Με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα χρόνων από τον θάνατο του Bowie αυτό το Σαββατοκύριακο (θα έκλεινε τα 79 την Πέμπτη), ο οργανισμός Heritage of London Trust ανακοίνωσε ότι απέκτησε το διώροφο σπίτι στη διεύθυνση 4 Plaistow Grove, Bromley, όπου ο Bowie έζησε από το 1955 έως το 1968.

Το μικροσκοπικό εφηβικό δωμάτιο του Bowie, περίπου 9 x 10 πόδια, θα προσφέρει μια καθηλωτική εμπειρία στους επισκέπτες. Ο ίδιος θυμόταν το 1990: «Περνούσα τόσο πολύ χρόνο στο δωμάτιό μου. Ήταν πραγματικά όλος ο κόσμος μου. Είχα εκεί τα βιβλία μου, τη μουσική μου, το πικάπ μου. Για να βγω στον δρόμο, έπρεπε να περάσω μέσα από αυτήν τη “νεκρή ζώνη” του σαλονιού».

Geoffrey Marsh, συν-επιμελητής της έκθεσης “David Bowie Is” στο V&A το 2013 και υπεύθυνος για την αποκατάσταση του σπιτιού, δήλωσε ότι η παρουσία στο δωμάτιο προκαλεί δέος. «Σκέφτεσαι, κάποιος χωρίς ιδιαίτερα προνόμια, που προερχόταν από μια απλή οικογένεια και πήγε σε συνηθισμένο σχολείο – τι ήταν αυτό που γέννησε αυτή την ακαταμάχητη φιλοδοξία να πετύχει και να γίνει αστέρι;» αναρωτήθηκε.

Αυθεντικά αντικείμενα και αναμνήσεις από το παρελθόν

Η εμπειρία στο σπίτι θα περιλαμβάνει αρχειακό υλικό που εκτίθεται για πρώτη φορά, όπως τα βιβλία της σειράς Observer για τη μουσική και την αρχιτεκτονική που ανήκαν στον Bowie. «Σε ένα από αυτά έχει γράψει τα αποτελέσματα των εξετάσεών του στο πίσω μέρος», εξηγεί ο Marsh. «Έχει γράψει επίσης το όνομά του ως David Jones Jr, επειδή περνούσε φάση αγάπης για την αμερικανική κουλτούρα και ήθελε να δείξει την αφοσίωσή του.» Αυτό, κατά τον Marsh, έχει μια ιδιαίτερη μαγεία.

Ένα αντικείμενο που είχε παρουσιαστεί στην έκθεση του V&A ήταν μια φωτογραφία του ήρωά του, Little Richard, την οποία ο Bowie έκοψε όταν ήταν περίπου 10 ή 11 ετών και κόλλησε στον τοίχο του δωματίου του. Η φωτογραφία αυτή τον συνόδευε σε όλη του τη ζωή και τώρα θα επιστρέψει στη θέση της. «Πάντα είχε αυτή τη φωτογραφία στον τοίχο μέχρι τον θάνατό του», λέει ο Marsh. «Είναι μια άμεση σύνδεση με τα τέλη της δεκαετίας του ’50 και τον Little Richard ως ένα μοναδικό αστέρι.» Στην έκθεση θα υπάρχουν επίσης δίσκοι με singles του Elvis Presley, μερικοί εκ των οποίων είχαν φέρει σπίτι ο πατέρας του Bowie που εργαζόταν στη Dr Barnardo’s.

Φίλοι της οικογένειας που ζουν ακόμη, όπως ο καλλιτέχνης και μουσικός George Underwood, που είχε χτυπήσει τον Bowie στο σχολείο αφήνοντάς τον με διαφορετικού χρώματος ίριδες, καθώς και η ηθοποιός Dana Gillespie, βοήθησαν με τις αναμνήσεις τους από επισκέψεις στο σπίτι. «Η Dana θυμάται ότι της σέρβιραν σάντουιτς με τόνο», αναφέρει ο Marsh. «Ερχόταν από πιο εύπορο περιβάλλον και μάλλον έπαθε σοκ.»

Αποκατάσταση και εργαστήρια για νέους

Η χρηματοδότηση για το έργο ξεκίνησε με μια επιχορήγηση ύψους 500.000 λιρών από το Jones Day Foundation, ενώ μέσα στον μήνα θα ξεκινήσει δημόσια καμπάνια συγκέντρωσης χρημάτων. Ο Marsh, μαζί με τον οργανισμό και τους συντηρητές αρχιτέκτονες της Julian Harrap, που έχουν δουλέψει σε σημαντικά μνημεία όπως το Μουσείο Sir John Soane’s και το Pitzhanger Manor & Gallery στο Ealing, θα επαναφέρουν το σπίτι στην κατάσταση που είχε γύρω στο 1963, όταν ο Bowie ήταν 16 ετών.

«Πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί γιατί μπορεί να υπάρχουν στοιχεία, όπως ταπετσαρίες ή χρώματα στους τοίχους, κρυμμένα κάτω από τις σύγχρονες διακοσμήσεις», σημειώνει ο Marsh. «Πριν ξεκινήσει οποιαδήποτε εργασία αφαίρεσης, θα γίνει ενδελεχής έρευνα.» Το σπίτι θα φιλοξενεί δημιουργικά εργαστήρια για νέους, εμπνευσμένα από τη συμμετοχή του Bowie στην Arts Lab κίνηση στο Beckenham και οργανωμένα από το πρόγραμμα Proud Places της Heritage of London Trust, που έχει ήδη εμπλέξει πάνω από 10.000 νέους Λονδρέζους.

«Ο στόχος δεν είναι απλώς ένα μνημείο στη δημιουργικότητα του David,» εξηγεί ο Marsh. «Η μουσική βιομηχανία μπορεί να μοιάζει χαοτική σε έναν έφηβο· μέρος της προσπάθειας είναι να δείξουμε στους νέους τι βοήθησε τον David να πετύχει – ελπίζοντας ότι μπορεί να βοηθήσει κι εκείνους.»

Aλλαγές χρήσης και ιστορικές λεπτομέρειες

Για τις προτεινόμενες αλλαγές απαιτείται δημόσια διαβούλευση. Ο Marsh ελπίζει σε ισχυρή στήριξη από την τοπική κοινωνία: «Ήδη υπάρχει ένα διάσημο σπίτι εκεί – αυτό του Charles Darwin. Νομίζω πως ο David αποτελεί ιδανική αντίθεση.» Θα κατατεθούν λεπτομερείς αιτήσεις πολεοδομίας για αλλαγή χρήσης· επιπλέον θα απομακρυνθούν νεότερες κατασκευές: όταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Bowie, Terry, έφυγε από το σπίτι, τα δύο υπνοδωμάτια ενώθηκαν σε ένα· επίσης πρόκειται να αφαιρεθεί προσθήκη της δεκαετίας του ’70. «Και φυσικά», προσθέτει ο Marsh, «τη δεκαετία του ’60 δεν υπήρχε εσωτερική τουαλέτα ή μπάνιο – όλα αυτά πρέπει να φύγουν.»

Το σπίτι αποτελεί μάθημα στην ιστορία των ακινήτων του Λονδίνου. Αγοράστηκε από ιδιοκτήτες που έμεναν εκεί από το 1970 έως πρόσφατα – η «απίστευτα απότομη σκάλα» δεν ήταν πλέον πρακτική, λέει ο Marsh – οι οποίοι πρόσφεραν απευθείας το ακίνητο στον οργανισμό. Ο Marsh δεν γνωρίζει πόσο πλήρωσαν αρχικά· ωστόσο η πλατφόρμα Zoopla δείχνει ότι γειτονικό μονοκατοικία με ένα υπνοδωμάτιο πουλήθηκε τον Αύγουστο για 520.000 λίρες, έχοντας αγοραστεί προηγουμένως έναντι 80.000 λιρών το 1997.

Bowie: Παιδικές μνήμες και προσωπικές στιγμές

Η Margaret Mary Jones, μητέρα του Bowie, απαθανατίζεται σε φωτογραφία στον κήπο της κατοικίας στη Plaistow Grove. Ήταν ευτυχισμένος άραγε ο Bowie εκεί; «Είναι δύσκολη ερώτηση,» απαντά ο Marsh. Ενώ ο πατέρας Haywood ήταν υποστηρικτικός – έχοντας εμπειρία από κλαμπ στο Soho τη δεκαετία του ’30 – η σχέση με τη μητέρα Margaret ήταν διαφορετική. «Έλεγε συχνά ότι απομονωνόταν στο δωμάτιό του για να αποφύγει το σαλόνι.» Αυτό πιστεύεται πως τροφοδότησε τη μεγάλη φιλοδοξία του – περνώντας ώρες μόνος εκεί επάνω αντί να βγαίνει με φίλους.

Ο Bowie, ακόμη στα 16 του χρόνια σε φωτογραφίες όπως λέει ο Marsh, αποπνέει μια μοναδική αυτοπεποίθηση: «Κοιτάζει κατευθείαν τον φακό – απίστευτο για έναν έφηβο σε εποχή πριν τα boybands και τους στιλίστες». Δημιουργούσε μόνος χτενίσματα και στυλ· όλα τα αποφάσιζε μόνος ήδη από την εφηβεία.

