Η πολύ έμπειρη ψυχολόγος Dr. Ramani Durvasula, που εξειδικεύεται σε περιπτώσεις ψυχικών τραυμάτων που έχουν προκύψει από ναρκισσιστικές συμπεριφορές στο πλαίσιο διαπροσωπικών σχέσεων, αναλύει το ζήτημα ξεκινώντας από το γεγονός πως από μόνο του ένα μότο όπως «η συγχώρεση σε βοηθάει να γίνεις καλά» δεν πρέπει να κυριαρχεί στη σκέψη των ανθρώπων.

«Πώς μπορούμε να συγχωρήσουμε κάποιον που μας έχει πληγώσει τόσο σοβαρά, όντας νάρκισσος;», ήταν η ερώτηση που της έκανε ο οικοδεσπότης του podcast “The School of Greatness”, Lewis Howes.

H Dr. Ramani έκανε μία πολύ ξεκάθαρη τοποθέτηση:

Η Dr. Ramani τόνισε ότι η συγχώρεση πολλές φορές δεν προσφέρει απολύτως τίποτα στο ταξίδι της αυτοβελτίωσής μας, ειδικά όταν ο άλλος δεν μας προσέφερε τίποτα καλό, παρά μόνο πόνο. «Αν κάποιος πήρε τον έλεγχο της ψυχής μας και μας αποστέρησε την ειρήνη, δεν μπορεί να αξίζει συγχώρεση».

Η ίδια τόνισε ότι μία τέτοια πράξη δεν μας αφαιρεί απαραίτητα το αντίστοιχο ψυχολογικό βάρος που φέρουμε και πως αν φανούμε μεγαλόψυχοι το συγκεκριμένο πρόσωπο θα μπορεί να παραμείνει στη ζωή μας και να συνεχίσει να μας βλάπτει με τη συμπεριφορά του.

«Κάποιοι άνθρωποι εξακολουθούν να έχουν σχέσεις με μέλη τις οικογένειάς τους … Ίσως να μην έχουν επιλογή, δεν μπορρούν να φύγουν όλοι, καμιά φορά αυτό δεν μπορεί να γίνει», ανέφερε σε σχέση με τις σχέσεις εντός μίας οικογένειας, που είναι πολλές φορές πάρα πολύ δύσκολες, αν κάποιος από τα μέλη της είναι νάρκισσος. Αλλά να δίνεις τόπο στην οργή είναι καμιά φορά συνώνυμο του να αφήνεις τον άλλο να συνεχίσει να αλωνίζει στη ζωή σου. Είναι τόσο απλό.

Στο ίδιο μήκος κύματος, η κοινωνική λειτουργός Shannon Thomas δήλωσε για το ίδιο ζήτημα ότι η σκέψη της συγχώρεσης μπορεί να επαναφέρει αρνητικά συναισθήματα από το παρελθόν και οι άνθρωποι που επέζησαν από τέτοιες συμπεριφορές, να ξαναζήσουν με παραπλήσιο τρόπο καταστάσεις που θέλουν να αφήσουν για πάντα πίσω τους, κάτι που ακούγεται πάρα πολύ λογικό.

Η Dr. Ramani, στο μεταξύ, παραδέχτηκε ότι τηρεί αυτή τη στάση και στην προσωπική της ζωή, έχοντας επιλέξει να διακόψει επαφές με ανθρώπους και λέγοντας χωρίς περιστροφές πως «δεν τους συγχωρεί και δεν πρόκειται να το κάνει ποτέ». Στο μεταξύ, ο Lewis Howes πήγε την κουβέντα παραπέρα, επισημαίνοντας τη σημασία της εσωτερικής ειρήνης που βιώνει κάποιος άνθρωπος. Αν αυτή υπάρχει, δεν χρειάζεται να γίνει τίποτα που να μπορεί να τη διαταράξει.

Κλείνοντας την τοποθέτησή της στο πιο πάνω ερώτημα, η Dr. Ramani είπε πως πρέπει να λαμβάνουμε υπόψιν ότι οι άνθρωποι που μας έχουν βλάψει και ενδέχεται να συγχωρήσουμε, είναι πιθανό να κάνουν κακό σε άλλους ανθρώπους, και να μην έχουν μάθει να συμπεριφέρονται σωστά, συνεπώς δεν έχουμε κανένα λόγο να τους ενθαρρύνουμε σε αυτή τη διαδικασία.

Η ψυχολόγος είπε μία σκληρή αλήθεια: Αν συγχωρήσεις χωρίς να το έχεις σκεφτεί καλά και πράγματι να έχεις ξεπεράσει το τραύμα, δεν θα το έχεις κάνει στην πραγματικότητα. Κι αυτό οφείλουμε να το λάβουμε υπόψιν μας, δίνοντας προτεραιότητα στις δικές μας ανάγκες και όχι σε παρακινήσεις ανθρώπων που δεν μπορούν να γνωρίζουν τι μας έχει συμβεί και πόσο μας έχει στοιχίσει.

