Στη φωτογραφία, χαμογελάει. Έχει ένα μικρό, σχεδόν καθημερινό χαμόγελο. Τα χέρια του τα κρατάει πίσω, με τον κορμό να είναι ελαφρώς λυγισμένος χωρίς καμία ένταση. Δεν κοιτάει το εκτελεστικό απόσπασμα, αλλά τον φωτογράφο, δηλαδή εμάς. Σα να μην προετοιμάζεται για το χτύπημα. Σαν ήρωας του Καμύ δεν αντιστέκεται. Παρά τη σαφήνεια της σκηνής και το γνωστό τέλος, δείχνει να αρνείται το συναίσθημα που περιμένουμε. Περιφρονεί τον θάνατο και του αφαιρεί τη δυνατότητα να τον χρησιμοποιήσουν.

Κόντρα συναίσθημα. Εκεί το πάω. Πώς γίνεται να τραγουδάς δίπλα στο γκρεμισμένο σου σπίτι; Πώς γίνεται να χορεύεις, όταν ξέρεις ότι αύριο θα σε στήσουν στον τοίχο; Και από την άλλη πλευρά, πώς γίνεται να γελάς και να χαριεντίζεσαι όταν περνούν τα νομοσχέδια που ψηφίζεις παίρνοντας στο λαιμό σου τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων; Πώς γίνεται, ως επικεφαλής ενός κράτους, να εγκαινιάζεις νέους υπερσύγχρονους ιδιωτικούς αυτοκινητόδρομους και να αναφέρεις σε πανηγυρική ομιλία τα ονόματα ανθρώπων που σκοτώθηκαν στο παλιό οδόστρωμα χαμογελώντας; Στην πρώτη περίπτωση, νιώθω ότι ο κόσμος μεγαλώνει. Στη δεύτερη, βλέπω ερπετά να σέρνονται.

Σίγουρα, υπάρχουν απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα μέσα από μια ψυχαναλυτική προσέγγιση, αλλά αυτή τη στιγμή που γράφω δεν με ενδιαφέρουν. Όπως για την ώρα, δε με ενδιαφέρει να εξηγήσω τους μηχανισμούς της απανθρωπιάς. Με ενδιαφέρει η καλή πλευρά, η αθόρυβη. Θέλω να παρατηρήσω τους ανθρώπους που «χαμογελάνε κατά μέσα», όπως έγραφε ο Γιάννης Ρίτσος. Αυτούς που δεν πιστεύουν ότι κάνουν κάτι σπουδαίο, αλλά κάνουν καλά τη «δουλειά» τους. Αυτούς που βρίσκουν τον ρυθμό στην καρδιά τους και όχι στα βήματα. Αυτούς που, μέσα σε μια αφιλόξενη πόλη γεμάτη στρεσογόνους παράγοντες, καταφέρνουν να βγάλουν τον μήνα χωρίς να πέφτουν σε μια μαύρη τρύπα. Αυτούς που συμφιλιώνονται με το παρόν και λένε: «ό,τι κι αν έρθει, θα το αντιμετωπίσω». Εκεί, νομίζω, κρύβεται μια μικρή, σιωπηλή μορφή ελευθερίας.

Ίσως τελικά αυτό το χαμόγελο του Σαμάνο να μην είναι πράξη γενναιότητας, αλλά μια στάση που λέει «καλά τα κατάφερα μέχρι εδώ». Ένα χαμόγελο που κρύβεται μέσα στους ανθρώπους που κοιτάνε ψηλά, για να βγει την κατάλληλη στιγμή. Ένα μικρό «όχι» που λέει «αυτό δεν μπορείς να μου το πάρεις, ακόμα κι αν με σκοτώσεις». Και ίσως αυτό να είναι το πιο πολιτικό πράγμα που μπορεί να κάνει κανείς σήμερα: να μην αφήσει τον φόβο, την εξουσία ή την απόγνωση να του υπαγορεύσουν το πρόσωπο με το οποίο θα σταθεί απέναντι στον κόσμο.

Lifestyle Medicine: Το κλειδί για ποιότητα ζωής

Το φετινό μήνυμα της Διεθνούς Εταιρείας Εμμηνόπαυσης επικεντρώνεται στη Lifestyle Medicine — μια προσέγγιση της ιατρικής που βασίζεται όχι αποκλειστικά στη φαρμακευτική παρέμβαση, αλλά σε αλλαγές τρόπου ζωής που ενδυναμώνουν τον οργανισμό και βελτιώνουν τη συνολική ευεξία.
Η ισορροπημένη διατροφή, η τακτική φυσική δραστηριότητα, ο ποιοτικός ύπνος, η διαχείριση του στρες και η ψυχική ισορροπία αποτελούν τους πέντε βασικούς πυλώνες αυτής της φιλοσοφίας. Είναι, με άλλα λόγια, μια επιστημονικά τεκμηριωμένη προσέγγιση που βοηθά κάθε γυναίκα να πάρει τον έλεγχο της υγείας της στα χέρια της, μέσα από μικρές, βιώσιμες αλλαγές που κάνουν τη μεγάλη διαφορά.

