Ο καιρός περνούσε κι εγώ προσπαθούσα να ισορροπήσω ανάμεσα στις προθεσμίες, τον ελεύθερο χρόνο μου και την τάση να ταΐζω τον εγκέφαλό μου με junk food. Δεν το έβαλα κάτω όμως. Διάβαζα αργά και σταθερά. Ήμουν ο πιο αργός αναγνώστης ανάμεσα στους δύο. Όταν επιτέλους τελείωνα ένα βιβλίο, άρχιζε το αγαπημένο μου κομμάτι της διαδικασίας. Η συζήτηση. Συμφωνίες και διαφωνίες, αναλύσεις κι απόψεις, ερμηνείες και φαντασιώσεις. Στο τέλος, έμενε πάντα κάτι ωραίο. Η ιστορία αποκτούσε διαφορετικό σχήμα και το βιβλίο δεν τελείωνε στην τελευταία του σελίδα.

Έτσι, ψήθηκα ακόμα περισσότερο. Άρχισα να αγοράζω συνεχώς βιβλία. Περισσότερα από όσα μπορώ να «καταναλώσω». Κάποια στιγμή, με κυρίευσε ένας φόβος. Γυρνάω τότε και της λέω: «Ρε συ, είναι τόσα πολλά τα βιβλία για μια τόσο μικρή ζωή». Και μου απάντησε: «Καλύτερα. Φαντάζεσαι κάποτε να τελείωναν;».

Έχει δίκιο. Έχουν γραφτεί, γράφονται και θα γραφτούν αμέτρητα βιβλία,τουλάχιστον όσο υπάρχουν άνθρωποι. Πράγματα που διατρέχουν το φάσμα της ζωής, στοχεύουν τον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης και μερικές φορές, ξεπερνούν τα ασαφή όρια της πραγματικότητας. Λέξεις που μπαίνουν σε μια σειρά, μ’ έναν τρόπο που ενεργοποιεί τους δακρυγόνους αδένες και ξυπνά τους ορθωτήρες μυς του δέρματος. Ιστορίες για τις ζωές των άλλων που βλέπω μέσα σ’ αυτές τον μικρό μου εαυτό σε άλλους χρόνους κι εποχές. Σκέψεις που καθρεφτίζονται στη γλώσσα για να θυμίζουν στους φασαίους τι θα πει γοητεία.

Και κάπως έτσι, φτάνω, σιγά – σιγά, στο σημείο να αποκαλώ τους αγαπημένους και τις αγαπημένες μου συγγραφείς με τα μικρά τους ονόματα. Σαν να ανήκουν στην παρέα μου. Σαν να με ξέρουν καλά. Μέσα από όλα αυτά που διαβάζω, μπορώ να σου πω όλα όσα σκέφτομαι χωρίς να τα έχω γράψει εγώ. Ας μιλήσουν οι άλλοι για μένα, με όλα τα συγκινησιακά τους όπλα και να πουν κάτι που να μοιάζει με προτροπή. Κάτι που θα σε γοητεύσει περισσότερο από τις εξυπνάδες που λέω και γράφω. Κάτι του στιλ: «Πάμε να φύγουμε από αυτή την πόλη. Στη ζωή από δω και πέρα δε θα συμβεί τίποτα κακό. Είδα τον εαυτό μου θλιμμένο και με σκυμμένο το κεφάλι στον καναπέ του κοινού μας σπιτιού. Οι πάνω άκρες των τοίχων συγκλίναν προς το κέντρο του σαλονιού υπό τυχαία γωνία. Κατάφερα να ξεφύγω, όπως κι εσύ. Και τώρα και οι δύο, με πάτημα ελαφρύ, μπορούμε να οδηγηθούμε κάπου καλύτερα. Σ’ ένα σημείο που θα είναι το ξεκίνημα μιας νέας κατηφόρας».

Κλαρίσε, Φερνάντο, Καίσαρα, Σάρα, θέλω τη βοήθειά σας ξανά.

Με περισσότερους από 25 προσκεκλημένους από την Αργεντινή, τη Βραζιλία, τη Χιλή, την Κολομβία, την Κούβα, την Ισπανία, το Μεξικό, τη Νικαράγουα, το Περού, την Πορτογαλία και την Ουρουγουάη. Περίπου 30 προσκεκλημένοι από την Ελλάδα θα συμμετάσχουν σε αυτό την πολιτιστικό γεγονός που, με μέσο τις λέξεις και τα γράμματα, χτίζει γέφυρες μεταξύ Λατινικής Αμερικής, Ισπανίας, Ελλάδας και Πορτογαλίας.

Για πρώτη φορά, υπό την αιγίδα του Υφυπουργείου Πολιτισμού της Κύπρου και σε συνεργασία με τον πολιτιστικό οργανισμό ΙΔΕΟΓΡΑΜΜΑ, το Φεστιβάλ ΛΕΑ θα ταξιδέψει στη Λευκωσία της Κύπρου στις 19 και 20 Ιουνίου, όπου θα πραγματοποιηθούν δραστηριότητες με τους συγγραφείς Λεονάρδο Παδούρα (Κούβα – Ισπανία), Σταύρο Χριστοδούλου (Κύπρος), Λίλη Μιχαηλίδου (Κύπρος) και τους σκηνοθέτες/σεναριογράφους Λουσία Λόπες Κολ (Κούβα) και Σταύρο Παμπαλλή (Κύπρος), με την υποστήριξη της Acción Cultural Española και των Πρεσβειών της Ισπανίας και της Κούβας στην Κύπρο.

