Το όνομα της έκθεσης – Head in the Clouds – μπορεί να ληφθεί κυριολεκτικά και μεταφορικά. Η γκαλερί La Lison μας ανεβάζει ψηλά, προσφέροντας μια στιγμή ονειροπόλησης κοντά στα σύννεφα, στις στέγες του Παρισιού. Το πρόγραμμα αναδεικνύει τα έργα τριών καλλιτεχνών που είναι ειδικευμένοι στις στέγες, καθώς έχουν ένα πάθος για την αναρρίχηση σε ταράτσες, παρόμοιο με το parkour και το freerunning.

Τα ονόματα που αποτελούν την τριάδα των εναέριων καλλιτεχνών είναι οι Simon Nogueira, Ulyana Ginkgo και Cheuminer. Αυτοί οι τρεις καλλιτέχνες προσφέρουν μοναδικές προοπτικές στις στέγες του Παρισιού, προσφέροντας μια φρέσκια ματιά στην πόλη.

Simon Nogueira: το μονοπάτι είναι καθαρό

Ακολουθώντας το Do Look Up, το οποίο γοήτευσε τους επισκέπτες τον Ιούλιο του 2023 με την εντυπωσιακή θέα στις στέγες του Παρισιού, ο Simon Nogueira επιστρέφει στη La Lison με το νέο του έργο The Path is Clear.

Μια συλλογή από εκπληκτικές εικόνες που καταγράφηκαν με το χρονόμετρο στην κάμερά του, τοποθετείται ανάμεσα σε καλύμματα ψευδαργύρου και πήλινες καμινάδες, στην κορυφή της πόλης. Οι ιλιγγιώδεις φωτογραφίες του, προσφέρουν μια υπέροχη θέα στον παριζιάνικο αρχιτεκτονικό λαβύρινθο.

Ο Simon είναι ένας έμπειρος αθλητής, που ασκεί το freerunning σε επαγγελματικό επίπεδο. Γνωστό και ως parkour, αυτό το άθλημα περιλαμβάνει την ανάπτυξη σωματικών δεξιοτήτων για την ελεύθερη κίνηση χρησιμοποιώντας εμπόδια σε οποιοδήποτε περιβάλλον, με αποτέλεσμα ρευστές, ακροβατικές κινήσεις.

Οι Freerunners όπως ο Simon Nogueira βλέπουν την πόλη ως μια τεράστια παιδική χαρά όπου κάθε προεξοχή, τοίχος και ταράτσα είναι μια ευκαιρία να τελειοποιήσουν τις δεξιότητές τους και να εκφράσουν τη δημιουργικότητά τους με ευελιξία. Το έργο του Simon μεταφράζει αυτή τη φιλοσοφία σε εικόνες, αποτυπώνοντας στιγμές χάρης και αθλητικής ανδρείας σε απροσδόκητα, συχνά απρόσιτα μέρη.

Ulyana Ginkgo: στον έβδομο ουρανό

Ο τίτλος της έκθεσης οφείλεται σε αυτή την καλλιτέχνιδα. Μια πολυεπιστημονική καλλιτέχιδα, η Ulyana Ginkgo συγκέντρωσε τα έργα της σε μια συλλογή με το όνομα Head in the Clouds.

Για την ομαδική έκθεση, η Ulyana Ginkgo παρουσιάζει το Seventh Heaven, μια σειρά από ακρυλικά έργα ζωγραφικής σε καμβά. Διαθέτει παριζιάνικες στέγες και τα δρώμενα τους, τυλιγμένα σε ροζ σύννεφα. Οι πολύχρωμες ιστορίες κόμικ της καλλιτέχνιδας συνδυάζουν πραγματικότητα και φαντασία. Το στυλ της, φλερτάροντας με την αισθητική Art Brut, είναι ποιητικό, αφελές και απείρως αγνό. Βυθίζει τον θεατή σε μια κατάσταση ευτυχίας και απομάκρυνσης από την πραγματικότητα, προσκαλώντας τον να ενωθεί με ονειροπόλους, καλλιτέχνες και εραστές, ανεβαίνοντας πάνω από τη Γη για να φτάσει στον έβδομο ουρανό.

