Το φεστιβάλ είναι ακριβώς αυτό που δηλώνει το όνομά του: Ένα φεστιβάλ των ντόπιων. Αυτών που ζουν στον τόπο, που τον περπατούν καθημερινά, που κρατούν ζωντανές τις αφηγήσεις και τις μικρές ιστορίες της καθημερινότητας. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι το πρόγραμμα διαμορφώνεται συλλογικά, μέσα από συμμετοχικές διαδικασίες, με σεβασμό στις ανάγκες, τα ενδιαφέροντα και τα όνειρα των κατοίκων. Οι ντόπιοι δεν είναι απλώς κοινό, είναι συνδιοργανωτές.

Ένα φεστιβάλ με πολλά πρόσωπα

Το 7ο Φεστιβάλ των Ντόπιων πραγματοποιείται τον Αύγουστο του 2025 και κορυφώνεται με το κεντρικό του τριήμερο, από τις 29 έως τις 31 Αυγούστου. Οι δράσεις του ξεδιπλώνονται σε εμβληματικά σημεία της Ιερής Πόλης και της ευρύτερης περιοχής: από τη λιμνοθάλασσα και τις αλυκές, μέχρι το ιστορικό κέντρο του Μεσολογγίου και τις πλαγιές του Αρακύνθου. Το τοπίο γίνεται σκηνή, η φύση συναντά την τέχνη, και ο τόπος ζωντανεύει μέσα από τις φωνές των ανθρώπων του.

Πρόγραμμα εδώ

Παιδικό πρόγραμμα εδώ

Γιατί να πας στο φετινό Φεστιβάλ των Ντόπιων στο Μεσολόγγι;

Για να ανακαλύψεις μέσα από ξεναγήσεις και βιωματικούς περιπάτους τοπόσημα και «ξεχασμένες» γωνιές του Μεσολογγίου και της γύρω περιοχής, όπως η αρχαία πόλη των Οινιαδών, χτισμένη δίπλα στον μυθικό ποταμό Αχελώο.

Για να δοκιμάσεις τοπικά προϊόντα και παραδοσιακές γεύσεις, όπως το αυγοτάραχο, η αφρίνα και το ούζο, στα τραπέζια που στρώνονται σε μέρη μαγικά σαν τις πελάδες, τα σπιτάκια των ψαράδων μέσα στη λιμνοθάλασσα.

Για να γνωρίσεις την τέχνη της απόσταξης στη θρυλική ποτοποιία Τρικενέ, μέσα από τις αφηγήσεις μιας οικογένειας που κρατά ζωντανή την παράδοση του ούζου και του λικέρ από το 1901.

Για να συμμετάσχεις σε εργαστήρια χαρακτικής, μεταξοτυπίας, κεραμικής και παραδοσιακής μαγειρικής που θα χτίσουν γέφυρες ανάμεσα στη γνώση των παλιών και τη φαντασία των νέων.

Για να γνωρίσεις το Αρχαίο Δράμα από την αρχή, μέσα από τη σωματική έκφραση και το θεατρικό παιχνίδι, στο επιβλητικό Αρχαίο Θέατρο της Πλευρώνας.

Γιατί στο ηλιοβασίλεμα της Τουρλίδας θα χορέψουμε στο απόλυτο beach party με ντόπιους DJs και special guests κάτω από τον έναστρο ουρανό.

Γιατί θα περπατήσουμε στα μονοπάτια του Αράκυνθου, στη Χούνιστα, και θα γιορτάσουμε τη φύση και την παρέα με πικνίκ στην αυλή ενός ξωκλησιού, με τοπικές γεύσεις και ιστορίες.

Γιατί το πλούσιο παιδικό πρόγραμμα περιλαμβάνει θέατρο, χορό, κατασκευές, δημιουργικό παιχνίδι και επαφή με τη φύση.

Γιατί μέχρι τη λήξη του φεστιβάλ εννέα σύγχρονοι καλλιτέχνες, ένας συλλέκτης και ένας τεχνίτης, μάς περιμένουν στην υπαίθρια έκθεση σύγχρονης τέχνης «Από το Αρχείο στη σύγχρονη αφήγηση», που αντλεί από το παρελθόν για να μιλήσει στο παρόν, φωτίζοντας την ταυτότητα του Μεσολογγίου μέσα από αρχειακό υλικό, μνήμες και καλλιτεχνική αφήγηση.

Κι αυτά είναι μόνο η αρχή…

Στο Μεσολόγγι του φεστιβάλ, κάθε βάρκα, κάθε ιστορία, κάθε παλιά αυλή έχει κάτι να πει. Και στο επίκεντρο όλων, οι άνθρωποι. Αυτοί που ζουν εδώ, αυτοί που επιστρέφουν, αυτοί που έρχονται για πρώτη φορά και φεύγουν αλλιώς. Σαν φίλοι.