Οι δραστηριότητες του Φεστιβάλ θα φιλοξενηθούν σε διάφορες πολιτιστικές εγκαταστάσεις της Αθήνας: στο αμφιθέατρο του Μουσείου της Ακρόπολης, στο Μουσείο Μπενάκη Πειραιώς 138, στο Ινστιτούτο Θερβάντες της Αθήνας, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Ίδρυμα «Μαρία Τσάκος» και στα βιβλιοπωλεία Polyglot στην Αθήνα και Κωνσταντινίδη στη Θεσσαλονίκη, μεταξύ άλλων.

Όπως κάθε χρόνο, προσκαλούνται συγγραφείς από τον ιβηροαμερικανικό κόσμο (Λατινική Αμερική, Ισπανία και Πορτογαλία) προκειμένου να συμμετάσχουν και να συνδιαλλαγούν με τους ομολόγους τους από την Ελλάδα στις διάφορες προγραμματισμένες δραστηριότητες.

Συγκεκριμένα, στην παρούσα έκδοση, το Φεστιβάλ ΛΕΑ προσφέρει ένα πλούσιο και ποικίλο πρόγραμμα: έκθεση γελοιογραφίας, στρογγυλά τραπέζια, εργαστήρια μετάφρασης, παρουσιάσεις βιβλίων, επιμορφωτικές διαλέξεις, αφιερώματα, μουσικές και θεατρικές παραστάσεις, αφήγηση ιστοριών, κινηματογραφικές προβολές και άλλα, των οποίων η θεματική εξερευνά τη διασταύρωση ανάμεσα στη λογοτεχνία και άλλες πτυχές της ανθρώπινης ζωής.

Θα συζητηθούν θέματα όπως η σημασία της λογοτεχνίας στην εποχή που διανύουμε, η μετανάστευση, η ταυτότητα, η δημιουργία χαρακτήρων στη λογοτεχνία, η Ελλάδα ως πηγή λογοτεχνικής έμπνευσης, η ιστορία και η αφήγηση, η λογοτεχνία νουάρ ως εργαλείο κοινωνικού μετασχηματισμού, από το βιβλίο στις τηλεοπτικές σειρές, και πολλά άλλα.

Επιπλέον, το ΛΕΑ θα αποτίσει φόρο τιμής στον Περουβιανό συγγραφέα Βάργκας Λιόσα και στον Κολομβιανό συγγραφέα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες.

Μπορείτε να δείτε αναλυτικά τους προσκεκλημένους και το πρόγραμμα του Φεστιβάλ που ξεκινά αύριο, 10 Ιουνίου, εδώ.

Καθόλη τη διάρκεια της έκθεσης, το Κανάλι Ένα 90,4 FM – Πειραιά, θα φιλοξενεί στο περίπτερό του συγγραφείς για να συνομιλήσουν με τον δημοσιογράφο Παναγιώτη Φύτρα, μέσω live συνεντεύξεων, που θα μπορούμε να απολαύσουμε όλοι αν συντονιστούμε. Παράλληλα, οι συγγραφείς θα βρίσκονται στα περίπτερα των εκδοτικών οίκων για να υπογράψουν βιβλία και να συνομιλήσουν με τους αναγνώστες τους.

Στην 37η Έκθεση Βιβλίου συμμετέχουν αναλυτικά:

Εκδόσεις:

24 Γράμματα, Άγκυρα, Άγρα, Άμμος, Δαίδαλος, Δεσύλλας, Διάνοια, Δίον – Ψαράς, Διόπτρα, Ελληνοεκδοτική, Εστία, Ζαχαρόπουλος, Ηράκλειτος, Ιβίσκος, Ίκαρος, ΙΜΤΙΕ, Κάκτος, Κασταλία, Καστανιώτης, Καρακώτσογλου – Νέες Κλασικές Εκδόσεις, Κέδρος, Κλειδάριθμος, Κόκκινη Κλωστή Δεμένη, Μαμούθ Κόμικς, Μεταίχμιο, Μικρή Σελήνη, Μικρός Ήρως, Μίνωας, Εκδόσεις, Οξύ – Φουρφούρι, Παπαδόπουλος, Πατάκης, Πεδίο – Ελληνικά Γράμματα, Πόλις, Σαββάλας, Σύγχρονη Εποχή, Σωτήρ, Τόπος – Μοτίβο, Τραυλός, Χάρτινη Πόλη, Χαρλένικ – Bell, Χατζηλάκος, Φλώρος, ΧΜΙΕ, Ψυχογιός, Anima Εκδοτική, Anubis, Brainfood, i-write – Πηγή, Key Books, Printa – Ροές, Susaeta, Sweet Serendipities.

Βιβλιοπωλεία και καταστήματα:

Αστρινάκη Αγάπη, Αργοναύτης, Λοκομοτίβα (Vintage Trip), Μαϊχόσογλου – Φερούσης, Τόσκας Σπύρος (Essential Aroma), Ντεϊμεντέ Κατερίνα (Το Άλφα), Ποθητός, Μαριόλης Παναγιώτης (Matura), Anelixi (3d puzzles and more), Πουλημένου Μαρία (Barbie), Αγιοπετρίτης Κωνσταντίνος (Καλλιτεχνική δημιουργία πρωτότυπων έργων), Beeswax, Μαλτέζος Θεόδωρος.

Πληροφορίες

Διάρκεια: Παρασκευή 13 – Κυριακή 29 Ιουνίου

Ώρες: 19.00 – 23.00

Πασαλιμάνι, Πειραιάς

Επισκεφθείτε τις ιστοσελίδες των αγαπημένων σας εκδόσεων και μάθετε ποιους συγγραφείς θα συναντήσετε.