Ο Marsh προσκαλεί όποιον έχει φωτογραφίες ή αντικείμενα σχετιζόμενα με το σπίτι – ακόμα και ρολά ταπετσαρίας στη σοφίτα – να επικοινωνήσει ώστε να βοηθήσει στην αυθεντική αναπαράσταση των χώρων. «Η κυρία Jones είχε χαρίσει ή πουλήσει διάφορα αντικείμενα όταν έφυγε το 1970· αν κάποιος στην περιοχή Bromley ή αλλού έχει κάτι σχετικό με το σπίτι, ενδιαφερόμαστε πολύ.»

Με πληροφορίες από The Guardian

Παρά τις επιμέρους ενστάσεις για το τελευταίο επεισόδιο — στις οποίες θα επιστρέψουμε — ίσως αυτός να ήταν ο καλύτερος τρόπος να κλείσει μια τέτοια σειρά. Δεν υπήρξε ξαφνική αλλαγή τόνου, ούτε σκοτεινό ηθικό δίδαγμα τύπου Dinosaurs, ούτε εύκολη λύση “ήταν όλα ένα όνειρο” όπως στο St Elsewhere, ούτε μακελειό τύπου Blake’s 7. Το Stranger Things τελείωσε όπως ακριβώς έζησε: γεμάτο εντυπωσιακές σκηνές και συναίσθημα (και μια δαιδαλώδη μυθολογία με υπερβολικά πολλούς χαρακτήρες).

Καθαρότερη αφήγηση και δυνατές ερμηνείες

Με αυτό τον τρόπο, η σειρά κατάφερε να βρει τη χρυσή τομή. Θα αγαπηθεί το φινάλε όσο του Breaking Bad ή θα συζητηθεί όσο των Sopranos; Μάλλον όχι. Όμως απέφυγε τα λάθη που βύθισαν σειρές όπως το Dexter και το Game of Thrones.

Ένα από τα μεγάλα ατού ήταν ότι συμμαζεύτηκε η υπερβολική διασπορά των προηγούμενων επεισοδίων, όπου ένας τεράστιος αριθμός χαρακτήρων βρισκόταν διασκορπισμένος σε άπειρες τοποθεσίες, διαστάσεις και ονειρικά πεδία. Η πλοκή είχε γίνει τόσο περίπλοκη που κανείς δεν προλάβαινε να κάνει τίποτα, αφού συνεχώς εξηγούσαν μεταξύ τους πού βρίσκονται και γιατί.

Το τελευταίο επεισόδιο προσέφερε πιο καθαρή αφήγηση: μια ομάδα χαρακτήρων απέναντι σε έναν τεράστιο “κάβουρα”, και ο κάβουρας ηττήθηκε. Όλοι είχαν τη στιγμή τους στο προσκήνιο – ιδιαίτερα η Winona Ryder, που επιτέλους μπόρεσε να αποκεφαλίσει τον Vecna μετά από χρόνια όπου απλώς στεκόταν στο περιθώριο μπερδεμένη. Η τελική μάχη ήταν εντυπωσιακή και γεμάτη ένταση. Οι φαν που είδαν τη σειρά να “φουσκώνει” υπερβολικά την τελευταία δεκαετία σίγουρα ικανοποιήθηκαν.

Επιστροφή στις παιδικές ρίζες της σειράς

Το δεύτερο σημαντικό στοιχείο ήταν η επιστροφή στην αρχική ιδέα ότι πρόκειται για μια ιστορία παιδιών. Το φινάλε ήταν γεμάτο flashback με τους πρωταγωνιστές πριν την εφηβεία — μια έξυπνη επιλογή. Από τότε που ξεκίνησε το Stranger Things, παρακολουθήσαμε τους νεαρούς ηθοποιούς να μεγαλώνουν τόσο σε ηλικία όσο και σε φήμη. Βλέποντάς τους μικρούς κι αθώους, πριν καταλάβουν τι παγκόσμια επιτυχία θα ακολουθούσε, ήταν πραγματικά συγκινητικό.

Επιπλέον, το άλμα 18 μηνών προς τα εμπρός στο τέλος έδωσε την ευκαιρία στους ηθοποιούς να παίξουν πιο κοντά στην πραγματική τους ηλικία. Μπορεί κανείς να φανταστεί τη χαρά του Caleb McLaughlin, που επιτέλους δεν χρειάστηκε να φορέσει εκείνη τη χαρακτηριστική περούκα για κάποιες σκηνές.

