Για τον Paul Auster και το σύμπαν του θα μιλήσουν ο συγγραφέας και διευθυντής της Book Press Κώστας Β. Κατσουλάρης, ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Ηλίας Μαγκλίνης και η μεταφράστρια των βιβλίων του Μαρία Ξυλούρη.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Paul Auster γεννήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου του 1947 στο Νιου Τζέρσι από γονείς πολωνοεβραϊκής καταγωγής. Απόφοιτος του πανεπιστηµίου Κολούµπια, µετά τις σπουδές του έζησε για ένα διάστηµα στη Γαλλία.

Το πρώτο του πεζογραφικό βιβλίο είναι το αυτοβιογραφικό δοκίµιο Η επινόηση της μοναξιάς (1982). Ακολούθησε η Τριλογία της Νέας Υόρκης: Γυάλινη πόλη (1985), Φαντάσµατα (1986) και Το κλειδωµένο δωµάτιο (1986), µεταµοντέρνες παραλλαγές της ιστορίας µυστηρίου που τον καθιέρωσαν ως έναν από τους σηµαντικότερους σύγχρονους συγγραφείς. Έκτοτε έγραψε πλήθος πεζογραφικών έργων, µεταξύ των οποίων τα µυθιστορήµατα: Mr. Vertigo, Το βιβλίο των ψευδαισθήσεων, Σάνσετ Παρκ, Αόρατος, 4 3 2 1, Φλεγόμενο αγόρι κ.ά..

Ασχολήθηκε επίσης µε τον κινηµατογράφο τόσο ως σκηνοθέτης όσο και ως σεναριογράφος. Ήταν µέλος της Αµερικανικής Ακαδηµίας Τεχνών και Γραµµάτων. Πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα σε ηλικία 77 ετών στις 30 Απριλίου 2024.

Τα βιβλία του Paul Auster κυκλοφορούν στα ελληνικά, σε μετάφραση της Μαρίας Ξυλούρη από τις Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.

Κεντρική φωτογραφία: Flickr

Όλα αυτά τα χρόνια, το Φεστιβάλ έχει υποδεχθεί την αφρόκρεμα του γαλλικού και γαλλόφωνου σινεμά και έτσι ειδικά για φέτος δημιούργησε μια σειρά από 25 φωτογραφικά πορτραίτα, αναδεικνύοντας τις σπουδαίες στιγμές του μέσα από τα πρόσωπα των κατά καιρούς καλεσμένων του που περιλαμβάνουν ηθοποιούς, σκηνοθέτες, σεναριογράφους και πολλούς άλλους. Τα πορτραίτα παρουσιάζονται στην έκθεση «FFF: 25 χρόνια ταλέντων!» που θα λάβει χώρα στο Maya Le Bistro του Γαλλικού Ινστιτούτου, έως τις 11 Απριλίου.

Ο γαλλικός κινηματογράφος της ισχυρής αφήγησης και ανάπτυξης χαρακτήρων, το ιδιαίτερο αυτό μίγμα καλλιτεχνικής έκφρασης και ρεαλιστικής προσέγγισης επιστρέφει για 25η χρονιά για τους σινεφίλ και τους φίλους του καλού σινεμά της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Λάρισας, της Πάτρας, των Χανίων, της Καβάλας και της Καστοριάς.

Φέτος το Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου αποκτά και το σήμα κατατεθέν του, με την κατοχύρωση της ξεχωριστής οπτικής ταυτότητάς του μέσα από τη ματιά του γραφίστα Δημήτρη Γκέλμπουρα. Αντίστοιχα, το trailer της βραβευμένης σκηνοθέτιδος Αλεξάνδρας Ματθαίου μας θυμίζει πως το σινεμά παραμένει ένα ιδανικό καταφύγιο για όλους και ειδικά για εκείνους που αρνούνται να σταματήσουν να τολμούν.