Μία διήμερη εκδήλωση που δικαίωσε το στόχο της να είναι μία μεγάλη γιορτή ορατότητας της ελληνικής θεατρικής γραφής, καθώς έθεσε επί τάπητος φλέγοντα θέματα που απασχολούν το συγκεκριμένο πεδίο, ανέδειξε προβλήματα και προβληματισμούς, άνοιξε συζητήσεις. Μεταξύ του κοινού, καθ’ όλη τη διάρκεια του διημέρου, ήταν επίσης πολλοί σκηνοθέτες, συγγραφείς, ηθοποιοί, πανεπιστημιακοί, θεατρολόγοι, φοιτητές και άνθρωποι του θεάτρου, που με τη συμμετοχή και τις παρεμβάσεις τους φώτισαν τη ζωντανή διάδραση του θεατρικού έργου με τις άλλες ειδικότητες του θεάτρου. Η διοργάνωση ήταν μία πρωτοβουλία της κολεκτίβας Χερμέλ σε συνεργασία με την ΑΜΚΕ Fail Better.

Σημείωμα της Κολεκτίβας Χερμέλ – Συμπεράσματα της διοργάνωσης

Η ανταπόκριση στο εγχείρημα ουσιαστικά αποδεικνύει μια συλλογική ανάγκη που καταγράφεται γύρω από την ελληνική δραματουργία. Μια ανάγκη για αναζήτηση, για συνάντηση και συνδιαλλαγή, μια ανάγκη για θεατρική δημιουργία με νέους όρους. Ταυτόχρονα, όπως άλλωστε καταγράφηκε σε αρκετά πάνελ και αρκετές συζητήσεις, το ίδιο το γεγονός της διοργάνωσης και οι όροι με τους οποίους δημιουργήθηκε αποτελεί κομμάτι μιας διαδικασίας προς μια νέα κατεύθυνση. Μια αυθόρμητη συλλογική δράση που θέτει ερωτήματα και δημιουργεί αποτελέσματα, μια πρωτοβουλία που ξεκινά από μια βαθύτερη ανάγκη, μια συνέργεια που προσπαθεί να θέσει ως επείγοντα τα ερωτήματα που αυτή αντιλαμβάνεται ως τέτοια. Ως απάντηση στην θεσμική ασυνέχεια, αν όχι αδιαφορία. Πιέζοντας προς μια διαφορετική κατεύθυνση αλλά χωρίς να περιορίζεται στην κριτική ή τον απλό σχολιασμό. Δημιουργώντας συλλογικές χειρονομίες σε πείσμα των καιρών.

Από τις συζητήσεις του διημέρου, στις οποίες συμμετείχαν συγγραφείς, σκηνοθέτες, κριτικοί, ακαδημαϊκοί, εκπρόσωποι ανεξάρτητων πρωτοβουλιών, της πολιτείας και των κρατικών σκηνών, έγινε σαφές πως αυτά που χρειαζόμαστε, αυτά που έχουμε ανάγκη είναι:

Μια συνειδησιακή μετατόπιση, μια συνεχή αντίσταση στην απαξίωση εκφρασμένη σε διαφορετικά επίπεδα.

Στο θεσμικό επίπεδο, μια πολιτισμική πολιτική που θα έχει συνέχεια και αντοχή στον χρόνο και θα υποστηρίζει τη σύγχρονη ελληνόφωνη θεατρική γραφή με πρακτικούς τρόπους. Με αναθέσεις, residencies, χρηματοδότηση συγγραφέων για τη συγγραφή των έργων τους, μεταφράσεις προς ξένες γλώσσες και άλλες θεσμικές ρυθμίσεις που υποστηρίζουν την ελληνόφωνη δραματουργία.

Στον χώρο του θεάτρου μέσα από τη συνειδητοποίηση πως είναι απαραίτητη και δημιουργική η αρμονική συνεργασία σκηνοθετών, συγγραφέων και ηθοποιών. Με αμοιβαίο σεβασμό και βασικούς κανόνες συνύπαρξης και παραγωγικότητας.

Στον χώρο της εκπαίδευσης, είναι σαφές πως υπάρχει ανάγκη για σπουδές δραματουργίας. Τα μεταπτυχιακά προγράμματα που προσφέρονται ήδη είναι μια αρχή, όμως πρέπει να επεκταθούν και σε προπτυχιακό επίπεδο και να εξασφαλιστεί μέσω συνεργασιών η σύνδεση με τη σκηνή. Επιπλέον, είναι απαραίτητο η θεατρική γραφή να συνδεθεί με την υπό ίδρυση Aνώτατη Σχολή Παραστατικών Τεχνών. Τέλος, τα προγράμματα μαθητείας σε ιδιωτικά και κρατικά θέατρα πρέπει να προσφέρονται σε σταθερή βάση, ώστε να δημιουργηθεί ένα οικοσύστημα καλλιέργειας και ανάδειξης νέων φωνών.
Το θεατρικό κοινό αναζητά το ελληνικό έργο όταν αυτό παρουσιάζεται με όρους τέτοιους που να του δίνουν αξία. Προς αυτή την κατεύθυνση θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε και να εργαζόμαστε διεκδικώντας, δημιουργώντας, αναζητώντας νέες συμμαχίες.

