Η πολυαναμενόμενη βιογραφική ταινία “Michael”, αφιερωμένη στον Michael Jackson, κατάφερε να ξεπεράσει τις αρνητικές κριτικές και τα προβλήματα παραγωγής, πραγματοποιώντας ένα εντυπωσιακό άνοιγμα με 97 εκατ. δολάρια στη Βόρεια Αμερική. Η επιτυχία αυτή συνέβαλε σε ένα συνολικό παγκόσμιο box office που αγγίζει τα 217 εκατ. δολάρια, καταρρίπτοντας το ρεκόρ μεγαλύτερου ανοίγματος βιογραφικής ταινίας όλων των εποχών.

Η ταινία, η οποία έχει την έγκριση της οικογένειας Jackson και πρωταγωνιστή τον ανιψιό του, Jaafar Jackson, συγκέντρωσε 120,4 εκατ. δολάρια διεθνώς και 97 εκατ. στις ΗΠΑ. Έτσι, ξεπέρασε το άνοιγμα του «Oppenheimer» (180,4 εκατ. δολάρια το 2023) και του «Bohemian Rhapsody» (124 εκατ. το 2018).

Η «Michael» έχει ήδη κυκλοφορήσει σχεδόν σε όλο τον κόσμο, με εξαίρεση την Ιαπωνία, όπου υπάρχει μεγάλη βάση θαυμαστών του Τζάκσον και η πρεμιέρα αναμένεται τον Ιούνιο. Το εγχώριο άνοιγμα των 97 εκατ. δολαρίων ξεπέρασε προηγούμενα ρεκόρ βιογραφικών ταινιών στη Βόρεια Αμερική, όπως του «Oppenheimer» (82 εκατ.), του «Straight Outta Compton» (60,2 εκατ.) και του «Bohemian Rhapsody» (51 εκατ.).

Αντιδράσεις κοινού και κριτικών

Οι κριτικοί κατηγόρησαν τη «Michael» ότι αποφεύγει να αγγίξει τις πιο αμφιλεγόμενες πλευρές της ζωής του Τζάκσον, ωστόσο το κοινό εμφανίστηκε πολύ πιο θετικό: στη βαθμολογία του Rotten Tomatoes, οι κριτικοί της έδωσαν μόλις 38%, ενώ το κοινό 97%. Οι αρχικές εκτιμήσεις για το άνοιγμα στις ΗΠΑ ήταν στα 50 εκατ., αυξήθηκαν στα 70 εκατ., αλλά τελικά η ταινία ξεπέρασε κάθε προσδοκία.

«Από την αρχή υπήρχαν ενδείξεις ότι κάτι τέτοιο ήταν δυνατό», δήλωσε ο πρόεδρος της Lionsgate, Adam Fogelson, στο Associated Press. «Βλέπαμε τεράστια ανταπόκριση από κάθε πιθανό κοινό». Παρά την επιτυχία των μουσικών βιογραφιών, η Lionsgate ανέλαβε μεγάλο ρίσκο επενδύοντας σε μια τόσο αμφιλεγόμενη προσωπικότητα.

Προβλήματα στην παραγωγή και αντιδράσεις οικογένειας

Η φήμη του Τζάκσον, που πέθανε το 2009 σε ηλικία 50 ετών, έχει πληγεί επανειλημμένα από κατηγορίες για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων — ο ίδιος και η οικογένειά του έχουν διακηρύξει την αθωότητά του, ενώ στη μοναδική δίκη το 2005, αθωώθηκε πλήρως.

Κάποια μέλη της οικογένειας Τζάκσον δεν στήριξαν την ταινία: η αδελφή του, Janet Jackson, δεν συμμετείχε καθόλου, ενώ η κόρη του, Paris Jackson, χαρακτήρισε την παραγωγή «φαντασία».