Οι 45 ταινίες που επιλέχθηκαν για τη φετινή διοργάνωση έχουν ως κεντρικό θέμα τη «Γιορτή». Ανάμεσά τους, μια ειδική ενότητα με τίτλο «Ιστορίες Γιορτής» περιλαμβάνει πέντε ταινίες και φέρνει στο προσκήνιο τη χαρά της γιορτής σε όλες τις εκφάνσεις της. Μαζί με την υπενθύμιση του πόσο σημαντικό είναι να γιορτάζεται η ίδια η ζωή, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο.

Την ίδια στιγμή, οι παράλληλες εκδηλώσεις των προβολών θα δώσουν την ευκαιρία στο κοινό να ανακαλύψει διαφορετικές πτυχές του γαλλικού και γαλλόφωνου κινηματογράφου, μέσα από τους εορτασμούς για τα 25 γεμάτα χρόνια του Φεστιβάλ. Σε μια από αυτές, η διοργάνωση αποδίδει φόρο τιμής στον Μισέλ Δημόπουλο, εμβληματική προσωπικότητα της εγχώριας κινηματογραφικής πραγματικότητας και επί χρόνια διευθυντή του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Τέλος, το μεγάλο πάρτι για την επέτειο των 25 ετών του Φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 28 Μαρτίου στο χώρο του Maya Le Bistro, με μουσική, χορό και κέφι, όπως αρμόζει σε κάθε εορτασμό γενεθλίων.

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, οι προσκεκλημένοι του Φεστιβάλ προσδίδουν ξεχωριστή λάμψη. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται η Veronique Joo’Aisenberg, επικεφαλής της Ταινιοθήκης της Αφρικής του Γαλλικού Ινστιτούτου, η Laura PIANI, σκηνοθέτις της ταινίας «Η Jane Austen κατέστρεψε τη ζωή μου», ο Gilles Bourdos, σκηνοθέτης της ταινίας «Η Επιλογή», καθώς και οι σκηνοθέτες Stéphane Ly-Cuong και Boris Lojkine.

Το όνομα όμως που σίγουρα ξεχωρίζει είναι αυτό της Isabelle Huppert, της καλύτερης γυναίκας ηθοποιού του 21ου αιώνα μέχρι στιγμής, σύμφωνα με τους New York Times. Ένας πραγματικός θρύλος του γαλλικού σινεμά, η Huppert είναι από τις λίγες ηθοποιούς της χώρας της με πραγματικά διεθνή καριέρα, έχοντας συνεργαστεί με Γάλλους, Αμερικανούς, Ιταλούς, Ρώσους και Γερμανούς κινηματογραφιστές. Ανάμεσα στις διακρίσεις της είναι τα πέντε Βραβεία Lumière (το γαλλικό αντίστοιχο των Χρυσών Σφαιρών), το Βραβείο BAFTA Ανερχόμενου Αστεριού για την ταινία “The Lacemaker” του 1977, η Χρυσή Σφαίρα για το “Elle” του Paul Verhoeven και η υποψηφιότητα για Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου για το ίδιο φιλμ. Η ηθοποιός πρωταγωνιστεί στο φιλμ «Ασυνήθιστες φίλες» (La Prisonnière de Bordeaux), το οποίο και θα προβληθεί στο πλαίσιο του Φεστιβάλ.