Συνοπτική αναφορά στις δράσεις του διημέρου

Όλες οι δράσεις του διημέρου ήταν με ελεύθερη είσοδο. Στα εργαστήρια, μεταξύ των οποίων υπήρχε ένα θεατροπαιδαγωγικό και ένα εργαστήριο για εφήβους, οι συμμετέχοντες ήρθαν σε επαφή με τα εργαλεία που βρίσκονται πάνω και κάτω από το τραπέζι των συγγραφέων, δουλεύοντας πάνω σε διαφορετικές θεματικές, όπως τους αρχαίους μύθους, την ποίηση, τη λογοτεχνία, τη μικρή φόρμα. Στις ανοιχτές συζητήσεις τέθηκαν θέματα που αφορούσαν τη θεατρική γραφή ως μέσο ενδυνάμωσης και κοινωνικής χειραφέτησης, τον ρόλο του συγγραφέα στη διαδικασία ανεβάσματος του έργου του, τις επαγγελματικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι σύγχρονοι συγγραφείς, τα ζητήματα των zillennial θεατρικών συγγραφέων, ενώ παράλληλα παρουσιάστηκαν οι διάφορες πρωτοβουλίες στήριξης της ελληνόφωνης δραματουργίας, οι υπάρχουσες σχολές συγγραφής και οι τρέχουσες τάσεις στη θεατρική γραφή. Στα αναλόγια παρουσιάστηκαν, με τη συνεργασία των φοιτητών και διδασκόντων της δραματικής σχολής του Ωδείου Αθηνών, έργα των συγγραφέων: Παρασκευή Ανεβλαβή, Εύα Βλασσοπούλου, Δανάη Επιθυμιάδη, Γιώργος Καλτσάς, Γιώργος Λαμπίρης, Στέλιος Λεκάκης, Θεανώ Μεταξά, Πέννυ Μηλιά, Μερόπη Παπαστεργίου και Γεωργία Σταθοπούλου. Το Σάββατο η ημέρα έκλεισε με stand up για τη θεατρική εμπειρία από τη Μαίρη Λογοθέτη, ενώ την Κυριακή με μουσική από τη Sophie Lies.

Στην κολεκτίβα Χερμέλ, συμπράττουν επτά συγγραφείς που εκπροσωπούν διαφορετικές γενιές, είδη και πρακτικές του θεάτρου: Ευαγγελία Γατσωτή, Ειρήνη Δερμιτζάκη, Αλεξάνδρα Κ*, Κατερίνα Μαυρογεώργη, Νίνα Ράπη, Νατάσα Σίδερη και Θωμάς Τσαλαπάτης. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα και με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.

Μπαίνοντας σε κάποιο νέο σπίτι και παρατηρώντας τις γεμάτες βιβλιοθήκες, συγκινούμαι κάθε φορά που κάποιος έχει κρατήσει κι έχει τοποθετήσει ευλαβικά τα βιβλία που στα παιδικά του χρόνια διάβασε παραπάνω από μία φορά. Συγκινούμαι επειδή ξέρει ότι αυτά είναι ακόμα γραμμένα μέσα του σαν προστατευτικό πέπλο, όποτε η ενηλικίωση συννεφιάζει τον ουρανό της ζωής.

Είναι πολύ σημαντικό να διαβάζουμε, να μάθουμε να ανοίγουμε ένα βιβλίο για να ταξιδέψουμε με όχημα τη φαντασία μας, που μπορεί να ταξιδέψει πιο μακριά από τα πάντα στην ανάγνωση της πρώτης γραμμής. Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίσουμε την υφή ενός βιβλίου από πολλή μικρή ηλικία και να μην την ξεχάσουμε ποτέ. Να την έχουμε ανάγκη. Να την αναζητάμε. Να τη χαρίζουμε στους ανθρώπους μας. Να τη φυλάμε κάτω από το μαξιλάρι μας λίγο πριν κοιμηθούμε.

Η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου είναι μια υπενθύμιση. Είναι μια υπενθύμιση της αξίας της φιλαναγνωσίας. Της φιλαναγνωσίας που καλλιεργεί τη σημασία των βιβλίων. Των βιβλίων που διαβάζονται από γονείς, από εκπαιδευτικούς και από τα παιδιά που έμαθαν να διαβάζουν και εξασκούνται στο διάβασμα αγκαλιά με τα παιδικά βιβλία που δανείστηκαν από τη σχολική βιβλιοθήκη.

Οι συγγραφείς, οι εικονογράφοι, οι εκδοτικοί οίκοι και κάθε ένας άνθρωπος που έχει συμβάλει στη δημιουργία ενός παιδικού νέου κόσμου, ή έχει διαδώσει αυτόν τον κόσμο, γιορτάζουν. Κι εμείς τους χαιρόμαστε και τους ευχαριστούμε λιγάκι παραπάνω κάθε τέτοια γιορτινή μέρα. Έτσι, δίνουμε τον λόγο σε τρεις συγγραφείς, τρεις ανθρώπους που συμβάλλουν με τον δικό τους φανταστικό τρόπο στην ανάγκη να διαβάζουμε και να κάνουμε τις ιστορίες δικές μας.

Αργυρώ Πιπίνη: Ένα ποίημα σα γενέθλιο τραγούδι

Αν θες να πας ταξίδι στο φεγγάρι

Τα βιβλία μπορούν

να σε πάνε

στον Βόρειο Πόλο,

στην Ανταρκτική,

20 χιλιάδες λεύγες

κάτω από τη θάλασσα,

σ’ έναν δρόμο στο Λονδίνο,

στο θέατρο δίπλα σ’ έναν αρλεκίνο.

Μπορούν να σε στείλουν

δυο χρόνια διακοπές,

να σε μάθουν πώς να μιλάς με σιωπές,

να σε πάνε στο φεγγάρι,

σ’ ένα έρημο νησί μα και στον Άρη.