Η παραγωγή της ταινίας ήταν ιδιαίτερα δύσκολη. Μετά το τέλος των γυρισμάτων, οι παραγωγοί διαπίστωσαν πως είχαν κάνει ένα σοβαρό λάθος: το τρίτο μέρος εστίαζε στις κατηγορίες του τότε 13χρονου Jordan Chandler, στον οποίο ο Τζάκσον κατέβαλε 23 εκατ. δολάρια σε εξωδικαστικό συμβιβασμό το 1994. Σύμφωνα με τη συμφωνία, η οικογένεια Τζάκσον δεν μπορούσε να τον αναφέρει ποτέ σε ταινία.

Ένα μεγάλο μέρος της ταινίας κόπηκε και έγιναν επαναληπτικά γυρίσματα που κόστισαν έως και 50 εκατ. δολάρια στην παραγωγή. Ο σκηνοθέτης Antoine Fuqua και ο σεναριογράφος John Logan αναδιαμόρφωσαν το φιλμ ώστε να ολοκληρώνεται στο 1988, πριν τις οποιεσδήποτε κατηγορίες.

Επόμενα σχέδια και ιστορικές συγκρίσεις

«Διαφωνώ με την άποψη ότι πανικοβληθήκαμε ως στούντιο ή δημιουργοί», δήλωσε ο Fogelson στο AP, χαρακτηρίζοντας την κατάσταση «μοναδική και απαιτητική». Παρά τις δυσκολίες, η «Michael» εξελίχθηκε σε τεράστια εμπορική επιτυχία. Το συνολικό κόστος παραγωγής πλησίασε τα 200 εκατ. δολάρια. Για να καλύψει μέρος των εξόδων, η Lionsgate πούλησε τα διεθνή δικαιώματα διανομής στη Universal. Ήδη βρίσκεται στα σκαριά σίκουελ, ενώ ο Fogelson θεωρεί πιθανό ακόμη και τρίτο φιλμ.

Ο σκηνοθέτης Antoine Fuqua έχει δηλώσει ότι επιθυμεί να αναλάβει και τη συνέχεια: «Θα με πλήγωνε αν κάποιος άλλος το έκανε», είπε στο Deadline. Υπάρχει υλικό που μπορεί να αξιοποιηθεί από τα γυρίσματα που τελικά κόπηκαν: «Προχωρήσαμε αρκετά με τις σκηνές για τις κατηγορίες του Jordan — ίσως ακόμη πιο πέρα χρονικά», πρόσθεσε ο Fuqua.

Τα σχέδια για τη «Michael» ανακοινώθηκαν πρώτη φορά το 2022, τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του ντοκιμαντέρ Leaving Neverland, που εστίαζε στις καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση παιδιών από τον Τζάκσον. Ο σκηνοθέτης του Leaving Neverland, Dan Reed, δήλωσε πρόσφατα στον Guardian: «Με τρομάζει πόσο εύκολα όλοι αγνοούν το γεγονός ότι αυτός ο άνθρωπος υπήρξε τέρας».

Το “Bohemian Rhapsody”, η βιογραφία των Queen, παραμένει η πιο εμπορική μουσική βιογραφία με συνολικές εισπράξεις 910 εκατ. δολαρίων παγκοσμίως, ενώ το “Oppenheimer” κρατά το γενικό ρεκόρ για βιογραφικές ταινίες με 975 εκατ.

Η ιστορία επικεντρώνεται στα έμφυλα στερεότυπα, σατιρίζοντας τον κεντρικό μυθικό πυρήνα του πατριαρχικού χριστιανισμού και παρουσιάζοντας την αυτο-κατασκευή της ανθρώπινης ταυτότητας μέσω της βίας και της εξαπάτησης. Κύρια επιρροή αποτελεί ξεκάθαρα η ασπρόμαυρη ταινία του Μίχαελ Χάνεκε “The White Ribbon” του 2009, στην οποία ο Σλάιντσερ είχε εργαστεί ως casting director. Και οι δύο μοιράζονται την επιθυμία να αφήνουν το κοινό με ένα άλυτο μυστήριο που δεν προσφέρει εύκολες λύσεις.

