Ο νεαρός επιστήμονας έχει εκδηλώσει από πολύ μικρή ηλικία το ενδιαφέρον του για τις θετικές επιστήμες και, όπως αναφέρει, η ενασχόλησή του γρήγορα μετατράπηκε σε συστηματική προσπάθεια και διακρίσεις. Από την ηλικία των 13 ετών συμμετείχε σε επιστημονικούς διαγωνισμούς, κατακτώντας σημαντικές θέσεις και αναγνώριση.

Σε τηλεοπτική του συνέντευξη, ο Βίκτωρας εξήγησε με απλά λόγια την επιστήμη που τον έχει κερδίσει: την κβαντική φυσική, η οποία μελετά τον μικρόκοσμο των ατόμων και των σωματιδίων. Μέσα από τη συμμετοχή του σε θερινό σχολείο φυσικής στη Θεσσαλονίκη, ανέπτυξε μια ερευνητική ιδέα που έχει συζητηθεί και με τη NASA, με στόχο πιθανή υλοποίηση έως το 2035.

Η πρότασή του αφορά τη συνέχεια των ιστορικών αποστολών Voyager, με στόχο την ανάπτυξη νέας τεχνολογίας που θα μπορούσε να επιτρέψει την ταχύτερη εξερεύνηση του διαστρικού χώρου και τη μετάβαση σε άλλα ηλιακά συστήματα.

Ο ίδιος αποδίδει σημαντικό ρόλο στην οικογένειά του, που τον ενθάρρυνε από μικρή ηλικία να ασχοληθεί με την επιστήμη και να αναπτύξει την περιέργειά του για το σύμπαν. Παρά τις απαιτήσεις, η καθημερινότητά του παραμένει συνδυασμός σχολείου, μελέτης και ερευνητικών projects.

Αναφερόμενος στην πορεία του, σημειώνει ότι στην αρχή υπήρξε άγχος, όμως στη συνέχεια κατάλαβε ότι η επιστήμη αυτή είναι αυτό που τον εκφράζει. Παράλληλα, εκφράζει την επιθυμία του να συνδυάσει στο μέλλον την ιατρική με την αστροφυσική, θεωρώντας ότι η εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης θα φέρει πιο κοντά αυτούς τους δύο τομείς.

Έχει επίσης διακριθεί σε έρευνα που σχετίζεται με την υγεία, μελετώντας μοτίβα συμπεριφοράς σε ασθενείς και επιχειρώντας να εξετάσει πιθανές συνδέσεις με την εμφάνιση ασθενειών.

Τέλος, αναφέρεται και στο εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδας, το οποίο θεωρεί ότι χρειάζεται ενίσχυση, ώστε να μπορεί να υποστηρίξει καλύτερα νέους επιστήμονες και τις φιλοδοξίες τους, επισημαίνοντας πως το εξωτερικό προσφέρει περισσότερες ευκαιρίες εξέλιξης στον τομέα της έρευνας.

Η ιστορία του Βίκτωρα Γιαννικόπουλου σκιαγραφεί μια νέα γενιά που ήδη κινείται με βλέμμα στραμμένο πολύ πέρα από τα σύνορα της Γης.

Εμφανίστηκε ως ένας απαράμιλλης ομορφιάς σταρ που εξελίχθηκε σε σκηνοθέτη, παραγωγό και στη συνέχεια σε θεματοφύλακα του ανεξάρτητου αμερικανικού κινηματογράφου μέσω του Sundance Institute. Πάντα ξεχώριζε από τους υπόλοιπους. Όταν το κοινό μαγευόταν με το γουέστερν του Τζορτζ Ρόι Χιλ, “Butch Cassidy and the Sundance Kid” το 1969, ήξερε πως στον Ρέντφορντ έβλεπε έναν άνδρα σχεδόν προκλητικά γοητευτικό—όσο κι αν προσπαθούσε να το «κρύψει» με δέρματα και μουστάκι, ενσαρκώνοντας τον ασυμβίβαστο παράνομο Sundance Kid. Η σαρκαστική του γοητεία και η σεξουαλικότητα ήταν αδιαμφισβήτητες.

Όταν καθαρόαιμος πλέον εμφανίστηκε ξανά δίπλα στον Νιούμαν στην ταινία εποχής «The Sting» το 1973, το αποτέλεσμα ήταν εκρηκτικό. Περιποιημένος και ξυρισμένος, ο Ρέντφορντ ήταν απλώς εξωφρενικά όμορφος—μια ζωντανή ενσάρκωση της λέξης «γόης». Στο λεξικό δίπλα στη λέξη «γοητευτικός» υπήρχε η φωτογραφία του.