Τα βιβλία μπορούν

να σε στείλουν

για ύπνο τη νύχτα,

να σε φιλήσουν

και να σου πουν

Καληνύχτα.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα:

H Αργυρώ Πιπίνη είναι συγγραφέας, ηθοποιός και μεταφράστρια. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες και θέατρο. Αγαπάει τα βιβλία, ζει για τα βιβλία αλλά και από τα βιβλία. Διδάσκει θέατρο, μεταφράζει λογοτεχνία, κείμενα για το θέατρο, παιδικά βιβλία. Οργανώνει σεμινάρια δημιουργικής γραφής και προγράμματα φιλαναγνωσίας τόσο για ενήλικες όσο και για παιδιά σε συνεργασία με διάφορους φορείς. Τα βιβλία της έχουν βραβευθεί και συμπεριληφθεί σε σημαντικές λίστες πολλές φορές. Έχει λάβει το Κρατικό Βραβείο Παιδικού Βιβλίου το 2018 και το 2022.

Σπύρος Γιαννακόπουλος: Τα παιδικά βιβλία σε μαθαίνουν περισσότερα από όσα φαντάζεσαι

Μεγάλο μέρος των παιδικών αναμνήσεών μου είναι να διαβάζω βιβλία. Ειδικά τα καλοκαίρια, στο χωριό, στο καφενείο του παππού, τη στιγμή που οι θαμώνες έπαιζαν τάβλι, τα πούλια χτύπαγαν στο ξύλο, το ζάρι κροτάλιζε, εγώ στη γωνιά μου, διάβαζα. Βιβλία για κόσμους μακρινούς, γεμάτους φαντασία, με δράκους και ήρωες που σκότωσαν αυτούς τους δράκους.

Τα βιβλία αυτά με διαμόρφωσαν, με έμαθαν να ονειρεύομαι, να ζω, να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο των μεγάλων. Τα βιβλία αυτά είναι που διαμόρφωσαν την αισθητική μου, που με έμαθαν να γράφω. Άλλους τους έμαθαν να είναι πρωταθλητές, να σέβονται, να ονειρεύονται, να αγαπούν, να αγαπούν τους άλλους κι ας έχουν διαφορετική όψη, να αγαπούν τον εαυτό τους. Άλλους τους έμαθαν να μην το βάζουν κάτω, να προσπαθούν, να μην απογοητεύονται. Να αναζητούν την ελπίδα στο σκοτάδι. Να προσπαθούν για έναν καλύτερο κόσμο.

Τα παιδικά βιβλία σε μαθαίνουν περισσότερα από όσα φαντάζεσαι. Μακάρι όλα τα παιδιά να έχουν πρόσβαση σε αυτά.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:

Ο Σπύρος Γιαννακόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα και όταν έμαθε να διαβάζει, συνέχισε να διαβάζει. Και να βλέπει ταινίες, πολλές ταινίες. Και να ονειρεύεται κόσμους μακρινούς, με δράκους, μάγους και ξωτικά, κυνηγητά με κλέφτες και αστυνόμους, μάχες ανάμεσα στο καλό και στο κακό. Κι όταν κάποια φορά μεγάλωσε, αφού πρώτα τελείωσε τις σπουδές του στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και έγραψε άρθρα σε εφημερίδες και έντυπα, άρχισε να οργανώνει τα όνειρά του, να τα περνάει στο χαρτί, βάζοντας τη μία λέξη μετά την άλλη. Κάποια από αυτά έγιναν βιβλία. Κι ετοιμάζει κι άλλα. Δε θέλει να σταματήσει να γράφει.

Φέτος, βραβεύθηκε με το Κρατικό Βραβείο Εφηβικού – Νεανικού Λογοτεχνικού Βιβλίου 2024 για το βιβλίο του «Κοσμοναύτης».

Στέργια Κάβαλλου: Η στιγμή που οι λέξεις του βιβλίου συναντηθούν πραγματικά με τις λέξεις των παιδιών, είναι μια στιγμή μαγικής ελευθερίας

Κάθε χρόνο, στις 2 Απριλίου, το παιδικό βιβλίο βγαίνει λίγο πιο έξω στο φως. Μπαίνει σε σχολικές τάξεις, σε σχολικές και δημοτικές βιβλιοθήκες, γίνεται δράση στα βιβλιοπωλεία. Μα δεν είναι μόνο. Ποτέ δεν είναι μόνο του.

Οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί, οι συγγραφείς, οι εικονογράφοι το παίρνουμε από το χέρι για να το πάμε κοντά στα παιδιά. Και τα παιδιά το κοιτούν άλλοτε εξεταστικά, άλλοτε αδιάφορα, άλλοτε ενθουσιασμένα. Μπορεί να το ξεφυλλίσουν και να το αφήσουν, να το κλείσουν στην αγκαλιά τους, να πουν τη δική τους εκδοχή της ιστορίας και μετά να βγουν διάλειμμα ή να ξεχάσουν για πάντα τους ήρωές του.

Όμως η στιγμή που οι λέξεις του βιβλίου συναντηθούν πραγματικά με τις δικές τους, είναι μια στιγμή μαγικής ελευθερίας, που εγγράφεται στην ποιητική τους μνήμη και τα αλλάζει για πάντα. Και αυτό είναι κάτι…

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα:

Η Στέργια Κάββαλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι ποιήτρια, πεζογράφος, συγγραφέας παιδικών βιβλίων και μεταφράστρια. Σπούδασε γαλλική γλώσσα και φιλολογία, λογοτεχνική μετάφραση και πολιτιστική διαχείριση. Τα βιβλία της έχουν λάβει τιμητικές διακρίσεις πολλές φορές.

