πρωταγωνιστές συνθέτουν το σύμπαν του ίδιου ανθρώπου, ενός ανθρώπου που βιώνει τις δικές του εσωτερικές συγκρούσεις. Ο εαυτός που επιθυμεί να γίνει συγγραφέας, είναι ο εαυτός του τώρα, αυτός που θέλει, να κοιτάει μόνο μπροστά και να προχωρά στο προσωπικό του ιδανικό και ο άλλος είναι ο εαυτός του χωριού και όσων έχει ορίσει πάνω του η μικρή κοινότητα, αυτός ο εαυτός που είναι γεμάτος από ενοχικότητα για όσα αφήνει στην άκρη και φόβο για όσα νέα θέλει να αποκτήσει.

Αυτός ο δεύτερος εαυτός, είναι αυτός που θα ήθελε να μείνει σαν υπενθύμιση της αρχής της πορείας του παροντικού εαυτού και κατηγορεί τον νέο εαυτό για όσα τελικά απαρνήθηκε στο όνομα της εξέλιξης και του ονείρου. Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη και αναγκαία, καθώς η αλλαγή υφίσταται μόνο όταν κοιτάξουμε απ’ έξω όλα όσα αφήνουμε και ελπίζουμε να ξεχάσουμε.

Οι δύο εαυτοί συζητούν και αλληλοσυμπληρώνονται. Φαίνεται πως καμία σημασία δεν έχει ο τωρινός εαυτός χωρίς την προηγούμενη πραγματικότητά του. Φαίνεται πως είναι σημαντικό να κουβαλήσουμε μαζί μας όλες τις θυσίες, τις προσπάθειες, τα άτομα, τους τόπους, τις συνήθειες, τις σχέσεις, όλα όσα δεν είναι πια το ίδιο οικεία, όλα όσα μισήσαμε και επιλέξαμε να κλείσουμε στο κουτί εκείνο που περιέχει ένα άλλο εγώ.

Ποιο είναι όμως αυτό το πριν στην περίπτωση του Εντουάρ Λουί; Γιατί εδώ μιλάμε για αλλαγή τάξης. Μιλάμε για χωριό και μετά για κάτι παραπάνω από πόλη, το Παρίσι. Μιλάμε για μια ζωή με συγκεκριμένη καθημερινότητα που έχει την τηλεόραση ανοιχτή σε προγράμματα χωρίς ενδιαφέρον και επίπεδο, που μετουσιώνεται σε μια γεμάτη ποιότητα – όπως την αντιλαμβάνεται το νέο εγώ – εμπειρία σε ένα Πανεπιστήμιο στο Παρίσι. Μιλάμε για την έλλειψη και την εγκατάλειψη αυτής. Μιλάμε για την τάξη ενός ανθρώπου που δεν είχε ποτέ φανταστεί πως υπάρχει το άλλο, ή καλύτερα, που δεν είχε ποτέ φανταστεί ότι μπορεί να ελπίσει για το άλλο, να το φτάσει, να το ακουμπήσει, να το χορτάσει.

Ο Λουί τα καταφέρνει. Κι ας είναι ο άλλος εαυτός παρών σε κάθε βήμα του. Κι ας τον γεμίζει τύψεις για τις σχέσεις που άφησε. Κι ας προσπαθεί να τον τραβήξει στα γνωστά και άλλοτε – στο μυαλό ενός έφηβου – ασφαλή μέρη. Ο εαυτός του παρελθόντος είναι το μικρόβιο του φόβου. Είναι αυτός ο φόβος που δε μας αφήνει να περάσουμε τη γραμμή της αλλαγής και της εξέλιξης. Είναι ο πιο λογικός φόβος του κόσμου και ο πιο βαθύς. Ο πιο βαθύς γιατί αρνείται να τα παρατήσει και να χάσει ακόμα κι εκείνη τη στιγμή που ο στόχος γίνεται πιο ποθητός από την ασφάλεια. Πώς να μην ταυτιστεί λοιπόν κανείς με έναν ακόμα νέο που έχει δικαίωμα να ονειρεύεται – κι ας γεννήθηκε – τυχαία – με περισσότερα προνόμια;

Η αλλαγή είναι αντίσταση και επανάσταση. Αυτό διαβάζουμε στο βιβλίο κι αυτό βλέπουμε στην παράσταση, σε μια παράσταση που σέβεται και ακολουθεί το κείμενο, ένα κείμενο που μας καλεί να αντιληφθούμε τη δύναμη που περνάει μόνο από το δικό μας χέρι. Ένα κείμενο που μας θυμίζει πως διαβάζουμε και βλέπουμε θέατρο για να ανακαλύψουμε ξανά τους εαυτούς μας.

Συντελεστές

Μετάφραση: Στέλλα Ζουμπουλάκη

Σκηνοθεσία / Δραματουργία: Εύα Φρακτοπούλου

Σχεδιασμός κίνησης: Κατερίνα Φώτη

Συνεργάτις στην κίνηση / επιμέλεια προβών: Ελευθερία Αγαπάκη

Επιμέλεια Ενδυματολογίας: Βασιλική Σύρμα

Πρωτότυπη Μουσική: Gary Salomon
-επίσης ακούγονται τα κομμάτια του Μάνου Μυλωνάκη: “Margarette ||”, “Treeman”, ” Envy”, “Giardini di Bomboli”, ”Margarette”

Σκηνογραφία: Κυριακή Φόρτη

Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαρία Γκιώνη, Σεμίραμις Αμπατζόγλου

Επικοινωνία: Μαριάννα Ράντου

Φωτογραφίες: Νικολέττα Ζαρίφη

Φωτιστής: Γιώργος Κασσακος

Παίζουν: Κωνσταντίνος Γεωργαλής, Διονύσης Πιφέας

Τοποθεσία: ΠΛΥΦΑ – Κτήριο 7Γ, Κορυτσάς 39, Βοτανικός

Παραστάσεις: 18/05, 30/05 και 1/06 στις 9 μ.μ.

Κλείστε τα εισιτήριά σας, εδώ.

Αντλώντας στοιχεία από ιστορικά ντοκουμέντα και γυναικείες αφηγήσεις της εποχής, αλλά και από συνεντεύξεις γυναικών που εργάζονται σήμερα ως εσωτερικές οικιακές βοηθοί, η Νεφέλη Μαϊστράλη παραδίδει ένα πρωτότυπο θεατρικό έργο, εμπνευσμένο από τη συγκλονιστική ιστορία της Σπυριδούλας. Με όχημα το έργο αυτό και υπό τους ελληνικούς και πανκ ήχους των Θραξ Πανκc επτά ηθοποιοί (Σταύρος Γιαννουλάδης, Τάσος Δημητρόπουλος, Αργυρώ Θεοδωράκη, Κατερίνα Λάττα,Νεφέλη Μαϊστράλη, Αριστέα Σταφυλαράκη, Ελένη Τσιμπρικίδου) δίνουν με συγκλονιστικό τρόπο σάρκα και οστά στην ιστορία.

Με έμπνευση την αληθινή ιστορία της Σπυριδούλας

H παράσταση της ομάδας 4Frontal εκκινεί από την αληθινή ιστορία της Σπυριδούλας, μιας 12χρονης υπηρέτριας, που συγκλόνισε την κοινή γνώμη της δεκαετίας του 1950. Tο θεατρικό έργο της Νεφέλης Μαϊστράλη και η σκηνική σύνθεση της παράστασης συνδυάζουν στοιχεία θεάτρου ντοκουμέντου, πρωτότυπης δραματουργίας και σύγχρονης ελληνικής μουσικής και επιδιώκουν να συστήσουν στο κοινό ένα σύγχρονο είδος που δανείζεται στοιχεία από την αρχαία ελληνική τραγωδία και τη φέρνει στο σήμερα.