Αναμφισβήτητα συγκινητική ήταν η σκηνή με τον Caleb McLaughlin ως Lucas, τη Natalia Dyer ως Nancy, τον Gaten Matarazzo ως Dustin, τον Joe Keery ως Steve, τον Charlie Heaton ως Jonathan, τον Finn Wolfhard ως Mike, τον Noah Schnapp ως Will και τη Maya Hawke ως Robin στη σειρά Stranger Things.

Υπερβολικά πολλά φινάλε – αλλά δικαίως για τους φαν

Ποια στιγμή μας έμεινε περισσότερο από το φινάλε; Ίσως όταν κοιτάξαμε το ρολόι και συνειδητοποιήσαμε ότι απέμεναν ακόμα 30 λεπτά. Βρισκόμασταν ήδη βαθιά στο επίλογο, με κάθε χαρακτήρα να λαμβάνει τη δική του συγκινητική αποχαιρετιστήρια σκηνή: ο Steve έγινε δάσκαλος· ο Dustin ήταν ελαφρώς εκνευριστικός στην αποφοίτησή του· η Erica ανέπτυξε τις δεξιότητες της στις βόμβες· η Joyce κι ο Hopper αρραβωνιάστηκαν· ο στρατός εξαφανίστηκε διακριτικά· ενώ η Eleven είτε πέθανε είτε όχι — ανάλογα με την προτίμηση του καθενός.

Το φινάλε διαδεχόταν το ένα το άλλο τόσο έντονα, ώστε η ουσία του επεισοδίου έμοιαζε μακρινή ανάμνηση. Έμοιαζε σαν την τελευταία ταινία Lord of the Rings μπροστά σε ένα υπόδειγμα αυτοσυγκράτησης.

Όσο κουραστικό κι αν ήταν αυτό το κλείσιμο, για τους πραγματικούς φαν άξιζε. Αυτός άλλωστε ήταν ο στόχος του φινάλε: να ικανοποιήσει τα εκατομμύρια θεατών που αγκάλιασαν αυτό το περίεργο μωσαϊκό αναφορών στα ‘80s και το μετέτρεψαν σε τέτοιο θηρίο ώστε νέα επεισόδια να “ρίχνουν” κυριολεκτικά το Netflix.

Το Stranger Things συνεχίζεται – νέες σειρές στον ορίζοντα

Άρα, κατάφερε το Stranger Things να “προσγειωθεί” σωστά; Η απάντηση είναι μάλλον όχι — γιατί πλέον αυτό δεν θεωρείται καν “προσγείωση”. Βρισκόμαστε στο 2026, κι αν υπάρχει ένα “έγκλημα” στη βιομηχανία ψυχαγωγίας σήμερα είναι να αφήνεις μια επιτυχημένη IP να τελειώσει πραγματικά.

Οι αδελφοί Duffer έχουν ήδη επιβεβαιώσει πως ετοιμάζουν ένα spin-off της σειράς ενώ αν αυτό καθυστερήσει, μέσα στη χρονιά θα κυκλοφορήσει και animated σειρά (Stranger Things: Tales from ’85). Εν ολίγοις, ξεχάστε την ιδέα ότι τελειώνει ποτέ στ’ αλήθεια το Stranger Things — όσο υπάρχει ζήτηση (και κέρδος), θα συνεχίζεται.

Το αίτημα, το οποίο έγινε αρχικά στις 21 Ιανουαρίου, έχει συγκεντρώσει έκτοτε περισσότερες από 50.000 υπογραφές. Αιτήθηκε ως απάντηση σε μια ξεχωριστή αναφορά που πρότεινε τη μετονομασία του αεροδρομίου στο όνομα του προέδρου Donald Trump.

Η αίτηση υπογραμμίζει τη συμβολή της Parton στον κόσμο της μουσικής, της ψυχαγωγίας και της φιλανθρωπίας. Υπογραμμίζει συγκεκριμένα το πρόγραμμα Imagination Library, το οποίο έχει προσφέρει πάνω από 100 εκατομμύρια βιβλία σε παιδιά από το 1995. Τονίζει πώς αυτό αποτελεί απόδειξη της επιρροής της και μόνο ένα ελάχιστο δείγμα αυτών που έχει επιτύχει.