Αθανασία Παππά: «Η εμηνόπαυση δεν είναι το τέλος, είναι μετάβαση»

Μιλώντας στο foruno, η Αθανασία Παππά, πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Εμμηνόπαυσης (ΕΛ.ΕΤ.ΕΜ.), τονίζει ότι το φετινό μήνυμα για τη Lifestyle Medicine δεν αφορά μόνο την πρόληψη ή τη διαχείριση των συμπτωμάτων, αλλά κυρίως τη συνολική στάση ζωής απέναντι στην υγεία και τη θηλυκότητα. Η εμμηνόπαυση, λέει, είναι μια φάση που χρειάζεται γνώση, υποστήριξη και φροντίδα – όχι σιωπή.

Σε αυτό το πλαίσιο, η κα Παππά μιλά για τη 3WE, μια πρωτοβουλία που λειτουργεί ως πλατφόρμα σύνδεσης της γυναίκας με τον εαυτό της, μέσα από εμπειρίες ευεξίας, retreats και δράσεις υψηλής αισθητικής που ενισχύουν τη συνειδητότητα, τη γυναικεία ενδυνάμωση και τη χαρά της ζωής.
Όπως εξηγεί, η φιλοσοφία της 3WE συνοψίζεται στα τρία ρήματα που εμπνέουν τη δράση της:
We Empower – We Experience – We Evolve / Ενδυναμώνουμε, βιώνουμε, εξελισσόμαστε.
Είναι μια νέα κουλτούρα ευεξίας που ενώνει τις γυναίκες μέσα από την αλληλεγγύη, τη φροντίδα και την εμπειρία.

Το μήνυμα προς κάθε γυναίκα

Έπειτα από έξι χρόνια στο τιμόνι της ΕΛ.ΕΤ.ΕΜ., η Αθανασία Παππά μεταφέρει ένα μήνυμα βαθιάς κατανόησης και ειλικρινούς ενσυναίσθησης: «Η εμμηνόπαυση δεν είναι απλώς μια βιολογική αλλαγή: είναι μια περίοδος όπου το σώμα και η ψυχή δοκιμάζονται — με σωματικά συμπτώματα, ψυχικές μεταπτώσεις, κοινωνικούς περιορισμούς και αλλαγές στις σχέσεις και την εργασία. Αυτές οι προκλήσεις, όμως, δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με ενοχή ή σιωπή.

Κάθε γυναίκα χρειάζεται να ξέρει ότι δεν είναι μόνη. Ότι δεν ‘τρελαίνεται’. Ότι υπάρχουν τρόποι, επιστημονικοί και βιωματικοί, για να ανακτήσει την ενέργειά της, τη γαλήνη της και τη χαρά της ζωής». Όπως τονίζει η κα Παππά: «Η εμμηνόπαυση δεν είναι τέλος, αλλά μια νέα αρχή — μια ευκαιρία για εσωτερική ανανέωση, αυτοφροντίδα και σύνδεση με τον βαθύτερο εαυτό».

Ένα ταξίδι αυτογνωσίας και ισορροπίας

Η σύγχρονη ιατρική, μέσα από τη φιλοσοφία της Lifestyle Medicine, μας δείχνει ότι η ευεξία δεν είναι πολυτέλεια· είναι επιλογή και δικαίωμα. Η Παγκόσμια Ημέρα Εμμηνόπαυσης υπενθυμίζει ότι η ωριμότητα της γυναίκας είναι η πιο δημιουργική και συνειδητή φάση της ζωής της — ένα κεφάλαιο γεμάτο δύναμη, σοφία και φως.

«Μείνετε έξω από τον κύκλο της τοξικότητας με ανθρώπους που σας προσβάλλουν. Μην ακούτε κακόβουλα άτομα. Μην επιτρέπετε να σας υποτιμούν», συμβούλεψε.

Για να διατηρείται ενεργός, εργάζεται σε ρόλους που τον εμπνέουν, ενώ όταν δεν παίζει, αφιερώνεται στη ζωγραφική και στη μουσική, κάνοντας ασκήσεις στο πιάνο και τεστ μνήμης για να διατηρεί το μυαλό του σε εγρήγορση.

Ο Χόπκινς απέκλεισε τη ζάχαρη από τη διάτροφή του

Ο ηθοποιός φροντίζει και για την υγεία του. Έχει κόψει τη ζάχαρη και τα επεξεργασμένα τρόφιμα, κοιμάται νωρίς και ξεκουράζεται επαρκώς. «Δεν τρώω πρόχειρο φαγητό, αν και μου αρέσουν τα γλυκά. Αλλά σταμάτησα να τα τρώω πριν από μερικά χρόνια. Αρκετά. Δεν τρώω καν μέλι πια. Αλλά όχι, νιώθω πιο υγιής. Νιώθω πιο ξύπνιος», είπε.

Όσο για το γήρας, το αντιμετωπίζει με αποδοχή: «Αποδέξου το. Είναι περίεργο πώς η ζωή και ο χρόνος σε αλλάζουν. Είναι σαν τα μόρια του εαυτού σου να ανασχηματίζονται. Δεν προσβάλλομαι πια τόσο εύκολα όσο παλιά. Ό,τι κάνω τώρα είναι σαν ένα τρένο σάλσα».

Πηγή: iefimerida