Οι φετινές επιλογές της διοργάνωσης ως προς τις Ταινίες Έναρξης και Λήξης είναι πολύ ενδιαφέρουσες. Στις 26 Μαρτίου και στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών θα προβληθεί το φιλμ «Η Ορχήστρα του Αδερφού μου» (En fanfare), με την ιστορία του διεθνούς φήμης μαέστρου Τιμπό που ανακαλύπτει πως έχει έναν αδελφό που δε γνώριζε μέχρι τότε, με τον οποίον διαφέρουν στα πάντα εκτός από την αγάπη τους για τη μουσική. Στις 2 Απριλίου και στον Κινηματογράφο Δαναό θα προβληθεί η ταινία «Ο Κύριος Αζναβούρ» που όπως προδίδει κι ο τίτλος της είναι ένα “biopic” για έναν από τους μεγαλύτερους Γάλλους τραγουδιστές όλων των εποχών, του Charles Aznavour, που ήταν γιος προσφύγων, μικροκαμωμένος, φτωχός και με βραχνή φωνή και όλοι του έλεγαν ότι δεν θα κατάφερνε τίποτα. Με σκληρή δουλειά, επιμονή και εξαιρετική θέληση, ο Charles Aznavour έγινε μνημείο του τραγουδιού και ένα σύμβολο της γαλλικής κουλτούρας. Άλλωστε, με σχεδόν 1.200 τραγούδια που ερμήνευσε σε όλο τον κόσμο και σε κάθε γλώσσα, έχει εμπνεύσει ολόκληρες γενιές.

Την τελετή έναρξης παρουσιάζουν η Νάσια Μάτσα και ο Raphael Personnaz, ενώ αυτή της λήξης η Στεφανία Καπετανίδη και ο Χρήστος Πολίτης.

Η Λευκή Κάρτα στην φετινή διοργάνωση δίνεται στην Ταινιοθήκη της Αφρικής του Γαλλικού Ινστιτούτου του Παρισιού, ένα από τα μεγαλύτερα και πιο αξιόλογα κινηματογραφικά αρχεία αφρικανικών ταινιών στον κόσμο. Το αρχείο αυτό καλύπτει τη χρονική περίοδο από το 1950 έως σήμερα και περιλαμβάνει πάνω από 1800 τίτλους ταινιών από 45 χώρες. Στο πρόγραμμα του φεστιβάλ θα προβληθούν 4 ταινίες αυτής της συλλογής, εκ των οποίων οι τρεις στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος.

Το Φεστιβάλ θα αποτελέσει το πλαίσιο για την υπογραφή συμφωνίας μεταξύ της Creative Greece και του INA – Εθνικό Ινστιτούτο Οπτικοακουστικών Μέσων, για τις πολιτικές προστασίας και αξιοποίησης των οπτικοακουστικών αρχείων, οι οποίες θα συζητηθούν εκτενέστερα σε μια στρογγυλή τράπεζα που θα οργανωθεί στο Γαλλικό Ινστιτούτο το Σάββατο 29 Μαρτίου. Στην στρογγυλή τράπεζα συμμετέχουν οι Λεωνίδας Χριστόπουλος (Creative Greece), Agnès Chauveau (INA), Véronique Joo Aisemberg (Ταινιοθήκη της Αφρικής) και η Ηλέκτρα Βενάκη, Γενική Συντονίστρια του προγράμματος του Εργαστηρίου ψηφιακής αποκατάστασης και συντήρησης ελληνικών ταινιών, της Ταινιοθήκης. Τη συζήτηση θα συντονίσει η Πρόεδρος της Ταινιοθήκης Μαρία Κομνηνού.

Το μέλλον του κινηματογράφου αναδεικνύεται και μέσα από την ενότητα Πανόραμα Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, η οποία θα προσφέρει για άλλη μια φορά την μοναδική ευκαιρία στο κοινό να ανακαλύψει 16 ταινίες που ίσως δεν κυκλοφορήσουν ποτέ στην Ελλάδα.

Δείτε αναλυτικά το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου Ελλάδας, εδώ.

Κλείστε τα εισιτήριά σας, εδώ.

Από τη Γκερνίκα του Πικάσο μέχρι τα χαρακτικά της Κατράκη κι από τους Πέρσες του Αισχύλου μέχρι το Underground του Κουστουρίτσα και τους αντιστεκόμενους ουκρανούς λυρικούς καλλιτέχνες που συνεχίζουν να βρίσκονται σε σκηνές ανά τον κόσμο, η τέχνη είναι πάντα ο δίαυλος έκφρασης των κοινωνιών, ένα κάτοπτρο της φρίκης, της απονοηματοδότησης των ανθρώπινων αξιών, αλλά και της ύβρεως απέναντι στον γραπτό και άγραφο νόμο και το πιο θεμελιακό κοινωνικό συμβόλαιο.