Για περισσότερες πληροφορίες: messolonghifestival.com

Το Φεστιβάλ των Ντόπιων υλοποιείται με τη στήριξη των πολιτών μέσα από δωρεές και χορηγίες τοπικών και εθνικών επιχειρήσεων. Πραγματοποιείται υπό την Αιγίδα και Επιχορήγηση του Υπουργείου Πολιτισμού.

Πηγή: News247

Το Αιτωλικό το αγάπησα πριν το γνωρίσω. Ήταν η πατρίδα ενός αγαπημένου μου ανθρώπου κι αυτό αρκούσε. Πώς μπορούσα να κάνω αλλιώς;

Ήξερα τα ξύλινα παράθυρα των σπιτιών –εκείνων των σπιτιών, που νομίζεις ότι καταρρέουν, αλλά έχουν ακόμη περίσσευμα ζωής. Ήξερα τους αέρηδες και την υγρασία, αλλά και την επιμονή της άνοιξης και τις αγριόχηνες, τα φοινικόπτερα και τους ερωδιούς.

Και τους ανθρώπους. Τον ανθοπώλη με τις φρέζιες, την καλύτερη μαγείρισσα («θα σου φτιάξω χέλια στη σούβλα και θ’ αλλάξεις γνώμη, καμάρι μ’», τα παιδιά, τις γυναίκες που πενθούν, τις παρέες που πίνουν ελληνικό καφέ σε ψηλοτάβανα καφενεία.

Και ήρθε η ώρα να πατήσω το πόδι μου σε αυτή τη «Νερένια πολιτεία» και δεν ξέρω πώς έτυχε και ήταν Μεγάλη Παρασκευή. Κι όλο έτσι συνέβαινε και κάθε Μεγάλη Παρασκευή ήμουν εκεί. Τρώγαμε αργά – αργά, μιλούσαμε. Στο ίδιο στενάκι, στο ίδιο στέκι, φορώντας πάντα κάτι ζεστό στους ώμους γιατί έκανε κρύο. Ακόμη κι αν ήταν Μάης. Αυτές τις συγκεκριμένες Παρασκευές είχε πάντα κρύο.

«Ωραίο τ΄Αντλικό, ε»; (παλιότερη ονομασία του Αιτωλικού. Ίσως ετυμολογικά η λέξη να προέρχεται από το ρήμα αντλώ – αντλικό , τόπος που αντλείται νερό, αφού το νησάκι μόλις ήταν υψηλότερο από την επιφάνεια της θάλασσας, με αποτέλεσμα όπου και να έσκαβες λίγο έβγαινε νερό).

«Θα το γρικήσ’ η γειτονιά

θα το βουήξ’ η χώρα

τα περιβόλια στ’ Αντλικό

στο Μεσολόγγι οι μώλοι…»

Η κυρία Α., ετών 86, απαγγέλλει. Ακούγονται καμπάνες, κάθε τόσο. Σταματά, κάνει τον σταυρό της, συνεχίζει την απαγγελία. Μυρίζουν τα γαρύφαλλα. Κάτι μας λέει για τον Παλαμά. Τον ξέρει πολύ καλά.

«Και του χρόνου, την ίδια μέρα, πάλι εδώ. Να μας έρθετε. Έχετε δει τα φλαμίνγκο; Να πάμε στα Ρεμπάκια. Να σας δείξουμε και τα γεφύρια».

Όλα θα γίνουν.

Και έγιναν με μια απουσία. Και στο Αιτωλικό βρέθηκα ξανά άνοιξη. Κι όλα ήταν αλλιώς. Μια ομορφιά κανονισμένη από την ίδια τη φύση να σπρώχνεται στο κενό από έναν άδικο θάνατο.

Μπήκα σε μια φωτογραφία ασπρόμαυρη. Ένα δημοτικό τραγούδι από τα χώματα της ιστορίας. Άνθρωποι που κρατούν το καπέλο τους στο ύψος του στήθους.

«Αχ τώρα στα ξεχωρίσματα έλα, γιε μου, να φιληθούμε».

Και η λιμνοθάλασσα να αστράφτει. Ένα παιδί χαζεύει τους ερωδιούς. Το αλάτι μοιάζει με βουνοκορφή στα Βαρδούσια. «Κι εσύ πέθανες άνοιξη, μωρέ».  

«Το αυγοτάραχο είναι τα αυγά του θηλυκού ψαριού κέφαλου ή μπάφας, που παστώνονται». Συνεχίζω να κάθομαι στο ίδιο στέκι και να μιλάω σαν ντόπια. Σαν να θέλω να συνεχίσω ό,τι έμεινε στη μέση. Πιάνω τον εαυτό μου να αναφέρεται στις ψαροκαλύβες, τις πελάδες. Ο Νίκος άραγε ευθύνεται γι’ αυτό; Χαμογελάω.

Το Αιτωλικό, το πανέμορφο Αιτωλικό, δυσφορεί στην απουσία. Έτσι ακόμη και τον Ιούλιο, κρατάει ένα κομμάτι από την γόνιμη γη του, που να μοιάζει με μοιρολόι.

Σαν Μεγάλη Παρασκευή.

*Πηγή φωτογραφιών: Shutterstock