Εκείνη την εποχή, πλήθος ανήλικα άπορα κορίτσια υιοθετούνται από επιφανείς οικογένειες με την ιδιότητα της «ψυχοκόρης», για να εργαστούν ως εσωτερικές οικιακές βοηθοί σε μια ιδιάζουσα κατάσταση σύγχρονης δουλείας.

Ανάμεσά τους, η 12χρονη Σπυριδούλα από τη Ματαράγκα Αγρινίου, που μετακόμισε στην πρωτεύουσα για να εργαστεί στο εύπορο σπίτι ενός ζευγαριού στον Πειραιά. Επί δύο συναπτά έτη, όπως αποκαλύφθηκε στο νοσοκομείο, το ζεύγος την κακοποιούσε σωματικά και ψυχικά, φτάνοντας ως το σημείο να την κάψουν με το ηλεκτρικό σίδερο στο σώμα και το πρόσωπο. Η Σπυριδούλα, όμως, βρήκε το θάρρος να μιλήσει, σπάζοντας τον φαύλο κύκλο της βίας. Λαϊκό ίνδαλμα και πηγή ενδυνάμωσης για γενιές και γενιές γυναικών που υφίστανται κακοποίηση και καταφέρνουν να την αρθρώσουν και την τερματίσουν, η Σπυριδούλα συνεχίζει να εμπνέει.

Συντελεστές

Κείμενο-Στίχοι: Νεφέλη Μαϊστράλη
Σκηνοθεσία: Θανάσης Ζερίτης, Χάρης Κρεμμύδας
Σκηνικά – Κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα
Μουσική επιμέλεια – Σύνθεση: ΘραξΠανκc
Κίνηση: Πάνος Τοψίδης
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Βοηθός σκηνοθετών: Ελένη Τσιμπρικίδου
Μουσική διδασκαλία: Ευαγγελία Καρακατσάνη
Έρευνα: Παναγιώτης Λιαρόπουλος
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή
Trailer: Αποστόλης Κουτσιανικούλης
Εκτέλεση παραγωγής: 4frontal

Παίζουν: Σταύρος Γιαννουλάδης, Τάσος Δημητρόπουλος, Αργυρώ Θεοδωράκη, Κατερίνα Λάττα, Νεφέλη Μαϊστράλη, Αριστέα Σταφυλαράκη, Ελένη Τσιμπρικίδου.

Η παράσταση «Σπυριδούλες» είναι μια παραγωγή του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2023 και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Πειραιώς 260, στο πλαίσιο του grape (Greek Agora of Performance), της πλατφόρμας προβολής των ελληνικών παραστατικών τεχνών στο εξωτερικό.
Επίσης, παρουσιάστηκε την προηγούμενη περίοδο στο 58ο Φεστιβάλ Δημητρίων και στο Διεθνές Φεστιβάλ Λευκωσίας αποσπώντας θερμή υποδοχή από κοινό και κριτικούς.

Διακρίθηκε στα βραβεία κοινού της mastercard, στο πλαίσιο του Grape (Greek Agora of Performance), της πλατφόρμας προβολής των ελληνικών παραστατικών τεχνών στο εξωτερικό. (2023). Υποψηφιότητες στα βραβεία της Ένωσης Κριτικών Θεάτρου και Παραστατικών Τεχνών (καλύτερης παράστασης, σύγχρονου ελληνικού έργου, μουσικής-μουσικού σχεδιασμού).

Πληροφορίες

ΤΕΤΑΡΤΗ 7/5 20.00
ΠΕΜΠΤΗ 8/5 21.00
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 9/5 21.00
ΣΑΒΒΑΤΟ 10/5 18.00
ΣΑΒΒΑΤΟ 10/5 21.00
ΚΥΡΙΑΚΗ 11/5 20.00

Χώρος: Metropolitan: The Urban Theater, Βασ. Όλγας 65 & Φλέμινγκ 2, Θεσσαλονίκη (τηλ. 2311 284 773)
Διάρκεια παράστασης: 90 λεπτά
Τιμές εισιτηρίων: 20€ (κανονικό ), 16€ (φοιτητικό/ανέργων/AMEA)

Αγορά εισιτηρίων: [more.com] & καθημερινά από το ταμείο του θεάτρου
Parking: Ιδιωτικοί χώροι parking πλησίον του θεάτρου
Περισσότερα εδώ

• Η παράσταση είναι κατάλληλη για άτομα άνω των 16 ετών.
• Δεν επιτρέπεται η είσοδος στο θέατρο μετά την έναρξη της παράστασης.

Πρόκειται για τους Εαρινούς- Θερινούς επιμορφωτικούς κύκλους μαθημάτων υποκριτικής του Θωμά Μοσχόπουλου, που απευθύνονται σε επαγγελματίες ηθοποιούς κι απόφοιτους δραματικών σχολών. Η επιτυχία του εγχειρήματος μες τα χρόνια είχε σημαντικούς καρπούς, όπως οι σποραδικές χορηγήσεις υποτροφιών για ειδικά workshops με την υποστήριξη μορφωτικών ιδρυμάτων, καθώς και η συνέχεια της συνεργασίας μας με έναν ικανό αριθμό ηθοποιών, που ξεπέρασε το επίπεδο της διδασκαλίας και της προπαρασκευής.

Ενδεικτικό είναι πως ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των ηθοποιών που συμμετείχαν στις παραγωγές μας τα τελευταία χρόνια μάς σύστησε τη δουλειά του στη διάρκεια των εν λόγω σεμιναρίων. Η επιστροφή συμμετεχόντων σε επόμενους κύκλους με ειδικές θεματικές (masterclasses) μες τα χρόνια, αποτελεί ένδειξη ότι η επιμορφωτική δουλειά που προτείνουμε έχει αποδοχή και αυτό αποτελεί σημαντική επιβεβαίωση για μας, ειδικά σε περιόδους που το θέμα της καλλιτεχνικής παιδείας είναι τόσο φλέγον.
Συνεχίζουμε, λοιπόν, φέτος πάνω σε σταθερά μοτίβα: Δύο κύκλοι μαθημάτων, ένας βασικός-εισαγωγικός για όποιους θέλουν να λάβουν μέρος για πρώτη φορά στους κύκλους των μαθημάτων και ένας δεύτερος- masterclass, με εξειδικευμένη θεματολογία, που απευθύνεται σε όσους έχουν ήδη συμμετάσχει- ή θα συμμετάσχουν φέτος στον βασικό-εισαγωγικό κύκλο μαθημάτων.

Θωμάς Μοσχόπουλος

Α’ Κύκλος | Σεμινάριο Υποκριτικής

«Κλειδιά και τεχνικές για τη δόμηση και συστημική διερεύνηση ενός ρόλου»

Το σεμινάριο του Θωμά Μοσχόπουλου «Κλειδιά και τεχνικές για τη δόμηση και συστημική διερεύνηση ενός ρόλου» απευθύνεται σε ηθοποιούς που επιθυμούν να οργανώσουν και να εξελίξουν την προσωπική τους τεχνική, καθώς και να διερευνήσουν τρόπους επικοινωνίας και δημιουργικής λειτουργίας στη διάδρασή τους με τους συμπαίκτες και το κοινό τους. Στόχος του σεμιναρίου είναι η εισαγωγή μιας σειράς βασικών τεχνικών, που επιτρέπουν την αποτελεσματική αντιμετώπιση προβλημάτων ανάλυσης και σύνθεσης ρόλων. Οι κώδικες που προτείνονται είναι απλοί, κατανοητοί και άμεσα εφαρμόσιμοι, και μπορούν να οδηγήσουν στη μετεξέλιξή τους σε ιδιαίτερα σύνθετες και απαιτητικές εφαρμογές σκηνικής ερμηνείας.