Ειδικά στην παρούσα συγκυρία, με ακραία παρόξυνση της βίας στη Μέση Ανατολή, με τα εγκλήματα πολέμου να μην έχουν τέλος, με τους άμαχους νεκρούς να αθροίζονται σε μια μακάβρια αριθμητική, με τη διεθνή κοινότητα να παρακολουθεί τις εξελίξεις συγκλονισμένη αλλά και αδρανής, οι καλλιτέχνες συνεχίζουν να δημιουργούν. Να «σχεδιάζουν» μία «διαθλασμένη» πραγματικότητα που μας φέρνει σε επαφή με τα βαθύτερα συναισθήματά μας, χωρίς απαραίτητα να παίρνει θέση, αλλά καταδεικνύοντας πάντα τον παραλογισμό του πολέμου.

Ο UdiAloni, κινηματογραφιστής Ισραηλινής καταγωγής και η SamarQupty, ηθοποιός από την Παλαιστίνη, συνεργάστηκαν στην ταινία Junction 48 και μας μιλούν για αυτή τη συνάντηση. Φέρνουν μπροστά μας τη δύναμη της συνεργασίας και το διάλογο των πολιτισμών, δίνοντας έμφαση στην έμφυλη διάσταση.

Η Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων, πιστή στο όραμά της για την προώθηση των αξιών της δημοκρατίας, της συμπερίληψης και της ειρήνης, παραμένοντας αντίθετη σε κάθε μορφή διάκρισης και κοινωνικού αποκλεισμού, διοργανώνει μία ανοιχτή συζήτηση στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης, με θέμα την παρουσίαση των γυναικών στα ΜΜΕ και στα πολιτιστικά αγαθά σε καιρό πολέμου.

Στο πάνελ συμμετέχουν: Udi Aloni – σκηνοθέτης, Samar Qupti (ηθοποιός), Μαρία Κομνηνού (Πρόεδρος της Ταινιοθήκης της Ελλάδας), Κωστής Παπαϊωάννου (Πρόεδρος της Τεχνόπολης του Δήμου Αθηναίων). Τη συζήτηση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Πάνος Χαρίτος.

Ο Udi Aloni έρχεται στην Ελλάδα για να παρουσιάσει το σύνολο του έργου του, καλεσμένος της New Star και της Ταινιοθήκης της Ελλάδας στο STUDIO new star art cinema. Στη ΡΕΤΡΟΣΠΕΚΤΙΒΑ UDI ALONI «ΦΑΝΤΑΣΜΑTA ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ» θα προβληθούν οι ταινίες: Forgiveness, Kashmir, LocalAngel, Junction 48, WhyisweAmericans&Art/Violence.

Πληροφορίες

Δημοτική Αγορά Κυψέλης
Φωκίωνος Νέγρη 42, Αθήνα
+30 210 4400545 |hello@dak.com.gr

Η Cindy Sherman (γεν. 1954, Νιού Τζέρσεϋ) θεωρείται από τους πιο σημαντικούς καλλιτέχνες της εποχής μας. Στις ρηξικέλευθες φωτογραφίες της που πρωτοεμφανίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1970, η Sherman οικειοποιείται πρόσωπα και πρότυπα γυναικείων χαρακτήρων, παίζει με τα όρια της πραγματικότητας και της μυθοπλασίας και εκθέτει τους στερεοτυπικούς ρόλους που επιβάλλονται από την κοινωνία.

Το έργο της μας προκαλεί να αμφισβητήσουμε τις υποθέσεις μας για τις συμβατικές ιδέες περί ομορφιάς, φύλου και ταυτότητας και μας προτρέπει να συνειδητοποιήσουμε όσα κουβαλάμε υποσυνείδητα.