«Ως περήφανοι πολίτες του Tennessee, μας παρακινεί ο βαθιά ριζωμένος θαυμασμός μας για τον εθνικό θησαυρό και τον θρύλο του Tennessee, Dolly Parton», ξεκινά. «Δεν είναι μόνο μια διάσημη καλλιτέχνης που ενθαρρύνει την αγάπη, την αποδοχή και την καλή θέληση μέσω της μουσικής της, αλλά και μια φιλάνθρωπος, γνωστή για τις αμέτρητες συνεισφορές της στην κοινωνία», προσθέτει η δήλωσή τους.

Συνεχίζει, «Οι φιλανθρωπικές προσπάθειες της Dolly, η εξαιρετική της επιρροή στη μουσική βιομηχανία και η αγάπη που έχει ενσταλάξει στις καρδιές μας μέσω των πράξεων και των τραγουδιών της, την καθιστούν πραγματικά άξια υποψήφια για να πάρει το όνομά της το Διεθνές Αεροδρόμιο του Nashville».

Παρά την αυξανόμενη υποστήριξη από τους θαυμαστές της, κανένας νομοθέτης του Tennessee δεν έχει παγιώσει σχέδια για αλλαγή του ονόματος του αεροδρομίου. Το σημερινό όνομα του αεροδρομίου του Nashville International, BNA, σημαίνει Berry Fields Nashville, το οποίο είναι προς τιμή του συνταγματάρχη Harry S Berry. Ο Berry ήταν βετεράνος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και ο πρώτος διαχειριστής του αεροδρομίου.

Πηγή: Far Out

Το “Before The End” είναι ένα έργο που καθοδηγείται από θαυμαστές που δημιουργήθηκε για να αμφισβητήσει τις συνθήκες γύρω από τον θάνατο του Morrison, αφού πέθανε ξαφνικά το 1971 από καρδιακή ανεπάρκεια. Οι θαυμαστές έκαναν εικασίες για τον θάνατο του μουσικού εδώ και δεκαετίες, ειδικά λαμβάνοντας υπόψη ότι υπήρχαν μάρτυρες αλλά δεν έγινε νεκροψία.

Το ντοκιμαντέρ, που δημιουργήθηκε από τον Jeff Finn, διερευνά και αναλύει την αξιοπιστία της θεωρίας ότι ο Morrison προσποιήθηκε τον θάνατο του, προσφέροντας «αποδεικτικά στοιχεία» ότι θα μπορούσε να είναι ακόμα ζωντανός υπό τη μεταμφίεση ενός άνδρα που ονομάζεται “Frank” ή “Frank X”, ο οποίος εργάζεται ως συντηρητής στις Συρακούσες. Ο “Frank” φωτογραφήθηκε επίσης με τον ντράμερ των Doors, John Densmore το 2013 και παραδέχτηκε ότι εκτιμούσε πολλά από τα ίδια πράγματα με τον Morrison, όπως ο Charles Baudelaire, υποστηρίζοντας τον ισχυρισμό ότι θα μπορούσε να είναι ο Morrison μεταμφιεσμένος.

Ο Finn είναι ένας αυτοαποκαλούμενος σούπερ θαυμαστής των The Doors, ο οποίος δημιούργησε το ντοκιμαντέρ μέσω της δικής του εταιρείας και πέρασε σχεδόν 40 χρόνια ερευνώντας τον Morrison. Στην αρχή του ντοκιμαντέρ, ο Finn αναφέρει ότι πιστεύει ότι ο “Frank” είναι πιθανότατα ένας άλλος superfan με φυσικές ομοιότητες με τον αείμνηστο frontman.

Ο Morrison βρέθηκε σε μια μπανιέρα από την κοπέλα του, Pamela Courson, με την οποία συγκατοικούσε. Ενώ ήταν μάρτυρας, αντικρουόμενες αναφορές από εκείνο το βράδυ και το επόμενο πρωί έκαναν τους θαυμαστές να υποψιαστούν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Ωστόσο, ορισμένοι πιστεύουν ότι αυτές οι ασυνέπειες σχετίζονται περισσότερο με τον εθισμό της Courson στα ναρκωτικά και την πιθανή επιρροή του νυχτερινού κέντρου που είχε επισκεφτεί ο Morrison πριν από το θάνατό του.

Σύμφωνα με αρκετούς μουσικούς που ήταν στο κλαμπ με τον Morrison κατά τη διάρκεια της νύχτας, είχε πάρει ηρωίνη που πουλούσε ένας έμπορος ονόματι Jean de Breteuil, κάτι που είχε θανατηφόρες συνέπειες. Αυτό επιβεβαιώθηκε αργότερα από τη Marianne Faithfull, η οποία επίσης ισχυρίστηκε ότι ο Breteuil είχε πάει να δει τον Morrison και τον «σκότωσε». Είπε: «Εννοώ, είμαι σίγουρη ότι ήταν ατύχημα. Καημένο κάθαρμα. Το smack ήταν πολύ δυνατό; Ναι. Και πέθανε».