Από τότε που η Ulyana έφυγε από τη Λευκορωσία για τη Γαλλία το 2023, οι στέγες του Παρισιού και οι ζωές των κατοίκων του έχουν γίνει το κύριο επίκεντρο της καλλιτεχνικής της έρευνας και της πολυεπιστημονικής πρακτικής της. Εκτός από τη ζωγραφική, ασχολείται με τη φωτογραφία, την performance και τη συγγραφή των δικών της παραμυθιών.

Η Ulyana περιγράφει την τέχνη της ως «ένα ηρωικό ταξίδι προς τη συνειδητή ευαλωτότητα». Πασχίζει να μεταμορφώσει κάθε της εμπειρία και βάσανο σε αισθητικές επιδείξεις, καλλιεργώντας σοφία και διαδίδοντας αγάπη. Τα έργα της γεμίζουν τον χώρο με μια μαγική ατμόσφαιρα, προσκαλώντας τον θεατή σε έναν κόσμο όπου όλα είναι δυνατά.

Cheuminer: από το parkour στην τέχνη της στέγης

Σπάνια ένα ψευδώνυμο έχει τόσο μεγάλη απήχηση. Ένας αθλητής parkour, ο Cheuminer ταξιδεύει εδώ και καιρό στις στέγες του Île-de-France, ανάμεσα στις καμινάδες από τούβλα ή πέτρα που αγαπά τόσο πολύ. Ένας τραυματισμός όμως τον ανάγκασε να προσαρμόσει την πρακτική του. Ο αστικός ακροβάτης στη συνέχεια στράφηκε στην τέχνη της στέγης – μια παραλλαγή της τέχνης του δρόμου που γίνεται σε στέγες.

Το γούστο του για τα ύψη και τα μοναδικά πανοράματα που προσφέρουν οι στέγες της πρωτεύουσας γέννησαν ένα σύνθετο έργο: ένα μείγμα γκράφιτι (ορατό από το δρόμο) και μικρά θραύσματα καμινάδας που ζωγραφίζει. Ο Cheuminer χρησιμοποιεί την αθλητική του εμπειρία για να αποκτήσει πρόσβαση σε περιοχές που δεν είναι προσβάσιμες από τους απλούς ανθρώπους. Εξηγεί ότι η επιλογή της καμινάδας ως κύριο μοτίβο ήρθε φυσικά. Μετά τον τραυματισμό του, άρχισε να σχεδιάζει στις καμινάδες από τερακότα των στεγών του Παρισιού, βρίσκοντας σε αυτή την πρακτική μια νέα και θεραπευτική μορφή έκφρασης.

Για την έκθεση The Head in the Clouds, συμφώνησε να μεταφέρει την αισθητική του σε καμβάδες, αναδημιουργώντας το βασικό του μοτίβο (μια μικρή καμινάδα) και δίνοντας έτσι μια νέα διάσταση στη δουλειά του. Η μετάβασή του από τα αστικά τείχη στους τοίχους των γκαλερί αντανακλά τη διαρκή του αναζήτηση για ελευθερία στην καλλιτεχνική έκφραση.

Ο Cheuminer περιγράφει αυτή τη μετάβαση ως μια νέα πρόκληση: «Το σχέδιο σε έναν καμβά δεν προσφέρει τις ίδιες αισθήσεις με τα γκράφιτι στις στέγες, αλλά επιτρέπει ένα διαρκές ίχνος της δουλειάς κάποιου».

Η έκθεση αυτή είναι μια γιορτή τόλμης και ονείρων. Συνδυάζοντας τα οράματα τριών ταλαντούχων καλλιτεχνών, αυτή η έκθεση προσκαλεί τους επισκέπτες να κοιτάξουν ψηλά, να εξερευνήσουν νέα ύψη και να ανακαλύψουν το Παρίσι από μια νέα οπτική γωνία.

