Για να διαπιστώσει τι πραγματικά συμβαίνει, το Cosmopolitan πραγματοποίησε έρευνα σε περισσότερα από 450 άτομα άνω των 18 ετών, εστιάζοντας στις απόψεις και τα συναισθήματά τους σχετικά με το σεξ, όπως αυτό απεικονίζεται σε ταινίες και σειρές. Τα αποτελέσματα είναι ξεκάθαρα: η Gen Z δεν είναι αρνητική απέναντι στο σεξ. Αντίθετα, πολλοί από όσους συμμετείχαν στην έρευνα δηλώνουν ιδιαίτερα θετικοί.

Το 86% των ερωτηθέντων απάντησε ότι επιθυμεί να βλέπει ερωτικές σκηνές σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ότι το 56% της Gen Z δήλωσε πως παρακολουθώντας τέτοιες σκηνές νιώθει μεγαλύτερη περιέργεια για το σεξ—πολύ περισσότεροι από το 10% που ανέφερε ότι αυτές οι σκηνές προκαλούν άγχος. Σύμφωνα με την ανάλυση της έρευνας, η Gen Z όχι μόνο απολαμβάνει τις ερωτικές σκηνές, αλλά μαθαίνει κιόλας από αυτές.

Η επιρροή της οθόνης στη σεξουαλική εκπαίδευση

Το 43% των νέων της Gen Z δήλωσε ότι παρακολουθώντας ερωτικές σκηνές σε ταινίες και σειρές όπως τα Bridgerton, Girls και Normal People, νιώθει πιο ενημερωμένο για θέματα σεξ, έναντι μόλις 28% των μεγαλύτερων ηλικιακά συμμετεχόντων.

Δεδομένης της γενικότερης κατάστασης της σεξουαλικής αγωγής στη χώρα αλλά και του γεγονότος ότι οι ερωτικές σκηνές στην οθόνη συχνά απέχουν από την πραγματικότητα, προκύπτει το ερώτημα: πρέπει να ανησυχούμε; Ίσως. Ο Jacob, 23 ετών, συμφωνεί ότι πολλοί νέοι μαθαίνουν για τη σωματική οικειότητα μέσα από τις ερωτικές σκηνές και θεωρεί ότι «αυτό μπορεί να είναι προβληματικό γιατί δημιουργεί μη ρεαλιστικές προσδοκίες για το πώς είναι το σεξ στην πραγματικότητα».

Ωστόσο, οι απαντήσεις της έρευνας δείχνουν πως πολλοί θεατές της Gen Z εκτιμούν ιδιαίτερα τις ερωτικές σκηνές που περιλαμβάνουν στοιχεία όπως οικειότητα, εμπιστοσύνη και σεβασμό.

Πηγή: Cosmopolitan

Ο Γιώργος Παπαγεωργίου ήρθε πολύ καλά διαβασμένος! Ο αγαπημένος ηθοποιός, σκηνοθέτης και μουσικός των Polkar μίλησε με ενθουσιασμό για τις πέντε αγαπημένες ταινίες του στο Cinobo.

Πόσο καλά θυμάται τα «Μαγνητικά Πεδία» του Γιώργου Γούση; Ποιο τραγούδι των Polkar θα προσέθετε στο soundtrack του «Soul Kitchen» του Φατίχ Ακίν; Τι θα μαγείρευε σε κάποια για να της πει πως θέλει να χωρίσουν; Σε αυτά και πολλά άλλα φλέγοντα ερωτήματα, θα βρείτε απαντήσεις στο βίντεο που ακολουθεί. Επίσης, πόσο σημαντικό είναι το soundtrack για να του μείνει μια ταινία στο μυαλό; Ακόμη, ο Γιώργος Παπαγεωργίου γίνεται σεφ για 40 δευτερόλεπτα και παίζει τον ρόλο της Έλενας Τοπαλίδου στα «Μαγνητικά Πεδία» – με τεράστια επιτυχία!

Λίγα λόγια για τον Γιώργο Παπαγεωργίου

Ηθοποιός, σκηνοθέτης, δραματουργός και μουσικός, ο Γιώργος Παπαγεωργίου είναι ο Θεσσαλονικιός της καρδιάς μας. Γέννημα θρέμμα του Βορρά, μετακόμισε στην πρωτεύουσα για να σπουδάσει στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Παράλληλα με την πορεία του ως ηθοποιός σε θέατρο και τηλεόραση, σκηνοθέτησε παραστάσεις για το Θέατρο του Νέου Κόσμου, το Εθνικό Θέατρο και το Φεστιβάλ Αθηνών ενώ το 2016 ήταν υποψήφιος για το θεατρικό βραβείο Δημήτρης Χόρν για την ερμηνεία του στο έργο του Τζεζ Μπάτεργουορθ «Mojo», σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου. Ιδρυτικό μέλος και frontman των Polkar, μιας μπάντας που συνδυάζει στοιχεία από indie, folk και rock μουσική, δημιουργεί έναν μοναδικό ήχο και γράφει στίχους ξορκίζοντας με χιούμορ όσα μας πονάνε.

Φέτος, το Φεστιβάλ Δράμας θα προβάλλει συνολικά 151 ταινίες μικρού μήκους σε όλα τα διαγωνιστικά του τμήματα. Από αυτές, 35 ταινίες θα διαγωνιστούν στο επίσημο ελληνικό πρόγραμμα και 24 στο ελληνικό σπουδαστικό -οι περισσότερες σε παγκόσμια πρεμιέρα. Συνολικά υποβλήθηκαν 3714 ταινίες απ’ όλον τον κόσμο.

Η οπτική ταυτότητα του φετινού Φεστιβάλ της Δράμας αντλεί τη δύναμή της από τη γεωμετρία. Στο κέντρο της, βρίσκεται ένα μάτι – το βλέμμα κυριολεκτικά ως μέσο θέασης, αλλά και μεταφορικά ως το φίλτρο μέσα από το οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και τις ιστορίες του κινηματογράφου. Λειτουργεί ως ένα κάλεσμα προς τον θεατή, τον οδηγεί να στρέψει το βλέμμα στο σινεμά, να παρατηρήσει, να νιώσει και να εμπλακεί. Οι γεωμετρικές φόρμες, απλές και με έντονα χρώματα, συνθέτουν ένα ευέλικτο οπτικό σύστημα, το οποίο έχει την ιδιότητα της αναδιάταξης και της ανασύνθεσης. Τα σχεδιαστικά στοιχεία μετατοπίζονται και αλλάζουν θέση. Όπως οι ταινίες, οι ήρωες τους και οι ιστορίες τους.

Τη φετινή οπτική ταυτότητα του Φεστιβάλ, υπογράφει για ακόμη μια φορά ο designer Κωνσταντίνος Παυλίδης, με έδρα τη Δράμα. Το σποτ μας είναι μια παραγωγή της Normal Toast, σε σκηνοθεσία του Άγγελου Γουρζή και πρωτότυπη μουσική από τον Γρηγόρη Ελευθερίου.

Θυμίζουμε πως από το 2023 ,οι ταινίες που αποσπούν τις κορυφαίες διακρίσεις στο Εθνικό, αλλά και το Διεθνές Διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ κάθε Σεπτέμβριο, εξασφαλίζουν αυτόματα το πολυπόθητο «εισιτήριο» για τη συμμετοχή στη διαδικασία των Όσκαρ®. Η σύνδεση με τα Βραβεία της Ακαδημίας® έδωσε στο DISFF την επιπλέον ώθηση που χρειάζεται για να επιτελέσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τον ρόλο του.

Καλωσορίζοντας το κοινό της εκδήλωσης,δημοσιογράφους και επαγγελματίες του οπτικοακουστικού χώρου, ο Γιώργος Αγγελόπουλος ανέφερε:

«Οι αλλαγές είναι, πολλές φορές, τρομακτικές. Μας κρατάνε σε επιφυλακή, εγρήγορση κι ανησυχία αλλά μπορούν να προκαλέσουν κι ενθουσιασμό, ελπίδα ή κι ανυπομονησία. Ο κινηματογράφος από τη γέννηση του είχε πάντα μια οργανική σχέση με την αλλαγή. Σαν το ίδιο το μέσο, το οποίο βασίζεται στην εναλλαγή εικόνων, να είναι προορισμένο συνεχώς να αλλάζει και να εξελίσσεται. Από το ασπρόμαυρο στο έγχρωμο, από το βωβό στον ήχο, από την σκοτεινή αίθουσα σε κινητά τηλέφωνα, οι ταινίες παραμένουν κομμάτι της ζωής μας όχι μόνο παρά τις αλλαγές, αλλά ίσως και λόγω αυτών.