Ο κιθαρίστας Robby Krieger είπε επίσης στον The Independent ότι οι καταστάσεις φαίνονται περίεργες γιατί έτσι ήταν εκείνη την εποχή, χωρίς δυνατότητα απεξάρτησης ή κάτι τέτοιο. Είπε επίσης ότι προσπάθησαν να βοηθήσουν τον Morrison με τον εθισμό του, «αλλά δεν λειτούργησε ποτέ και ελπίζαμε ότι όταν θα πήγαινε στο Παρίσι θα ήταν μια εντελώς διαφορετική ατμόσφαιρα και ίσως θα καθάριζε». Ο Krieger πρόσθεσε: «Αυτό είπε όντως, αλλά είναι πολύ δύσκολο να το κάνεις μόνος σου [και] δυστυχώς συνέβη το αντίθετο».

Πηγή: Far Out

«Ανά πάσα στιγμή της ημέρας ή της νύχτας, υπάρχουν ομάδες επισκεπτών μπροστά από το σπίτι, τραβώντας φωτογραφίες με φλας, συνομιλώντας δυνατά, ανεβάζοντας περιεχόμενο στα social media, κάνοντας TikTok βίντεο ή απλώς γιορτάζοντας τη στιγμή», αναφέρει η ιδιοκτήτρια στην Επιτροπή Διατήρησης Ιστορικών Μνημείων της Νέας Υόρκης.

Στο κτίριο, έχει τοποθετηθεί εδώ και χρόνια (απ΄όσο γμωρίζουμε κι εμείς οι ίδιες που το έχουμε επισκεφτεί στο παρελθόν) ένας μεταλλικός φράχτης με την ένδειξη «Απαγορεύεται η Είσοδος – Ιδιωτική Ιδιοκτησία», αλλά σύμφωνα με την ιδιοκτήτρια, αυτό δεν αρκεί. Στην αίτησή της, η οποία ήρθε στο φως της δημοσιότητας μέσω του «FeedMe», η ιδιοκτήτρια ανέφερε ότι κάποιοι επισκέπτες σέβονται τον υπάρχοντα φράχτη αλλά πολλοί είναι αυτοί που δεν το κάνουν. «Σκαρφαλώνουν πάνω από την αλυσίδα, ποζάρουν, χορεύουν ή ξαπλώνουν στα σκαλιά, ανεβαίνουν στην κορυφή για να κοιτάξουν από τα παράθυρα, προσπαθούν να ανοίξουν την κύρια είσοδο ή, όταν είναι μεθυσμένοι αργά το βράδυ, χτυπούν τα κουδούνια».

«Μετά από περισσότερα από 20 χρόνια που ελπίζω ότι η εμμονή με τα σκαλιά μου θα ξεθωριάσει και οι φαν θα βρουν νέο αντικείμενο λατρείας, παραδέχομαι ότι χρειαζόμαστε κάτι πιο ουσιαστικό. Για να ανακτήσουμε μια λογική ποιότητα ζωής για εμάς και τους ενοικιαστές μας, πρέπει να εγκαταστήσουμε μια κατάλληλη πύλη», αναφέρει μεταξύ άλλων στην αίτησή της.

Σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ, η Επιτροπή Διατήρησης Μνημείων της Νέας Υόρκης (New York City Landmarks Preservation Commission) ενέκρινε την περασμένη Τρίτη την αίτηση της ιδιοκτήτριας.

Πηγή: Marie Claire

Το βράδυ της 13ης Δεκεμβρίου, η Eilish έπαιζε στο Desert Diamond Arena χωρητικότητας 20.000 ατόμων στο Glendale της Αριζόνα. Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της παράστασης, καθόταν σταυροπόδι στο πάτωμα και τραγουδούσε την επιτυχημένη μπαλάντα από το Barbie soundtrack, “What Was I Made For?”, όταν την χτύπησε το αντικείμενο. Δεδομένου ότι το τραγούδι έχει έναν αργό ρυθμό, βαθιά μελαγχολικό, αυτή ήταν μια τρυφερή στιγμή στο σετ όπου η ενέργεια είχε μειωθεί σημαντικά στο δωμάτιο. Ωστόσο, κάποια στιγμή, όπως δείχνουν τα πλάνα των θαυμαστών, το κολιέ, που πετάχτηκε με λίγη δύναμη, χτύπησε την Eilish στο πρόσωπο.