Με αφορμή το εμβληματικό της έργο λοιπόν και τις κοινωνικές του προεκτάσεις, η Αφροδίτη Γκόνου, Σύμβουλος Προγράμματος Σύγχρονης Τέχνης του Μουσείου, συνομιλεί με τις Isabelle Kountoure (Style Director Financial Times HTSI), Νάσια Μάτσα (Μοντέλο και Δημοσιογράφος) και Αμίνα Μοσκώφ (Ψυχολόγος) σχετικά με το πώς ορίζεται σήμερα η θηλυκότητα, τους παράγοντες που καθορίζουν την ατομική μας ταυτότητα αλλά και το κατά πόσο οι ταυτότητες που υιοθετούμε αποτελούν κοινωνική κατασκευή.

Πώς δημιουργούνται οι ιδανικές εικόνες και ποιος είναι ο αντίκτυπός τους σε συλλογικό και προσωπικό επίπεδο; Με ποιον τρόπο συμβάλλουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης στην προώθηση και επιρροή αυτών των εικόνων;

ΔΕΥΤΕΡΑ 4/11, 19:30
Auditorium, Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης
Η συζήτηση θα πραγματοποιηθεί στα ελληνικά.
*H έκθεση θα παραμείνει ανοιχτή έως τις 19:15.

Εισιτήριο: 8€
Περιλαμβάνει παρακολούθηση της συζήτησης και επίσκεψη στην έκθεση «Cindy Sherman at Cycladic: Πρώιμα έργα»

Σύντομα βιογραφικά των ομιλητριών

Isabelle Kountoure
Style Director, Financial Times HTSI

Η ελληνογερμανικής καταγωγής Isabelle Kountoure μοιράζει τον χρόνο της ανάμεσα στο Λονδίνο και το Παρίσι. Εργάζεται ως Style Director στο ένθετο περιοδικό HTSI των Financial Times, και ως fashion editor και σύμβουλος εικόνας με περισσότερα από 20 χρόνια εμπειρίας στη βιομηχανία της μόδας. Έχοντας καθιερωθεί στον χώρο ανανεώνοντας το ύφος γνωστών περιοδικών όπως το POP και το Wallpaper* και συνεργαστεί με το Interview, το Harper’s Bazaar US και τη Vogue Italia, έχει επίσης εργαστεί ως σύμβουλος σε οίκους μόδας όπως οι Dior, Louis Vuitton, Cartier και Armani, και είναι μέλος του British Fashion Council. Για το έργο της, η Isabelle, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως οπτική αφηγήτρια, εμπνέεται από ένα ευρύ φάσμα πολιτιστικών επιρροών και συχνά συνδυάζει τους κόσμους της μόδας, της τέχνης και της φωτογραφίας μέσω συνεργασιών με καλλιτέχνες όπως η Marina Abramovic, ο Do Ho Suh, η Katrien De Blauwer και η Linder Sterling. Έχει συνεργαστεί με καταξιωμένους φωτογράφους όπως ο Paolo Roversi, ο Vincent van De Wijngaard, ο Nathaniel Goldberg, η Brigitte Niedermair και ο David Armstrong. Παράλληλα, επιθυμεί να συνεργάζεται και να προωθεί την επόμενη/τη νεότερη γενιά, όπως οι Harley Weir, Drew Vickers και Marili Andre. Το ξεχωριστό της όραμα για τη μόδα, που συχνά στηρίζεται στην αρχή “less is more”, καθώς και η στρατηγική της προσέγγιση στις εκδόσεις, υπήρξαν κεντρικά στοιχεία για την επιτυχημένη μεταμόρφωση του HTSI από το 2020 και μετά.