Αντίστοιχα κι ένα Φεστιβάλ Κινηματογράφου οφείλει να αλλάζει, να δοκιμάζεται, να αμφισβητεί και να διερευνά τρόπους να εξελίσσεται και πάντα να παραμένει επίκαιρο. Η αλλαγή της καλλιτεχνικής διεύθυνσης σηματοδοτεί ένα νέο κεφάλαιο για το φεστιβάλ. Είναι μεγάλη πρόκληση ο εκσυγχρονισμός ενός κινηματογραφικού φεστιβάλ, όπως μεγάλη πρόκληση είναι και να βρεθεί ο δρόμος να πάει ακόμη ένα βήμα παραπέρα, ακόμη ένα σκαλί παραπάνω».

Αναφερόμενος στη φετινή, 48η του διοργάνωση, ο Γιώργος Αγγελόπουλος είπε πως «το Φεστιβάλ Δράμας αλλάζει. Αλλά παραμένει σταθερό στον πυρήνα του: την ανάδειξη της δημιουργικότητας, της ελευθερίας, της πολυφωνίας και της φλόγας της μικρού μήκους ταινίας. Μιας φλόγας που, παρά τις εναλλαγές προσώπων και συνθηκών, δεν έσβησε ποτέ. Την κρατούν ζωντανή οι νέοι κινηματογραφιστές με το ταλέντο τους, το πάθος τους και τη δίψα για δημιουργία.

Η φετινή διοργάνωση είναι αποτέλεσμα συλλογικής προσπάθειας. Ευχαριστώ θερμά όσους στήριξαν, καθοδήγησαν, δούλεψαν και πίστεψαν. Ήταν μια δύσκολη χρονιά, αλλά και πότε δεν είναι στον ελληνικό κινηματογράφο; Ίσως τα αποτελέσματα της προσπάθειάς μας φανούν γρήγορα, ίσως χρειαστεί χρόνος. Το σίγουρο είναι ότι η θαλπωρή των ταινιών, τα χαμόγελα, η συγκίνηση, οι κουβέντες μετά τις προβολές θα είναι εκεί για να μας θυμίζουν γιατί αγαπάμε το Φεστιβάλ αυτό.
Λένε ότι το μοναδικό πράγμα που γνωρίζουμε για το μέλλον, είναι ότι θα είναι διαφορετικό. Εύχομαι λοιπόν ένα πάντα διαφορετικό φεστιβάλ Δράμας».

Τον χαιρετισμό του απέστειλε ο Δήμαρχος Δράμας και Πρόεδρος του Πολιτιστικού Οργανισμού Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας Γιώργος Παπαδόπουλος:

«Με ιδιαίτερη χαρά και υπερηφάνεια, σας καλωσορίζουμε στην καρδιά ενός θεσμού που εδώ και 48 χρόνια αναδεικνύει τη δύναμη της μικρού μήκους κινηματογραφικής δημιουργίας. Το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, που πραγματοποιείται από τις 8 έως τις 14 Σεπτεμβρίου 2025, αποτελεί έναν φωτεινό φάρο πολιτισμού για την πόλη μας, την Ελλάδα και την παγκόσμια κινηματογραφική κοινότητα. Καλωσορίζουμε με ανοιχτή καρδιά, σε αυτή τη μεγάλη γιορτή, όλους τους σκηνοθέτες, καλλιτέχνες και φίλους του σινεμάπου θα βρεθούν φέτος κοντά μας.

Σας προσκαλούμε να ζήσετε μαζί μας τη μαγεία του σινεμά. Να γίνουμε κοινωνοί σε αυτήν την «αντανάκλαση της ζωής». Να συγκινηθούμε, να προβληματιστούμε, να εμπνευστούμε. Στη Δράμα, όπου η μικρού μήκους ταινία βρίσκει τον μεγάλο της χώρο. Και αν, κατά τον John Huston, το Χόλυγουντ ήταν πάντα ένα κλουβί, που αιχμαλωτίζει τα όνειρα, εμείς λέμε σε όλους τους νέους δημιουργούς: Η Δράμα είναι το παράθυρο που δίνει αέρα στα φτερά σας, για να πετάξουν τα όνειρά σας μακριά – σε όλο τον κόσμο. Ευχαριστούμε δημιουργούς και κοινό που είστε μαζί μας».

Ο Βασίλης Τερζόπουλος, οικοδεσπότης της βραδιάς, ανέγνωσε και τον χαιρετισμό του Αντιπροέδρου του Φεστιβάλ Δράμας Πέτρου Παρασκευαΐδη:

«Είναι ιδιαίτερη χαρά και τιμή να σας προσκαλούμε στο 48ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας. Ένα Φεστιβάλ που, εδώ και σχεδόν μισό αιώνα, αποτελεί ένα ζωντανό εργαστήρι ονείρων και αφηγήσεων, μια πύλη σε κόσμους φαντασίας και προβληματισμού. Ο κινηματογράφος, και ειδικά η ταινία μικρού μήκους, αποτελεί μια συμπυκνωμένη αφήγηση συναισθημάτων, εμπειριών και ονείρων. Κάθε δημιουργία που θα δείτε στις οθόνες μας είναι ένα μικρό σύμπαν που μπορεί να προκαλέσει έντονα συναισθήματα και να χαράξει ανεξίτηλες στιγμές στη μνήμη των θεατών. Είμαστε περήφανοι που φέτος, για άλλη μια φορά, η Δράμα θα αποτελέσει το επίκεντρο του ενδιαφέροντος των καλλιτεχνών από κάθε γωνιά του πλανήτη, οι οποίοι επιλέγουν το Φεστιβάλ για να αναδείξουν το έργο τους.

Το Φεστιβάλ μας, με τη μακρά ιστορία του, έχει καθιερωθεί ως ένας από τους σημαντικότερους θεσμούς στον χώρο του κινηματογράφου, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς. Η ανοδική του πορεία δεν είναι τυχαία. Είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς, αφοσίωσης, αλλά και μιας σταθερής δέσμευσης στην ανοιχτότητα και τις διαφανείς διαδικασίες που χαρακτηρίζουν κάθε πτυχή της λειτουργίας μας. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι η τέχνη ανθίζει σε ένα περιβάλλον εμπιστοσύνης και ίσων ευκαιριών, και αυτό ακριβώς επιδιώκουμε να προσφέρουμε σε όλους τους συμμετέχοντες και το κοινό μας.

Φέτος, με ιδιαίτερη χαρά και προσμονή, υποδεχόμαστε τον νέο Καλλιτεχνικό Διευθυντή του Φεστιβάλ, τον κύριο Γιώργο Αγγελόπουλο, ο οποίος με την εμπειρία και το όραμά του θα συμβάλλει καθοριστικά στην περαιτέρω ανάπτυξη και εξέλιξη του Φεστιβάλ. Μαζί του, και με ολόκληρη την καλλιτεχνική ομάδα μας, φιλοδοξούμε να παραμείνουμε κορυφαίος προορισμός για τους ανερχόμενους σκηνοθέτες, προσφέροντάς τους μια ευκαιρία για την ανάδειξη του ταλέντου τους, διεθνώς, όπως άλλωστε αποδεικνύουν και οι προηγούμενες επιτυχίες μας με υποψηφιότητες για Όσκαρ και EFA. Το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας δεν είναι απλά ένα πολιτιστικό γεγονός. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός που συνεχώς εξελίσσεται, εμπνέει και δημιουργεί αναμνήσεις που θα συνοδεύουν τους θεατές για πάντα.

Το 48ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας ανοίγει την αυλαία του τη Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου 2025 στην αγαπημένη μας Δράμα, και σας καλεί, όλες και όλους, σε ένα μοναδικό «κινηματογραφικό ταξίδι» που θα σας μείνει αξέχαστο».