Μέσα από τις ιλιγγιώδεις φωτογραφίες του Simon Nogueira, τους ποιητικούς πίνακες της Ulyana Ginkgo ή τα τολμηρά γκράφιτι του Cheuminer, κάθε έργο προσφέρει μια πρόσκληση για στοχασμό και απόδραση.

Πρακτικές πληροφορίες

Εγκαίνια: Πέμπτη 25 Ιουλίου 2024, από τις 19:30

Διάρκεια: Από Πέμπτη 25 Ιουλίου 2024 έως Παρασκευή 30 Αυγούστου 2024

Πρόσβαση: Πέμπτη έως Σάββατο, 10 π.μ. έως 7 μ.μ

Ελεύθερη είσοδος

Διεύθυνση: 5 rue Pierre Chausson, 75010 Παρίσι

Επικοινωνία: galerielalison@gmail.com

Πηγή: La lison.

Η Kaechele δημοσίευσε στο Instagram ένα βίντεο και εικόνες από τα έργα που μεταφέρθηκαν επί τόπου και επεσήμανε ότι η έμφυλη τουαλέτα ήταν επίσης η πρώτη για το μουσείο. Ενθάρρυνε «όλες τις κυρίες» να απολαύσουν τη νέα έκθεση.

Το «Ladies Lounge» έκλεισε. «Δεν είχαμε ποτέ γυναικείες τουαλέτες στο μουσείο πριν, ήταν όλες unisex. Στη συνέχεια, όμως, το Ladies Lounge έπρεπε να κλείσει χάρη σε μια αγωγή που άσκησε ένας άνδρας. Και απλά δεν ήξερα τι να κάνω με όλους αυτούς τους Πικάσο…», έγραψε η Kaechele, η οποία είναι επίσης σύζυγος του ιδιοκτήτη του MONA, David Walsh.

Ο Jason Lau, ένας επισκέπτης από τη Νέα Νότια Ουαλία, δεν μπόρεσε να εισέλθει στην έκθεση «Ladies Lounge» την 1η Απριλίου 2023. Ο Lau, ο οποίος είχε πληρώσει το τέλος εισόδου των 23$, πίστευε ότι υπέστη άμεση διάκριση λόγω φύλου.

«Ένιωσε αρκετά έντονα για αυτό για να υποβάλει καταγγελία στην Equal Opportunities Tasmania», έγραφαν οι σημειώσεις του δικαστηρίου. Μετά την απόφαση, η Kaechele είπε ότι θα αμφισβητήσει την απόφαση του δικαστηρίου στο Ανώτατο Δικαστήριο της πολιτείας και μίλησε για να αναβίωση της έννοιας του «Ladies Lounge».

Μεταξύ αυτών των ιδεών περιλαμβανόταν η εύρεση κενών σύμφωνα με την Ενότητα 27 του Νόμου κατά των Διακρίσεων, η οποία απαριθμεί εξαιρέσεις σχετικά με το πότε θα επιτρέπεται η διάκριση κατά του φύλου. Στο μεταξύ η έκθεση έκλεισε για να μην χρειάζεται να ανοίξει για άνδρες.

Στο σήμερα, αποκαλύφθηκε ότι οι πίνακες του Πικάσο που κρέμονταν στη γυναικεία τουαλέτα πλαστογραφήθηκαν από την ίδια την επιμελήτρια.

Η Kirsha Kaechele παραδέχτηκε σε μια ανάρτησή της ότι δημιούργησε τρεις ψεύτικους Πικάσο που είχαν κρεμαστεί στο παρελθόν στο «Ladies Lounge» του μουσείου. Μια εγκατάσταση που εξερευνά τον μισογυνισμό.