Η ιστορία της Ρόουζ και η κοινωνική προσποίηση

Το δράμα συνδυάζει πραγματικές υποθέσεις γυναικών που υποδύονταν τους άνδρες στην πρώιμη νεότερη Ευρώπη, με την περίφημη ιστορία του ψευδούς διεκδικητή Μαρτέν Γκερ στη Γαλλία. Η Σάντρα Χίλερ δίνει μια εξαιρετική ερμηνεία ως Ρόουζ, μια νεαρή γυναίκα που όλη της τη ζωή παρουσιάζεται ως άνδρας και υπηρέτησε ως στρατιώτης υπό αυτή την ταυτότητα.

Η Ρόουζ φοράει άχαρα, άμορφα ρούχα και κινείται με την οικονομία και την αυστηρότητα ενός παλιού πολεμιστή. Μια εμφανής ουλή έχει μεταμορφώσει το πρόσωπό της σε σκληρή έκφραση, ενώ φορά γύρω από τον λαιμό της τη σφαίρα που προκάλεσε το τραύμα, σαν γούρι που θυμίζει την επιβίωσή της.

Μετά τον πόλεμο, η Ρόουζ εμφανίζεται σε ένα χωριό που ισχυρίζεται πως είναι ο τόπος καταγωγής της, διεκδικώντας την οικογενειακή ιδιοκτησία ενός εγκαταλελειμμένου αλλά αξιοποιήσιμου αγροκτήματος. Με διηγήσεις τοπικών ιστοριών που μόνο ο πραγματικός κληρονόμος θα γνώριζε, πείθει τους ηλικιωμένους του χωριού και σύντομα διαπρέπει χάρη στην πειθαρχημένη εργασία της. Επιπλέον, κερδίζει τις καρδιές των κατοίκων σκοτώνοντας μια αρκούδα με το στρατιωτικό της όπλο.

Ο γάμος, η εγκυμοσύνη και το αναπάντητο μυστήριο

Ένας ευκατάστατος γείτονας συμφωνεί να πουλήσει στη Ρόουζ ένα κομμάτι γης υπό τον όρο ότι θα παντρευτεί την κόρη του Σουζάνα, μια απλή αλλά εργατική γυναίκα με θρησκευτική ευλάβεια. Αν όμως η Σουζάνα δεν μείνει έγκυος, το συμβόλαιο ακυρώνεται και οι χωριανοί αρχίζουν να ψιθυρίζουν.

Έτσι, με έκπληξη, η Ρόουζ δέχεται την απροσδόκητη είδηση από τη χαμογελαστή και αθώα Σουζάνα ότι είναι έγκυος. Πώς; Ποιος είναι ο πατέρας; Το ερώτημα τίθεται μόνο δύο φορές: αρχικά από τη Ρόουζ προς τη Σουζάνα –χωρίς απάντηση– και αργότερα από τον δικαστή στη δίκη της Ρόουζ. Η ίδια δεν επιμένει, ίσως θεωρώντας το αποτέλεσμα απλής απιστίας ή ευγνωμονώντας για το «θαύμα» που ενισχύει τη θέση της.

Στη δίκη, όταν ο δικαστής επαναλαμβάνει το ερώτημα, η Ρόουζ παραμένει σιωπηλή, ενώ προηγουμένως είχε απαντήσει με ήρεμη πρόκληση που θυμίζει τη Φαλκονετί στο «Το πάθος της Ζαν ντ’ Αρκ». Ο δικαστής δεν επιμένει περαιτέρω — ίσως για να μην δημιουργήσει μυστικιστική αύρα γύρω από μια ήδη διάσημη κατηγορούμενη ή για να αποφύγει νέα διεκδίκηση γης από τον βιολογικό πατέρα. Κι όμως, θα ακολουθήσει ακόμη μία συγκλονιστική αποκάλυψη.

Εξαιρετικές ερμηνείες και υποβόσκουσα βία

Η σιωπηλή αλλά δυναμική ερμηνεία της Χίλερ δίνει στην ταινία κορμό και ένταση· η Ρόουζ έχει ζήσει χιλιάδες κρίσεις στο πεδίο της μάχης κι έχει μάθει να επιβιώνει με ψυχραιμία. Πολύ καλή είναι και η Caro Braun, που ενσαρκώνει απρόσμενα δυναμικά τη Σουζάνα.