Ενώ κοίταξε ξαφνιασμένη από αυτό που συνέβη, προς τιμήν της, συνέχισε απτόητη το τραγούδι, πήρε το κολιέ και το πέταξε με βεβαιότητα στο πλάι της σκηνής. Η Eilish δεν έχει σχολιάσει το περιστατικό κατά τη στιγμή της σύνταξης, αλλά είναι πιθανό να το κάνει, καθώς έχει ήδη ξεκαθαρίσει τις σκέψεις της για τη σύγχρονη τάση των θαυμαστών να πετούν πράγματα στη σκηνή.

Τι έχει πει η Billie Eilish για τους θαυμαστές που πετάνε αντικείμενα στη σκηνή; Το 2023, το θέμα των θαυμαστών που πετούσαν αντικείμενα στη σκηνή έγινε θέμα συζήτησης, αφού αρκετοί εξέχοντες μουσικοί όπως ο Harry Styles, ο Lil Nas X και η Lisa των Blackpink χτυπήθηκαν από αυτά. Στο κόκκινο χαλί της Barbie στις αρχές Ιουλίου, τόσο η Eilish όσο και ο αδελφός και συνεργάτης της, Finneas, ξεκαθάρισαν τις σκέψεις τους για το θέμα. Ο πρώτος υποστήριξε ότι είναι «από αγάπη» παρόλο που είναι «απολύτως εξοργιστικό».

«Έχω χτυπηθεί στη σκηνή με πράγματα κυριολεκτικά τα τελευταία έξι χρόνια, δεν ξέρω γιατί είναι κάτι καινούργιο», είπε η Eilish στην παγκόσμια πρεμιέρα της Barbie στο Λος Άντζελες. «Οι άνθρωποι απλώς ενθουσιάζονται και αυτό μπορεί να είναι επικίνδυνο».

Ο Finneas αναγνώρισε ότι οι περισσότεροι θαυμαστές δεν προσπαθούν να χτυπήσουν μουσικούς, με τηλέφωνα, μια δημοφιλής επιλογή, που χρησιμοποιούνται ως βλήματα με την ελπίδα να τραβήξουν μια φωτογραφία. Ωστόσο, η αδερφή του σημείωσε: «Είναι απολύτως εξοργιστικό όταν είσαι εκεί πάνω». «Έχω ανάμεικτα συναισθήματα για αυτό, γιατί όταν είσαι εκεί πάνω, φυσάει. Αλλά ξέρεις ότι είναι από αγάπη, και απλώς προσπαθούν να σου δώσουν κάτι», συνέχισε. «Είσαι σε ευάλωτη θέση, αλλά με χτυπούν πολλά χρόνια».

Ο Finneas πρόσθεσε, «Μην το κάνεις — το καταλαβαίνουμε αλλά μην το κάνεις», με την Eilish να διευκρινίζει: «Μην πετάς πράγματα στη σκηνή, αλλά σε αγαπάμε. είναι πολύ γλυκό».

Αλλού φέτος, η Eilish κυκλοφόρησε το αναγνωρισμένο τρίτο της άλμπουμ, Hit Me Hard and Soft. Σε μια κριτική τεσσάρων αστέρων, το Far Out έγραψε: «Το ρεκόρ δεν είναι ποτέ λιγότερο από υπέροχο. Αυτό οφείλεται κυρίως σε μια ερμηνεύτρια στην κορυφή του παιχνιδιού της, που αποδεικνύεται ότι είναι μια από τις καλύτερες και πιο ένθερμες τραγουδίστριες στον κόσμο και μια τραγουδοποιός που βρίσκει σταθερά τα πόδια της, χωρίς να φοβάται να είναι ειλικρινής».

Πηγή: Far Out / Κεντρική φωτογραφία: Teen Vogue

Ο Αμερικανός διασκεδαστής, ο οποίος πρωταγωνίστησε σε ταινίες όπως η τριλογία του Blade και ο Πλανήτης των Πιθήκων, πέθανε ήρεμα στο σπίτι του στο Maui το Σάββατο σε ηλικία 88 ετών, περιτριγυρισμένος από την οικογένειά του.

Η Barbra Streisand, η οποία πρωταγωνίστησε με τον Kristofferson στο βραβευμένο με Όσκαρ ριμέικ του 1976 του “A Star Is Born”, απέτισε φόρο τιμής στο Instagram, γράφοντας: «Την πρώτη φορά που είδα τον Kris να παίζει στο Troubadour club στο LA ήξερα ότι ήταν κάτι ξεχωριστό. Ξυπόλητος και χτυπώντας την κιθάρα του, φαινόταν η τέλεια επιλογή για ένα σενάριο που ανέπτυζα, το οποίο τελικά έγινε το “A Star Is Born” ».

