Νεφέλη, τι ήταν αυτό που σε οδήγησε αρχικά προς την υποκριτική και πότε ένιωσες ότι θέλεις πραγματικά να την ακολουθήσεις ως πορεία;

Ως παιδί, είχα τάση στη λογοτεχνία, τη γραφή. Μου άρεσαν τα αρχαία ελληνικά. Είχα κλίση σε αυτό. Μου άρεσε, επίσης, το θέατρο και παρακολουθούσα συχνά παραστάσεις, αλλά δεν ήμουν το παιδί που «ήθελε να γίνει ηθοποιός». Δεν είχε περάσει από τον νου μου. Μετά το λύκειο, πέρασα στη Νομική, αλλά χρειαζόμουν κάτι που θα ταίριαζε και στην λογοτεχνική αναζήτηση που είχα. Να πω εδώ ότι η πρώτη μου δουλειά, στα 18, ήταν ταξιθέτρια. Ήθελα έντονα αυτό που θα ενίσχυε την ανάγκη μου για την ποίηση, τη λογοτεχνία, τη μουσική (έκανα από μικρή μουσική). Κι έτσι, έδωσα εξετάσεις στο Ωδείο Αθηνών, όπου και πέρασα. Αλλά συνέχιζα να μην έχω στον νου μου να γίνω ηθοποιός. Περισσότερο το είχα στο μυαλό μου ως σπουδή. Το ένα όμως έφερε το άλλο. Στη σχολή, μου άρεσε όλο και πιο πολύ η ιστορία με το θέατρο. Και το παντρεύτηκα. Ήταν ανάγκη μαζί με συγκυρίες. Έτσι πήγε.

Πόσα χρόνια δηλαδή μετράς από τότε μέχρι σήμερα;

Είμαι 37, μπήκα στη σχολή στα 19, οπότε μέτρα! (γέλια). Ενεργά, έχω ένσημα ηθοποιού από το 2011.

Το λέω περισσότερο για να θυμηθείς τι σε έχει καθορίσει όλα αυτά τα χρόνια.

Με έχει καθορίσει σίγουρα η ομάδα 4frontal, που φτιάξαμε όλο το έτος μαζί βγαίνοντας από τη σχολή. Χάρη σε αυτή την ομάδα, που υπάρχει μέχρι σήμερα, έχω καταφέρει να κάνω τα δικά μου βήματα στον χώρο. Τα πρώτα μου κείμενα ανέβηκαν στο θέατρο με αυτή την ομάδα, οι άνθρωποι που γνώρισα συνεχίζουν να είναι σύντροφοι, φίλοι, συνοδοιπόροι σε όλα τα επίπεδα. Οπότε 4frontal σίγουρα είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο. Τη μεγαλύτερη ευκαιρία, σε αυτή τη δουλειά, μού την έδωσε η Λένα Κιτσοπούλου στην «Κοκκινοσκουφίτσα» στη Στέγη Γραμμάτων.

Μου έδωσε χώρο θεατρικά, που την ευγνωμονώ γι ‘αυτό. Ήταν πολύ γαλαντόμα στον τρόπο που δουλέψαμε. Φυσικά, είναι πολλές οι συνεργασίες που θυμάμαι. Τώρα αναφέρω κάποιες ενδεικτικά. Ο Θανάσης Ζερίτης, μέλος της 4frontal, μόνιμος συνεργάτης μου. Με έχει πιστέψει από την πρώτη στιγμή, σκηνοθετώντας τα έργα μου. Ο Θανάσης πίστεψε πολύ στο πρώτο μου έργο, πριν από εμένα. Μου είπε επιτακτικά «Θέλω να ανεβάσω τους ‘’Αριστερόχειρες’’. Το θέλω.» Μέχρι τότε, η ενασχόλησή μου με τα κείμενα ήταν κάπως περιφερειακή. Δηλαδή, διάφορες διασκευές, δοκιμές, πολλές δοκιμές. Όμως το θάρρος για να γράψω το δικό μου έργο το πήρα από ένα σεμινάριο στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, στις αρχές της Καραντίνας. Οπότε και εμπνεύστηκα τους «Αριστερόχειρες» ολοκληρώνοντάς τους κιόλας. Αλλά πάλι δεν είχα στο μυαλό μου ότι θα γίνουν παράσταση. Ωστόσο, ο Θανάσης μου είπε ότι θέλει πάρα πολύ να τους ανεβάσει και λειτούργησε πολύ αυτό. Στην αρχή, υπάρχει πάντα η ανασφάλεια.