Φωτογραφίες: Facebook

Η άνοδος εργαλείων τεχνητής νοημοσύνης όπως το ChatGPT, τα οποία μπορούν να αναπαράγουν κείμενο σε γλώσσα φυσικού ήχου σε διάφορα στυλ, έχει προκαλέσει ανησυχία σε πολλούς τομείς, ιδίως όσον αφορά τη λογοκλοπή και την εξαπάτηση στις εξετάσεις. Το ChatGPT κυκλοφόρησε στο κοινό τον Νοέμβριο από την αμερικανική εταιρεία OpenAI και οδήγησε σε μια συμφωνία πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων με τη Microsoft, με την υπόσχεση να φέρει επανάσταση στην αγορά αναζήτησης στο διαδίκτυο.

Ωστόσο, ο Neil Clarke, συντάκτης του περιοδικού επιστημονικής φαντασίας Clarksworld, είπε στους οπαδούς του στο Twitter την Τρίτη ότι είχε απαγορεύσει περισσότερους από 500 συγγραφείς μόνο τον Φεβρουάριο λόγω υποβολών κειμένων που δημιουργήθηκαν από τη μηχανή. Πριν από την εμφάνιση του ChatGPT, είπε, το περιοδικό του εξέδιδε μια χούφτα απαγορεύσεις κάθε μήνα, κυρίως για λογοκλοπή.

«Οι οδηγίες μας αναφέρουν ήδη ότι δεν θέλουμε γραπτά ή υποβοηθούμενα έργα τεχνητής νοημοσύνης», έγραψε στο Twitter. «Δεν τους νοιάζει. Ένα πλαίσιο ελέγχου σε μια φόρμα δεν θα τους σταματήσει. Απλώς λένε ψέματα».

Κατηγόρησε τέλος την άνοδο των influencers που πουλούσαν την ιδέα των κερδοφόρων “side hustles” χρησιμοποιώντας το ChatGPT και παραδέχτηκε ότι το περιοδικό του δεν είχε ακόμη λύση στο πρόβλημα.

Πηγή: Daily Sabah

Η ομάδα του Greek Play Project, με δέκα χρόνια συστηματικής δουλειάς δίπλα στους Έλληνες θεατρικούς συγγραφείς και ανταποκρινόμενη σε ένα διαρκές αίτημα, προχωράει ένα βήμα ακόμα δημιουργώντας την πρώτη ελληνική Playwriting Coach υπηρεσία. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επιλέξουν να λάβουν ανατροφοδότηση με τη μορφή κριτικού σημειώματος για ένα ήδη ολοκληρωμένο έργο τους ή καθοδήγηση για τη συγγραφή ενός έργου που βρίσκεται υπό εξέλιξη ή τώρα ξεκινάει. Το Greek Play Project διαθέτει το ανθρώπινο έμπειρο δυναμικό και τα κατάλληλα εργαλεία για να βοηθήσει τους συγγραφείς να αναπτύξουν τις ικανότητες και τα ταλέντα τους, να ανακαλύψουν και να καλλιεργήσουν τις ιδιαίτερες δεξιότητες και τεχνικές που απαιτούνται για τη θεατρική γραφή, να εντοπίσουν τις όποιες αδυναμίες τους, να τις ξεπεράσουν και να βρουν τη δική τους φωνή.

Συγκεκριμένα, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθυνθούν στο GPP για να λάβουν:

• Κριτικό Σημείωμα: Δύο μέλη από την ομάδα του GPP αφού μελετήσουν δεξιοδικά το έργο συντάσσουν κριτικό σημειώμα το οποίο αποστέλλεται στον συγγραφέα. Στο κριτικό σημείωμα μελετώνται θέματα όπως η δομή, η γλώσσα και οι χαρακτήρες και επισημαίνονται δραματουργικές δυνατότητες, αρετές και αδυναμίες, υποδεικνύονται λύσεις, προτείνονται ιδέες και εναλλακτικές, κλπ.
• Καθοδήγηση (Coaching) σε όλη τη διάρκεια συγγραφής ενός έργου με κατ’ ιδίαν αλληλεπίδραση με τον εισηγητή (διαδικτυακές συνεδριάσεις συνολικής διάρκειας 10 ή 20 ωρών).

Στην ομάδα κριτικής ανάγνωσης και ανατροφοδότησης μετέχουν ο συγγραφέας Άκης Δήμου, ο θεατρολόγος Χρίστος Γεωργίου, η θεατρολόγος Μαρία Καρανάνου, η δραματουργός και μεταφράστρια Έρι Κύργια, η δραματουργός και κριτικός θεάτρου Ειρήνη Μουντράκη, ο καθηγητής Πανεπιστημίου και κριτικός θεάτρου Σάββας Πατσαλίδης, η επίκουρη καθηγήτρια ΕΚΠΑ Αγγελική Πούλου, ο σκηνοθέτης Τάκης Τζαμαργιάς ενώ θα συνεργάζονται και άλλοι επαγγελματίες του θεάτρου κατά περίπτωση.

Ειδική προσφορά έναρξης της υπηρεσίας Playwriting coach: Από τα έργα που θα σταλούν έως τον Ιούλιο του 2025 για να λάβουν Κριτικό Σημείωμα, η ομάδα του GPP θα ξεχωρίσει τρία, οι συγγραφείς των οποίων θα έχουν την ευκαιρία να κερδίσουν από μία υποτροφία για Coaching από τους Άκη Δήμου, Έρι Κύργια ή Ειρήνη Μουντράκη για επόμενο έργο τους.

To Greek Play Project δημιουργήθηκε το 2014 με σκοπό την καταγραφή, ενίσχυση, διάδοση, μελέτη και προώθηση της σύγχρονης ελληνικής δραματουργίας. Αποτελεί ένα διευρυμένο δίκτυο συνεργασιών και δράσεων καθώς και έναν χώρο ανταλλαγής ιδεών και γνώσης. Μέχρι σήμερα έχει καταγράψει περισσότερα από 600 σύγχρονα έργα και έχει παρουσιάσει 77 συγγραφείς, ενώ έχει διοργανώσει σειρά δράσεων για την επίτευξη των παραπάνω στόχων.