H ΝΕΑ ΟΜΑΔΑ ΤΩΝ PROGRAMMERS ΤΟΥ DISFF:
Νέοι και παλιοί γνώριμοι απαρτίζουν τη νέα ομάδα προγραμματιστών του Φεστιβάλ Δράμας:
*Βασίλης Τερζόπουλος, επικεφαλής Διεθνούς Διαγωνιστικού προγράμματος
*Παναγιώτης Ιωσηφέλης, επικεφαλής Εθνικού Σπουδαστικού Διαγωνιστικού προγράμματος
*Κωστής Χαραμουντάνης, επικεφαλής Διεθνούς Σπουδαστικού Διαγωνιστικούπρογράμματος
*Σπύρος Σιάκας, επικεφαλής Διεθνούς Διαγωνιστικού προγράμματος Animation
*Μάγια Σφακιανάκη, επικεφαλής Διεθνούς Διαγωνιστικού προγράμματος Short & Green
*Αντιγόνη Παπαντώνη, επικεφαλής Short Film Hub
*Βαρβάρα Δούκα, επικεφαλής Pitching Lab
και
*Γιώργος Αγγελόπουλος, επικεφαλής Εθνικού Διαγωνιστικού προγράμματος και Kiddo

Εθνικό Διαγωνιστικό: Εκεί που χτυπά η καρδιά του Φεστιβάλ Δράμας

Ο Γιώργος Αγγελόπουλος, αναφερόμενος στη φετινή σοδειά ελληνικών ταινιών που επιλέχθηκαν για το Εθνικό Διαγωνιστικό, επεσήμανε τα εξής:

«Αν το Φεστιβάλ Δράμας είχε καρδιά, αυτή θα χτυπούσε σίγουρα από το Εθνικό Διαγωνιστικό. Είναι το τμήμα στο οποίο πρωτογνωρίσαμε αγαπημένους πλέον Έλληνες δημιουργούς. Το τμήμα στο οποίο θα ανατρέχουμε για να σχηματίσουμε μια καλή εικόνα για το τι συνέβαινε στη χώρα αλλά και στον κόσμο τη χρονική στιγμή της δημιουργίας μιας ταινίας. Τι μας απασχολούσε, τι μας φόβιζε, τι μας κινούσε την περιέργεια ή και τι δεν ήμασταν ακόμη έτοιμοι να κατανοήσουμε.

Η φετινή χρονιά καταγράφει και πάλι τα σημάδια της εποχής στην οποία ζούμε. Ταινίες με τάσεις φυγής, ταξίδια του μυαλού και της φαντασίας, κόσμοι πλασμένοι διαφορετικά από τον δικό μας και χαρακτήρες ανοίκειοι δίνουν ένα στίγμα για την πραγματικότητα και την αγωνία των δημιουργών να δραπετεύσουν από αυτήν ή να την φανταστούν με τους δικούς τους κανόνες. Έναςκαθρέφτης της κοινωνίας μας όπου οι προσδοκίες από τον οικογενειακό και κοινωνικό περίγυρο δημιουργούν αναπόφευκτες απογοητεύσεις.

Οι παιδικοί χαρακτήρες γνωρίζουν άνθιση και το σχεδόν ανύπαρκτο για την Ελλάδα είδος της νεανικής ταινίας εμφανίζεται δυναμικά. Με τη διαφορετικότητα να βρίσκεται στο προσκήνιο τα προηγούμενα χρόνια, οι δημιουργοί πλέον βρίσκουν τρόπους να επανεφεύρουν queerθεματικές με πρωταγωνιστές υπερφυσικά και μυθολογικά όντα.

Οι δημιουργοί που συνειδητά τοποθετούν την ιστορία τους στηνσύγχρονηΕλλάδα, έχουν την πρόθεση κυρίως να καυτηριάσουν και να καταδείξουν τα κακώς κείμενα του τόπου, τη διαφθορά, τη μισαλλοδοξία, την υποταγή στο κεφάλαιο και την καταπάτηση των αξιών. Σε συνδυασμό με την επίσης δημοφιλή θεματική της «μνήμης» και της προστασίας ή αναδιατύπωσής της αλλά και το μοτίβο του πένθους που ανά καιρούς επανέρχεται, δημιουργείται μια εντύπωση ότι οι καλές μέρες βρίσκονται πίσω μας.

Κι όμως. Τις περισσότερες φορές οι χαρακτήρες των ταινιών δεν επιλέγουν την παραίτηση. Ακόμη κι όταν όλα είναι εναντίον τους, κατευθύνονται προς το φως, επιμένουν, προσπαθούν και διεκδικούν. Όπως και οι ίδιοι οι δημιουργοί των ταινιών αυτών. Ας ελπίσουμε ότι θα αποτελέσουν έμπνευση για να κάνουμε όλοι το ίδιο».

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ ΣΤΑ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΤΟΥ 48ου DISFF

ΕΘΝΙΚΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ – 2025 DISFF48
Οι Κύκλοι της Ρο, Μυρτώ Αποστολίδου
Γοργόνες , Λήδα Βαρτζιώτη, Δημήτρης Τσακαλέας
3 cm of Complexity, Άννα Βάσοφ
100 χρόνια μπροστά, Μιχαήλ Γιγιντής
ΜΙΤΣΗ, Γεύη Δημητρακοπούλου
Ρίζες, Κωνσταντίνος Δοξιάδης
Noi, Νεριτάν Ζιντζιρία
Fouetté, Δημήτρης Ζούρας
Αυτός που Κάποτε Υπήρχε, Κωστής Θεοδοσόπουλος
Παντάξενος , Ευτυχία Ιωσηφίδου
Ο άρρωστος 1789, Ειρήνη Καραγκιοζίδου
Κρύο;, Ανδρέας Κοντόπουλος
Μαγκνταλένα Χάουζεν: Παγωμένος Χρόνος, Γιάννης Καρπούζης
Να φοβάσαι τ’ άστρα του Νοτιά, Χρήστος Καρτέρης
Hopepunk, ΒασιλικήΛαζαρίδου (they/them)
Performer, Γιάννης Μπερέτσος
Οι λύκοι επιστρέφουν, Στέλιος Μωραϊτίδης
Requiem in Salt, Σύλβια Νικολαΐδη, Νικόλας Ιορδάνου
Χίλιες Λεύγες κάτω από τη Θάλασσα, Νατάσσα Ξύδη
ΠΛΑΝΗΤΕΣ, Φίλη Ολσέφσκι
Η μέρα που γίναμε ήρωες, Σελήνη Παπαγεωργίου
Κάνε αυτό που πρέπει, Μάνος Παπαδάκης
Χοῦς εἶ καί εἰς χοῦν ἀπελεύσει, Δημήτρης Παπαθανάσης
Pirateland, Σταύρος Πετρόπουλος
ΛΟΥΔΙΑΣ, Άκης Πολύζος
ΔΩΣΕ ΜΟΥ 5 ΛΕΠΤΑ, Μαρθίλια Σβάρνα
Carcass, Μάκης Σέμπος
ΝΙΚΗ (or the impossible hope of trying), ΣάββαςΣταύρου
Μικρό Σώμα, Γιάννης Συμβώνης
AΒΑΝΤΑΖ, Χρήστος Τάτσης
Last Tropics, Θανάσης Τρουμπούκης
Μικρές Ζωές, Δημήτρης Τσαλαπάτης
Το τίποτα και τα πάντα, Λία Τσάλτα
Φούιτ, Αλέξανδρος Χαντζής
Τα Κρυμμένα Από Την Ίδρυση Του Κόσμου, Kevin Walker, Irene Zahariadis

Στο Εθνικό Διαγωνιστικό Πρόγραμμα συμμετέχουν 31 ταινίες μυθοπλασίας και 4 ντοκιμαντερ (Οι Κύκλοι της Ρο, 3 cm of Complexity, Να φοβάσαι τ’ άστρα του Νοτιά και Requiem in Salt).

ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ -2025 DISFF48
Noi, Νεριτάν Ζιντζιρία
Μαγκνταλένα Χάουζεν: Παγωμένος Χρόνος, Γιάννης Καρπούζης
400 Κασέτες, Θέλγια Πετράκη
Pirateland, Σταύρος Πετρόπουλος

ΕΘΝΙΚΟ ΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ – 2025 DISFF48
Ο Κύκλος Ζωής των Τζιτζικιών, Ines Perot
Πρελούδιο για μια Σουπερνόβα, Αρτεμίου Χρίστος
Στο παζάρι, Κώστας Φούντας Αλουπογιάννης
Fragments of Life from the Place I Call Home, Ανδρέας Λαζίδης
Βόλτα, Σωκράτης Μουσμουλίδης
Υπνος, Cos Mandis, Jay McNeil
Κοσμικό Αυγό, Νεφέλη Ψύκου, Χριστόφορος Αλαμάνης
Λευρεσθής, Ιωάννα Ρουμελιώτη
Transwalking, Ευθυμία Κωτούλα
Το νησί της Αφροδίτης, Ρωξάνη Βαρελά
Or How to Disappear, ΓιώργοςΑγγελόπουλος
Ο Πατέρας Μου, Χριστίνα Σφακιανάκη
Ήταν Πολύ Καλή Στο Να Φεύγει, Βασίλης Παντελίδης
Μεταμόρφωση, Θάνος Καρανίκας, Δήμητρα Κοσμά
Ραφαέλα, Ηλίας Μαρούτσης
Νέο Μεξικό, Αντώνης Γκούμας
Το κίνητρο, Αλέξανδρος Τριανταφυλλίδης
Όταν άφησες την άνοιξη, Δήμητρα Παπαευθυμίου
Χαμένες Γαρδένιες, Γαλάτεια Λαγουτάρη
Αγριοκέρασο, Παναγιώτης Ζιώγας
Ο Πράσινος Κήπος, Ελένη Τσέκερη
Το ήσυχο βάρος των πραγμάτων, Δήμητρα Πετμεζά
όnλy connέcτ, Betty Κostadinova
Σμύριδα, μάρμαρο και αμπέλι, Ορέστης Ρούσκας

Όπως σημειώνει ο Παναγιώτης Ιωσηφέλης, σεναριογράφος και καθηγητής σεναρίου (Τμήμα Κινηματογράφου, Σχολή Καλών Τεχνών, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης):

«Τέταρτη χρονιά, φέτος, του νέου Εθνικού Σπουδαστικού Προγράμματος του Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας.Είναι ακόμα νωρίς για να βγάλουμε συμπεράσματα για το νέο πρόγραμμα, βρισκόμαστε ακόμα, προφανώς, στην αρχή. Η αρχή, από την άλλη, σ΄ αυτό το πρόγραμμα αποτελεί τη φυσική μας κατάσταση, τη φύση και τη θέση μας : ο ενθουσιασμός, τα λάθη, οι συνήθως μηδενικοί προϋπολογισμοί, η εκταμίευση τεράστιας προσπάθειας (απολύτως αμισθί), η ελπίδα και η διάψευσή της, η παραίτηση και το ξαναξεκίνημα, η ανωριμότητα και το ταλέντο, να θέλουμε να τα πούμε όλα και να λέμε τα μισά ή και τίποτα, να θέλουμε να εξομολογηθούμε μια πολύ μικρή προσωπική ιστορία και να καταλήγουμε να αγγίζουμε τις ψυχές των θεατών σε πολύ μεγάλα φεστιβάλ σ΄ όλο τον κόσμο -όλα είναι, για μας, κυριολεκτικά και μεταφορικά, στο πρόγραμμα.

Και φέτος περισσότερες αιτήσεις από την προηγούμενη χρονιά (έφτασαν αισίως τις διακόσιες), τροποποιήσεις στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα κινηματογραφικών τμημάτων ώστε οι παρουσιάσεις των σπουδαστικών τους ταινιών να μην αντιβαίνουν στο κανόνα του φεστιβάλ για Ελληνική πρεμιέρα της ταινίας, επιδοτήσεις σπουδαστικών μικρού μήκους από χρηματοδοτικά κέντρα αλλά και (σε κάποιες περιπτώσεις) από τις σχολές τους, υποστήριξη σπουδαστικών ταινιών μικρού μήκους από τις περιφέρειες, συμμετοχή έμπειρων ηθοποιών οι οποίοι δείχνουν πίστη στο καλλιτεχνικό όραμα των νέων δημιουργών».Φέτος επιλέχθηκαν είκοσι τέσσερις (24) ταινίες. «Από πολλά και διαφορετικά σχολεία, δημόσια, ιδιωτικά, προπτυχιακού και μεταπτυχιακού επιπέδου, ελληνικά και ξένα (στα οποία, βέβαια, φοιτούν Ελληνίδες και Έλληνες).

Σχολεία γνωστά από τις προηγούμενες χρονιές αλλά και αρκετά καινούρια. Ανάμεσά τους το Τμήμα Τεχνών Ήχου και Εικόνας του Ιονίου Πανεπιστημίου, το Τμήμα Σκηνοθεσίας της Σχολής Κινηματογράφου και Τηλεόρασης Λ. Σταυράκου, το τμήμα Κινηματογράφου της σχολής Καλών τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, το μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Εφαρμοσμένη Κλινική Κοινωνιολογία και Τέχνη» του Τμήματος Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, το πρόγραμμα Σπουδών Κινηματογραφικής Γραφής, Πρακτικής και Έρευνας του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου, το τμήμα Ψηφιακών Τεχνών κα Κινηματογράφου του ΕΚΠΑ, το Τμήμα Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, το μεταπτυχιακό πρόγραμμα του τμήματος Πολιτιστικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, το ΑΚΤΟ, το Filmschool.gr, το Queen Mary του Πανεπιστήμιου του Λονδίνου».

ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΟ -2025 DISFF 48
Ο Κύκλος Ζωής των Τζιτζικιών, Ινές Περό
Simon at the Night shop, Θανάσης Τσιμπίνης

ΑΝΙΜΑΤΙΟΝ– 2025 DISFF48
Η Συνθετική Εποχή, Δημήτρης Αρμενάκης
Poplars, Αλέξανδρος Βουνάτσος
Holy shit, Ταξιάρχης Δεληγιάννης – Βασίλης Τσιουβάρας
13m2, Αντώνης Δημητρόπουλος

SHORTAND GREEN– 2025 DISFF48
Don’t try this in the woods, Έμμα Δοξιάδη
Green, Δημήτρης Ιωσηφίδης Χοκμετίδης

KIDDΟ– 2025 DISFF48
Η πρώτη εικόνα, Όλια Βερρoιοπούλου
Maternelle, Βασίλης Δογάνης
Φθινοπωρινά Χριστούγεννα, Κώστας Μπακούρης
Γιατί, Νίκος Παυλινέρης
The Fight, Αντώνης Πέτρου
Πάπια από αλάτι, Ανδρέας Ράπτης
Ατλαντικός, Aλέξανδρος Σταματιάδης
The T3st, Αλέξανδρος Τσιλιφώνης

SHORT FILM LAB
Οι πλούσιες δράσεις του Short Film Hub, το οποίο υποστηρίζεται από το CREATIVE EUROPE, απλώνονται σε όλη την διάρκεια του Φεστιβάλ. Καθημερινά θα πραγματοποιούνται one-to-one συναντήσεις μεταξύ σκηνοθετών, σεναριογράφων και παραγωγών και επαγγελματιών του χώρου, ανοιχτές συζητήσεις, panels και round tables.

Δεν θα μπορούσε να λείπει το καθιερωμένο διεθνές Pitching Lab, συγκεντρώνοντας τις 10 καλύτερες προτάσεις (σχέδια σεναρίων) από όλον τον κόσμο.

Tα ελληνικά σχέδια που επιλέχθηκαν να συμμετάσχουν είναι τα εξής:
Aσκός (σενάριο: Φοίβος Ήμελλος)
Αsifl had you next to me (σενάριο: Δέσποινα Λάδη)
Mom is alive (σενάριο: Ισαβέλλα Αϊβαλιώτη)
και η ελληνική συμπαραγωγή (Ηνωμένο Βασίλειο/ Η.Π.Α./ Ελλάδα):
EO1 (σενάριο: Ruby Mastrodimos)

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: 30 ΧΡΟΝΙΑ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ / ΠΡΟΒΟΛΗ ΕΚΠΛΗΞΗ

Φέτος το Φεστιβάλ Δράμας γιορτάζει τα 30 χρόνια από τη διεθνοποίησή του, με ένα αφιέρωμα που περιλαμβάνει μία επιλογή από τις ταινίες που απέσπασαν το Grand Prix του Διεθνούς Διαγωνιστικού Προγράμματος, όλα αυτά τα χρόνια. Ένας από τους σημαντικότερους σταθμούς αυτής της δημιουργικής πορείας, υπήρξε η μικρού μήκους ταινία Next Floor (2008) του -διάσημου σήμερα- γαλλοκαναδού δημιουργού Ντενί Βιλνέβ, σκηνοθέτη του Dune και της νέας ταινίας Τζέιμς Μποντ, που παρουσιάστηκε χθες στην ταράτσα της Ταινιοθήκης ως προβολή-έκπληξη, και θα παιχτεί στο πλαίσιο του αφιερώματος στην Δράμα. Σε αυτήν την υποδειγματική δουλειά μικρής φόρμας, κατά τη διάρκεια ενό ςπολυτελούς συμποσίου, έντεκα κακομαθημένοι καλεσμένοι συμμετέχουν σε μία τελετουργική γαστρονομική σφαγή. Σε αυτό το παράλογο και γκροτέσκο σύμπαν, μία απροσδόκητη αλληλουχία γεγονότων υπονομεύει αυτήν την χωρίς τέλος συμφωνία της αφθονίας.