Τι είναι αυτό που σε εμπνέει στο γράψιμο;

Με εμπνέει η αληθινή ζωή, με ερεθίζει η κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα και κυρίως η πολιτική. Πιστεύω στο πολιτικό θέατρο. Στον Μπρεχτ, που έχω μελετήσει κι ακολουθήσει πολύ στα γραψίματά μου. Προσπαθώ πάντα να κωδικοποιώ τα γραπτά του. Ο Μπρεχτ με έχει εμπνεύσει να γράψω. Με συγκινεί το πολιτικό θέατρο. Θέλω να μιλώ για όσα συμβαίνουν και πονάνε τους ανθρώπους. Γι’ αυτά που δεν μπορούν να ειπωθούν, αλλά θέλω πολύ να τα πούμε. Εμπνέομαι πολύ από τη ζωή γιατί πιστεύω πολύ στη ζωή. Είναι η πιο ενδιαφέρουσα δεξαμενή και η πιο παράδοξη. Είναι γεμάτη από αλλόκοτες καταστάσεις, αλλά αν ακούς καλά και παρατηρείς… Εγώ –δεν λέω ότι το κάνω καλά- προσπαθώ να ακούω, να διαβάζω, να βλέπω τι γίνεται. Παρακολουθώντας τη ζωή, και το ιστορικό παρελθόν, αλλά και το σύγχρονο κομμάτι, αντιλαμβάνεσαι ότι μπορείς να έχεις απανωτές εμπνεύσεις.

Το καταλαβαίνω. Κι αυτό που λες μπορώ να το συνδέσω με την επόμενη ερώτηση. Στο αφιέρωμα του ΚΚΕ για τον Μίκη Θεοδωράκη, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννησή του, σε ακούμε να διαβάζεις: «να κρατήσουμε αναμμένη τη φλόγα της ελπίδας και γι’ αυτό έπρεπε να χτυπάμε το κακό στη ρίζα του». Σήμερα, πώς νιώθεις ότι καίει αυτή η φλόγα; Ξέρουμε ποιο είναι το κακό;

Θέλω να πιστεύω ότι είναι αναμμένη γιατί υπάρχει μεγάλη ανάγκη να είναι. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που γενικεύουν, ούτε που θέλουν να στέκονται απαισιόδοξα απέναντι σε ένα παρόν, που δεν επιφυλάσσει τίποτα. Δεν μπορώ να το κάνω αυτό γιατί είμαι 37 και θα ήταν μια καταδίκη για όλους μας. Πιστεύω ότι υπάρχουν πυρήνες, που προσπαθούν να κρατούν τη φλόγα αναμμένη. Με τον αγώνα της ψυχής τους οι περισσότεροι άνθρωποι. Ζούμε σε ένα ακραίο μετα- καπιταλιστικό σύμπαν, που οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και η ανέχεια αρχίζει να συσσωρεύεται. Η Ελλάδα ζει, αυτή τη στιγμή, την παραδοξότητα ενός βασικού μισθού τάδε και μιας ακρίβειας τάδε. Αυτά δεν πάνε μαζί. Θα δούμε πολύ σύντομα τις ανισότητες να μεγεθύνονται. Άρα είναι αναγκαίο η φλόγα να είναι αναμμένη για να παλέψουμε συλλογικά αυτό που μας συμβαίνει. Ένα οικονομικό σύστημα, που έχει φτάσει τον πλανήτη και τη φύση εδώ που την έχει φτάσει, αδυνατεί πλέον να κρύψει τις αντιφάσεις του.

Ναι, βρισκόμαστε σε οριακό σημείο.

Ακριβώς. Οπότε κάτι μοιραία πρέπει να αλλάξει. Δεν έχεις να προτείνεις κάτι άλλο, παρά μόνο την αλλαγή. Μόνο την επανάσταση.