Στο “Butch Cassidy and the Sundance Kid”, ο Νιούμαν μπορεί να διασκέδαζε την Katharine Ross με τα ακροβατικά του στο ποδήλατο υπό τους ήχους του “Raindrops Keep Fallin’ On My Head”, όμως τελικά ήταν ο ξανθός καλλονός Ρέντφορντ που θα κατέληγε μαζί της. Ήταν μια επιστροφή στην εποχή των Douglas Fairbanks και Tyrone Power, όταν το Χόλιγουντ γέμιζε από αντρικά είδωλα που προκαλούσαν αναστεναγμούς και θαυμασμό, άνδρες τόσο όμορφοι που έμοιαζαν σαν να είχαν δημιουργηθεί σε εργαστήριο της βιομηχανίας του κινηματογράφου.

Ρέντφορντ: Το αμερικανικό αντίβαρο στη Nouvelle Vague

Η αμερικανική βιομηχανία προσπαθούσε να μιμηθεί το στυλ των Γάλλων σκηνοθετών της Nouvelle Vague – κι έτσι ο Ρέντφορντ έγινε για λίγο η «Μπριζίτ Μπαρντό» της αμερικανικής νέας γενιάς, μόνο που εκείνος διέθετε αυτοσαρκασμό και χιούμορ που τον έκαναν ακαταμάχητο σε γυναίκες και άνδρες. Παρότι διέθετε κωμικό ταλέντο, δεν ευνοήθηκε ιδιαίτερα από πιο δραματικές ταινίες όπως το “The Great Gatsby” (1974) ή το “The Way We Were” (1973). Σε αυτές τις ταινίες, συχνά έμοιαζε να αποσύρεται στον εαυτό του, σαν μια πανέμορφη αλλά μοναχική φιγούρα.

Η καλύτερη δουλειά του εκείνης της περιόδου είναι αναμφίβολα η πολιτική σάτιρα “The Candidate” του Michael Ritchie, που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1972, μόλις δώδεκα μέρες μετά τη διάρρηξη στο Watergate. Ο Ρέντφορντ υποδύεται τον ιδεαλιστή Δημοκρατικό υποψήφιο Μπιλ Μακέι, ο οποίος σταδιακά συμβιβάζεται και χάνει τις αρχές του όσο πλησιάζει τη νίκη.

Η εκθαμβωτική ομορφιά του αποκτά σατιρική διάσταση στην ταινία: η πολιτική παρουσιάζεται ως σόου για τους λιγότερο εμφανίσιμους, αλλά η παρουσία του Ρέντφορντ συμβολίζει πώς η ελίτ βλέπει τον εαυτό της—και την επιφανειακή πειστικότητα των κυρίαρχων πολιτικών ιδεών.

Στο “All the President’s Men” (1976) ενσάρκωσε τον Μπομπ Γούντγουορντ δίπλα στον Ντάστιν Χόφμαν ως Καρλ Μπέρνσταϊν—ένα ακόμα δυναμικό κινηματογραφικό δίδυμο σαν αυτά που καθιέρωσε με τον Νιούμαν. Ήταν μια συγκινητική ταινία με σαφή διαχωρισμό καλών και κακών, χωρίς όμως την αιχμή και την αμφισημία της ταινίας “The Candidate”.

Από τη λάμψη μπροστά στην κάμερα στη δημιουργία πίσω από αυτήν

Με τα χρόνια, κάτι υπερβολικά ελεγχόμενο χαρακτήριζε την υποκριτική του Ρέντφορντ, παρότι παρέμενε αστέρας πρώτης γραμμής. Έπαιξε δίπλα στη Μέρυλ Στριπ στο “Out of Africa” (1985) αλλά αναπόφευκτα επισκιάστηκε· στα ’90s συνέχισε να ενσαρκώνει ρομαντικούς πρωταγωνιστές στο “Up Close & Personal” με τη Μισέλ Φάιφερ και στο “Indecent Proposal”, όπου υποδύθηκε τον πλούσιο επιχειρηματία που κάνει μια προκλητική πρόταση γεμάτη αντιφάσεις για το φεμινισμό.

Αυτή ήταν όμως η περίοδος που ο Ρέντφορντ στρεφόταν προς τη σκηνοθεσία. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του με το “Ordinary People” (1980)—μια έντονη οικογενειακή τραγωδία με πρωταγωνιστές τους Ντόναλντ Σάδερλαντ και Μέρι Τάιλερ Μουρ—αγκαλιάστηκε με μεγάλο σεβασμό, παρότι οι κριτικοί δεν συγχώρεσαν ποτέ πλήρως το γεγονός ότι νίκησε το “Raging Bull” του Σκορσέζε στα Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.