Η ταινία του Ντενί Βιλνέβ, απέσπασε το 2008 το Grand Prix καλύτερης μικρού μήκους ταινίαςστο DISFF, επιβεβαιώνοντας ότι το Φεστιβάλ Δράμας κάθε χρόνο μας συστήνει τους δημιουργούς που θα μας απασχολήσουν στο μέλλον.

Το αναλυτικό πρόγραμμα των παράλληλων δράσεων του φεστιβάλ θα ανακοινωθεί τον Αύγουστο.

Περισσότερες πληροφορίες

info@dramafilmfestival.gr (Γραμματεία Φεστιβάλ Δράμας)
Γραφεία Δράμας: τηλ. 25210 47575
Γραφεία Αθήνας: τηλ. 210 3300309

Οι θερμές ημέρες, οι κάθιδρες νύχτες, η καλοκαιρινή νωχέλεια, η κάψα που «καίει» το μυαλό, η γυμνότητα, η ρευστότητα, οι αισθήσεις που παίρνουν το πάνω χέρι, τα πάθη που εκρήγνυνται, οι αναστολές που υποχωρούν, η ραστώνη, η ραθυμία, η επιθυμία, όλα τα ανεξήγητα θαυμαστά ή απεχθή ανθρώπινα που γιγαντώνονται στις μεγάλες μέρες και, κυρίως, στις μικρές νύχτες, όντας εφήμερα συχνά, πριν την επιστροφή της ρουτίνας. Η ΡΙΒΙΕΡΑ, παρουσιάζει ένα απάνθισμα από 11 εμβληματικές «καλοκαιρινές» ταινίες, παλαιότερες και σύγχρονες, ελληνικής και ξένης παραγωγής με το θέρος να πρωταγωνιστεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, σχεδόν υποβάλλοντας ατμόσφαιρα, ρυθμό, πλοκή κι αφήγηση. Μεγάλοι σκηνοθέτες: Μπέργμαν, Κουαρόν, Καζάν, Χίτσκοκ, Ουάιλντερ, Κουαρόν, Γκουαντανίνο, Ντερέ, Λι, Γιάνναρης, Πανουσόπουλος, Γεωργιάδης Μαζί, ένα πλήθος πρωταγωνιστών στα καλύτερά τους: Μάρλον Μπράντο, Αλαίν Ντελόν, Μέριλιν Μονρόε, Ρόμι Σνάιντερ, Γκρέις Κέλι, Βίβιαν Λι, Τιμοτέ Σαλαμέ, Κάρι Γκραντ, Σπάικ Λι, αλλά και Έλενα Ναθαναήλ, Μπέτυ Λιβανού, Άρης Ρέτσος, Λάκης Κομνηνός.

«Μακρύ, καυτό καλοκαίρι». Οι ταινίες:
Τρίτη, 1 Ιουλίου, ώρα έναρξης 21.00

“Call me by your name” του Λούκα Γκουαντανίνο, 2018. Τιμοτέ Σαλαμέ, Άρμι Χάμερ
Ένα αναπάντεχο, απελευθερωτικό ρομάντσο δυο νεαρών, που κρατάει όσο ένα καλοκαίρι στην υπέροχη επαρχία της Βόρειας Ιταλίας. Σενάριο: Τζέιμς Άιβορι. 4 Υποψηφιότητες Όσκαρ.

«Λεωφορείο ο πόθος» του Ελίας Καζάν, 1951. Μάρλον Μπράντο, Βίβιαν Λι, Καρλ Μάλντεν.
Στην πυρωμένη Νέα Υόρκη του καλοκαιριού, ο Στάνλεϊ Κοβάλσκι (Μπράντο) και η Μπλανς Ντιμπουά (Βίβιαν Λι) χάνονται σ’ έναν στροβιλισμό πάθους και ματαίωσης. 12 υποφηγιότητες Όσκαρ, 4 Βραβεία Όσκαρ.

«Το κυνήγι του κλέφτη» του Άλφρεντ Χίτσκοκ, 1955. Κάρι Γκραντ, Γκρέις Κέλι. Ο Κάρι Γκραντ πιο κομψός από ποτέ κι η απαστράπτουσα Γκρέις Κέλι, στη μυθική θερινή κι ανέμελη Γαλλική Ριβιέρα των 50s, σ’ ένα παιχνίδι «γάτας και ποντικιού», με τις κλασικές σημειολογικές, φροϋδικές προεκτάσεις που άρεσαν τόσο στον Χιτς.

«Επτά χρόνια φαγούρα» Μπίλι Ουάιλντερ, 1955. Μέριλιν Μονρόε. Η εικόνα της Μέριλιν Μονρόε και της σηκωμένης φούστας της πάνω από τον εξαερισμό του μετρό, αιώνιο σύμβολο του καλοκαιρινού πειρασμού.

«Η πισίνα» Ζακ Ντερέ, 1969. Αλαίν Ντελόν, Ρόμι Σνάιντερ. Η κοφτερή σαν ατσάλι ομορφιά του Ντελόν, η υποβόσκουσα σεξουλικότητα της Ρόμι Σνάιντερ, επιθυμία, απάτη, προδοσία , έγκλημα κατά τη διάρκεια των αργόσυρτων ημερών του καλοκαιριού στη Γαλλική εξοχή.

«Κάνε το σωστό» Σπάικ Λι, 1989. Ντάνι Αϊέλο, Σπάικ Λι. Στην πιο καυτή μέρα του καλοκαιριού, οι φυλετικές διαφορές στη συνοικία του Μπρούκλιν κορυφώνονται σε ένα βίαιο ξέσπασμα.

«Καλοκαίρι με τη Μόνικα» Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, 1953. Χάριετ Άντερσον Η χειραφέτηση μιας γυναίκας στη διάρκεια ενός καλοκαιριού σε έναν ύμνο προς την ελευθερία του Μπέργκμαν, με το σκανδαλιστικό για την εποχή του γυμνό της υπέροχης Χάριετ Άντερσον.

«Θέλω τη μαμά σου» Αλφόνσο Κουαρόν, 2001. Γκαμπριέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Ντιέγο Λούνα. Ένα καλοκαιρινό τριπ στο πυρωμένο Μεξικό, κυριολεκτικό και μεταφορικό, ένα ταξίδι ενηλικίωσης και μια δοκιμασία ταυτοτήτων, σε μια σπάνια ταινία του Αλφόνσο Κουαρόν.

«Οι απέναντι» Γιώργος Πανουσόπουλος, 1981. Άρης Ρέτσος, Μπέτυ Λιβανού Η απόλυτη ταινία για το καλοκαίρι στην Αθήνα, οι ανομολόγητες επιθυμίες και τα απωθημένα στην πυρακτωμένη άσφαλτο και μια ανεπανάληπτη ερωτική ιστορία για το ελληνικό σινεμά από τον μετρ, Γιώργο Πανουσόπουλο.

«Δεκαπενταύγουστος» Κωνσταντίνος Γιάνναρης, 2001. Ελένη Καστάνη, Ακύλλας Καραζήσης, Αμαλία Μουτούση, Αιμίλιος Χειλάκης, Θεοδώρα Τζήμου. Μια κουήρ, αιρετική όσο και «ορθόδοξα χριστιανική» προσέγγιση του Κωνσταντίνου Γιάνναρη στη «μικρή Λαμπρή» του ελληνικού θέρους, μέσα από την ιστορία τριών οικογενειών κατοίκων της ίδιας πολυκατοικίας.