Σωστά. Στην παράσταση «Σπυριδούλες», που με συγκίνησε βαθιά, ξεχώρισα τη φράση: «Τι λόγο έχει ο θεός σ’ αυτόν τον κόσμο;». Υπάρχει άραγε τρόπος η αδικία να εξαφανιστεί ποτέ;

Θέλω να πιστεύω ότι μπορούμε να ζήσουμε χωρίς την αδικία. Δε νομίζω ότι ο άνθρωπος είναι φύσει άδικος ή φύσει κακός. Οι άνθρωποι είμαστε ζωάκια. Γινόμαστε κακοί, όταν πειράζουν τους ανθρώπους μας, όταν δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε. Κι όταν λέω κακοί, εννοώ ότι διεκδικούμε μια αυθυπαρξία. Δεν αναφέρομαι σε παθολογικές περιπτώσεις κακίας. Ποτέ δεν πίστεψα ότι ο άνθρωπος γεννιέται κακός. Γεννιέται εν δυνάμει σε όλα. Το σύστημα μας βάζει στις ανάλογες διαδικασίες.

Με τι ασχολείσαι αυτήν την περίοδο;

Αυτή την περίοδο, κάνω πρόβες στην «Αθανασία». Σκηνοθέτης είναι ο Θανάσης Ζερίτης και η πρεμιέρα θα γίνει τον Ιανουάριο στο θέατρο Βασιλάκου. Το έργο είναι εμπνευσμένο από την Αγία Αθανασία του Αιγάλεω και το «θαυματουργό νερό» του Καματερού. Ουσιαστικά μελετώ την εμπορευματοποίηση της πίστης πιάνοντας το νήμα από τις «Σπυριδούλες». Με αφορά πολύ η κριτική στο κομμάτι της εκμετάλλευσης της πίστης.

Συνεχίζουν οι «Σπυριδούλες» και ο «Ήλιος με δόντια», στο οποίο έχω κάνει τη διασκευή. Επίσης, είμαι συνυπεύθυνη με τον Ακύλλα Καραζήση στο καινούριο πόνημα του Εθνικού Θεάτρου, την Πειραματική Σκηνή υπό τη διεύθυνση της Αργυρώς Χιώτη και της Ιώς Βουλγαράκη. Προσπαθούμε να φτιάξουμε ένα πεδίο καλλιτεχνικής συνύπαρξης με ένα σύνολο ηθοποιών, με μια ανοιχτή πρόβα κάθε Τετάρτη και Πέμπτη που «τρέχει», δοκιμάζοντας θεατρικά υλικά παρουσία κοινού. Δίνοντας το δικαίωμα στον εαυτό μας να δοκιμάζει χωρίς τους νόμους της αγοράς. Και κάθε Παρασκευή με Κυριακή, γίνονται παραστάσεις από έξι καλλιτέχνες, οι οποίοι κάθε μήνα αλλάζουν. Παραστάσεις μιας ώρας, που ονομάζουμε «σκίτσα». Οι καλλιτέχνες κάνουν έναν μήνα πρόβες με το σύνολο κι έναν μήνα παρουσιάζουν. Μικρός χρόνος δοκιμής, συνύπαρξη, παραγωγή υλικού.

Πολύ ενδιαφέρον.

Ναι! Είναι πολύ γόνιμη και η συνεργασία με τον Ακύλλα, που για μένα είναι ένας ποιητής. Είναι καλλιτέχνης, που έχεις να πάρεις πολλά από αυτόν.

Ποιο καλλιτεχνικό όνειρο δεν έχεις ακόμα υλοποιήσει και θέλεις να δεις να γίνεται;

Πάντα είμαι και θα είμαι μέσα σε μια ομάδα. Δεν έχω αισθανθεί ότι θα κάνω κάτι ακόμη για να ολοκληρωθώ. Μακάρι να έχω τη διαύγεια, τους φίλους και τους συντρόφους μου, να εμπνεόμαστε και όλο αυτό να πηγαίνει στο διηνεκές. Μέχρι να τελειώσει αυτός ο βίος. Μ’ αρέσει το πεδίο της τηλεόρασης, που το δοκίμασα πέρσι. Θέλω, επίσης, πολύ να γράψω σινεμά. Θέλω να το δοκιμάσω. Στη γραφή, νομίζω ότι ακόμη είμαι βρέφος. Βήμα, βήμα.