Η ταινία αυτή διερευνά την εξουσία και τη βία που υποβόσκουν κάτω από την αστική ηρεμία — στοιχεία που γίνονται ορατά μόνο όταν αμφισβητούνται. Πρόκειται για ακόμη μία εντυπωσιακή ερμηνεία από τη Χίλερ.

Η ανακοίνωση

Ο πολιτιστικός οργανισμός Λυκόφως ενημερώνει το κοινό ότι λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών και για την ασφάλεια των θεατών, αναβάλλει τη σημερινή προβολή της ταινίας «Maria Callas Monica Bellucci: An Encounter / Μαρία Κάλλας – Μόνικα Μπελούτσι: Μια συνάντηση», παρουσία της Μόνικα Μπελούτσι στο Θέατρο Παλλάς.

Θα ανακοινωθεί σύντομα νέα ημερομηνία.

Βραβείο Κοινού | Φεστιβάλ Σαν Σεμπαστιάν | 2025

Επίσημη Συμμετοχή | Φεστιβάλ Τορόντο | 2025

Mετά τον θρίαμβο στο φετινό Φεστιβάλ Βενετίας όπου έσπασε ρεκόρ με το 23 λεπτών διάρκειας standing ovation και κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής, η πιο σημαντική ταινία της δεκαετίας έρχεται στους κινηματογράφους από το Cinobo στις 4 Δεκεμβρίου.

Η Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ παρουσιάζει τον πολυετή και αιματηρό πόλεμο στη Γάζα μέσα από την απεγνωσμένη προσπάθεια διάσωσης ενός 6χρονου κοριτσιού, εγκλωβισμένου στο αυτοκίνητο της οικογένειάς του. Ένα συνταρακτικό θρίλερ δωματίου, που χρησιμοποιεί τα αληθινά ηχητικά της μικρής Χιντ, όπως καταγράφηκαν στο τηλεφωνικό κέντρο της Παλαιστινιακής Ερυθράς Ημισελήνου – με παραγωγούς τους Χοακίν Φίνιξ, Ρούνι Μάρα, Τζόναθαν Γκλέιζερ, Αλφόνσο Κουαρόν και Μπραντ Πιτ.

Το πολυβραβευμένο έργο της Κάουτερ Μπεν Χάνια αποτελεί μια ταινία-εμπειρία που δεν θα αφήσει κανέναν ασυγκίνητο, ενώ θεωρείται δεδομένο ότι θα πρωταγωνιστήσει σε αρκετές κατηγορίες στα επόμενα Oscar. Η Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ θα κυκλοφορήσει στις ελληνικές αίθουσες στις 4 Δεκεμβρίου από το Cinobo, ενώ από τη νέα χρονιά θα είναι διαθέσιμη αποκλειστικά στο cinobo για τους συνδρομητές της πλατφόρμας.

Ίσως αρχικά να μην λατρεύτηκε όσο σήμερα – η υποδοχή της ήταν θερμή και η επιτυχία της δεδομένη, αλλά δεν προκάλεσε φρενίτιδα – όμως κέρδισε Όσκαρ καλύτερης ταινίας, διακρίσεις για το αξεπέραστο σενάριο και τη σκηνοθεσία της, και αποτελεί σπάνια περίπτωση όπου το «κλασικό» είναι αυτονόητο. Ποιος δεν αγαπά την Καζαμπλάνκα; Ή, αλλιώς, πού μπορεί κανείς να βρει αδυναμίες σε αυτήν την παραγωγή;