«Εκείνο το καλοκαίρι» Βασίλης Γεωργιάδης, 1971. Έλενα Ναθαναήλ, Λάκης Κομνηνός. To τελευταίο καλοκαίρι ενός ζευγαριού χτυπημένου από τη μοίρα. Πάνω απ’ όλα όμως, το μοναδικό στιλ κι η ομορφιά των καλλονών, Έλενας Ναθαναήλ και Λάκη Κομνηνού, που φροντίζει να αναδείξει ο μαέστρος Βασίλης Γεωργιάδης, με τη συνδρομή της αξέχαστης μουσικής και των τραγουδιών του Γιάννη Σπανού.

Η Τσούλα, το φυλαχτό της Αστυπάλαιας, που κρεμούσαν στην πλάτη της φορεσιάς τους οι γυναίκες του νησιού για να τις προστατεύει από το «κακό», μεταμορφώνεται σε σύγχρονο μέσο έκφρασης και σύνδεσης της τοπικής με την αστική κουλτούρα.

ΜΟΥΣΙΚΕΣ

5 stages σε διαφορετικά σημεία του νησιού. Η Ματούλα Ζαμάνη, οι Σκιαδαρέσες, η Νεφέλη Φασούλη, ο Papazó, η Nalyssa Green και οι Kalogeraki Bros παίζουν τις μουσικές τους στα πιο παρεΐστικα live του καλοκαιριού.

Guest-έκπληξη η Λένα Κιτσοπούλου, σε ένα μυσταγωγικό live λαϊκών και ρεμπέτικων με τους μουσικούς της και οι Street Outdoors σε ένα καλοκαιρινό party μέχρι το πρωί στο πιο απρόσμενο μέρος.

ΣΙΝΕΜΑ

Το Tsoula Festival έχει το δικό του θερινό σινεμά, χάρη στο Cinobo. Η ελληνική streaming πλατφόρμα, παρουσιάζει την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του βραβευμένου με Χρυσό Φοίνικα Βασίλη Κεκάτου, «Οι Άγριες Μέρες Μας», ενώ ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος ετοιμάζει μια μυστική προβολή δύο ξεχωριστών ταινιών του Cinobo.

ΤΕΧΝΕΣ

Δημόσιοι χώροι μεταμορφώνονται, εγκαταλελειμμένα κτίρια ξαναπαίρνουν ζωή, κάτοικοι του νησιού αφηγούνται σε βιντεοεγκαταστάσεις την ιστορία τους. Ο Soteur αλλάζει την όψη δημόσιων χώρων live τις ημέρες του φεστιβάλ και οργανώνει workshop, ενώ ο Harry Rigalo δημιουργεί μια μόνιμη μνημειακή εγκατάσταση από φυσικά και wasted υλικά του νησιού.

ΤΑ ΣΠΕΣΙΑΛ

«Ζησ’ το όπως οι ντόπιοι» σε ένα μεγάλο παραδοσιακό πανηγύρι, με την Γωγώ Δελογιάννη να μαγειρεύει με την βοήθεια όλων το φαγητό της γιορτής. Ο Θωμάς Ζάμπρας παρουσιάζει ένα απολαυστικό stand up comedy show και ο Γιώργος Καραμίχος μας βάζει στον ζεν κόσμο του με ένα workshop αυτογνωσίας.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Σάββατο 5/7

Ζησ’ το όπως οι local | Πανηγύρι

Μαγειρεύουμε με τη Γωγώ Δελογιάννη

Κυριακή 6/7

Ματούλα Ζαμάνη
Kalogeraki Bros

Δευτέρα 7/7

Νεφέλη Φασούλη
Papazó

Τρίτη 8/7

Σινεμά by Cinobo
Secret Screenings by Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
After Party

Τετάρτη 9/7

Σκιαδαρέσες
Θωμάς Ζάμπρας

Πέμπτη 10/7

Σινεμά by Cinobo
Οι Άγριες Μέρες Μας, του Βασίλη Κεκάτου | Παρουσία Συντελεστών
After Party

Παρασκευή 11/7

Sunset Beach Party
Λένα Κιτσοπούλου
Live τα Μεσάνυχτα

Σάββατο 12/7

Closing Party
Nalyssa Green
Street Outdoors

Περισσότερες πληροφορίες για το Φεστιβάλ, στην επίσημη ιστοσελίδα του.

Η σειρά επικεντρώνεται σε πράκτορες του FBI στα τέλη της δεκαετίας του 1970, καθώς δημιουργούν μια ομάδα εργασίας για να ανακρίνουν κατά συρροή δολοφόνους ως τρόπο κατανόησης της παθολογίας τους. Αν όμως το “Mindhunter” επιστρέψει, δεν θα είναι ως σειρά.

«Είχα μια συνάντηση με τον David Fincher στο γραφείο του πριν από μερικούς μήνες και μου είπε ότι υπάρχει πιθανότητα να επιστρέψει ως τρεις ταινίες δύο ωρών, αλλά νομίζω ότι είναι απλώς μια πιθανότητα», αποκάλυψε ο McCallany. «Ξέρω ότι υπάρχουν σεναριογράφοι που εργάζονται, αλλά ξέρετε, ο David πρέπει να είναι ευχαριστημένος με τα σενάρια».

Το “Mindhunter” ακυρώθηκε λίγο πολύ τον Ιανουάριο του 2020, αφού το Netflix απελευθέρωσε μέλη του καστ από τα συμβόλαιά τους για την 3η σεζόν. Ο Fincher δήλωσε αργότερα στο Variety ότι δεν θα είχε νόημα να επαναφέρει τη σειρά, εξηγώντας: «Ήταν μια ακριβή σειρά. Είχε ένα πολύ παθιασμένο κοινό, αλλά ποτέ δεν πήραμε νούμερα που να δικαιολογούν το κόστος».

Ο McCallany, ο οποίος επιστρέφει στο Netflix αυτόν τον μήνα στη νέα σειρά “The Waterfront”, δίνει τώρα στους θαυμαστές του “Mindhunter” κάποια ελπίδα.

«Ένιωσα πολύ τυχερός και προνομιούχος που είχα την ευκαιρία να κάνω αυτή τη σειρά», είπε στο CBR. «Θα μου άρεσε πολύ αν επέστρεφε. Νομίζω, όπως είπα, ξέρετε, μου έδωσε λίγη ελπίδα όταν είχα αυτή τη συνάντηση μαζί του, αλλά ο ήλιος, το φεγγάρι και τα αστέρια θα έπρεπε να ευθυγραμμιστούν. Τα καλά νέα είναι ότι είμαστε στο Netflix με το “The Waterfront”, και αυτές οι ταινίες θα ήταν επίσης για το Netflix. Πιστεύω λοιπόν ότι όσον αφορά τις ημερομηνίες και τη λογιστική, όλα θα μπορούσαν να διευθετηθούν, αλλά έχει να κάνει, ξέρετε, με το αν ο David έχει πραγματικά τον χρόνο και την διάθεση και είναι ευχαριστημένος, ξέρετε, με το υλικό. Και, ξέρετε, αυτό είναι ένα μεγάλο ερωτηματικό».

Η δημιουργία της 2ης σεζόν του “Mindhunter” αποδείχθηκε κουραστική και βαριά για τον Fincher, ο οποίος απέλυσε τον αρχικό showrunner και απέρριψε οκτώ σενάρια και τη «βίβλο της σειράς», η οποία περιέγραφε όλες τις λεπτομέρειες του οθονικού σύμπαντος του “Mindhunter”. Κατέληξε να μετακομίσει στο Πίτσμπουργκ για να επιβλέψει την παραγωγή της σεζόν, η οποία έστρεψε την προσοχή της στις δολοφονίες παιδιών στην Ατλάντα. «Ήταν εξαντλητικό», είχε δηλώσει προηγουμένως ο συμπαραγωγός Peter Mavromates στο Variety. «Ακόμα και όταν [ο David] δεν σκηνοθετούσε ένα επεισόδιο, το επέβλεπε».

Ο Fincher πρόσθεσε: «Σίγουρα χρειαζόμουν λίγο χρόνο μακριά [μετά]. Είχαμε όλοι στη διάθεσή μας για να ολοκληρώσουμε [τη δεύτερη σεζόν] και δεν είχαμε ένα σωρό σενάρια, ένα σωρό περιγράμματα και μια βίβλο σε ετοιμότητα για την τρίτη σεζόν. Ομολογώ ότι σκέφτηκα λίγο “Δεν ξέρω αν είμαι έτοιμος να περάσω άλλα δύο χρόνια στην έρημο”».

