Τώνια, 6 ετών
Όταν η γιαγιά μου έπαθε αρθρίτιδα, δεν μπορούσε να βάψει τα νύχια των ποδιών της γιατί δεν μπορούσε να σκύψει. Έτσι της τα έβαφε ο παπούς μου παρότι και αυτός είχε αρθρίτιδα στα χέρια του».

Ρεββέκα, 8 ετών
Όταν κάποιος σε αγαπά, ο τρόπος που προφέρει το όνομά σου είναι διαφορετικός. Ξέρεις ότι το όνομά σου είναι ασφαλές στο στόμα του.

Βασίλης, 4 ετών
Αγάπη είναι όταν ένα κορίτσι βάζει άρωμα κι ένα αγόρι άφτερ σέιβ και μετά βγαίνουν έξω μαζί και μυρίζουν ο ένας τον άλλο.

Κάρολος, 5 ετών
Αγάπη είναι όταν βγαίνεις για φαγητό και δίνεις στον άλλο τις μισές τηγανιτές σου πατάτες χωρίς να του ζητήσεις να σου δώσει κι αυτός από τις δικές του.

Χριστίνα, 6 ετών
Αγάπη είναι αυτό που σε κάνει να χαμογελάς, όταν είσαι κουρασμένη.

Λευτέρης, 4 ετών
Αγάπη είναι όταν η μαμά φιάχνει καφέ γιά τον μπαμπά και πίνει πρώτα μιά γουλιά εκείνη για να δει αν τον πέτυχε.

Δανιήλ, 7 ετών
Αγάπη είναι όταν φιλιέσαι όλη την ώρα. Μετά βαριέσαι να φιλιέσαι, αλλά θέλεις συνέχεια να είσαι μαζί με τον άλλο και να μιλάτε. Η μαμά μου κι ο μπαμπάς μου έτσι κάνουν. Κι όταν φιλιούνται εμένα μου φαίνεται αηδία.

Αιμιλία, 8 ετών
Η αγάπη είναι όταν είσαι στο δωμάτιό σου τα Χριστούγεννα κι ανοίγεις τα δώρα, αν σταματήσεις το άνοιγμα θα ακούσεις την αγάπη.

Πάνος, 7 ετών
Αν θέλεις να μάθεις ν’ αγαπάς καλύτερα, πρέπει να ξεκινήσεις από ένα φίλο πού μισείς.

Νίκη, 6 ετών
Υπάρχουν δύο είδη αγάπης. Η αγάπη των ανθρώπων και η αγάπη του Θεού. Αλλά ο Θεός τα έχει φτιάξει και τα δύο.

Τζένη, 8 ετών
Η αγάπη είναι όταν λες σε ένα αγόρι ότι σου αρέσει το πουκάμισό του κι αυτός το φοράει μετά κάθε μέρα.

Ελλη, 7 ετών
Η αγάπη είναι σαν το γέρο και τη γριά που μετά από τόσα χρόνια που γνωρίζονται είναι ακόμα φίλοι.

Θωμάς, 6 ετών
Κατά τη διάρκεια του ρεσιτάλ πιάνου μου μ΄έπιασε φόβος πάνω στη σκηνή. Τότε κοίταξα κάτω και είδα τον μπαμπά μου να με χαιρετάει χαμογελώντας. Ηταν ο μόνος που το έκανε αυτό. Τότε μου πέρασε ο φόβος.

Μαρία, 8 ετών
Η μαμά μου με αγαπάει πιο πολύ απ’ όλους. Κανένας άλλος δεν έρχεται να με φιλήσει, όταν πέφτω για ύπνο.

Κλαίρη, 6 ετών
Η αγάπη είναι όταν η μαμά δίνει στο μπαμπά την καλύτερη μερίδα φαΐ.

Ελένη, 5 ετών
Η αγάπη είναι όταν η μαμά βλέπει τον μπαμπά αξύριστο και βρώμικο και πάλι πιστεύει ότι είναι ωραιότερος κι απ’ τον πιο ωραίο.

Χρήστος, 7 ετών
Αγάπη είναι όταν το σκυλάκι σου, σου γλείφει το πρόσωπο ακόμα κι αφού το άφησες μόνο του όλη μέρα.

Μαριάννα, 4 ετών
Ξέρω ότι η αδελφή μου μ’ αγαπά γιατί μου δίνει όλα τα ρούχα της ακόμα κι αν πρέπει να βγει έξω και να αγοράσει άλλα.

Λάμπρος, 4 ετών
Αφήνω τη μεγαλύτερη αδελφή μου να με πειράζει γιατί η μαμά λέει ότι με πειράζει επειδή μ’ αγαπάει. Κι μετά εγώ πειράζω την μπέιμπι σίτερ γιατί την αγαπάω.

Αλεξάνδρα, 4 ετών
Όταν αγαπάς κάποιον, οι βλεφαρίδες σου ανοιγοκλείνουν και βγάζουν αστεράκια.

Κατερίνα, 7 ετών
Αγάπη είναι όταν η μαμά βλέπει το μπαμπά στην τουαλέτα και δεν σιχαίνεται.

Μάρκος, 6 ετών
Δεν πρέπει να λές σ’ αγαπώ αν δεν το εννοείς.
Αλλά αν το εννοείς πρέπει να το λες συνέχεια γιατί οι άνθρωποι ξεχνάνε.