Νάσια Μάτσα
Μοντέλο και Δημοσιογράφος

Η Νάσια Μάτσα είναι δημοσιογράφος με έδρα το Λονδίνο και γεννημένη στην Αθήνα. Άρθρα της έχουν δημοσιευτεί στους Financial Times, στο Wired και σε επτά τίτλους της Vogue. Ως μοντέλο έχει λάβει μέρος σε καμπάνιες για brands όπως Prada, Balenciaga, Burberry, σε editorials για οκτώ τίτλους της Vogue και ήταν υποψήφια Model of the Year από το Models.com. Η Νάσια έχει επίσης συνεργαστεί με τη Mercedes-Benz για την προώθηση βιώσιμης μόδας, ήταν το πρώτο μοντέλο που φωτογραφήθηκε στο Αρχαίο Ανάκτορο της Κνωσού (στο πλαίσιο συνεργασίας του Υπουργείου Πολιτισμού και της Aegean) και έχει δώσει ομιλία για το TEDx. Το τελευταίο project στο οποίο συμμετείχε ως art director, παραγωγός και μοντέλο ήταν ένα ημερολόγιο που συνδύαζε την τεχνητή νοημοσύνη με τη φωτογραφία μόδας και πουλήθηκε σε ΗΠΑ, Ευρώπη και Αυστραλία. Το viral άρθρο της Νάσιας για το Dazed περί ηθικής και νομοθεσίας σχετικά με την τεχνητή νοημοσύνη για τους εργαζόμενους στην μόδα, την οδήγησε στο να μιλήσει στο London College of Fashion και στην συνεργασία της με το Ivy League, Cornell University σε μελέτη για το μέλλον της τεχνητής νοημοσύνης σε σχέση με την μόδα. Με δύο μεταπτυχιακά πάνω στην δημοσιογραφία (από το London School of Economics και το University of the Arts), οι δημιουργικές της δεξιότητες της επεκτείνονται σε διαφορετικούς χώρους: από την καλλιτεχνική διεύθυνση φωτογραφίσεων για τον Jean Paul Gaultier και τη Vogue Italia μέχρι την παραγωγή ραδιοφωνικής εκπομπής για το NTS Radio και την παρουσίαση του πρώτου Boiler Room event στην Αθήνα. Ο λογαριασμός της στο Instagram έχει ανακηρυχθεί τρεις φορές ανάμεσα στους καλύτερους λογαριασμούς μόδας σύμφωνα με την αμερικάνικη Vogue.

Αμίνα Μοσκώφ
Ψυχολόγος

Η Αμίνα Μοσκώφ ειναι ψυχολόγος, ψυχαναλυτικής κατεύθυνσης. Έχει εργαστεί στην Αγγλία και την Ελλάδα με κλινική εμπειρία τριάντα ετών. Παράλληλα με την ιδιότητα της ψυχοθεραπεύτριας, από το 2015 εργάζεται και ως εκπαιδεύτρια και επόπτρια σε δομές για πρόσφυγες και μετανάστες. Τα ειδικά ενδιαφέροντά της είναι η διαλεκτική μεταξύ εσωτερικής και εξωτερικής πραγματικότητας (όπως για παράδειγμα στο προσφυγικό τραύμα), αλλά και οι εξελίξεις στην τεχνική της ψυχανάλυσης όπως αυτή αλλάζει ενημερωμένη πλέον και από τις φεμινιστικές θεωρίες.

Ο Εντουάρ Λουί γεννήθηκε στην Αλλενκούρ της Γαλλίας το 1992 με το όνομα Εντύ Μπελγκέλ. Σπούδασε κοινωνικές επιστήμες στην École Νormale. Το πρώτο του βιβλίο, Να τελειώνουμε με τον Εντύ Μπελγκέλ (μτφρ. Μιχάλης Αρβανίτης, 2018), προκάλεσε έντονη δημόσια συζήτηση, γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία, μεταφράστηκε σε πάνω από είκοσι γλώσσες και διασκευάστηκε για το θέατρο, όπως και όλα τα επόμενα έργα του. Από τους αντίποδες κυκλοφορούν σε μετάφραση Στέλας Ζουμπουλάκη τα Ιστορία της βίας (2019), Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου (2020), Αγώνες και μεταμορφώσεις μιας γυναίκας (2021) η συζήτηση ανάμεσα στον Εντουάρ Λουί και τον Κεν Λόουτς, Διάλογος για την τέχνη και την πολιτική (2021), η Αλλαγή: μέθοδος (2022) και το Η Μονίκ δραπετεύει (2024) – που θα κυκλοφορήσει στα βιβλιοπωλεία την Πέμπτη 24 Οκτωβρίου.