Ο McCallany και ο Fincher πρόκειται να επανενωθούν για τη συνέχεια του “Once Upon a Time in Hollywood” με επίκεντρο τον Cliff Booth του Brand Pitt, την οποία ταινία υποστηρίζει επίσης το Netflix. Ο Fincher σκηνοθετεί την ταινία με σενάριο του Quentin Tarantino, ο οποίος σκηνοθέτησε τον Pitt στην πρώτη του ταινία.

Πηγή: Variety

Οι δύο ηθοποιοί πρωταγωνίστησαν μαζί στο δράμα τρόμου του 1994 «Συνέντευξη με έναν Βρικόλακα». Ο Pitt και ο Cruise δεν ξανασυναντήθηκαν ποτέ στην οθόνη μετά από αυτό. «Λοιπόν, δεν πρόκειται να κρεμαστώ από τα αεροπλάνα και τέτοια πράγματα», είπε γελώντας ο Pitt όταν ρωτήθηκε για την επανένωση της συνεργασίας του με τον Cruise. «Οπότε όταν κάνει κάτι ξανά πατώντας στο έδαφος, [τότε ναι]».

Η ταινία “F1” του Pitt σκηνοθετείται από τον Joseph Kosinski και παράγεται από τον Jerry Bruckheimer, το δίδυμο πίσω από την ταινία “Top Gun: Maverick” του Cruise, η οποία έσπασε ρεκόρ. Η ταινία του Pitt βρισκόταν σε στάδιο ανάπτυξης ενώ η ταινία του Cruise βρισκόταν σε στάδιο μεταπαραγωγής. Το “Top Gun: Maverick” είχε έσοδα 1,4 δισεκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως στο box office το καλοκαίρι του 2022.

Ο Kosinski δήλωσε πρόσφατα στο περιοδικό GQ ότι αρχικά σχεδίαζε να επανενώσει τους Cruise και Pitt για τη δική του εκδοχή του “Ford v Ferrari”, αν και το στούντιο δεν ενέκρινε ποτέ τον προϋπολογισμό του. Ο James Mangold κατέληξε να σκηνοθετήσει το “Ford v Ferrari” με τους Christian Bale και Matt Damon.

«Ο Tom πάντα το πιέζει στα όριά του, αλλά ταυτόχρονα είναι εξαιρετικά ικανός και πολύ επιδέξιος», είπε ο Kosinski όταν ρωτήθηκε για το τι θα είχε συμβεί αν ο Cruise πρωταγωνιστούσε στην “F1” αντί του Pitt. «Και οι δύο έχουν το φυσικό ταλέντο στην οδήγηση. Αλλά ναι, θα μπορούσα να φανταστώ τον Tom να μας τρομάζει λίγο περισσότερο».

«Θα είχαμε τρακάρει», αστειεύτηκε στο GQ ο υπεύθυνος οχημάτων δράσης της ταινίας, Graham Kelly. «Ο Tom το πιέζει στα όριά του. Εννοώ πραγματικά στα όριά του. Αυτό με τρομάζει. Δηλαδή, έχω κάνει πολλές ταινίες “Mission Impossible” με τον Tom και είναι η πιο αγχωτική εμπειρία για κάποιον σαν εμένα να του φτιάχνω αυτοκίνητα, να κάνω ακροβατικά μαζί του. Ενώ ο Brand ακούει και γνωρίζει τις ικανότητές του, και νομίζω ότι θα ήταν ο πρώτος που θα έλεγε: “Ναι, δεν πρόκειται να το κάνω αυτό”».

Η ταινία “F1” του Pitt πρόκειται να κυκλοφορήσει στους κινηματογράφους στις 27 Ιουνίου. Ο Cruise άνοιξε τη δική του καλοκαιρινή επιτυχία τον Μάιο με το “Mission Impossible — The Final Reckoning”, στο οποίο κρεμάστηκε από το πλάι ενός κινούμενου αεροπλάνου κατά τη διάρκεια ενός ακροβατικού.

Πηγή: Variety

«Νομίζω ότι είναι δύσκολο όταν οι δημιουργικές αποφάσεις λαμβάνονται από επιτροπές και είναι δύσκολο όταν οι δημιουργικές αποφάσεις λαμβάνονται από ανθρώπους που δεν παρακολουθούν καν ταινίες ή δεν γνωρίζουν τίποτα γι’ αυτές, και αυτό τείνει να συμβαίνει συχνά», απάντησε απερίφραστα η Johnson.

Πρόσθεσε ότι ο εθισμός στις αναπαραγωγές καταστρέφει επίσης το Χόλιγουντ, εξηγώντας: «Όταν κάτι πάει καλά, τα στούντιο θέλουν να το συνεχίσουν, οπότε αναπαράγουν τα ίδια πράγματα, αλλά οι άνθρωποι δεν το θέλουν αυτό. Θέλουν φρεσκάδα, θέλουν να νιώσουν νέα πράγματα, να βιώσουν νέα πράγματα, να δουν νέα πράγματα, οπότε δεν ξέρω, υποθέτω ότι όλα είναι λίγο χάλια αυτή τη στιγμή, έτσι δεν είναι;»

Η ηθοποιός έχει μιλήσει ανοιχτά σε συνεντεύξεις τον τελευταίο χρόνο για την εφιαλτική εμπειρία της ταινίας “Madame Web”, του κόμικ της Sony του 2024 που απέτυχε στο box office και στους κριτικούς. Η Johnson πρωταγωνίστησε στην ταινία ως Cassandra Webb, μια παραϊατρικό που αποκτά την ικανότητα να βλέπει το μέλλον μετά από μια εμπειρία κοντά στον θάνατο, αλλά η ταινία απέφερε 43 εκατομμύρια δολάρια στο εγχώριο box office και 11% στο Rotten Tomatoes.

Είπε στο “Hot Ones” ότι «προσπάθησε» και «απέτυχε» να γίνει υπερήρωας. «Δεν ήταν δικό μου λάθος», δήλωσε η Johnson στους Los Angeles Times νωρίτερα αυτόν τον μήνα για την αποτυχία. «Υπάρχει αυτό που συμβαίνει τώρα, όπου πολλές δημιουργικές αποφάσεις λαμβάνονται από επιτροπές. Ή από ανθρώπους που δεν έχουν δημιουργικό κόκαλο στο σώμα τους. Και είναι πραγματικά δύσκολο να κάνεις τέχνη με αυτόν τον τρόπο. Ή να κάνεις κάτι διασκεδαστικό με αυτόν τον τρόπο». Η ηθοποιός πρόσθεσε: «Νομίζω ότι δυστυχώς το “Madame Web”, ξεκίνησε ως κάτι και εξελίχθηκε σε κάτι άλλο. Και ήμουν απλώς κάπως συμπαθής σε εκείνο το σημείο. Αλλά αυτό συμβαίνει. Οι ταινίες με μεγαλύτερο προϋπολογισμό αποτυγχάνουν συνέχεια».

Μιλώντας στο Bustle πέρυσι, η Johnson είπε ότι το Χόλιγουντ υπέφερε επίσης επειδή «δεν μπορείς να δημιουργήσεις τέχνη με βάση αριθμούς και αλγόριθμους. Η αίσθησή μου είναι εδώ και πολύ καιρό ότι το κοινό είναι εξαιρετικά έξυπνο, και τα στελέχη έχουν αρχίσει να πιστεύουν ότι δεν είναι. Το κοινό θα μπορεί πάντα να διακρίνει ανοησίες».

Η τταινία “Materialists” Με πρωταγωνιστές τους Dakota Johnson, Pedro Pascal και Chris Evans έκανε πρεμιέρα στην Αμερική στις 13 Ιουνίου. Εμείς αναμένουμε την ημερομηνία κυκλοφορίας της και στην Ελλάδα, αυτό το καλοκαίρι.

Πηγή: Variety

«Δεν υπάρχει λόγος για τον οποίο ένας άνθρωπος δεν μπορεί να βελτιωθεί με την ηλικία», είπε ο Eastwood. «Και έχω πολύ περισσότερη εμπειρία σήμερα. Σίγουρα, υπάρχουν σκηνοθέτες που χάνουν την επαφή τους μεγαλώνοντας, αλλά εγώ δεν είμαι ένας από αυτούς».