Το στολίδι της Χρυσής Εποχής του Χόλιγουντ, η Καζαμπλάνκα ίσως αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα ότι «το σύστημα λειτουργεί» στην ιστορία του κινηματογράφου. Δεν οφείλεται σε μία μόνο δημιουργική ιδιοφυΐα – αν και ο παραγωγός Hal B. Wallis αξίζει τη μερίδα του λέοντος – αλλά είναι το άθροισμα ταλέντων από κάθε τομέα: ένα σενάριο των αδελφών Julius και Philip Epstein και του Howard Koch, υπόδειγμα πνεύματος και κομψότητας· ένας κορυφαίος σκηνοθέτης στούντιο, ο Michael Curtiz, που είχε συνεργαστεί ξανά με τον Wallis· μια μουσική επένδυση του Max Steiner, που συνδύασε υπάρχοντα θέματα όπως τον γαλλικό εθνικό ύμνο· και φυσικά, το καστ με τους Humphrey Bogart και Ingrid Bergman ως πρώην εραστές που η αγάπη τους «δεν αξίζει ούτε μια χούφτα φασόλια» σε έναν κόσμο χαοτικό.

Οι ανεκτίμητοι συντελεστές και οι δευτερεύοντες ρόλοι

Στη λίστα των πολύτιμων συντελεστών ανήκει και το υποστηρικτικό καστ, που ζωντανεύει μοναδικά μια βορειοαφρικανική πόλη, καταφύγιο και καθαρτήριο για διαφορετικές πλευρές κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ξεχωρίζει ο Claude Rains ως Louis Renault, ο διεφθαρμένος αστυνομικός διευθυντής που χειρίζεται με πολιτική ευστροφία την περιοχή της «ανεξάρτητης Γαλλίας», που όμως θυμίζει διαφιλονικούμενο έδαφος.

Ο σπουδαίος Peter Lorre έχει μικρό αλλά καθοριστικό ρόλο ως Ugarte, έναν ύποπτο που κρατά δύο πολύτιμες «επιστολές διαμετακόμισης», κλεμμένες από δολοφονημένους Γερμανούς ταχυδρόμους. Τα έγγραφα αυτά εξασφαλίζουν τη διαφυγή από την Καζαμπλάνκα προς τη Λισαβόνα και τελικά την ελευθερία στις ΗΠΑ.

Ο Ugarte συλλαμβάνεται για το έγκλημα, αλλά προλαβαίνει να εμπιστευτεί τις επιστολές στον Rick Blaine (Bogart), Αμερικανό εξόριστο που διαχειρίζεται το Rick’s Café Américain – νυχτερινό κέντρο και καζίνο-σταθμό για πρόσφυγες, Γερμανούς και Βισύ Γάλλους. Μόνο ένας σκληροτράχηλος κυνικός θα μπορούσε να επιβιώσει σε τέτοιο περιβάλλον, κι ο Rick διαθέτει ακριβώς αυτή τη στόφα: «Δεν βάζω το κεφάλι μου στον ντορβά για κανέναν», δηλώνει. Όλα αλλάζουν όταν εμφανίζεται στο μαγαζί η γυναίκα που του πλήγωσε την καρδιά, η Ilsa (Bergman), μαζί με τον σύζυγό της, τον Victor Laszlo (Paul Henreid), ηγέτη της τσέχικης αντίστασης που καταδιώκουν οι Ναζί.

Έρωτας εν μέσω πολέμου και εσωτερικές συγκρούσεις

Τα χαρτιά που έχει στα χέρια του ο Rick γίνονται αντικείμενο πόθου για όλους – δοκιμάζοντας το θάρρος του αλλά και τη «συναισθηματικότητα» που ο Louis υποψιάζεται πως δεν έχει χαθεί. Η ταινία γυρίστηκε και κυκλοφόρησε σχεδόν ταυτόχρονα με τα γεγονότα που απεικονίζει. Αν και έχει στοιχεία κατασκοπευτικού θρίλερ πολέμου, αυτά λειτουργούν κυρίως ως φόντο για έναν ρομαντικό δεσμό γεμάτο λάμψη και ένταση, που όμως μικραίνει μπροστά στην παγκόσμια απειλή.

Οι ερωτικές ιστορίες σε περιόδους πολέμου αναδεικνύουν πάντα τη σύγκρουση ανάμεσα στην ένταση δύο ανθρώπων και τον κίνδυνο γύρω τους· όμως η Καζαμπλάνκα προσθέτει βάρος στο ερώτημα: πόσο αξίζει η προσωπική ευτυχία όταν διακυβεύονται τόσα περισσότερα; Για τους θεατές του 1942, που προσπαθούσαν να βρουν στιγμές κανονικότητας εν μέσω πολέμου, αυτό το δίλημμα ήταν ιδιαίτερα οικείο.