Το Ladies Lounge έγινε πρωτοσέλιδο το 2020 ως ένας χώρος μόνο για γυναίκες που εμφανίζει αυτά που παρουσιάζονταν ως αυθεντικά Picassos που κάποτε ανήκαν στην προγιαγιά της Kaechele. Τον περασμένο μήνα, ως απάντηση στα παράπονα ενός άνδρα επισκέπτη για τον αποκλεισμό από την εγκατάσταση, οι πίνακες μεταφέρθηκαν σε μια γυναικεία τουαλέτα.

Σε ανάρτησή της, με τίτλο «Η τέχνη δεν είναι αλήθεια», η Kaechele είπε ότι ζωγράφισε τα έργα κρυφά (με τη βοήθεια της ανιψιάς του μανικιουρίστα της) και ισχυρίστηκε ότι ακόμη και το προσωπικό της γκαλερί ξεγελάστηκε.

Η επιμελήτρια είπε ότι αποφάσισε να πλαστογραφήσει τους πίνακες, επειδή ήθελε να ταιριάζουν με το χρωματικό σχέδιο του χώρου και τις πράσινες μεταξωτές κουρτίνες. «Ήξερα αρκετούς πίνακες του Picasso που μπορούσα να δανειστώ από φίλους, αλλά κανένας από αυτούς δεν ήταν πράσινος και ήθελα το Lounge να είναι μονόχρωμο. Είχα επίσης χρόνο να δουλέψω, για να μην αναφέρω το κόστος της ασφάλισης ενός Picasso, υπέρογκο!» έγραψε η Kaechele.

Οι κατηγορίες για μισογυνισμό που διατυπώθηκαν εναντίον του Ισπανού ζωγράφου και γλύπτη από τον θάνατό του το 1973 ήταν κεντρικές στην ιδέα της εγκατάστασης, πρόσθεσε, περιγράφοντας το «ρεκόρ με τις γυναίκες» του Picasso ως «έντονο».

«Οι γυναίκες τον αμφισβητούν τον τελευταίο καιρό, αμφισβητώντας την υπεροχή του. Αμφισβητούν την επιλογή της τέχνης του. Και αυτό μου αρέσει. Μου άρεσε που ένας μισογύνης κυριαρχούσε στους τοίχους του Ladies Lounge», έγραψε.

«Γέμισα το Lounge με «ανεκτίμητης αξίας» αντικείμενα, πλαισιώνοντας το καθένα φυσικά (σε χρυσό) και μεταφορικά (με αμφίβολες ιστορίες που επικεντρώνονται γύρω από μια φανταστική γυναίκα, μια εκδοχή του εαυτού μου). Ιστορίες διαθέσιμες μόνο σε εκείνους που βρίσκονται μέσα, η καθεμία πιο παράλογη από την προηγούμενη», έγραψε η Kaechele.

Ο Kaechele πρόσθεσε ότι «κάθε μία από αυτές τις ιστορίες είχε σκοπό να εγείρει ερωτήματα σχετικά με το φύλο, την ελευθερία, τις δομές εξουσίας, την αυθεντικότητα και την αξία». «Όλες αυτές οι ψευδαισθήσεις δημιούργησαν τη φαντασία για όσους έχουν την εμπειρία του Lounge και, κυρίως, για εκείνους που αποκλείονται».

Για να κατέληξε λοιπόν στα δικαστήρια με καταγγελία από κάποιον λευκό άντρα, μάλλον θα πέτυχε τον σκοπό της.

Με πληροφορίες από CNN.

Το έργο του Adrien Missika, του καλλιτέχνη που με εντυπωσίασε, ερευνά χιουμοριστικά το φυσικό και το πολιτισμικό. Χρησιμοποιώντας τη γνωσιολογία ως βάση για έρευνα, η εννοιολογική του προσέγγιση παρασύρεται σε ποιητικές και υποθετικές αφηγήσεις.
Μέσα από μια ποικιλία μέσων, από βίντεο, φωτογραφία, γλυπτική έως εγκατάσταση και δράση, το έργο του, διερευνά το ευρύ φάσμα των φυσικών και περιβαλλοντικών επιστημών, όπως η βιολογία, η αρχιτεκτονική τοπίου και η γεωγραφία, για να αναφέρουμε μερικές.
Ξεπερνώντας τη λογική του καπιταλισμού, η καλλιτεχνική πρακτική του Misika τρέφει έναν χώρο για πιθανούς κόσμους.