Ναι, φυσικά. Δεν το είπα υπό το πρίσμα της ολοκλήρωσης.

Θέλω πολύ μέσα από τα κείμενά μου να γεννιούνται ερωτήματα στον κόσμο. Να υπάρχει ένα νόημα.

Να λες την αλήθεια. Το αν αρέσει ή όχι είναι άλλο θέμα. Νεφέλη, σε ευχαριστώ πάρα πολύ γι’ αυτή τη συζήτηση.

Κι εγώ σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου.

Η παράσταση είναι μια παραγωγή του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Πειραιώς 260, στο πλαίσιο του grape (Greek Agora of Performance), της πλατφόρμας προβολής των ελληνικών παραστατικών τεχνών στο εξωτερικό.

Οι «Σπυριδούλες» της Νεφέλης Μαϊστράλη, που σκηνοθέτησαν από κοινού ο Θανάσης Ζερίτης και ο Χάρης Κρεμμύδας για την ομάδα 4Frontal, επιστρέφουν δυναμικά στη σκηνή, φέρνοντας ξανά στο προσκήνιο τις φωνές των γυναικών που υπήρξαν ψυχοκόρες και οικιακές εργάτριες, τις δεκαετίες του 1950 και του 1960, παλεύοντας για την αυτοδιάθεσή τους.

Βασισμένη στην αληθινή ιστορία της Σπυριδούλας, μιας 12χρονης υπηρέτριας που συγκλόνισε την ελληνική κοινωνία, η παράσταση συνδυάζει στοιχεία θεάτρου ντοκουμέντου, πρωτότυπης δραματουργίας και σύγχρονης ελληνικής μουσικής, αναδεικνύοντας την αθέατη πλευρά της ζωής των γυναικών που αναγκάζονταν να εργάζονται ως εσωτερικές οικιακές βοηθοί.

Το έργο αντλεί υλικό από ιστορικά ντοκουμέντα, αφηγήσεις γυναικών της εποχής, αλλά και σύγχρονες μαρτυρίες εργαζόμενων γυναικών, μεταφέροντας ένα συγκλονιστικό και διαχρονικό μήνυμα.

Ανάμεσά τους, η 12χρονη Σπυριδούλα, που μετακόμισε από τη Ματαράγκα Αγρινίου στην Αθήνα για να εργαστεί ως ψυχοκόρη σε ένα εύπορο σπίτι στον Πειραιά. Για δύο ολόκληρα χρόνια υπέστη φρικτή κακοποίηση, με αποκορύφωμα το αποτρόπαιο βασανιστήριο του καψίματος με ηλεκτρικό σίδερο. Παρόλα αυτά, η Σπυριδούλα βρήκε τη δύναμη να μιλήσει, σπάζοντας τη σιωπή και τον φαύλο κύκλο της βίας.

Η ιστορία της ξεπερνά τα στενά χρονικά όρια της δεκαετίας του ’50,αποτελώντας ένα διαχρονικό σύμβολο ενδυνάμωσης, για τις γυναίκες που αγωνίζονται να ακουστούν και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους.

Με το δυνατό κείμενο της Νεφέλης Μαϊστράλη, τη σκηνοθετική ματιά των Ζερίτη & Κρεμμύδα, και το εκρηκτικό μουσικό υπόβαθρο των Θραξ Πανκc, επτά εξαιρετικοί ηθοποιοί (Ελένη Βλάχου, Σταύρος Γιαννουλάδης, Τάσος Δημητρόπουλος, Αργυρώ Θεοδωράκη, Κατερίνα Λάττα, Αριστέα Σταφυλαράκη, Ελένη Τσιμπρικίδου) ζωντανεύουν στη σκηνή μια από τις πιο συγκλονιστικές και επίκαιρες ιστορίες του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου.