Στις δράσεις του περιλαμβάνονται θεατρικοί διαγωνισμοί, παραστάσεις, ημερίδες, παρουσιάσεις σύγχρονων ελληνικών έργων στο εξωτερικό και πολλά ακόμη. Σημαντικό ορόσημο αποτελεί η πρωτοβουλία Greek Play Project New York, η οποία, σε συνεργασία και υπό την αιγίδα σημαντικών φορέων από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού, συνέδεσε επαγγελματίες και φίλους του θεάτρου της Νέας Υόρκης με μια σειρά από σύγχρονα ελληνικά έργα, ενισχύοντας τη διεθνή προβολή της ελληνικής θεατρικής δημιουργίας.

Περισσότερες πληροφορίες για το Greek Play Project, την πρωτοβουλία και τη συμμετοχή στο “Everyone has the right to write” στο ανανεωμένο σάιτ του.

Η Κινέζα συγγραφέας της avant-garde Can Xue, 71 ετών, είναι το φαβορί για τη νίκη σύμφωνα με τα στοιχήματα στη Ladbrokes, με πιθανότητες 10/1. Ήταν επίσης το φαβορί για να κερδίσει το περσινό βραβείο, το οποίο τελικά απονεμήθηκε στον Νορβηγό συγγραφέα Jon Fosse. Ο αποδέκτης του βραβείου 2024 θα ανακοινωθεί την Πέμπτη το μεσημέρι και θα λάβει 11 εκατομμύρια σουηδικές κορώνες (967.340€).

«Ο φετινός αγώνας για το Νόμπελ είναι ακόμα ανοιχτός και ενώ έχουμε δει έντονο ενδιαφέρον για τον Gerald Murnane και τον César Aira, είναι η Can Xue που παραμένει η πιο δημοφιλής επιλογή και συνεχίζει να ηγείται του στοιχήματος ως αποτέλεσμα», είπε ο Alex Apati της Ladbrokes. Η Can Xue, της οποίας το πραγματικό όνομα είναι Deng Xiaohua, έχει επιλεγεί δύο φορές για το διεθνές βραβείο Booker με το μυθιστόρημά της Love in the New Millennium – και για τη συλλογή διηγημάτων της I Live in the Slums.

Γεννήθηκε το 1953 στην Τσανγκσά της επαρχίας Χουνάν. Κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης, οι γονείς της αναγκάστηκαν σε χειρωνακτική εργασία στην ύπαιθρο. Η επίσημη εκπαίδευσή της τελείωσε στο δημοτικό. Εάν ανακηρυχθεί βραβευμένη με Νόμπελ, θα είναι η 18η γυναίκα που θα κερδίσει το βραβείο, η τρίτη Κινέζα νικήτρια και μόνο η δεύτερη που κατοικεί ακόμα στην Κίνα μετά τον Mo Yan, ο οποίος το έλαβε το 2012.

Μετά την Can Xue με πιθανότητες 14/1 ακολουθεί ο Ιάπωνας συγγραφέας Μουρακάμι, ο οποίος έχει γράψει περισσότερα από δώδεκα μυθιστορήματα – συμπεριλαμβανομένων των Νορβηγικό Δάσος, Ο Κάφκα στην Ακτή και 1Q84 – καθώς και συλλογές διηγημάτων και μη μυθοπλασίας. Οι Atwood και Pynchon έχουν και οι δύο πιθανότητες 16/1.

Η Atwood – η Καναδή συγγραφέας του Η ιστορία της θεραπαινίδας και των μυθιστορημάτων Οι Διαθήκες και Ο Τυφλός Δολοφόνος που βραβεύτηκαν με Booker μαζί με πολλά άλλα μυθιστορήματα, ποιητικές συλλογές και έργα μη μυθοπλασίας– θεωρείται από καιρό υποψήφια για το βραβείο. Το 2017, ο Kazuo Ishiguro, ο οποίος κέρδισε εκείνη τη χρονιά, ζήτησε συγγνώμη από την Atwood: «Πίστευα ειλικρινά ότι θα το κέρδιζε πολύ σύντομα».

Επίσης με απόδοση 16/1 οι Aira, Murnane και η Ελληνίδα Έρση Σωτηροπούλου. Άλλοι συγγραφείς που αναφέρονται από τη Ladbrokes είναι οι Anne Carson (20/1), Don DeLillo (25/1), Ngũgĩ wa Thiong’o (25/1), Salman Rushdie (25/1), Karl Ove Knausgård (28/1) και Han Kang (33/1).

Το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας έχει απονεμηθεί 116 φορές από το 1901. Μαζί με τον Fosse, πρόσφατοι βραβευθέντες είναι οι Annie Ernaux, Abdulrazak Gurnah, Louise Glück, Peter Handke και Olga Tokarczuk.

Πηγή: The Guardian / Φωτογραφία: El Confidencial

Ένα τροποποιημένο μνημείο για τη Charlotte, την Emily και την Anne Brontë αποκαλύφθηκε την Πέμπτη με πρόσθετες δύο κουκκίδες, διαλυτικά, που διασφαλίζουν ότι οι άνθρωποι το προφέρουν με δύο συλλαβές. Σαν να έκανε ρίμα με τη λέξη Monty, όχι με τη χρήση των γραμμάτων. Το μνημείο εγκαταστάθηκε το 1939 και, για κάποιο λόγο, χωρίς τα διαλυτικά που χρησιμοποιούσαν οι Brontës.