Ο διαγωνισμός της συμπόνοιας

Ο συγγραφέας Λέο Μπουσκάλια έκανε κάποτε ένα διαγωνισμό. Ο σκοπός του διαγωνισμού ήταν να βρεθεί το πιο συμπονετικό παιδί.

Το βραβείο κέρδισε ένα τετράχρονο αγοράκι που έκανε το εξής:
Το παιδάκι είχε έναν παππού γείτονα, του οποίου η γυναίκα είχε πεθάνει πρόσφατα. Μόλις το παιδάκι τον είδε να κάθεται στην αυλή του και να κλαίει, πήγε κι απλά έκατσε στην αγκαλιά του. Όταν η μαμά του το ρώτησε τι είχε πει στον παππού, το παιδάκι είπε «τίποτα, απλώς τον βοήθησα να κλάψει».

Πηγή: Social media

Πρόκειται για μια απλή, αλλά βαθιά μορφή διαλογισμού. Οι ρίζες του εντοπίζονται στις πνευματικές παραδόσεις της Ανατολικής Ασίας. Το Ζαζέν έχει βρει απήχηση σε όλο τον κόσμο ως ένα ισχυρό εργαλείο για την ενσυνειδητότητα, την αυτογνωσία και τη βελτίωση της ποιότητας της καθημερινής ζωής.

Καθώς ο Βουδισμός εξαπλώθηκε στην Ασία, η πρακτική του καθιστού διαλογισμού εξελίχθηκε και πήρε διαφορετικές μορφές σε διάφορους πολιτισμούς. Στην Κίνα, έγινε γνωστή ως «chán», η οποία αργότερα εξελίχθηκε σε «zen», καθώς ταξίδεψε στην Ιαπωνία.

Το Ζαζέν είναι κάτι περισσότερο από μια τεχνική ή μια πρακτική. Περιλαμβάνει το κάθισμα σε μια συγκεκριμένη στάση, συνήθως σε ένα μαξιλάρι, που ονομάζεται ζαφού, με τα πόδια σταυρωμένα σε θέση λωτού ή μισού λωτού, την πλάτη ίσια και τα χέρια τοποθετημένα σε μια συγκεκριμένη mudra (χειρονομία). Τα μάτια είναι μισάνοιχτα, κοιτάζοντας προς τα κάτω χωρίς να εστιάζουν σε κάτι συγκεκριμένο. Η αναπνοή είναι φυσική κι ο νους είναι επικεντρωμένος στην στιγμή. Η πρακτική αυτή δεν έχει να κάνει με την επίτευξη μιας συγκεκριμένης κατάστασης ή αποτελέσματος, αλλά με το να είσαι πλήρως παρών σε ό,τι προκύπτει.

Τα αποτελέσματα της άσκησης είναι πολλά και συγκεκριμένα:

Ενισχύει την εστίαση και την συγκέντρωση. Εκπαιδεύει τον νου να παραμένει συγκεντρωμένος και προσεκτικός, ακόμη και μπροστά σε εξωτερικά ερεθίσματα. Η αυξημένη εστίαση βελτιώνει την παραγωγικότητα και τη λήψη αποφάσεων.

Μειώνει το στρες. Η τακτική εξάσκηση μπορεί να οδηγήσει σε μια πιο ισορροπημένη συναισθηματική κατάσταση, μειώνοντας τη συχνότητα και την ένταση του στρες. Με την πάροδο του χρόνου, οι ασκούμενοι μπορεί να διαπιστώσουν ότι αντιδρούν σε στρεσογόνες καταστάσεις με μεγαλύτερη ηρεμία και ψυχραιμία.

Καλλιεργεί τη συναισθηματική ανθεκτικότητα. Μας διδάσκει να παρατηρούμε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας, χωρίς να κατακλυζόμαστε από αυτά. Αυτή η πρακτική της μη προσκόλλησης βοηθά στην καλλιέργεια της συναισθηματικής ανθεκτικότητας – την ικανότητα να βιώνουμε τα συναισθήματα πλήρως χωρίς να παρασυρόμαστε από αυτά-. Ως αποτέλεσμα, είμαστε καλύτερα εξοπλισμένοι να χειριζόμαστε τα σκαμπανεβάσματα της ζωής, με ψυχραιμία και χάρη.

Εμβαθύνει την αυτογνωσία. ‘Ετσι, αρχίζει κανείς να παρατηρεί μοτίβα σκέψης και συμπεριφοράς, που συχνά περνούν απαρατήρητα μέσα στη φασαρία της καθημερινής ζωής. Αυτή η αυξημένη επίγνωση μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερη αυτογνωσία, επιτρέποντας πιο συνειδητές επιλογές και μια βαθύτερη αίσθηση αυθεντικότητας στον τρόπο, που ζούμε τη ζωή μας.

Ενισχύει τη συμπόνια και τη σύνδεση. Καθώς το Ζαζέν εμβαθύνει την κατανόηση του δικού μας νου, καλλιεργεί, επίσης, μεγαλύτερη συμπόνια για τους άλλους. Αρχίζουμε να βλέπουμε ότι, ακριβώς όπως εμείς, έτσι και οι άλλοι παλεύουν με τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις προκλήσεις τους. Αυτή η συνειδητοποίηση μπορεί να οδηγήσει σε πιο συμπονετικές και βαθιές σχέσεις, τόσο με τον εαυτό μας όσο και με τους γύρω μας.