Διάρκεια σεμιναρίου: 30ώρες κατανεμημένες σε πέντε 6ωρες συναντήσεις.
Μέγιστος αριθμός συμμετεχόντων: 20 άτομα (Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας)
Τιμή συμμετοχής: 220€ + 24% ΦΠΑ
Ημερομηνίες & ώρες: 10-14 Ιουνίου, 10:00-16:00
Χώρος: Θέατρο Πόρτα

Για πληροφορίες κι εγγραφές:
email: porta-sem23@hotmail.com
τηλ.: 6937065382

(απαραίτητη η αποστολή βιογραφικού σημειώματος με φωτογραφία)

Β’ Κύκλος: Masterclass Υποκριτικής
« Ήθος ποιώ με ποίηση»

Ο φετινός (2025) κύκλος masterclasses του Θεάτρου Πόρτα και του Θωμά Μοσχόπουλου (που υπενθυμίζουμε απευθύνεται σε άτομα που έχουν παρακολουθήσει τον βασικό πρώτο κύκλο σεμιναρίων είτε φέτος είτε κάποια προηγούμενη χρονιά), έχει τον τίτλο «Ήθος ποιώ με ποίηση»και όπως μάλλον είναι προφανές από το λογοπαίγνιο έχει σαν θέμα τη σχέση του θεάτρου με την ποίηση και τον ποιητικό λόγο. Τα κείμενα που θα προσεγγιστούν τεχνικά, υφολογικά, αλλά και από άποψη συσχέτισης φόρμας και περιεχομένου θα έχουν εύρος, που θα εκτείνεται από την Αναγέννηση και το Μπαρόκ ως τον Μοντερνισμό διαμέσου του Ρομαντισμού. Ρυθμός, μέτρο, τονικότητα, παρήχηση, προσωδία, ομοιοκαταληξία στην υπηρεσία της θεατρικότητας. Ή πώς η φαντασία απελευθερώνει την έκφραση κρατώντας την εντός ορίων με τεχνική.

Διάρκεια σεμιναρίου: 30 ώρες κατανεμημένες σε πέντε 6ωρες συναντήσεις.
Μέγιστος αριθμός συμμετεχόντων: 20 άτομα (Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας)
Τιμή συμμετοχής: 250€ + 24% ΦΠΑ
Ημερομηνίες & ώρες: 23-27 Ιουνιου, 10:00-16:00
Χώρος: Θέατρο Πόρτα

Για πληροφορίες κι εγγραφές:
email: porta-sem23@hotmail.com
τηλ.: 6937065382

(απαραίτητη η αποστολή βιογραφικού σημειώματος με φωτογραφία)

«Μια ΠΟΡΤΑ ορθάνοιχτη»! Για να την κρατήσεις ανοιχτή:
Μεσογείων 59
τηλ.: 210 77 11 333

Πώς ξεκίνησε η ενασχόληση με την ηθοποιία και το θέατρο και πώς εξελίσσεται μέχρι σήμερα;

Ήταν κάτι που το αγαπούσα από μικρός, χωρίς να γνωρίζω τι ακριβώς είναι. Μου άρεσε να εκφράζομαι μέσω ενός ποιήματος στο σχολείο, ενός τραγουδιού. Μεγαλώνοντας κι αναζητώντας θεατρικές ομάδες, αποφάσισα ότι θα ήθελα να ασχοληθώ επαγγελματικά. Οπότε άφησα τις σπουδές μου στο Πανεπιστήμιο και πέρασα στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Κι από εκεί και πέρα, ξεκίνησα να εργάζομαι ως επαγγελματίας ηθοποιός.

Από τότε, όλη αυτή η πορεία που έχεις διανύσει ήταν όπως την είχες σκεφτεί;

Είμαι πολύ χαρούμενος με την όλη πορεία. Δεν έχω κάποιο παράπονο ή απωθημένο. Είμαι ευτυχής που έχω γνωρίσει σημαντικούς ανθρώπους, που έχω έρθει σε επαφή με μεγάλα κείμενα, που έχω κάνει τις παραστάσεις, που έχω κάνει. Και συνεχίζεται φυσικά το ταξίδι. Αν περίμενα κάτι άλλο; Νομίζω ότι αυτό που αναζητούσα ήταν κι αυτό που αντιμετώπισα κι αυτό που βρήκα. Δεν τα είχα κάπως αλλιώς στο μυαλό μου. Όταν είσαι πιο μικρός, τα πράγματα είναι πιο μαγικά. Και όσο μεγαλώνεις τη μαγεία πρέπει να την αναζητείς. Επειδή, καμιά φορά, οι καθημερινές θεατρικές παραστάσεις μπορεί να γίνουν ρουτίνα, εκεί χρειάζεται μια αντίσταση ώστε να επανέλθει η μαγεία. Το λέμε μεταξύ μας οι ηθοποιοί, ότι πάντα πρέπει να έχουμε το μυαλό μας στο πώς νιώθαμε στο ξεκίνημά μας.

Είναι επάγγελμα, το καταλαβαίνω, και σε κάθε επάγγελμα, υπάρχει και η έννοια της ρουτίνας. Ξεχωρίζεις, όλα αυτά τα χρόνια, μια στιγμή ή μια περίοδο, που δε θα ξεχάσεις ποτέ;

Είναι κάποιες συνεργασίες με κάποιους συγκεκριμένους ανθρώπους, που ακόμη τις κουβαλάω. Η συνάντηση με τον Ολιβιέ Πι, στο Φεστιβάλ της Αβινιόν, η συνάντηση με τον σπουδαίο Σλοβένο σκηνοθέτη Τομάζ Παντούρ, με τον Νίκο Μαστοράκη και με άλλους φυσικά ηθοποιούς και σκηνοθέτες. Δε θέλω να ξεχάσω κάποιον. Κάθε παράσταση είναι μια καινούρια αρχή. Δε μου αρέσει να μένω στο παρελθόν. Αναζητώ πάντα το επόμενο βήμα.

Έτσι είναι. Διαβάζοντας για σένα, έμαθα ότι διδάσκεις κιόλας. Έχεις φτιάξει ο ίδιος μια δραματική σχολή στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Θα ήθελα να μου πεις για το θέμα της διδασκαλίας. Σε βοηθά στην εξέλιξή σου; Ποια είναι η λογική, με την οποία μεταδίδεις αυτό που έχεις μάθει, σε νέους ηθοποιούς;

Θέλω να βλέπω τη διδασκαλία ως κομμάτι της δουλειά μας. Δηλαδή, οφείλουμε να μεταλαμπαδεύουμε τα όσα γνωρίζουμε στους νεότερους. Γιατί το θέατρο απαιτεί πολύ μεγάλη τεχνική, αλλά πέρα από την τεχνική, υπάρχει κι ένας κόσμος που οφείλουμε να τον διδάξουμε, δεν ξέρω πώς να το πω. Για παράδειγμα, οφείλουμε να μεταλαμπαδεύουμε την αγάπη για τα κείμενα, την επιμονή, τη «δουλειά μυρμηγκιού» που χρειάζεται, την υπομονή, που πρέπει να έχει ένας ηθοποιός. Ξέρεις, ζούμε σε έναν κόσμο που όλοι βιάζονται, σε έναν κόσμο που όλα οφείλουν να γίνονται γρήγορα. Όλοι αναζητούν το γρήγορο αποτέλεσμα. Ο καπιταλισμός συνθλίβει τους ανθρώπους, στην προσπάθεια της υπερπαραγωγής. Ενώ το θέατρο αναζητεί εντελώς διαφορετικούς δρόμους. Πιο ήσυχους, πιο μαλακούς. Αυτή τη σχολή την έφτιαξα κυρίως θέλοντας να μαζέψω ανθρώπους της γενιάς μου, καλλιτέχνες που εκτιμώ, και να διαμορφώσουμε μαζί έναν νέο δρόμο για το σύγχρονο ελληνικό θέατρο.