Οι περιβαλλοντικές θεματικές των ταινιών “The Milagro Beanfield War” (1988) και “A River Runs Through It” (1992) αντιμετωπίστηκαν επίσης με σοβαρότητα, χωρίς ωστόσο να προκαλέσουν ιδιαίτερο ενθουσιασμό.

Ωστόσο, ο Ρέντφορντ πέτυχε μια μεγάλη σκηνοθετική επιτυχία με τη μιντιακή σάτιρα “Quiz Show” (1994). Η ταινία αφηγείται τα σκάνδαλα των στημένων τηλεπαιχνιδιών της δεκαετίας του 1950, με τον Ralph Fiennes ως φιλόδοξο αλλά ευάλωτο νέο ακαδημαϊκό και τον Πολ Σκόφιλντ ως πατέρα του. Αν και δεν σημείωσε εμπορική επιτυχία, ξεχωρίζει για τη στιβαρή σκηνοθεσία του Ρέντφορντ και μία από τις καλύτερες ερμηνείες στην καριέρα του Φάινς.

Sundance: Η κληρονομιά ενός θρύλου του κινηματογράφου

Η πραγματική όμως παρακαταθήκη του Sundance Institute, που δημιούργησε ο Ρέντφορντ στη γη που αγόρασε κοντά στο Park City της Γιούτα, είναι το ετήσιο φεστιβάλ ανεξάρτητου κινηματογράφου. Εκεί προσφέρει υποτροφίες και χρηματοδότηση σε νέους δημιουργούς.

Tα τελευταία χρόνια έχουν υπάρξει επικρίσεις ότι το φεστιβάλ αυτό ευνοεί μια στερεοτυπική εκδοχή ανεξάρτητου κινηματογράφου—ταινίες μουντές, χωρίς χιούμορ ή κοινωνικό εύρος—ενώ πλέον συμμετέχουν πολλοί επαγγελματίες που κυνηγούν ένα εμπορικό άνοιγμα προς τα blockbusters.

Ωστόσο κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη φαντασία και τη φιλοδοξία ενός ανθρώπου όπως ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ, ο οποίος δημιούργησε κάτι που ξεπερνά ακόμη και τη δική του εντυπωσιακή καριέρα. Ήταν πάντα κάτι πολύ περισσότερο από ένα όμορφο πρόσωπο.

Πηγή: The Guardian

Η παράστασή της συνδυάζει στοιχεία από τη ζωή της – είχε εκπαιδευτεί ως φυσικοθεραπεύτρια τη δεκαετία του ‘60 – μαζί με άλλες μεγάλες αγάπες της. Ανάμεσα στα αντικείμενα που χρησιμοποιεί στη σκηνή είναι σανίδες, σκαλοπάτια και νερό. «Πράγματα που δεν θα έπρεπε να κάνω», λέει γελώντας. «Μετακινώ σκαλωσιές, αλλάζω τη μορφή των σκαλοπατιών, κουβαλάω νερό».

Από το θαλάσσιο καγιάκ στον χορό μετά τα 60

Η Θιν αγαπά το θαλάσσιο καγιάκ και, αφού πήρε μαθήματα, κατάφερε να διασχίσει τα νησιά Lofoten στη Νορβηγία στα 50 της. «Γλιστρώντας πάνω στο κύμα και κατεβαίνοντας από την άλλη πλευρά – ήταν συναρπαστικό», θυμάται. Όμως όταν βρέθηκε στη συνοικία Grassmarket του Εδιμβούργου όπου ζει και είδε φυλλάδιο για μάθημα στο Dance Base, το εθνικό κέντρο χορού της Σκωτίας, δίστασε.

Το μάθημα προσφερόταν δωρεάν για άτομα άνω των 60 ετών κι εκείνη ήταν τότε 68. «Σκέφτηκα: ‘Τολμώ;’». Για πολλούς ανθρώπους, το καγιάκ σε ανοιχτή θάλασσα ίσως φαίνεται πιο τρομακτικό από ένα μάθημα χορού, αλλά όπως λέει η Θιν: «Στη ζωή υπάρχουν στιγμές που μπορεί να χάσεις την αυτοπεποίθησή σου, να χάσεις την ταυτότητά σου. Ήμουν πολύ αγχωμένη – θα τα καταφέρω; Είμαι αρκετά καλή;».