Σύμφωνα με τις συνεντεύξεις του, ο Εντουάρ Λουί, γράφει για εκείνους τους ανθρώπους που υποφέρουν, καθώς πιστεύει πως αποτελούν την πλειονότητα στις κοινωνίες που ζούμε. Ο ίδιος, πήρε το πρώτο του πτυχίο στη βία, στη βία που είχε υποστεί από μικρό παιδί, όπως λέει και απευθύνεται με τα βιβλία του σε όσους έκαναν ταυτότητά τους χαρακτηρισμούς μειονεκτικούς εις βάρος τους. Όσο για τη λογοτεχνία και τους συγγραφείς που διαβάζει, έχει πει σε συνέντευξή του στη Lifo: Για μένα, οι καλοί συγγραφείς, αυτοί που θαυμάζω πιο πολύ, είναι αυτοί που προκαλούν, που αναγκάζουν τη λογοτεχνία να συμπεριλάβει ανθρώπινα σώματα και ζωές που απέκλειε στο παρελθόν. Αν θέλεις να είσαι καλός στη λογοτεχνία, πρέπει να είσαι θυμωμένος με αυτήν, πρέπει να ανοίγεις ένα βιβλίο και να σκέφτεσαι τι λείπει. Δεν θα ‘πρεπε να ρωτάς «ποιος είναι εδώ» αλλά «ποιος δεν είναι, ποιος λείπει, τι δεν βλέπω». Αν θέλω να γράψω, πρέπει να σκεφτώ ποιος δεν ακούει, ποιος είναι απών; Κάποια πρόσωπα είναι πέρα από την απουσία, επειδή, για να θεωρείται κάποιος απών, πρέπει κάποτε να ήταν παρών, έστω και δυνάμει. Υπ’ αυτή την έννοια, κάποιοι άνθρωποι δεν θεωρούνται καν απόντες γιατί δεν τους πιάνει το μυαλό μας. Θαυμάζω αυτό που έκανε ο Αντρέ Ζιντ με τους γκέι και η Τόνι Μόρισον με τους μαύρους ή η Σιμόν ντε Μποβουάρ με τις γυναίκες. Κάπως έτσι άρχισα να γράφω, με σκοπό να αλλάξω τον κόσμο.

Για την κυκλοφορία του νέου του βιβλίου μας πληροφορεί πως αυτό το βιβλίο που θα διαβάσουμε είναι, κατά κάποιον τρόπο, το αποτέλεσμα μιας παραγγελίας από τη μητέρα του. Δεν το αποφάσισε, δεν το προγραμμάτισε. Δεν ήταν δική του ιδέα εξαρχής. Τίποτα στη λογοτεχνία δεν του είχε δώσει ποτέ τόση χαρά.

Κι εδώ να σημειώσουμε πως η μητέρα του, εργάτρια όλη της τη ζωή στην κυριολεξία, που δεν ξέρει να διαβάζει, γιατί ό χρόνος, η γνώση και η εξάσκηση στο διάβασμα δεν είναι προνόμια της εργατικής τάξης, δεν έχει διαβάσει κάποιο βιβλίο του ακόμα, ούτε κι εκείνο για την αφύπνιση της ίδιας, Αγώνες και μεταμορφώσεις μιας γυναίκας. Η σημασία λοιπόν του νέου του βιβλίου, ως παραγγελία της μητέρας του, είναι μεγάλη κι έχοντας καταφέρει να βρει τα κοινά του με την ελληνική κοινωνία και τον Έλληνα αναγνώστη, οι αναγνώστες που τον ακολουθούν πιστά από τον γεμάτο εκπλήξεις Εντύ Μπελγκέλ του, έως και τις συζητήσεις που κάνει μαζί τους σε νέα βιβλιοπωλεία της πόλης όπως το Σκριπ στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης, περιμένουν ανυπόμονα και προπαραγγέλνουν το βιβλίο, εδώ.