Και μέσα κι από αυτή την ενασχόλησή σου, πιστεύεις ότι το θέατρο έχει ακόμη τη δύναμη να αφυπνίζει, να ανοίγει παράθυρα;

Το θέατρο έχει πολύ μεγάλη δύναμη. Είναι κάτι που υπάρχει τόσες χιλιάδες χρόνια, όσο υπάρχει και ο θεσμός της δημοκρατίας. Το θέατρο μπορεί να μαλακώσει τις ψυχές. Ειδικά στις μέρες μας, που πολλοί άνθρωποι έχουν κάποιου είδους κατάθλιψη, νιώθουν να έχουν παραιτηθεί, το θέατρο είναι θαλπωρή. Επομένως, άλλες φορές, είναι επαναστατικό και αφυπνίζει, άλλες φορές είναι γιατρικό. Μπορεί να κάνει πολλά πράγματα.

Πολύ σωστό. Έχεις πάρει σε διάφορα ζητήματα ξεκάθαρη θέση, κατά καιρούς. Κάτι που σε έχει κάνει γνωστό κι εκτός θεατρικού πλαισίου. Αρχικά, θέλω να ρωτήσω τι θεωρείς ότι πάει στραβά στην Ελλάδα και νιώθουμε καταπιεσμένοι; Είναι κακό το ριζικό μας, όπως έλεγαν παλιά ή απλώς είμαστε μέρος ενός συστήματος, που παρακμάζει; Ενός γενικού φαινομένου, τέλος πάντων;

Νομίζω ότι είμαστε πνευματικά φυλακισμένοι. Δεν το λέω για να ακουστεί ως κάτι βαρύγδουπο. Είδα, τις προάλλες, ένα ντοκιμαντέρ που έκαναν κάποιοι φίλοι για την Παλαιστίνη. Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ, που έγινε πριν ξεσπάσει ο πόλεμος. Μιλούσε, λοιπόν, ένας Παλαιστίνιος, που είχε χάσει γονείς, παιδιά, κι έλεγε ότι «εμείς εδώ αγωνιζόμαστε και για όλους εσάς. Γιατί αν χάσουμε εμείς, θα χάσετε κι εσείς, στη Δύση». Εμείς, εδώ, έλεγε, είμαστε πραγματικά φυλακισμένοι – τα σπίτια τους είχαν κάγκελα- εσείς, στη Δύση, είστε πνευματικά φυλακισμένοι. Σκεφτόμουν ότι έχει δίκιο αυτός ο άνθρωπος. Μέσα από αυτά που είχε περάσει, είχε αποκτήσει και μια πολύ βαθιά σοφία. Εμείς μπορεί να μην έχουμε κάγκελα στα μπαλκόνια μας, αλλά έχουμε κάγκελα στις ψυχές μας. Το βλέπουμε γύρω μας: ο κόσμος δεν είναι καλά. Κι εμείς οι ίδιοι που συζητούμε έχουμε τρομερά προβλήματα, ακριβώς επειδή δεν έχουμε πυξίδα. Έχουμε χάσει κάθε πίστη για οποιαδήποτε αλλαγή. Στη Δύση, και ειδικά στην Ελλάδα. Εδώ, όσοι τα λέμε μεταξύ μας, λέμε και την κουβέντα «δε βαριέσαι, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει». Κάτι τέτοιο είναι ένας πνευματικός θάνατος. Επομένως, το θέατρο μπορεί να ανασταίνει τις ψυχές μας και να μας οδηγεί σε μια αντίδραση. Αυτή τη στιγμή, χρειαζόμαστε μια κοινωνική αφύπνιση.

Όλα αυτά που λες τα συνδέω κάπως και με μια ανάρτησή σου, που διάβασα. Περιέγραφες πολύ ωραία μια καθημερινή σου μέρα. Ταυτίστηκα, όπως και πολλοί άλλοι. Πόση ελευθερία έχει η λογική του «τρέχω να προλάβω» και πόσο είναι στο χέρι μας να αλλάξουμε αυτό το μοτίβο; Ξεκινώντας από την καθημερινότητα που έχει στρες, διάφορες δυσκολίες –δεν είναι αναπόσπαστο κομμάτι αυτού που περιέγραφες πριν, του καπιταλιστικού συστήματος.

Νομίζω υπάρχει τρόπος. Γιατί καλή είναι η ανάλυση που κάνω κι εγώ και όλοι μας, αλλά η πραγματικότητα λέει ότι χρειάζεται και μια πρόταση. Ανάλυση χωρίς πρόταση δεν έχει νόημα. Δεν θέλω να μεμψιμοιρώ, θέλω να πράττω. Ο δρόμος που υπάρχει είναι συγκεκριμένος. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε μια εργασία, υπάρχει ένα σωματείο εργαζομένων. Οφείλουμε εκεί να δίνουμε το «παρών». Πρώτα, λοιπόν, στο σωματείο μας, όπου ο καθένας εργάζεται. Αυτό είναι το πρώτο βήμα. Μετά μιλάμε για τα προβλήματα του κλάδου μας. Οπότε αρχίζουμε και μοιραζόμαστε κάτι. Βγαίνουμε από την ατομικότητά μας και πάμε προς κάτι συλλογικό. Το δεύτερο είναι η επαφή με τη γειτονιά μας. Όλοι κάπου μένουμε. Να αναλογιστούμε τι σχέσεις έχουμε με τη γειτονιά μας. Γιατί η γειτονιά μας είναι η μικροκοινωνία μας. Δημιουργούμε σχέσεις με τη γειτονιά μας; Μικρά μικρά πράγματα, τα οποία σιγά – σιγά γίνονται μεγάλα.  Κι όταν αυτά τα μεγάλα προκύψουν, είσαι μέρος της ιστορίας κι όχι έρμαιο. Ενεργός, λοιπόν, στη γειτονιά, ενεργός στη δουλειά. Γιατί όλη αυτή η ανάθεση δεν έχει οδηγήσει πουθενά. Ή μάλλον έχει οδηγήσει στα αποτελέσματα, τα οποία βλέπουμε. Στον ψυχικό θάνατο, στον οικονομικό στραγγαλισμό, η νεολαία φεύγει. Αλλά όχι μόνο. Εγώ που γίνομαι σε λίγο 40 χρόνων, σκέφτομαι να φύγω. Και το σκέφτονται και πολλοί άλλοι. Μένουμε εδώ μόνο «ετσιθελικά» , για το «γαμώτο».

Ρομαντικά.

Ναι. Λες «όχι, δε θα φύγουμε εμείς από το σπίτι μας».