Η Reba McEntire τον περιγράφει ως «κύριο, ευγενική ψυχή και λάτρη των λέξεων». Η Dolly Parton θρήνησε τον «σπουδαίο φίλο» της, με τον οποίο είχε κάνει ντουέτα όπως το “From Here to the Moon and Back” και “Put It Off Until Tomorrow”. «Τι μεγάλη απώλεια, τι σπουδαίος συγγραφέας, τι σπουδαίος ηθοποιός, τι σπουδαίος φίλος», έγραψε.

Ο βραβευμένος με Grammy τραγουδιστής της κάντρι Travis Tritt τον αποκάλεσε «έμπνευση». Ο συγγραφέας και σκηνοθέτης του Haunting of Hill House, Mike Flanagan, θυμήθηκε το «λαμπρό έργο του Kristofferson στο Lone Star» σε μια δημοσίευσή του στο X. Η Leann Rimes τον θυμήθηκε στο X ως «έναν επικό άνθρωπο με τη μεγαλύτερη καρδιά. Θα μου λείψει τόσο πολύ. Να είσαι ήσυχος φίλε μου». Η Melissa Etheridge έγραψε: «Λάτρευα αυτόν τον άνθρωπο, το ταλέντο του, το μυαλό του και την όμορφη καρδιά του. Καλό ταξίδι φίλε μου».

Ο ηθοποιός Patton Oswalt δημοσίευσε στο X: «Το πρωί της Κυριακής μόλις έφτασε με άσχημο τρόπο». Ο τραγουδιστής John Rich τον αποκάλεσε «έναν από τους σπουδαιότερους στιχουργούς που έζησαν ποτέ και τον πιο άψογο περφόρμερ».

Ο βραβευμένος με Grammy μουσικός της country Lee Greenwood μοιράστηκε μια φωτογραφία με τον Kristofferson γράφοντας: «Δύσκολο να πιστέψω ότι ο φίλος μου Kris Kristofferson μας άφησε. Είχε επιτυχία σε όλους τους τομείς της ζωής του. Ένας πρωταθλητής πυγμάχος, ένας ηθοποιός παγκόσμιας κλάσης, ένας θεαματικός τραγουδοποιός και τραγουδιστής και ένας ήρωας για όλους όσους έχουν την τύχη να τον γνωρίσουν».

Ο Kyle Young, Διευθύνων Σύμβουλος του Country Music Hall of Fame and Museum, έγραψε για την οπτική του Kristofferson για την τέχνη, γράφοντας ότι πίστευε ότι «η δημιουργικότητα είναι δεδομένη από τον Θεό και όσοι αγνοούν ένα τέτοιο δώρο είναι καταδικασμένοι σε δυστυχία».

Ο αστέρας των Righteous Gemstones και του Fallout, Walton Goggins, μοιράστηκε ένα αφιέρωμα στο Instagram, γράφοντας: «Hardcore Troubadour… Ένας Gatdamn Cowboy Poet της υψηλότερης τάξης».

Ο συγγραφέας και σκηνοθέτης του Reservation Dogs Sterlin Harjo ευχαρίστησε τον Kristofferson που «μας έμαθε ότι η χώρα δεν σημαίνει μικρόψυχος, το να είσαι άντρας δεν σε κάνει να είσαι κακός, το να είσαι σκληρός δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς να κλάψεις».

Οι θαυμαστές μοιράστηκαν επίσης τις αναμνήσεις τους από τον Kristofferson που υπερασπίστηκε τις πεποιθήσεις του, συμπεριλαμβανομένου του χρόνου που στάθηκε στο πλευρό της Sinéad O’Connor μετά την ευρεία καταγγελία της για το ότι έκανε μια φωτογραφία του Πάπα σε ένα επεισόδιο του Saturday Night Live.

Η οικογένεια του Kristofferson ανακοίνωσε τον θάνατό του με μια δήλωση: «Με βαριά καρδιά μοιραζόμαστε τα νέα ότι ο σύζυγος/πατέρας/παππούς μας, Kris Kristofferson, πέθανε ειρηνικά το Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου στο σπίτι». «Είμαστε όλοι τόσο ευλογημένοι για τον χρόνο μας μαζί του. Σας ευχαριστώ που τον αγαπάτε όλα αυτά τα χρόνια, και όταν βλέπετε ένα ουράνιο τόξο, να ξέρετε ότι χαμογελάει σε όλους μας».

Πηγή: The Independent