Όσο μαθαίνουμε περισσότερα για τον Rick – κι όσο εκείνος μαθαίνει για τις θυσίες και τις πιστότητες της Ilsa – τόσο βαθαίνει η σχέση τους. Αυτό οδηγεί στη διάσημη γλυκόπικρη σκηνή στην ομιχλώδη πίστα του αεροδρομίου, όπου βάζουν το καλό του κόσμου πάνω από τα δικά τους συναισθήματα.

Η πραγματική μαγεία των σκηνών μεταξύ Bogart και Bergman δεν βρίσκεται μόνο στη χημεία τους, αλλά στις λεπτές αποχρώσεις των διαλόγων, τον απαλό φωτισμό και τη μουσική υπόκρουση που χτίζεται γύρω από το τραγούδι As Time Goes By – παρόν ακόμα κι όταν ο Sam (Dooley Wilson), ο πιανίστας, δεν είναι εκεί για να το παίξει ξανά.

Η φιλία Rick–Louis & η συλλογική δημιουργία

Στο τέλος όμως, η καρδιά της Καζαμπλάνκα βρίσκεται περισσότερο στη σχέση μεταξύ του Rick και του Louis, οι οποίοι κλείνουν την ταινία με την αξέχαστη τελευταία ατάκα. Δύο άντρες σκληραγωγημένοι από έναν πόλεμο που τους απομάκρυνε από τον καλύτερο εαυτό τους – ο καθένας τελειοποιώντας μια στάση ουδετερότητας για να επιβιώσει άλλη μία δύσκολη μέρα.

Οι Epstein και Koch τους χαρίζουν τους καλύτερους διαλόγους («Να θυμάσαι ότι αυτό το όπλο είναι στραμμένο κατευθείαν στην καρδιά σου»· «Αυτό είναι το λιγότερο ευάλωτο σημείο μου») και τους φέρνουν αντιμέτωπους με μια κατάσταση που αποκαλύπτει τις ψυχές τους τόσο διακριτικά όσο οποιοδήποτε πρόσφυγα αυτής της σκοτεινής βορειοαφρικανικής γωνιάς. Μέχρι να πάρει στα χέρια του ένα όπλο στην τελική πράξη, ο σαρκασμός είναι το μοναδικό όπλο του Rick.

Όπως ο πόλεμος απαιτούσε συλλογικές θυσίες για τη νίκη, έτσι κι η Καζαμπλάνκα αποτελεί το πιο ανθεκτικό παράδειγμα συνεργατικής τέχνης: ένα έργο συνένωσης ταλέντων κι ευνοϊκών συγκυριών αντί μιας ισχυρής ατομικής έμπνευσης. Το πιο θαυμαστό είναι ότι η μηχανή του στούντιο δεν παρήγαγε μια ταινία-προϊόν εργοστασίου, αλλά δημιούργησε κάτι που μοιάζει αποτέλεσμα πάθους από κορυφαίους δημιουργούς. Το σύνολο των προσπαθειών τους σήμερα μοιάζει σχεδόν πατριωτικό.