Μιας και το επισημαίνεις, κι εγώ στην ίδια γενιά ανήκω και για να το ελαφρύνω λίγο: άκουσα έναν stand up comedian, που έλεγε ότι η γιαγιά του, παρόλο που δεν είχε τελειώσει ούτε το δημοτικό, είχε στην κατοχή της ακίνητα, γη κτλ. Ενώ η δική μας γενιά, που θεωρείται η πιο μορφωμένη στην εξέλιξη της ιστορίας, ζει πληρώνοντας στην Αθήνα κι αλλού, ένα μικρό σπίτι 500 ευρώ το μήνα. Είμαστε μια αδικημένη γενιά; Είσαι πατέρας, πιστεύεις ότι αυτό θα συνεχιστεί και στα παιδιά σου; Έχουμε πάρει την κάτω βόλτα;  

Έχει ο καιρός γυρίσματα. Η αλήθεια είναι όμως ότι η γενιά μας είναι αδικημένη. Από την άλλη, οι παππούδες μας έζησαν Κατοχή. Δεν ξέρω τι είναι καλύτερο. Σίγουρα, η Κατοχή είναι ό,τι χειρότερο. Μετά, υπήρξε πνευματική αναγέννηση. Υπήρξε ελπίδα μετά τον πόλεμο, ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα. Και πήγαν καλύτερα, ως έναν βαθμό. Και ύστερα, ξεκίνησε ο οικονομικός πόλεμος. Είμαστε μια γενιά, που βρίσκεται σε διαρκή ομηρία. Ακόμη κι αν κανείς «κάνει δύο δραχμές», είναι σίγουρο ότι, με κάποιον τρόπο, το κράτος θα τις πάρει πίσω. Κι όλο αυτό αποτυπώνεται σε μια ψυχική κατάπτωση. Υπάρχουν τόσα πολλά ψυχολογικά προβλήματα. Όποιος δεν παίρνει χάπια, βγαίνει να πιει δυο ποτά για να ηρεμήσει και να πάει να κοιμηθεί. Άλλος το ρίχνει εμμονικά στη γυμναστική. Έχει χαθεί το μέτρο.

Αυτό περνάει και στα παιδιά μας;

Προφανώς. Αν τα παιδιά βλέπουν εμάς, που φερόμαστε έτσι, θα γίνουν κι αυτά άνθρωποι με νευρώσεις. Και δεν ξέρουμε πού θα βγάλει αυτό. Η κοινωνία είναι νευρωτική. Κάποιος θα βρίσει, κάποιος θα κορνάρει, κάποιος θα ξαναβρίσει. Κι όλο αυτό το καταπίνεις μέχρι να σκάσεις ή μέχρι να γίνεις αυτός που θα βρίσει.

Ζεις στην Αθήνα, αλλά δραστηριοποιείσαι και επιχειρηματικά στην Εύβοια. Τι σε ώθησε να στραφείς προς την επαρχία; Υπάρχει κάτι που σου δίνει εκεί περισσότερη ελευθερία από την Αθήνα;

Ναι, δραστηριοποιούμαι, αλλά πήρα την απόφαση σήμερα να πουλήσω την επιχείρηση.

Σήμερα; Α, είναι φρέσκο.

Δεν αντέχω άλλο με την κοροϊδία των αρχών, με την έλλειψη υποδομών, με το ελληνικό κράτος, που είναι εχθρικό απέναντι σε εμάς. Με τη σύζυγό μου φτιάξαμε μια επιχείρηση από το μηδέν. Βρήκαμε ένα οικόπεδο με κάποια μικρά δωμάτια από τους γονείς μου. Το πήραμε και το κάναμε ένα yoga retreat hotel, με εφτά μήνες σεζόν, στη Νότια Εύβοια, σε ένα παρατημένο μέρος, που δεν υπάρχει κανένας. Κόσμος πολύς από το εξωτερικό με το ξενοδοχείο εφτά μήνες γεμάτο, ενώ δεν έχουμε νερό ούτε πού να πετάξουμε τα λύματα του βόθρου, γιατί έκλεισε ο βιολογικός στο Αλιβέρι και μας ζητούν 400 ευρώ. Εμείς πρέπει να βρίσκουμε 400 ευρώ ανά τρεις μέρες για να αδειάζουμε τα λύματα για να μην πνιγεί στο σκατό η περιοχή. Θέλουμε 30.000 ευρώ μόνο γι’ αυτό. Ζούμε τριτοκοσμικά πράγματα και δεν την παλεύουμε πλέον. Αυτό το πολύ πετυχημένο πρότζεκτ, που δημιουργήσαμε, δυστυχώς θα πουληθεί σε κάποιον από το εξωτερικό και θα χαθεί μια περιουσία, που φτιάχτηκε με πολύ κόπο και αγώνα. Αλλά αυτή είναι η Ελλάδα.

Με πρόλαβε η πραγματικότητα: Ήθελα να μου πεις αν η επαρχία φέρει κάτι διαφορετικό. Αλλά μου έλυσες την απορία ξεκάθαρα.

Ίσα – ίσα, η επαρχία είναι πολύ πιο σκληρή από την Αθήνα. Είναι αδυσώπητη.

Θα αλλάξω λίγο το κλίμα. Έχεις εκδώσει κι ένα παραμύθι. Υπάρχει κάτι νέο στα σκαριά; Σε ενδιαφέρει η λογοτεχνία ως ένα σταθερό κομμάτι της δημιουργικής σου πορείας;

Γράφω, κατά καιρούς, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είμαι συγγραφέας. Έχω γράψει και μια μικρού μήκους ταινία, δύο ταινίες βασικά, οι οποίες έγιναν κιόλας. Είναι κι αυτός ένας δρόμος για να εκφράζομαι. Νομίζω ότι οτιδήποτε έχει σχέση με την αφήγηση μιας ιστορίας με αφορά. Το παιδικό παραμύθι προέκυψε από μια μικρή ιστορία, που είχα γράψει για την κόρη μου, όταν γεννήθηκε. Αυτό που περιγράφει το παραμύθι είναι κάτι που είχα ζήσει με την κόρη μου. Όταν έχω έμπνευση, κάθομαι και γράφω.

Ωραίο αυτό πολύ. Ποιοι είναι οι επόμενοι σταθμοί σου; Υπάρχει κάτι, που έχεις σκεφτεί και δεν έχει πραγματοποιηθεί;

Έχω διάφορες προτάσεις για του χρόνου. Αλλά δεν έχω κάτι που να μπορώ να πω, αυτή τη στιγμή, ότι θα γίνει. Κάπως, είμαι σε μια αναζήτηση πραγμάτων. Θα ήθελα σίγουρα να δουλέψω με πολύ συγκεκριμένους ανθρώπους από τον χώρο. Οπότε μπορώ να περιμένω μέχρι να γίνει αυτό. Κάπως, πλέον, δεν με αφορά ο θεατρικός αγώνας. Να πηγαίνω από τη μια παράσταση στην άλλη. Αυτό βέβαια το δικαίωμα μού το δίνουν οι άλλες μου δραστηριότητες. Έχω, ας πούμε, την πολυτέλεια να επιλέγω τις συνεργασίες μου.

Αυτά είχα να ρωτήσω, Χάρη. Αν θες εσύ να προσθέσεις κάτι τελευταίο.

Θα ήθελα να κάνω δύο αναφορές. Αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι, θα πρέπει να μιλάμε για την Παλαιστίνη. Γι’ αυτό το έγκλημα που συμβαίνει σε αυτόν τον πολύπαθο τόπο. Δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό το ζήτημα: Λευτεριά στην Παλαιστίνη. Και τελεία. Ο καθένας, με όποιον τρόπο μπορεί, να ενημερώνει τον κόσμο. Να μην ξεχνάμε αυτούς τους ανθρώπους, γιατί είναι ένας διαρκής φάρος αντίστασης και κάτι τέτοιο αφορά σε όλη την ανθρωπότητα.

Έχεις δίκιο και πολύ καλά κάνεις και το επισημαίνεις. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την κουβέντα.

Κι εγώ!