Πηγή: Marie Claire

Η ζωή όλων μας είναι γεμάτη από στιγμές αποτυχίας, λάθη και αβεβαιότητες. Κι εμείς τι μπορούμε να κάνουμε για να δεχτούμε ότι «απλά συμβαίνει» και να προχωρήσουμε, πιο σοφοί πιθανότατα, μπροστά στη ζωή μας. Η Αλεξάνδρα Παυλέτση – Στεφανή, BSc Ψυχολόγος, MSc , ΓΑΨ Ψυχοθεραπεύτρια, έχει να μας προτείνει ένα σημαντικό «εργαλείο»: να δίνουμε δεύτερες ευκαιρίες – και να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να τις χρησιμοποιεί. «Οι δεύτερες ευκαιρίες», υπογραμμίζει, «παίζουν έναν εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στην προσωπική μας εξέλιξη και στην ενίσχυση της αυτο-αποδοχής. Συχνά, όταν αποτυγχάνουμε ή κάνουμε λάθη, τείνουμε να γινόμαστε σκληροί με τον εαυτό μας και να αμφισβητούμε την αξία μας. Ωστόσο, η ικανότητα να προσφέρουμε στον εαυτό μας μια δεύτερη ευκαιρία και να αποδεχόμαστε τα λάθη ως μέρος της ανθρώπινης φύσης είναι το κλειδί για την ανάπτυξη της αυτοεκτίμησης και της συναισθηματικής ευημερίας».

Όσο θέλουμε να γνωρίζουμε για τη δύναμη της δεύτερης ευκαιρίας

1. Η δύναμη της αυτο-αποδοχής και η σχέση με τις δεύτερες ευκαιρίες

Η αυτο-αποδοχή είναι η ικανότητα να αναγνωρίζουμε και να αποδεχόμαστε τα ελαττώματα, τις αδυναμίες και τις ατέλειές μας χωρίς να νιώθουμε ντροπή ή αίσθημα αποτυχίας. Όταν αποδεχόμαστε ότι είμαστε άνθρωποι και επομένως επιρρεπείς σε λάθη και αποτυχίες, δημιουργούμε μια εσωτερική ειρήνη που μας επιτρέπει να προχωρήσουμε μπροστά, αντί να παραμένουμε εγκλωβισμένοι σε αρνητικές σκέψεις για τον εαυτό μας.Οι δεύτερες ευκαιρίες είναι άμεσα συνδεδεμένες με την έννοια της αυτο-αποδοχής, διότι μας βοηθούν να ξεπεράσουμε την τάση να επικρίνουμε τον εαυτό μας μετά από μια αποτυχία. Αντί να θεωρούμε ένα λάθος ως αμετάκλητη αποτυχία, το βλέπουμε ως μια ευκαιρία να μάθουμε και να βελτιωθούμε.

2. Η αναγνώριση της ανθρώπινης φύσης

Η αποδοχή των λαθών μας ως μέρος της ανθρώπινης φύσης είναι ένα από τα πρώτα βήματα για την επίτευξη της αυτοεκτίμησης. Ο καθένας από εμάς κάνει λάθη, αλλά το σημαντικό είναι πώς αντιδρούμε σε αυτά. Αν, αντί να κρίνουμε τον εαυτό μας αυστηρά, του δίνουμε μια δεύτερη ευκαιρία, αναγνωρίζουμε τη δυνατότητα της ανάπτυξης και της μάθησης. Η δεύτερη ευκαιρία είναι αυτή που μας επιτρέπει να «διορθώσουμε» τα λάθη μας και να αποδείξουμε στον εαυτό μας ότι η αξία μας δεν εξαρτάται από τις αποτυχίες μας, αλλά από την ικανότητά μας να ανασηκωνόμαστε και να προχωρούμε μπροστά. Μέσω αυτής της διαδικασίας, ενδυναμώνουμε την πίστη στον εαυτό μας και την αποδοχή των αδυναμιών μας.

3. Η ψυχολογία των δεύτερων ευκαιριών

Η δυνατότητα για δεύτερες ευκαιρίες είναι καθοριστική για την ψυχική μας ευημερία. Όταν αποτυγχάνουμε σε κάτι, η τάση να αυτοκατηγορούμαστε και να περιορίζουμε τις προσδοκίες μας για το μέλλον είναι συχνά ισχυρή. Ωστόσο, το να δίνουμε στον εαυτό μας μια δεύτερη ευκαιρία για να προσπαθήσουμε ξανά, χωρίς να μας εμποδίζουν τα προηγούμενα λάθη, λειτουργεί ως ψυχολογικό εργαλείο ενδυνάμωσης. Μας ενθαρρύνει να επιμείνουμε, να ανακτήσουμε τη θετική μας στάση και να μάθουμε από τις εμπειρίες μας. Η επανεκκίνηση μετά από αποτυχία είναι το θεμέλιο της αυτοεκτίμησης, διότι μας δείχνει ότι τα λάθη δεν καθορίζουν την αξία μας. Αντίθετα, η ικανότητά μας να προσπαθούμε ξανά και να ανακάμπτουμε ενδυναμώνει τη σχέση με τον εαυτό μας.