Ταυτότητα παράστασης

Κείμενο – Στίχοι: Νεφέλη Μαϊστράλη
Σκηνοθεσία: Θανάσης Ζερίτης, Χάρης Κρεμμύδας
Σκηνικά – Κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα
Μουσική επιμέλεια – Σύνθεση: Θραξ Πανκc
Κίνηση: Πάνος Τοψίδης
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Βοηθός σκηνοθετών: Ελένη Τσιμπρικίδου
Μουσική διδασκαλία: Ευαγγελία Καρακατσάνη
Έρευνα: Παναγιώτης Λιαρόπουλος
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή
Trailer: Αποστόλης Κουτσιανικούλης

Παίζουν (αλφαβητικά): Ελένη Βλάχου, Σταύρος Γιαννουλάδης, Τάσος Δημητρόπουλος, Αργυρώ Θεοδωράκη, Κατερίνα Λάττα, Αριστέα Σταφυλαράκη, Ελένη Τσιμπρικίδου

Η παράσταση διακρίθηκε το 2023 στα βραβεία κοινού της mastercard, στο πλαίσιο του Grape (Greek Agora of Performance), της πλατφόρμας προβολής των ελληνικών παραστατικών τεχνών στο εξωτερικό, παρουσιάστηκε στο 58ο Φεστιβάλ Δημητρίων και στο Διεθνές Φεστιβάλ Λευκωσίας αποσπώντας θερμή υποδοχή από κοινό και κριτικούς και ήταν υποψήφια στα βραβεία της Ένωσης Κριτικών Θεάτρου και Παραστατικών Τεχνών (καλύτερης παράστασης, σύγχρονου ελληνικού έργου, μουσικής – μουσικού σχεδιασμού).

Πρόγραμμα παραστάσεων από 6/10

Δευτέρα στις 21:00 |Τρίτη στις 21:00 | Τετάρτη στις 20:00

Εισιτήρια ΕΔΩ, τηλεφωνικά στο 211 800 51 41 και στα ταμεία του θεάτρου

Αντλώντας στοιχεία από ιστορικά ντοκουμέντα και γυναικείες αφηγήσεις της εποχής, αλλά και από συνεντεύξεις γυναικών που εργάζονται σήμερα ως εσωτερικές οικιακές βοηθοί, η Νεφέλη Μαϊστράλη παραδίδει ένα πρωτότυπο θεατρικό έργο, εμπνευσμένο από τη συγκλονιστική ιστορία της Σπυριδούλας. Με όχημα το έργο αυτό και υπό τους ελληνικούς και πανκ ήχους των Θραξ Πανκc επτά ηθοποιοί (Σταύρος Γιαννουλάδης, Τάσος Δημητρόπουλος, Αργυρώ Θεοδωράκη, Κατερίνα Λάττα,Νεφέλη Μαϊστράλη, Αριστέα Σταφυλαράκη, Ελένη Τσιμπρικίδου) δίνουν με συγκλονιστικό τρόπο σάρκα και οστά στην ιστορία.

Με έμπνευση την αληθινή ιστορία της Σπυριδούλας

H παράσταση της ομάδας 4Frontal εκκινεί από την αληθινή ιστορία της Σπυριδούλας, μιας 12χρονης υπηρέτριας, που συγκλόνισε την κοινή γνώμη της δεκαετίας του 1950. Tο θεατρικό έργο της Νεφέλης Μαϊστράλη και η σκηνική σύνθεση της παράστασης συνδυάζουν στοιχεία θεάτρου ντοκουμέντου, πρωτότυπης δραματουργίας και σύγχρονης ελληνικής μουσικής και επιδιώκουν να συστήσουν στο κοινό ένα σύγχρονο είδος που δανείζεται στοιχεία από την αρχαία ελληνική τραγωδία και τη φέρνει στο σήμερα.

Εκείνη την εποχή, πλήθος ανήλικα άπορα κορίτσια υιοθετούνται από επιφανείς οικογένειες με την ιδιότητα της «ψυχοκόρης», για να εργαστούν ως εσωτερικές οικιακές βοηθοί σε μια ιδιάζουσα κατάσταση σύγχρονης δουλείας.