*Φωτογραφίες: ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑ ΓΙΑΪΤΖΟΓΛΟΥ-WATKINSON, Μιχάλης Αρχοντίδης

Το φετινό, πολλά υποσχόμενο πρόγραμμα, περιλαμβάνει σημαντικές παγκόσμιες πρεμιέρες, εμβληματικές παραγωγές, σπουδαίες συμπαραγωγές, ειδικές αναθέσεις, αξεπέραστα κλασικά κείμενα σε σύγχρονη ανάγνωση, νέες δημιουργίες και κορυφαία ονόματα της ελληνικής και διεθνούς θεατρικής και μουσικής σκηνής και του χορού. Το ένθερμο και παρατεταμένο χειροκρότημα των παρευρισκόμενων, μετά την ολοκλήρωση της παρουσίασης από την Καλλιτεχνική Διευθύντρια Κατερίνα Ευαγγελάτου, δείχνει ότι φέτος το Φεστιβάλ αναμένεται να αφήσει μια ξεχωριστή σφραγίδα στην ιστορία του.

Με 107 μοναδικές παραγωγές, σχεδόν 3000 καλλιτέχνες, θρυλικές προσωπικότητες της παγκόσμιας σκηνής και με την μεγαλύτερη συμμετοχή νέων καλλιτεχνών από κάθε άλλη φορά, η Αθήνα και η Επίδαυρος θα γίνουν το απόλυτο πολιτιστικό hotspot. Η διάσημη σταρ του κινηματογράφου Juliette Binoche, ο σπουδαίος Γερμανός σκηνοθέτης Ulrich Rasche, η μυσταγωγική Arca, ο καθηλωτικός Θεόδωρος Κουρεντζής, η αγαπημένη στο ελληνικό κοινό Ariane Mnouchkine, η πολυζητημένη περφόμερ Carolina Bianchi, η Φιλαρμονική του Μονάχου με την Hilary Hahn, ο ιδιοφυής μαέστρος Κωνσταντίνος Kαρύδης, η σπουδαία πιανίστρια Yuja Wang, ο πολυσχιδής William Kentridge, αλλά και αγαπημένα βιβλία που «ανεβαίνουν» στη σκηνή (όπως Τα χρόνια της Annie Ernaux και Η χορτοφάγος της Χαν Γκανγκ) από σημαντικούς σκηνοθέτες, είναι μόνο μερικές από τις στιγμές, που θα έχει τη δυνατότητα να απολαύσει το κοινό του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου στο φετινό πλούσιο, επετειακό πρόγραμμά του.

«Επιθυμούμε το Φεστιβάλ να αποτελεί ένα προσιτό και γόνιμο έδαφος για την καλλιτεχνική δημιουργία και εφαλτήριο για τη διάδοση της σύγχρονης ελληνικής τέχνης έξω από τα σύνορα της χώρας. Μιας τέχνης που δεν γνωρίζει όρια και περιορισμούς», δήλωσε ο Πρόεδρος του Δ.Σ. του Φεστιβάλ Δημήτρης Πασσάς. Συμπλήρωσε επίσης ότι το φετινό πολυδιάστατο και πλούσιο πρόγραμμα υλοποιήθηκε χάρη στη στήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού -το οποίο μάλιστα φέτος προχώρησε σε έκτακτη χρηματοδότηση- αλλά και στις γενναιόδωρες δωρεές και χορηγίες των υποστηρικτών του Φεστιβάλ».

«Σε λίγες μέρες, το θαύμα του πολιτισμού επιχειρεί για μια ακόμη φορά να αντισταθεί στο σκότος. Ας γίνουμε οι πιο φωτεινοί πολλαπλασιαστές του», είπε χαρακτηριστικά ο Υφυπουργός Πολιτισμού Ιάσονας Φωτήλας. Αναφέρθηκε επιπλέον στην αδιάλειπτη στήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού προς το Φεστιβάλ, τονίζοντας ότι πρωταγωνιστές του είναι οι άνθρωποι που το απαρτίζουν: οι καλλιτέχνες και οι εργαζόμενοί του. Αναφερόμενος στο πλούσιο, πολυσυλλεκτικό φετινό πρόγραμμα, είπε χαρακτηριστικά: «Ήδη χιλιάδες άτομα περιμένουν να ανοίξει η προπώληση των εισιτηρίων για να τα κάνουν ανάρπαστα!».

Από τη μεριά της η Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Φεστιβάλ, Κατερίνα Ευαγγελάτου, αναφερόμενη στα 70 χρόνια που γιορτάζει φέτος ο θεσμός τόνισε: «Η επέτειοςαυτή δεν αποτελεί για εμάς απλώς αφορμή για μια –επιβεβλημένη– ιστορική ανασκόπηση, είναι, κυρίως, ένα δημιουργικό εφαλτήριο προς το μέλλον». Ταυτόχρονα έθεσε καίρια ερωτήματα για τη σχέση του Φεστιβάλ με το κοινό και τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία. «Μπορούμε να λειτουργήσουμε ως πλατφόρμα νέων, ριζοσπαστικών προσεγγίσεων; Μπορεί το Φεστιβάλ να αγκαλιάσει ακόμα πιο ευρεία γκάμα καλλιτεχνικών φωνών, να γίνει σημείο συνάντησης διαφορετικών τεχνών και να ανταποκριθεί στις προκλήσεις της εποχής μας; Και τι σηματοδοτεί μια επέτειος σε μια εποχή, όπου η Τέχνη κινδυνεύει;

Σε μια εποχή, όπου προαιώνιες κατακτήσεις για την ελευθερία της έκφρασης τίθενται υπό αμφισβήτηση και ο φανατισμός της ρητορικής του μίσους κερδίζει έδαφος;». Κλείνοντας, αναφέρθηκε στην ευθύνη του Φεστιβάλ να παρουσιάζει έργα που «μας βοηθούν να πλοηγηθούμε σε αφιλόξενες εποχές, που σκιαγραφούν και μας προετοιμάζουν για τις προκλήσεις του μέλλοντος, γιατί όχι έργα που μας συγχύζουν και μας αποπροσανατολίζουν. Έργα που τολμούν να ενοχλήσουν, έργαπαρηγορητικά, έργα που αφυπνίζουν».

Παράλληλα παρουσιάστηκε η οπτική ταυτότητα του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου από το πολυβραβευμένο δημιουργικό γραφείο Beetroot, η οποία συνεργάζεται για δεύτερη φορά με τον οργανισμό. Eκ μέρους της ομάδας, ο Γιάννης Χαραλαμπόπουλος, μίλησε για την κεντρική θεματική της οπτικής ταυτότητας του Φεστιβάλ που φέτος εστιάζει στους ανθρώπους του: τους δημιουργούς, τους συντελεστές και το κοινό του. Ένα ζωηρό, πολύχρωμο κοινό, και ανάμεσά τους εμβληματικές προσωπικότητες, συγγραφείς, συνθέτες, συγγραφείς, ηθοποιοί, αλλά και μυθικά πλάσματα και στοιχεία, που απαρτίζουν την ιστορία και την ουσία του Φεστιβάλ.

Σπουδαίες παραγωγές και εκλεκτοί καλλιτέχνες στην Επίδαυρο

Το φετινό πρόγραμμα της Επιδαύρου, που ήδη από την ανακοίνωσή του τον προηγούμενο μήνα είχε προκαλέσει τεράστια αίσθηση, περιλαμβάνει σπουδαίες παραγωγές που μάλιστα, στην πλειονότητά τους, θα παρουσιαστούν αποκλειστικά στο Αρχαίο Θέατρο. Το κοινό θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει κορυφαίους Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες από το χώρο του θεάτρου και της λόγιας μουσικής.