4. Ανάπτυξη και αυτοπεποίθηση μέσω των δεύτερων ευκαιριών

Κάθε φορά που παίρνουμε μια δεύτερη ευκαιρία, δημιουργούμε μια νέα βάση για ανάπτυξη. Αντί να βλέπουμε την αποτυχία ως τελικό στόχο, την εκλαμβάνουμε ως μια αναγκαία διαδικασία μάθησης που μας προετοιμάζει για το επόμενο βήμα. Αυτό, με τη σειρά του, ενισχύει την αυτοπεποίθηση και την πίστη στην ικανότητά μας να ξεπερνάμε προκλήσεις.

Η διαδικασία της συνεχούς προσπάθειας, ακόμη και μετά από αποτυχίες, ενδυναμώνει την αίσθηση της αυτοεκτίμησης και της αξίας μας. Κάθε νέα προσπάθεια είναι μια απόδειξη ότι έχουμε τη δύναμη να ανατρέψουμε οποιαδήποτε απογοήτευση ή αρνητική σκέψη και να δημιουργήσουμε τις συνθήκες για την προσωπική μας επιτυχία.

5. Η σημασία του να συγχωρούμε τον εαυτό μας

Η δεύτερη ευκαιρία προϋποθέτει τη «συγχωρητικότητα». Η ικανότητα να συγχωρούμε τον εαυτό μας για τα λάθη μας είναι θεμελιώδης για την ψυχική μας ευημερία. Όταν συγχωρούμε τον εαυτό μας, αφαιρούμε το βάρος της αυτοκατηγορίας και της απογοήτευσης. Επιτρέπει στον εαυτό μας να ανασάνει και να προχωρήσει χωρίς τις βαριές αλυσίδες του παρελθόντος.

Η συγχώρεση μας ενδυναμώνει και μας δίνει τη δυνατότητα να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις της ζωής με μια νέα προοπτική, απαλλαγμένη από τα βάρη των προηγούμενων αποτυχιών.

6. Δεύτερες ευκαιρίες στην καθημερινή ζωή και τις σχέσεις μας

Οι δεύτερες ευκαιρίες δεν ισχύουν μόνο για προσωπικές αποτυχίες ή επαγγελματικά λάθη. Εφαρμόζονται και στις σχέσεις μας με τους άλλους. Συχνά, όταν υπάρχουν συγκρούσεις ή αποτυχίες στις σχέσεις μας, μπορούμε να νιώθουμε ότι είναι το τέλος της σχέσης ή ότι δεν αξίζουμε την αγάπη και την αποδοχή των άλλων. Ωστόσο, η ικανότητα να προσφέρουμε μια δεύτερη ευκαιρία στους άλλους και στον εαυτό μας ενισχύει τη συναισθηματική σύνδεση και την κατανόηση. Οι σχέσεις είναι δυναμικές και, όπως και εμείς, οι άλλοι μπορούν να εξελιχθούν, να μάθουν και να βελτιωθούν.

Η συγχώρεση και η προσφορά δεύτερης ευκαιρίας στις σχέσεις συμβάλλει στην ανάπτυξη πιο υγιών, πιο σταθερών δεσμών, ενισχύοντας την αίσθηση της αποδοχής και της συναισθηματικής ασφάλειας.

Δεύτερη ευκαιρία: ένα πολύτιμο «εργαλείο» ανάπτυξης και εξέλιξης

Όπως επισημαίνει η ψυχολόγος, οι δεύτερες ευκαιρίες είναι κρίσιμες για την προσωπική ανάπτυξη, την αυτοεκτίμηση και την ψυχική ευημερία. Όταν προσφέρουμε στον εαυτό μας τη δυνατότητα να προσπαθήσουμε ξανά, αποδεχόμαστε τα λάθη μας και τα βλέπουμε ως μέρος της πορείας μας προς την προσωπική ενδυνάμωση. Η διαδικασία αυτή της συγχώρεσης και της επανεκκίνησης ενδυναμώνει την αυτοεκτίμηση και μας βοηθά να αναπτύξουμε την ικανότητα να προχωράμε μπροστά χωρίς να είμαστε εγκλωβισμένοι στις αποτυχίες μας.