Ανάμεσά τους, η 12χρονη Σπυριδούλα από τη Ματαράγκα Αγρινίου, που μετακόμισε στην πρωτεύουσα για να εργαστεί στο εύπορο σπίτι ενός ζευγαριού στον Πειραιά. Επί δύο συναπτά έτη, όπως αποκαλύφθηκε στο νοσοκομείο, το ζεύγος την κακοποιούσε σωματικά και ψυχικά, φτάνοντας ως το σημείο να την κάψουν με το ηλεκτρικό σίδερο στο σώμα και το πρόσωπο. Η Σπυριδούλα, όμως, βρήκε το θάρρος να μιλήσει, σπάζοντας τον φαύλο κύκλο της βίας. Λαϊκό ίνδαλμα και πηγή ενδυνάμωσης για γενιές και γενιές γυναικών που υφίστανται κακοποίηση και καταφέρνουν να την αρθρώσουν και την τερματίσουν, η Σπυριδούλα συνεχίζει να εμπνέει.

Συντελεστές

Κείμενο-Στίχοι: Νεφέλη Μαϊστράλη
Σκηνοθεσία: Θανάσης Ζερίτης, Χάρης Κρεμμύδας
Σκηνικά – Κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα
Μουσική επιμέλεια – Σύνθεση: ΘραξΠανκc
Κίνηση: Πάνος Τοψίδης
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Βοηθός σκηνοθετών: Ελένη Τσιμπρικίδου
Μουσική διδασκαλία: Ευαγγελία Καρακατσάνη
Έρευνα: Παναγιώτης Λιαρόπουλος
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή
Trailer: Αποστόλης Κουτσιανικούλης
Εκτέλεση παραγωγής: 4frontal

Παίζουν: Σταύρος Γιαννουλάδης, Τάσος Δημητρόπουλος, Αργυρώ Θεοδωράκη, Κατερίνα Λάττα, Νεφέλη Μαϊστράλη, Αριστέα Σταφυλαράκη, Ελένη Τσιμπρικίδου.

Η παράσταση «Σπυριδούλες» είναι μια παραγωγή του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2023 και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Πειραιώς 260, στο πλαίσιο του grape (Greek Agora of Performance), της πλατφόρμας προβολής των ελληνικών παραστατικών τεχνών στο εξωτερικό.
Επίσης, παρουσιάστηκε την προηγούμενη περίοδο στο 58ο Φεστιβάλ Δημητρίων και στο Διεθνές Φεστιβάλ Λευκωσίας αποσπώντας θερμή υποδοχή από κοινό και κριτικούς.

Διακρίθηκε στα βραβεία κοινού της mastercard, στο πλαίσιο του Grape (Greek Agora of Performance), της πλατφόρμας προβολής των ελληνικών παραστατικών τεχνών στο εξωτερικό. (2023). Υποψηφιότητες στα βραβεία της Ένωσης Κριτικών Θεάτρου και Παραστατικών Τεχνών (καλύτερης παράστασης, σύγχρονου ελληνικού έργου, μουσικής-μουσικού σχεδιασμού).

Πληροφορίες

ΤΕΤΑΡΤΗ 7/5 20.00
ΠΕΜΠΤΗ 8/5 21.00
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 9/5 21.00
ΣΑΒΒΑΤΟ 10/5 18.00
ΣΑΒΒΑΤΟ 10/5 21.00
ΚΥΡΙΑΚΗ 11/5 20.00

Χώρος: Metropolitan: The Urban Theater, Βασ. Όλγας 65 & Φλέμινγκ 2, Θεσσαλονίκη (τηλ. 2311 284 773)
Διάρκεια παράστασης: 90 λεπτά
Τιμές εισιτηρίων: 20€ (κανονικό ), 16€ (φοιτητικό/ανέργων/AMEA)

Αγορά εισιτηρίων: [more.com] & καθημερινά από το ταμείο του θεάτρου
Parking: Ιδιωτικοί χώροι parking πλησίον του θεάτρου
Περισσότερα εδώ

• Η παράσταση είναι κατάλληλη για άτομα άνω των 16 ετών.
• Δεν επιτρέπεται η είσοδος στο θέατρο μετά την έναρξη της παράστασης.