Στην αιχμή του προγράμματος οι τέσσερις παραγωγές του Φεστιβάλ (η Αντιγόνη σε σκηνοθεσία του Ulrich Rasche- σε συμπαραγωγή με το Εθνικό Θέατρο, η συναυλία του Θεόδωρου Κουρεντζή με την Utopia Orchestra, το έργο Ο Όρκος της Ευρώπης σε κείμενο και σκηνοθεσία του Wajdi Mouawad και η θεατρική σύνθεση Οιδίπους. Η ιστορία μιας μεταμόρφωσης από το σκοτάδι στο φως σε σκηνοθεσία του Γιάννη Χουβαρδά – σε συμπαραγωγή με την εταιρία Λυκόφως), που σχεδιάστηκαν με αφορμή την επέτειο των 70 χρόνων του και παρουσιάζονται χάρη στη γενναιόδωρη υποστήριξη του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ), το οποίο συμβάλει καθοριστικά στη φετινή διοργάνωση ως Μέγας Δωρητής του Επετειακού Προγράμματος στην Επίδαυρο.

Μια γιορτή πολιτισμού και στην Αθήνα

Ιδιαίτερα πλούσιο και εντυπωσιακό είναι και το πρόγραμμα θα «απλωθεί» στους χώρους της Αθήνας, για δύο μήνες από το Ωδείο Ηρώδου Αττικού και το θρυλικό θέατρο του Λυκαβηττού μέχρι την Πειραιώς 260, το Αδριάνειο Υδραγωγείο, τον Θόλο του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Πλήθος παραστάσεων θεάτρου, χορού, συναυλίες, performances, συζητήσεις και πολλές άλλες εκδηλώσεις θα προσφέρουν στο κοινόσυναρπαστικές στιγμές.

Το φετινό πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα υλοποιείται χάρη στην αμέριστη στήριξη της ΔΕΗ που είναι ο Μέγας Χορηγός. Η ΔΕΗ επιπλέον στηρίζει το σχεδιασμό και την υλοποίηση του νέου pavilion πολλαπλών χρήσεων του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, καθώς και την παραγωγή της της ταινίας «Ηλέκτρα 7», η οποία πραγματοποιείται σε συνεργασία με την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου.

Το Φεστιβάλ στηρίζουν επίσης οι Χρυσοί Χορηγοί MASTERCARD, ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ και MORE.COM, η Τράπεζα Πειραιώς ως Ειδικός Χορηγός, ο ΑΔΜΗΕ, η AEGEAN (Χορηγός Αερομεταφορών), το ΑCADEMIAS HOTEL (Χορηγός Φιλοξενίας) και η ΚΟRRES (Χορηγός Προϊόντων). Τη στήριξή τους προσφέρουν και οι: Δήμος Αθηναίων, Τεχνόπολις, Δημοτικό ΘέατροΛυκαβηττού, Δήμος Κηφισιάς, Ωδείο Αθηνών, Goethe-Institut, Institut Français, Athens Pride, Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός, Χαρτιά Περράκη.

Ο Βασίλης Μπισμπίκης και η θεατρική ομάδα Cartel κάνουν επανεκκίνηση σε νέο χώρο για να μας προτείνουν και πάλι ένα θέατρο χωρίς στεγανά, ανατρεπτικό και ανεξάρτητο, κοινωνικό και πολιτικό.
Η ιστορική κλωστοϋφαντουργία Πεταλούδα που ιδρύθηκε το 1944 και που είναι εν μέρει ακόμη σε λειτουργία, διαμορφώνεται πυρετωδώς για να φιλοξενήσει τα αιρετικά καλλιτεχνικά σχέδια της ομάδας, και να γίνει τονέο σημείο θεατρικής συνάντησης της Αθήνας.

Ο Τεχνοχώρος Cartel θα εγκαινιάσει τη νέα του σκηνή τον Μάιο με την παράσταση «Οι έμποροι της Βενετίας», εμπνευσμένη από το έργο του Σαίξπηρ, σε διασκευή και σκηνοθεσία του Τσέζαρις Γκραουζίνις. Μια πανκ – πολιτική σκηνική πρόταση, φτιαγμένη στα μέτρα τουβιομηχανικού χώρου του θεάτρου, με τον Βασίλη Μπισμπίκη σε πρωταγωνιστικό ρόλο.

Ο Τσέζαρις Γκραουζίνις με όχημα την σαιξπηρική ιστορία και με βλέμμα στραμμένο στο σήμερα, αλλά και σαρκαστική διάθεση, φαντάζεται μια Βενετία δυστοπική, χωρίς νερό, με άδεια κανάλια. Μια Βενετία μέσα σε ένα άδειο εργοστάσιο, μια πόλη που δεν υπάρχει πια και όπου όλα μπορούν να συμβούν. Η θεατρική ομάδα CARTEL έχει διαγράψει από το 2013 τη δική της δυναμική και ανεξάρτητη πορεία στα θεατρικά δρώμενα, συναρπάζοντας το αθηναϊκό κοινό με τις πάντα ανατρεπτικές παραστάσεις της, με πιο πρόσφατες τις μεγάλες επιτυχίες: «Άνθρωποι και ποντίκια» του Τζον Στάινμπεκ, τον «Άρη» της Σοφίας Αδαμίδου και τα «Κόκκινα Φανάρια» του Αλέκου Γαλανού. Όλες σε σκηνοθεσία του Βασίλη Μπισμπίκη.

Πληροφορίες

Τεχνοχώρος Cartel
Διεύθυνση: Λεωφ. Κηφισού 41, Αιγάλεω

Όμως, υπάρχει και μία πλευρά του που είναι ελάχιστα γνωστή. Ο Νικηταράς εκτός από τις μάχες για την ελευθερία, ενδιαφερόταν και για την ανάπτυξη της παιδείας, την υγείας και του πολιτισμού. Κι ίσως αυτό να φαίνεται περίεργο για έναν αγωνιστή που έχει άρρηκτα συνδεθεί με την εξολόθρευση του εχθρού.

Το Νοέμβριο του 1823 στη διάρκεια μιας σύντομης ανάπαυλας από τις μάχες, ο Νικηταράς διορίσθηκε «πολιτάρχης» του Ναυπλίου, δηλαδή διοικητής της πόλης που λειτουργούσε ως πρωτεύουσα της Ελλάδας. Στη θέση αυτή παρέμεινε προσωρινά για ένα μήνα.

Έχει σωθεί επιστολή του προς τον υπουργό Εσωτερικών, Ιωάννη Κωλέττη, με ημερομηνία 25 Νοεμβρίου 1823, στην οποία κάνει πρακτικές προτάσεις για την παιδεία, με την ίδρυση σχολείου, για την υγεία, με την ίδρυση νοσοκομείου και για τον πολιτισμό, με την ίδρυση θεάτρου.

Η επιστολή του Νικηταρά

Η επιστολή του Νικηταρά – που ήταν αγράμματος – καταδεικνύει ότι οι Έλληνες του 1821 δεν αγωνίζονταν μόνο για την ελευθερία τους, αλλά και για να αποκτήσουν κάποτε μία σύγχρονη κοινωνία με βάση τις διδαχές του Διαφωτισμού:

(έχει διατηρηθεί η ορθογραφία του πρωτότυπου κειμένου)

«Εξοχώτατε υπουργέ των Εσωτερικών,

Επειδή και εις την ανθρωπότητα το πρώτον αγαθόν πράγμα ήναι η παιδεία, καθώς προς τούτοις εις την ιδίαν ιερώτατον και η υπεράσπισις των πτωχών ασθενών, μάλιστα δε των στρατιωτών, ζητώ δια του παρόντος μου μέσον του υπουργείου του παρά της Υπέρτατης Διοικήσεως, ίνα δοθώσιν εις την εξουσίαν μου πρώτον το τζαμή του Αγάπασσα μεθ’ όλα του τα περιεχόμενα εργαστήρια, ίνα χρησιμεύση διά θέατρον. Δεύτερον την μεγάλην οικίαν ευρισκομένην εις το πλάτωμα απέναντι του τζαμιού, ίνα χρησιμεύση διά σχολείον μεθ’ όλα του τα περιεχόμενα εργαστήρια και τρίτον ένα οσπήτιον μεγάλον κατά τα Πέντε Αδέλφια, ίνα χρησιμεύση διά νοσοκομείον, διά τα οποία και αφ’ ου μου δωθή η άδεια αφίνω επίτροπον δια να τα τελειώση. Περικαλώντας την Υπερτάτην διά να ήθελεν διορίση έναν επιστάτην της ίνα μετά του εδικού μου λαμβάνωσι τα εισοδήματα και κάμνωσι τα έξοδα και χρονικώς δίδωσι λογαριασμόν

Όθεν και να έχω την απόκρισην, προσκυνώ και μένω

Εκ Ναυπλοίου

Τη 25 9βρίου 1823

Νικήτας Σταματελόπουλος”

Η επιστολή αυτή έχει δημοσιευθεί στα Απομνημονεύματα Νικηταρά του Τουρκοφάγου, εκ Καταγραφής Γεωργίου Τερτσέτη, επιμέλεια Νικήτας Ράπτης, εκδόσεις Μέρμηγκα, σελίδα 121.