Η διόρθωση προέκυψε μετά από μια προσέγγιση στο αβαείο από τη Sharon Wright, την εκδότρια της Brontë Society Gazette, η οποία επισκέφτηκε το Poets’ Corner ως μέρος της έρευνας για ένα νέο βιβλίο. «Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν: «Έχουν γράψει λάθος τα ονόματα!» Σίγουρα δεν μπορεί να είμαι η πρώτη που θα το πρόσεξε. Δεν νομίζω ότι είμαι, αλλά μπορεί να είμαι η πρώτη που θα επιστήσω την προσοχή οποιουδήποτε και θα πω «μπορούμε να γράψουμε σωστά τα ονόματα, παρακαλώ;», είπε η Wright. «Αυτές οι γυναίκες είναι τρεις από τους μεγαλύτερους συγγραφείς αυτής της χώρας. Τους αξίζει να γράφονται σωστά τα ονόματά τους στο μνημείο που δημιουργήθηκε για να τις τιμήσει».

Η Wright θυμήθηκε ότι ένιωσε γνήσια αγανάκτηση όταν είδε την πλάκα. «Είμαι από το Μπράντφορντ όπως αυτές και θέλω να τιμούνται σωστά στο Λονδίνο ή σε εκείνο το Λονδίνο, όπως λέμε. Είναι ηρωίδες του Yorkshire και το όνομά τους είναι Brontë, όχι Bronte».

Η Wright είπε ότι το όνομα όλων των άλλων στη Γωνιά των Ποιητών ήταν σωστά γραμμένο, κυρίως του ποιητή Robert Southey που αντιπροσωπεύεται από ένα υπέροχο μνημείο και προτομή. Ο Southey είναι κάτι σαν κακός στους κύκλους των Brontë, καθώς είπε στην 20χρονη Charlotte ότι η ποίηση και η λογοτεχνική δημιουργία δεν μπορούσαν και δεν πρέπει να είναι γυναικεία δουλειά. «Σκέφτηκα ότι «έχουν γράψει σωστά το όνομά του» προτού φύγω με τα πόδια», είπε η Wright. Κατά το ήμισυ περίμενε μια μάχη για να διορθωθεί το όνομα, αλλά βρήκε μια ανοιχτή, φιλική πόρτα και μια προθυμία.

Οι λόγοι του λάθους δεν είναι ξεκάθαροι, αν και ο χρόνος πιθανώς έπαιξε ρόλο, καθώς η πινακίδα με τα ονόματα εγκαταστάθηκε στις 8 Οκτωβρίου 1939, αμέσως μετά το ξέσπασμα του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου. Σε μια επιστολή της 2ας Νοεμβρίου εκείνου του έτους, ο Paul de Labilliere, τότε κοσμήτορας του Westminster, έγραψε: «Θα ήθελα πολύ η ολοκλήρωσή του να σηματοδοτηθεί με τελετουργικά αποκαλυπτήρια, αλλά σε αυτούς τους καιρούς οτιδήποτε τέτοιου είδους αποκλείεται». Η εγκατάσταση χρηματοδοτήθηκε από την Brontë Society, που ιδρύθηκε το 1893 που είναι μια από τις παλαιότερες λογοτεχνικές εταιρείες στον κόσμο.

Ήταν Ιούλιος του 1947 πριν γίνει μια επίσημη τελετή στο αβαείο, οπότε μεγαλύτερα ζητήματα για την ανοικοδόμηση του έθνους ήταν στο μυαλό των ανθρώπων. Τα μέλη της κοινωνίας όμως, ίσως ένιωσαν ότι έπρεπε να είναι ευγνώμονες που απλώς ήταν εκεί. «Δεν ξέρω», είπε η Wright. «Ξέρετε τους ανθρώπους του Yorkshire, μας αρέσει να σηκώνουμε το χέρι μας και να κάνουμε φασαρία, οπότε δεν ξέρω τι συνέβη εκεί».

Τα διαλυτικά που λείπουν μπορεί να είναι τόσο μυστήριο όσο και τα ίδια τα διαλυτικά. Κανείς δεν μπορεί να πει με απόλυτη βεβαιότητα γιατί το όνομα Brontë εξελίχτηκε από το ιρλανδικό επώνυμο του πατέρα τους Patrick, Prunty ή Brunty, όταν έφτασε στο St John’s College του Cambridge, το 1802. Μπορεί να είχε να κάνει με τον θαυμασμό του για τον Horatio Nelson, που έγινε Δούκας του Bronte, και με τον τρόπο που τον πρόφερε ο Patrick, ως κάποιος γεννημένος στην Κομητεία Down. Μπορεί επίσης να ήταν ένα gentrification βασισμένο σε μια ελληνική λέξη που σημαίνει βροντή. Τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία στα μάτια της Wright. «Δεν πρόκειται για τους άντρες, αλλά για τις γυναίκες και ότι το όνομά τους ήταν Brontë κι έτσι το πρόφεραν από πραγματικά μικρή ηλικία. Αυτό είναι ένα πραγματικά χαρούμενο και σύμφωνα με τη δική μας εποχή τέλος για την ιστορία».

Αυτά τα συναισθήματα επαναλήφθηκαν από τον πρύτανη του Westminster, David Hoyle, ο οποίος είπε ότι ήταν ευγνώμων που επισημάνθηκε η παράλειψη και τώρα διορθώθηκε. «Η μνήμη δεν είναι ένα κλειδωμένο ντουλάπι, αλλά ένα ενεργό πράγμα», είπε. «Η Εταιρεία Brontë μας έχει δώσει μια γεύση από τη δέσμευσή της για μια ζωντανή ανάμνηση».

Πηγή: The Guardian