Πηγή: The Guardian

Ο μεγιστάνας της μόδας και σκηνοθέτης θα σκηνοθετήσει, θα κάνει την παραγωγή και θα γράψει το σενάριο της διασκευής του μυθιστορήματος της Αν Ράις που κυκλοφόρησε το 1982. Τοποθετημένη στην Ιταλία του 18ου αιώνα, η φανταστική ιστορία ακολουθεί δύο άνδρες, έναν Βενετό ευγενή και έναν ευνουχισμένο τραγουδιστή της όπερας, των οποίων οι ζωές μπλέκονται απροσδόκητα.
Η Adele θα πρωταγωνιστήσει στην ταινία μαζί με τους Νίκολας Χολτ, Άαρον Τέιλορ Τζόνσον, Κιαράν Χάιντς, Τζορτζ ΜακΚέι, Μαρκ Στρονγκ, Κόλι Φερθ, Πολ Μπέτανι, Όουεν Κούπερ, κ.ά.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Η ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ γυρίστηκε την άνοιξη του 2025 και σηματοδοτεί την 24η μεγάλου μήκους δημιουργία του διάσημου Ισπανού σκηνοθέτη. Η ημερομηνία κυκλοφορίας, όπως σημειώνουν κινηματογραφικοί κύκλοι, δεν αποκλείει το ενδεχόμενο η ταινία να κάνει πρεμιέρα και στο Φεστιβάλ των Καννών, καθώς ο Αλμοδόβαρ συνηθίζει να προβάλλει πρώτα τις ταινίες του στην Ισπανία πριν από το φεστιβάλ.

Η Sony Pictures Classics έχει διανείμει και τις τέσσερις τελευταίες ταινίες του: “The Room Next Door” (2024), “Strange Way of Life” (2023), “Parallel Mothers” (2021) και “Pain and Glory” (2019).

Το «Πικρά Χριστούγεννα» είναι ένα ισπανόφωνο δράμα που αφηγείται την ιστορία μιας γυναίκας απορροφημένης από τη δουλειά της, η οποία μετά τον θάνατο της μητέρας της ταξιδεύει με μια φίλη στη Λανθαρότε. Εκεί, οι εμπειρίες τους μπλέκονται με την ιστορία ενός σεναριογράφου και ενός σκηνοθέτη, θολώνοντας τα όρια ανάμεσα στη ζωή και την τέχνη — χαρακτηριστικό ύφος του Αλμοδόβαρ.

Πρωταγωνιστούν η Βικτόρια Λουένγο (The Room Next Door) και ο Πάτρικ Κριαδό (Riot Police). Η ταινία αποτελεί επιστροφή στις ρίζες του Αλμοδόβαρ, μετά τις αγγλόφωνες δουλειές του, όπως το βραβευμένο στη Βενετία «The Room Next Door» με τις Τίλντα Σουίντον και Τζούλιαν Μουρ.
Από το ντεμπούτο του το 1980 με το “Pepi, Luci, Bom”, ο Πέδρο Αλμοδόβαρ έχει διαγράψει μια λαμπρή πορεία με εμβληματικές ταινίες όπως «Μίλα της», «Κακή Εκπαίδευση», «Το Δέρμα που Κατοικώ», «Δόξα και Πόνος», «Σπασμένες Αγκαλιές» και «Γυναίκες στα Πρόθυρα Νευρικής Κρίσης».

Πηγή: Athens Voice

Η 57χρονη ηθοποιός μιλώντας στους New York Times για την προώθηση της νέας της ταινίας «Μετά το κυνήγι» αναφέρθηκε στην επιρροή που είχε ασκήσει ένα κλασικό φιλμ του 1986, το «Στάσου πλάι μου», στην 20χρονη σήμερα Hazel, πριν από μερικά χρόνια.

Να θυμίσουμε ότι το «Στάσου πλάι μου» είναι μια ταινία ενηλικίωσης σε σκηνοθεσία Rob Reiner, με τους Jerry O’Connell, Wil Wheaton, River Phoenix, Corey Feldman οι οποίοι υποδύονται μια παρέα φίλων που, το 1959, βγαίνουν σε αναζήτηση ενός νεκρού σώματος.

«Νομίζω ότι ο κόσμος δεν συνειδητοποιεί πόσο πολύ του λείπει να συζητάει» είπε η ηθοποιός, που με τον σύζυγό της, Danny Moder, έχει ένα ακόμα παιδί, τον 18χρονο Henry Daniel.