Όταν ρωτήθηκε για την τρέχουσα κατάσταση του κινηματογράφου, ο σκηνοθέτης του «Οι ασυγχώρητοι» είπε ότι του έλειψαν οι μέρες που οι κινηματογράφοι δεν ήταν υπερφορτωμένοι με ριμέικ, συνέχειες και διασκευές ταινιών. «Λαχταρώ τις παλιές καλές μέρες που οι σεναριογράφοι έγραφαν ταινίες όπως η «Καζαμπλάνκα» σε μικρά μπανγκαλόου στο οικόπεδο των στούντιο. Όταν όλοι είχαν μια νέα ιδέα», είπε. «Ζούμε σε μια εποχή ριμέικ και franchise. Έχω γυρίσει σίκουελ τρεις φορές, αλλά δεν με ενδιέφερε αυτό εδώ και πολύ καιρό. Η φιλοσοφία μου είναι: κάνε κάτι καινούργιο ή μείνε σπίτι».

Ο Eastwood συνέχισε λέγοντας ότι η ανατροφή του στο «παλιό σύστημα» του Χόλιγουντ τον ανάγκασε να εξελίσσεται συνεχώς ως καλλιτέχνης και να είναι σε εγρήγορση για την επόμενη σπουδαία κινηματογραφική ιδέα.

«Ως ηθοποιός, ήμουν με συμβόλαιο με ένα στούντιο, ήμουν στο παλιό σύστημα και έτσι αναγκαζόμουν να μαθαίνω κάτι καινούργιο κάθε χρόνο», εξήγησε ο Eastwood. «Και γι’ αυτό θα δουλεύω όσο μπορώ ακόμα να μάθω κάτι ή μέχρι να γίνω πραγματικά άφραγκος».

Πηγή: Variety

Όμως, ενώ περιμένουμε αυτό το πολυαναμενόμενο ριμέικ του πιο πολυδιαβασμένου κλασικού της Austen, υπάρχει επίσης χώρος να εξερευνήσουμε ταινίες εμπνευσμένες από το έργο της από μια διαφορετική οπτική γωνία, μερικές φορές πιο ευφάνταστη και λιγότερο ορθόδοξη από τις διασκευές των ίδιων των μυθιστορημάτων της. Ας δούμε πέντε ταινίες που ανήκουν στον κόσμο της Jane Austen και που μας φέρνουν ακόμα πιο κοντά της.

“Jane Austen in Manhattan” (James Ivory, 1980)

Τριάντα χρόνια αφότου συμπρωταγωνίστησε στο “All About Eve” μαζί με μια αξέχαστη Bette Davis, η Anne Baxter ηγήθηκε του καστ της Jane Austen στο Μανχάταν, η σύνοψη του οποίου είναι ότι δύο αντίπαλες θεατρικές εταιρείες, με επικεφαλής αντιστοίχως δασκάλους και παραγωγούς Lilliana (Anne Baxter) και Pierre (Robert Powell) επιμένουν να ανεβάσουν τη διασκευή του Sir Charles Grandison που έγραψε η Jane Austen σε ηλικία 12 ετών. Σε αυτό το πρώιμο έργο, η συγγραφέας παρωδίασε ένα ομώνυμο μυθιστόρημα του συγγραφέα Samuel Richardson. Ένας νεαρός Sean Young ενώνεται με την Baxter στην άλλη πλευρά της οθόνης. Και ναι, φυσικά, υπάρχει και ρομαντισμός.

“Becoming Jane Austen” (Julian Jarrold, 2007)

Αν και είναι εμπνευσμένη από πραγματικά γεγονότα, πρέπει να θυμόμαστε ότι αυτή η ταινία είναι εντελώς φανταστική. Όπως εξηγεί η Espido Freire στο πρόσφατο δοκίμιό του “Two Afternoons with Jane Austen”, δεν υπάρχουν πραγματικά στοιχεία που να υποδηλώνουν ότι η Αγγλίδα συγγραφέας είχε μια μεγάλη ερωτική σχέση. Ωστόσο, η ταινία της Jarrold ενισχύει την προσέγγιση μεταξύ της Austen και του Tom Lefroy τον χειμώνα του 1796. Μια απόλαυση για όλους τους θαυμαστές της συγγραφέως που αρνούνται ακόμα να πιστέψουν ότι πέρασε ολόκληρη τη ζωή της χωρίς να βιώσει τον έρωτα από πρώτο χέρι. («Ερωτευμένη Τζέιν» ο τίτλος στα ελληνικά)

“The Jane Austen Book Club” (Robin Swicord, 2007)

Δεν είναι μυστικό ότι οι λέσχες βιβλίου βιώνουν μια άνθηση. Αλλά ένα που αφιερώνεται αποκλειστικά στην ανάλυση του έργου της Jane Austen είναι η φαντασίωση στην οποία πολλοί από τους αναγνώστες της θα ήθελαν να είναι μέρος. Σε αυτήν την ταινία του Robin Swicord, του οποίου το καστ περιλαμβάνει ονόματα όπως η Emily Blunt, η Maria Bello, η Kathy Baker, η Maggie Grace και ο Kevin Zegers, οι πρωταγωνιστές συγκεντρώνονται για να διαβάσουν και να συζητήσουν τα μυθιστορήματα της διάσημης Αγγλίδας συγγραφέως. Αυτό που δεν γνωρίζουν είναι ότι οι δεσμοί που διατηρούν μεταξύ τους θα γίνονται όλο και πιο περίπλοκοι και θα μοιάζουν με τις πλοκές των πιο δημοφιλών τίτλων τους. («Λέσχη για ερωτευμένους» στα ελληνικά)

“Austenland” (Jerusha Hess, 2013)

Η Keri Russell υποδύεται την Jane Hayes, μια Αμερικανίδα με εμμονή με το «Περηφάνεια και Προκατάληψη», ειδικά με την ερμηνεία του Colin Firth στη δημοφιλή μεταφορά που κυκλοφόρησε από το BBC το 1995. Η πυρετώδης δέσμευσή της στο έργο την οδηγεί να μείνει σε ένα βρετανικό θέρετρο που ονομάζεται Austenland, το οποίο μιμείται τον τρόπο ζωής της εποχής της Αντιβασιλείας. Η περίεργη υπόθεση είναι ότι το κατεστημένο προσφέρει μια «ρομαντική εμπειρία» στους ηθοποιούς, αν και χωρίς τη δυνατότητα σωματικής επαφής. («Κολλημένη με την Τζέιν Όστιν»)

“Jane Austen wrecked my life” (Laura Piani, 2024)

Σε αυτή η προσωπική γαλλική ρομαντική κωμωδία που κυκλοφόρησε πρόσφατα πρωταγωνιστεί η Agathe (Camille Rutherford), μια βιβλιοπώλισσα με παθιασμένη και αντιφατική φύση, η οποία περνά τις μέρες της ανάμεσα στα ράφια του θρυλικού Shakespeare & Co – του παρισινού ιδρύματος αφιερωμένο στην αγγλοσαξονική λογοτεχνία, που ιδρύθηκε από τον George Whitman το 1951, σε φόρο τιμής στο ομώνυμο βιβλιοπωλείο που διευθύνει η Sylvia Beach, επίσης στη γαλλική πρωτεύουσα αλλά σε διαφορετική τοποθεσία, από το 1919 έως το 1941–. Γεγονός είναι ότι η Agathe, που ζει σε μια ανεπιθύμητη κατάσταση μοναχικότηταε, ονειρεύεται να βιώσει μια αγάπη της οποίας η επική κλίμακα ταιριάζει με αυτή της Bennet και του Darcy. Τα γεγονότα αλλάζουν προς το χειρότερο όταν την προσκαλούν στην Κατοικία Συγγραφέων της Jane Austen στην Αγγλία, όπου όχι μόνο θα ανακαλύψει αν το όνειρό της να γίνει μυθιστοριογράφος μπορεί επιτέλους να πραγματοποιηθεί, αλλά θα βρεθεί επίσης συρμένη σε ένα ερωτικό τρίγωνο που μοιάζει με της Austen. Το καστ συμπληρώνουν ονόματα όπως ο Pablo Pauly και ο Charlie Anson.

Πηγή: Vogue España / Κεντρική φωτογραφία: Cordon Press