Αν μάθουμε να δίνουμε δεύτερες ευκαιρίες στον εαυτό μας και στους άλλους, ενδυναμώνουμε τη σχέση μας με τον εαυτό μας και δημιουργούμε τη βάση για μια πιο ευτυχισμένη και πλήρη ζωή.

Μια με τεράστια ποιητική δύναμη που δημιουργεί νέους μύθους πάνω σε παλαιότερους

«Έξυπνες ακολουθίες σκηνών, περίπλοκα flash back και flash forward που οδηγούν σε ανατροπές»
Time Out

«Ένα υβρίδιο ρεαλισμού και φαντασίας, η «Συγχώρεση» είναι μια ψυχολογική εξέταση των τραγωδιών της Μέσης Ανατολής. «Αν δεν μπορώ να λυγίσω τους θεούς, θα μετακινήσω τον Αχέροντα». Βιργίλιος, όπως αναφέρει ο Φρόυντ». Slavoj Zizek

«Η πίστη μου στην εβραϊκή μου ταυτότητα είναι να είμαι αλληλέγγυος με την Παλαιστίνη». Udi Aloni

Ο Udi Aloni είναι σκηνοθέτης, καλλιτέχνης και συγγραφέας, του οποίου τα έργα διερευνούν συχνά τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ τέχνης, θεωρίας και ακτιβισμού. O Ισραηλινός σκηνοθέτης που ζει στο Βερολίνο, βρίσκεται να υπερασπίζεται το δικαίωμα των Παλαιστινίων να αντιστέκονται στο ισραηλινό απαρτχάιντ και την κατοχή.

Συγχώρεση

Forgiveness / Mechilot
Σκηνοθεσία: Udi Aloni
Σενάριο: Udi Aloni, Paul Hond
Πρωταγωνιστούν: Itay Tiran, Clara Khoury, Moni Moshonov, Makram Khoury , Tamara Mansour, Ruba Blal
Γλώσσα: Αγγλικά, Εβραϊκά, Αραβικά
Έτος: 2005
Διάρκεια: 100’

Σύνοψη

Ο Ντέιβιντ (Τιράν) είναι ένας Εβραίος Αμερικανός που κατατάσσεται στον Ισραηλινό Στρατό και μαθαίνει ότι και οι Παλαιστίνιοι έχουν αισθήματα. Ενώ περιπολεί στη Δυτική Όχθη, πυροβολεί ένα παιδί και καταλήγει σε ένα ψυχιατρείο γεμάτο επιζώντες του Ολοκαυτώματος στο Ντέιρ Γιασίν, τον τόπο μιας πραγματικής παλαιστινιακής σφαγής. Ακολουθεί ο μαγικός ρεαλισμός: ο γιατρός του Ντέιβιντ (Μακράμ Χούρι) του δίνει ένα φάρμακο που διαγράφει τη μνήμη, το οποίο εγείρει μερικά Μεγάλα Ηθικά Ερωτήματα. Αναδρομές στο παρελθόν και αναδρομές στο παρελθόν αποκαλύπτουν τα γεγονότα που οδήγησαν στη νοσηλεία του. Ένα 10χρονο θηλυκό φάντασμα κρατά το μυστικό του γρίφου.

Για την ταινία

Στις 9 Απριλίου 1948, μια εβραϊκή πολιτοφυλακή μπήκε στο παλαιστινιακό χωριό Ντέιρ Γιασίν και σκότωσε πάνω από 100 χωρικούς. Αμέσως μετά, ένα ψυχιατρείο χτίστηκε πάνω στα ερείπια. Οι πρώτοι ασθενείς που διαπράχθηκαν ήταν οι επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος. Ένας θρύλος λέει ότι μέχρι σήμερα, οι επιζώντες επικοινωνούν με τα φαντάσματα του χωριού.

«Το αρχικό όνομα στα εβραϊκά είναι Mechilot, το οποίο έχει διπλή σημασία: Ένα, «Συγχωρέσεις» και «Υπόγειες Σήραγγες» στον πληθυντικό και δύο. Υπάρχει μια καμπαλιστική πεποίθηση ότι όταν οι δίκαιοι Εβραίοι πεθαίνουν στη Διασπορά, περνούν από υπόγειες σήραγγες (mechilot) για να αναστηθούν όταν έρθει ο Μεσσίας. Σκέφτηκα ότι εάν οι Εβραίοι έρθουν στο Ισραήλ με περισσότερη ταπείνοτητα και συγχώρεση, και όχι ως κατακτητές, θα μπορούσαμε να έχουμε ένα πολύ καλύτερο Ισραήλ-Παλαιστίνη από ό,τι έχουμε τώρα». – Udi Aloni

Πληροφορίες

Από τις 23 Ιανουαρίου στους κινηματογράφους από τη New Star