Πηγή: Μηχανή του Χρόνου

Όταν πρωτοδιάβασα την υπόθεση της παράστασης «Η μέρα της φούστας», πείστηκα να κλείσω το εισιτήριό μου, όμως την ίδια στιγμή αγχώθηκα. Έφηβοι, μετανάστες, μια σχολική τάξη, μάθημα θεάτρου. Όλα τα παραπάνω συνθέτουν ήδη έναν προβληματισμό: Ποιοι έφηβοι ενδιαφέρονται σήμερα για το θέατρο και τον πολιτισμό; Ειδικότερα, ποιοι έφηβοι μετανάστες ενδιαφέρονται για τον δυτικό πολιτισμό; Ήδη φαντάζομαι κινητά στα χέρια, βρισιές, χειρονομίες, βία, αδιαφορία, απελπισία… Ήδη φαντάζομαι μια καθηγήτρια εξουθενωμένη από την αδιαφορία των μαθητών της, εξαντλημένη και ταπεινωμένη μπροστά σε εφήβους που την έχουν κάνει να ξεχάσει το όραμά της.

Αυτό που δε φανταζόμουν διαβάζοντας για την παράσταση, ήταν ότι θα δω κάτι βίαιο και έντονο, που ωστόσο τελικά θα μου φαινόταν λογικό. Η Σόνια, η άψογη Θεοδώρα Τζήμου που δεν ξεφεύγει ούτε στιγμή από τον ρόλο της ταπεινωμένης εκπαιδευτικού που νομίζει πως θα σπάσει τον κύκλο της βίας αν γίνει και η ίδια θύτης και τους μιλήσει μονάχα στη γλώσσα που γνωρίζουν – τη βία, αναγκάζει τους εφήβους να βιώσουν και οι ίδιοι την εμπειρία του φόβου, του εγκλωβισμού και της υποταγής. Στόχος της είναι να τους κάνει να κατανοήσουν την έννοια του ρόλου, της ταυτότητας, της εξουσίας και της υποταγής, ώστε να τους βοηθήσει να βρουν κάποιον σκοπό στη ζωή τους μακριά από τη βία και τα στερεότυπα. Όμως όσο το προσπαθεί, τόσο περισσότερο απομακρύνεται από τον ρόλο της ως εκπαιδευτικός και ως άνθρωπος που θα έπρεπε να συμβάλλει θετικά στη διαμόρφωσή τους, σύμφωνα με το πώς ορίζεται το έργο των εκπαιδευτικών.

Η κατάσταση ξεφεύγει και ξεφεύγει από πολύ νωρίς. Η Σόνια με την εξουσία στα χέρια της πια, νομίζει πως τα καταφέρνει ή πως θα καταφέρει τελικά να εκπληρώσει τον ρόλο της και να συνεισφέρει έστω και ελάχιστα στις ζωές τους. Ξεχνάει όμως άθελά της από πού έρχονται αυτά τα παιδιά και τι συναντάνε κάθε φορά που αφήνουν την τάξη και επιστρέφουν στον δρόμο. Η βία φέρνει βία και ο κύκλος δεν κλείνει ποτέ. Όμως η σκηνή, έχει γεμίσει βιβλία και τα βιβλία είναι πάντα πιο ελπιδοφόρα από τα φτυσίματα και τις ευφάνταστες βρισιές που ακούμε με το που ξεκινάει το έργο.

Η δύναμη του θεάτρου και της τέχνης είναι μπροστά στα μάτια μας, αλλά μπροστά στα μάτια μας είναι και μια βία που δεν είναι καθόλου μακρινή, καθόλου «γαλλική». Ο Εντουάρ Μπαλαντίρ, πρωθυπουργός της Γαλλίας εν έτει 1995 είχε κληθεί να αντιμετωπίσει ένα φοβερό κύμα ενδοσχολικής βίας στη Γαλλία. Η κυβέρνησή του είχε παρουσιάσει μια σειρά σοβαρών μέτρων με τόνωση των σχολικών διαδικασιών, ενθάρρυνση της εντατικότερης μόρφωσης όλων των μαθητών της Γαλλίας – κυρίως των χαμηλότερων στρωμάτων – ακόμα και ίδρυση σταθμών όπου μαθητές προβληματικών οικογενειών θα μπορούσαν να διανυκτερεύουν σε ασφαλές περιβάλλον. Αρκεί να μιλήσουμε με κάποιον εκπαιδευτικό για να συνειδητοποιήσουμε ότι η κανονικότητα σε μια σχολική τάξη με εφήβους μπορεί να είναι βίαιη.

Δε χρειάζεται να είσαι εκπαιδευτικός για να ενδιαφερθείς. Η βία ανάμεσα στους εφήβους και με τόσους εφήβους θύτες είναι σε έξαρση και πρέπει να κάνουμε κάτι. Ας κάνουμε το πρώτο βήμα να τη συνειδητοποιήσουμε και ας προσπαθήσουμε να βρούμε έναν τρόπο, ενώ προβληματιζόμαστε με το εξής: Μπορεί χωρίς βία να εξευγενισθεί η βαναυσότητα του ανθρώπου;

Ταυτότητα της παράστασης

Σκηνοθεσία: Ζωή Χατζηαντωνίου

Σκηνογραφία: Ελίνα Λούκου

Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη

Μουσική: Γιώργος Μιζήθρας

Φώτα: Νίκος Βλασόπουλος

Βοηθός σκηνοθέτιδας: Ντίνα Ντεμπέμπε, Ελμίνα Νέου

Φωνητική διδασκαλία: Απόστολος Κίτσος

Βοηθός ενδυματολόγου: Παναγιώτης Ρενιέρης

Βοηθός σκηνογράφου: Ελένη Ζωγράφου

Φωτογραφίες: Άλεξ Κατ

Γραφίστας: Πασχάλης Ζέρβας

Παίζουν: Θεοδώρα Τζήμου στον ρόλο της Καθηγήτριας, Μαρία Αρζόγλου, Νατάσα Βλυσίδου, Βαγγέλης Παπαγιαννόπουλος, Θάνος Κόνιαρης, Στέργιος Μικρούτσικος, Τίτος Πινακάς, Πάνος Χατσατριάν.

Βασισμένο στο ομότιτλο έργο του Ζ.Π. Λίλιενφελντ

Τα αποσπάσματα των έργων που χρησιμοποιούνται στην παράσταση βασίζονται στις μεταφράσεις του Γιώργου Δεπάστα

Θέατρο «Δίπυλον» (Σαμουήλ Καλογήρου 2, Πλατεία Κουμουνδούρου).

Κλείστε τα εισιτήριά σας εδώ.