Η Ελλάδα, μία από τις πιο ορεινές χώρες της Ευρώπης, διαθέτει περίπου 80% ορεινό έδαφος. Το 2022 θεσπίστηκε το καθεστώς των Απάτητων Βουνών, ένα σημαντικό βήμα για την προστασία τους, καθώς στο πλαίσιο αυτό απαγορεύτηκαν η διάνοιξη νέων δρόμων και η δημιουργία τεχνητών επιφανειών.

Ωστόσο, τα ελληνικά βουνά εξακολουθούν να απειλούνται έντονα, όχι μόνο από τις συνέπειες της κλιματικής κρίσης, αλλά και από μια γενικευμένη εκβιομηχάνιση. Οι πιέσεις αυτές επηρεάζουν το φυσικό περιβάλλον, τη βιοποικιλότητα και τις ανθρώπινες κοινότητες που ζουν και αναπτύσσονται γύρω τους.

Αιολικά πάρκα εξαπλώνονται από τον Ελικώνα και την Πάρνηθα μέχρι τη Γκιώνα, τα Γεράνεια και τον Ταΰγετο· φωτοβολταϊκά εγκαθίστανται σε δασικές εκτάσεις· υδροηλεκτρικά έργα προγραμματίζονται σε ποτάμια· εξορύξεις πραγματοποιούνται σε ιστορικά βουνά· ενώ σχεδιάζονται θαλάσσιες ανεμογεννήτριες δίπλα σε νησιά και ακτές. Η πίεση είναι συνολική, με έργα που συχνά προχωρούν χωρίς ουσιαστική περιβαλλοντική προστασία, ακόμα και μέσα σε καμένες περιοχές ή παρά τις ευρωπαϊκές καταγγελίες.

Στο πλαίσιο της Διεθνούς Ημέρας Βουνού, πραγματοποιούμε πορεία, την Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου, διεκδικώντας την προστασία των βουνών σε όλη τη χώρα. Προσυγκέντρωση στο Θησείο στις 19:00.

Πηγή: www.doctv.gr

Τα κεφάλια είναι στο ύψος του ήλιου. Τα σώματα δεν νιώθουν φόβο. Το μυαλό συγκρατεί ονόματα, πυκνές λέξεις, τα πρόσωπα, τα χέρια. Ένα μωρό κοιτάζει τη γυναίκα με τα ξανθά μαλλιά. Κάνει να την ακουμπήσει. Έχει καταλάβει ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει. Παρατηρεί τη γραμμή ανάμεσα στα φρύδια της. Είναι μωρό, ίσως ενός χρόνου. 

Η γυναίκα με τα ξανθά μαλλιά μιλάει για δικαίωση κάθε χαμένου ονείρου. «Όλοι μαζί θα βρούμε το χαμένο οξυγόνο». Το μωρό κουνάει τα πόδια του. Φυσάει αέρας, μονομιάς. Είμαστε όλοι ένα. Και νιώθουμε όλοι «ότι κάτι γίνεται».

Δεν μπορούμε να πετρώνουμε μπροστά στον θάνατο ανθρώπων, που θα ήταν εδώ, στο παρόν, αν.

Δεν μπορούμε να είμαστε απόντες. «Την αδικία την πληρώνουμε όλοι. Δεν υπάρχει τρόπος διαφυγής».

Την Κυριακή, κανείς δεν έμοιαζε ανέμελος. Πόση αισιοδοξία, θεέ μου. Προλαβαίνουμε την ιστορία. Κρατάμε αναλλοίωτα τα ίχνη.

Δεν γίνεται, δεν μπορεί να υπάρχει μια γελοία τρύπα, που να κρύβει την πραγματική πραγματικότητα κι εμείς να προχωράμε χιλιόμετρα πάνω σε μπάζα.

Κάποιες φορές, δεν αντέχει η ίδια η ψυχή και προπορεύεται. Κι εσύ πρέπει να την ακολουθήσεις –όταν έχεις ψυχή-.

Έτσι έκαναν όσοι δεν ενηλικιώθηκαν με την πιο υποκοριστική εκδοχή τους. Μάθαμε να αγαπάμε το συγκλονιστικό. Έτσι δεν είναι;

Δεν την ξεχνάμε αυτή την αγάπη. Ακόμη και σε αυτή την εποχή. Αλλά η εποχή είμαστε εμείς.

Κεντρική φωτογραφία: Αργύρης Μακρής