Ως παιδί είχε ασχοληθεί λίγο με μπαλέτο και ταπ και αγαπούσε τον αθλητισμό – όχι για τον ανταγωνισμό, αλλά επειδή «λάτρευα τον τρόπο που κινείται το σώμα». Στα 16 της, έγραψε στη βρετανική εταιρεία φυσικοθεραπευτών κι έκανε μαθήματα ενώ δούλευε στην Imperial Chemical Industries.

Δεύτερη καριέρα και διαρκής αγάπη για την κίνηση

«Ακόμη λατρεύω τον τρόπο που κινείται το σώμα», λέει. «Νιώθεις την ένταση στους μύες – είναι εκεί που πρέπει; Ποιοι μύες είναι αδύναμοι; Ποιες αρθρώσεις επηρεάζονται; Και πώς με απλές ασκήσεις μπορείς να κάνεις τους ανθρώπους να νιώσουν καλύτερα». Μετά από διαζύγιο στα μέσα της δεκαετίας του ‘80, ξεκίνησε δεύτερη καριέρα διδάσκοντας κίνηση, μουσική, ανατομία και μασάζ σε θεραπευτές, μεγαλώνοντας παράλληλα τους δύο εφήβους γιους της.

Η φύση ως πηγή έμπνευσης και δύναμης

Η αγάπη της για τη φύση ξεκίνησε όταν η μητέρα της, επαγγελματίας μουσικός, έπαιρνε εκείνη και τις δύο αδελφές της «έξω στον καθαρό αέρα, για να γνωρίσουμε την εξοχή, να μαζεύουμε βατόμουρα, να περπατάμε». Αυτή την αγάπη τη μετέδωσε κι εκείνη στα παιδιά της.

Η Θιν περιγράφει τον εαυτό της ως «άτομο που πιέζει τα όριά του, αρπάζει ευκαιρίες και παίρνει ρίσκα». Δηλώνει αποφασισμένη να συνεχίζει να προσπαθεί και να δοκιμάζει νέα πράγματα – συχνά εκπλήσσεται θετικά με τις δυνατότητές της.

Η χαρά του χορού και μια νέα αρχή

Όταν πήγε στο πρώτο μάθημα χορού ήταν «υ-πέ-ρο-χα!». «Κατάλαβα ότι κάποιος μου έδειχνε τι να κάνω, υπήρχε μουσική κι εγώ μπορούσα να αφεθώ – ένιωσα αυτή τη χαρά που διαπερνά το σώμα μου».

Σύντομα, έγινε μέλος των Prime, της ημιεπαγγελματικής ομάδας χορού του Dance Base για άνω των 60. Ακολούθησαν χρηματοδοτήσεις από τους Luminate, Dance Base, Creative Scotland και Made in Scotland. Για την παράσταση These Mechanisms συνεργάζεται με τον χορογράφο Ρόμπι Σινγκ. «Είναι σαν να ξεκινώ άλλη μια καριέρα».

Διαρκής εξέλιξη και στόχος οι διεθνείς περιοδείες

Μέσα σε αυτή τη διαδρομή, έχει μάθει «να ακούω… να ανακαλύπτω περισσότερα για μένα και τις δυνατότητές μου. Να εκφράζω τη γνώμη μου και να συνεργάζομαι». Ελπίζει μάλιστα να περιοδεύσει με την παράσταση στο εξωτερικό.

Στο μεταξύ, φροντίζει τη φυσική της κατάσταση: «Κάθε πρωί κρέμομαι για δύο-τρία λεπτά παίρνοντας όλο μου το βάρος· μετά αλλάζω πλευρά. Κάνω ήπιες διατάσεις». Και φυσικά χορεύει – συνεχώς. «Μπορεί να χορεύω ακόμα κι όταν πάω από το ψυγείο στην κουζίνα μεταφέροντας πιάτα», λέει κάνοντας κυκλικές κινήσεις με τα χέρια στον αέρα. «Αυτό δεν είναι ο χορός; Να αφήνεσαι και να τον εξερευνείς!».

“These Mechanisms”: Επιμονή, χαρά και ανθρώπινα όρια

Το These Mechanisms δεν είναι ακριβώς αυτοβιογραφικό, αλλά «διηγείται μια ιστορία επιμονής, χαράς, ρίσκου» – έννοιες που χαρακτηρίζουν απόλυτα τη Θιν. «Μπορείς να το κάνεις στα 20 σου ή στα 80 σου», υπογραμμίζει. «Έχει να κάνει με τα όρια του ανθρώπινου σώματος και την επιθυμία να κάνεις πράγματα πραγματικότητα». Η παράσταση παρουσιάζεται έως τις 20 Αυγούστου στο DB3 ως μέρος του προγράμματος του Dance Base στο Fringe σε συνεργασία με το φεστιβάλ Assembly.

Πηγή: The Guardian