Ο Λουί που θα νιώθει πάντα οργή και θυμό και που σοκάρεται όταν βλέπει πόσο λίγο ή καθόλου θυμωμένοι είναι οι πιο πολλοί άνθρωποι παρά τον βίαιο κόσμο μέσα στον οποίο ζούνε, θα συνεχίσει να γράφει μέχρι να αλλάξει τον κόσμο για εκείνους που υποφέρουν σιωπηλά.

Όλα του τα βιβλία μεταφρασμένα στα ελληνικά, κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Αντίποδες.

Πηγή: LIFO / Φωτογραφία: Book Press

Κάποιες φορές, είναι απλώς μια εξαιρετική ευκαιρία να μας μιλήσουν για την ημέρα τους και ό,τι ενδεχομένως τα προβληματίζει. Θα εκπλαγείτε με το τι έχουν στο μυαλό ή στην ψυχή τους και αναζητούν μόνο μια ευκαιρία για να τα εξωτερικεύσουν.

Γι’ αυτό, σημειώνουμε εδώ 3 καλές ιδέες για το πως να οικοδομήσετε μαζί μια νέα βραδινή ρουτίνα

Ξεκινάμε με τα καλά: Ρωτάμε το παιδί να θυμηθεί ένα ένα θετικό πράγμα από την ημέρα του! Μπορεί να είναι κάτι που άκουσε, ή του είπε ένας φίλος του ή η δασκάλα του, μια ωραία εικόνα που είδε- οτιδήποτε. Έτσι, χτίζουμε μια συνήθεια που του υπενθυμίζει πόσα δώρα μπορεί να κρύβει μια μέρα ώστε να νιώθει ευγνωμοσύνη. Αυτή η απλή πρακτική μετατοπίζει την εστίαση των παιδιών από τις προκλήσεις στις μικρές χαρές της ζωής και εκπαιδεύει τον εγκέφαλό τους να αναζητά το καλό στις καθημερινές στιγμές.

Δείχνουμε ενδιαφέρον για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει: Μπορούμε να το ρωτήσουμε: έγινε τίποτα περίεργο σήμερα ή απαιτητικό; Η χρήση του όρου «περίεργο» αντί για «δύσκολο» κάνει τα εμπόδια να φαίνονται πιο προσιτά και παροδικά. Αυτό βοηθάει το παιδί σας να μοιραστεί τους αγώνες του χωρίς να νιώθει συγκλονισμένο και ενισχύει την ανθεκτικότητα με την ομαλοποίηση των σκαμπανεβασμάτων της ζωής.

Αφήνουμε χώρο για περισσότερα: Προσφέροντας την ευκαιρία να μοιραστεί «οτιδήποτε άλλο», το παιδί μπορεί να εκφράσει βαθύτερα συναισθήματα που μπορεί να μην είχε αναφέρει νωρίτερα. Μερικές από τις πιο σημαντικές σκέψεις βγαίνουν προς τα έξω όταν τα παιδιά νιώθουν ασφάλεια και ξεκούραση. Μπορούμε απλώς να ρωτήσουμε: «τίποτα άλλο;».

Δεν χρειάζεται κάθε βράδυ να κάνουμε τις τέλειες συζητήσεις. Αυτό που έχει σημασία είναι να ξέρει το παιδί ότι είμαστε εκεί, διαθέσιμοι και έτοιμοι να το ακούσουμε. Αυτές οι μικρές, συνεπείς στιγμές χτίζουν εμπιστοσύνη και ενισχύουν τη σύνδεσή μας με την πάροδο του χρόνου.

Πηγή: the mamagers