Ο Adrien Missika (1981, Παρίσι) σπούδασε στην Ecole Cantonale d’art de Lausanne (Ecal). Ήταν συνιδρυτής της Galerie 1M3, στη Λωζάνη, (2006-2014), ιδρυτής και καλλιτεχνικός διευθυντής του Belo Campo, Λισαβόνα, (2017- έως σήμερα). Αυτή τη στιγμή ζει στο Βερολίνο.

Έχει συμμετάσχει σε πάρα πολλές εκθέσεις, έχει κάνει πολλές δράσεις κι έχει βραβευτεί πολλάκις. Η σχέση του με τη φύση είναι στενή, τόσο στενή που βρήκε τον τρόπο να αγκαλιάσει έναν κάκτο. Και σκέφτομαι αυτή την αγκαλιά εδώ και μέρες. Προσπαθώ να διακρίνω τον πρωταγωνιστή αυτής της φωτογραφίας. Είναι αυτός που αγκαλιάζει, ή που αγκαλιάζεται; Ποιον θα έβαζα στη θέση του κάκτου; Ίσως εμένα. Όταν όμως είδα ολόκληρο το performing του καλλιτέχνη, μάλλον θα με έβαζα στη θέση εκείνου. Ο τίτλος της συλλογής αυτών των δράσεων είναι Lovesickness, η αίσθηση του να νιώθεις ερωτοχτυπημένος.

Η δράση λέγεται Cactus Agapé, και είναι η δεύτερη επανάληψη της σειράς «vegetation Agapé» του Missika. Σε αυτό το σύντομο video μπορεί κανείς να δει ένα έρημο τοπίο με έναν εμβληματικό κάκτο Saguaro, που προέρχεται από τη νότια Αριζόνα (ΗΠΑ) και τη βόρεια Σονόρα (Μεξικό).

Ο συγκεκριμένος κάκτος έχει γίνει η τυπική αναπαράσταση αυτού του είδους φυτού, σε διαφημίσεις, ταινίες, κινούμενα σχέδια και άρα στο συλλογικό ασυνείδητο. Ο καλλιτέχνης κάνει ο ίδιος μια κωμική, παρά μια παράδοξη απότομη δράση. Εμφανίζεται φορώντας κάτι που μοιάζει με στολή προστασίας από μαξιλάρια, περπατώντας αδέξια προς τον κάκτο και αγκαλιάζοντάς τον σταθερά πριν τον αφήσει ξανά μόνο του.

Αυτό το έργο θυμίζει την επικοινωνία μεταξύ των ειδών με έναν κωμικό τρόπο. Σε μεταφορικό επίπεδο, μπορεί να διαβαστεί πιο δραματικά όσον αφορά την ετερότητα και τη μοναξιά.

Όποια οπτική και να έχεις, η τέχνη μεταφράζεται προσωπικά, γιατί σου δίνει αυτή την ελευθερία. Γι’ αυτό νομίζω άλλωστε πως ο κόσμος κάνει τέχνη, ή απολαμβάνει τέχνη. Έχεις την ελευθερία να είσαι ο κάκτος, ή να είσαι ο καλλιτέχνης. Έχεις την ελευθερία να γελάσεις, ή να ταυτιστείς με τη μοναξιά του κάκτου. Στο video, ο κάκτος μένει μόνος του ξανά. Ο καλλιτέχνης θα βγάλει τη στολή, για να γίνει πάλι άλλος. Δε χρειάζεται την ίδια στολή για όλους.

Περισσότερα project του καλλιτέχνη, εδώ.