Αυτή η σκέψη της θύμισε τότε που είχε παρακολουθήσει με τη Hazel το «Στάσου πλάι μου» και, κατόπιν, είχε ξαφνιαστεί από την αντίδραση της κόρης της. «Μου είπε, θα σου δώσω το κινητό μου. Εγώ απάντησα, εντάξει, τι θέλεις να κάνω με αυτό;». Τότε, η κόρη της τής είπε «απλά, κράτα το. Δεν το θέλω. Βλέποντας αυτή την ταινία, σκέφτηκα ότι αν εκείνα τα αγόρια είχαν κινητά, δεν θα μιλούσαν μεταξύ τους έτσι. Δεν θα πήγαιναν απλά να ψάξουν για τον νεκρό αλλά θα κάθονταν γύρω από τη φωτιά και θα έκαναν κοινοποιήσεις ιστοριών». Ήταν μια στιγμή μεγάλης αφύπνισης για την κόρη της, που επιβεβαιώνει τη δύναμη του κινηματογράφου, ειδικά στα παιδιά, αν και όχι μόνο.

Ανέκαθεν πάντως στο σπίτι τους αντιμετώπιζαν τις ψηφιακές συσκευές με προσοχή, όταν τα παιδιά τους ήταν μικρότερα, όπως είχε πει η Roberts σε μια παλαιότερη συνέντευξή της: «Είχαμε κάποιους απλούς κανόνες όπως έναν σταθμό φόρτισης όπου όλοι αφήνουν τα κινητά τους όταν μπαίνουν σπίτι. Και σίγουρα δεν καθόμαστε στο τραπέζι με τα τηλέφωνά μας».

Πηγή: Marie Claire

«Ο θάνατος του Armani έφερε για άλλη μια φορά στο προσκήνιο τη βαθιά αξία και τη σημασία που αντιπροσωπεύει το όνομα Armani για την Ιταλία και τον κόσμο», συμπληρώνει. Η ταινία πρόκειται να επικεντρωθεί την προσωπική και επαγγελματική εξέλιξη του Armani, ο οποίος θεωρείται ευρέως ως ένας από τους σχεδιαστές με τη μεγαλύτερη επιρροή στη μόδα του 20ού και 21ου αιώνα. Δεν είναι σαφές σε αυτό το στάδιο αν η ταινία θα ασχοληθεί και με την ιδιωτική ζωή του Armani ή θα επικεντρωθεί αποκλειστικά στη δουλειά του στην πασαρέλα και το κόκκινο χαλί, κάτι που αναμένεται να ξεκαθαριστεί μετά τη συνάντησή του παραγωγού με την οικογένεια του εκλιπόντα.

«Όλοι γνωρίζουμε το brand Armani, αλλά δεν γνωρίζουμε πάντα πραγματικά τον άνθρωπο Giorgio Armani: την ιστορία του, τις θυσίες, το όραμα που κατέστησαν δυνατό ένα ιταλικό όνειρο που αναγνωρίζεται παντού. Ως Ιταλός, αισθάνομαι την υποχρέωση να τιμήσω κάποιον που ύψωσε το όνομα της χώρας μας τόσο ψηλά. Ακριβώς όπως ένας δημοσιογράφος, όταν έρχεται αντιμέτωπος με μια σπουδαία προσωπικότητα, αφιερώνει ένα τηλεοπτικό αφιέρωμα ή ένα εμπεριστατωμένο άρθρο, εγώ επιλέγω να αφιερώσω μια ταινία: ένα ολοκληρωμένο έργο ικανό να αφηγηθεί την ιστορία του ανθρώπου πέρα από το είδωλο, τον Armani πίσω από τον Armani», δηλώνει, μεταξύ άλλων, ο παραγωγός της ταινίας.

Πηγή: madamefigaro.gr

Σε προηγούμενη συνέντευξή της, η Τζούλια Γκάρνερ, περιέγραψε την προετοιμασία της για την οντισιόν. «Ήθελα απλώς να δω αν μπορούσα να το κάνω, επειδή δεν ήμουν εκπαιδευμένη χορεύτρια και έπρεπε να μάθω να χορεύω και μετά να χορέψω μπροστά της και να την πείσω ότι μπορώ να χορέψω και να τραγουδήσω. Και να τραγουδήσω μαζί της!», θυμήθηκε.

Πηγή: Lifo.gr