Καθόμαστε πάνω στην απέραντη τυχαιότητα και στην κορυφή εντός οικοδομήματος, που αιώνες τώρα χτίζεται από ανθρώπινα χέρια. Παρόλα αυτά, μέσα σ’ αυτό το σχήμα, δεν υπάρχει η αδικία ως έμφυτο χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης. Δε γεννηθήκαμε μ’ αυτήν. Είναι απλά μια κοινωνική επινόηση, που κάθεται βολικά σε όσο μυαλό κουβαλάνε άνθρωποι σαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη βοηθώντας τους να εδραιώσουν την εξουσία τους.

Υπάρχουν άπειρες ιστορίες ανθρώπων, που η δίψα τους για ζωή και τα όνειρά τους έγιναν σκόνη επειδή μόνο και μόνο γεννήθηκαν σε λάθος μέρος και σε λάθος χρόνο. Μια τέτοια ενότητα τέτοιων ιστοριών είναι οι διαδρομές των νεαρών κοριτσιών, που στην Ελλάδα των δεκαετιών του ’50 και του ’60, εγκατέλειψαν τον τόπο και τους ανθρώπους τους, για να γίνουν ψυχοκόρες – σ’ ένα ιδιότυπο καθεστώς σύγχρονης δουλείας -στα σπίτια εύπορων οικογενειών στα μεγάλα αστικά κέντρα.

Αυτό είναι το κεντρικό θέμα της θεατρικής παράστασης «Σπυριδούλες» της Νεφέλης Μαϊστράλη, σε σκηνοθεσία των Θανάση Ζερίτη και Χάρη Κρεμμύδα. Το κείμενο φέρνει στην επιφάνεια τα πρόσωπα όλων αυτών των ανήλικων κοριτσιών με κεντρική ηρωίδα τη Σπυριδούλα, ένα κορίτσι δώδεκα χρόνων από τη Ματαράγκα Αγρινίου, που οι γονείς της το έστειλα να εργαστεί ως οικιακή βοηθός σ’ ένα σπίτι στον Πειραιά. Η αληθινή ιστορία της Σπυριδούλας συγκλόνισε την κοινή γνώμη τη δεκαετία του ’50, αφού ύστερα από δύο χρόνια σωματικής και ψυχικής κακοποίησης, τα αφεντικά της έφτασαν στο σημείο να της σιδερώσουν το κορμί – στην κυριολεξία – με το καυτό σίδερο. Η ιστορία της ήρθε στο φως όταν, στα πρόθυρα του θανάτου, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, αποκαλύπτοντας την κόλαση που ζούσε.

Θα πείτε, εντάξει, ήταν δύο νοσηροί άνθρωποι μέσα στους τόσους, όμως οι ηθοποιοί της ομάδας 4Frontal, ύστερα από λεπτομερή έρευνα φέρνουν στο φως δεκάδες ιστορίες γυναικών που εργάστηκαν ως εσωτερικές οικιακές βοηθοί, τόσο εκείνη την εποχή, όσο και στη σημερινή, και βίωσαν σωματική, ψυχολογική και σεξουαλική κακοποίηση, προσβολές, καταπάτηση των εργασιακών και ανθρώπινων δικαιωμάτων τους μέχρι και στέρηση της ελευθερίας τους.

Μέσα από μια πρωτότυπη δραματουργία, στοιχεία θεατρικού ντοκιμαντέρ και την οργή που θύμιζε την Αγία Ιωάννα των σφαγείων του Μπρεχτ, οι θεατές της παράστασης έχουν την ευκαιρία όχι μόνο να έρθουν σε επαφή με έναν αθέατο κόσμο εκμετάλλευσης, αλλά και με τη δύναμη των καταπιεσμένων ανθρώπων, όταν σηκώνουν το ανάστημα τους και μιλάνε. Όλα τα παραπάνω δένουν αρμονικά με τους ήχους και τη μουσική των Thrax Punks ενισχύοντας το μήνυμα του έργου, το οποίο στις κουβέντες που κάναμε στο τέλος, παρομοιάστηκε με μια πέτρα που σου σκίζει το μέτωπο.

«Πάρτε στα χέρια το σπαθί, βάλτε φωνή, φωνάξτε!», ούρλιαζαν οι ηθοποιοί σαν σε χορό αρχαίας τραγωδίας σ’ ένα κραυγαλέο κάλεσμα για δράση και αντίσταση. Η άμεση και καθαρή απεύθυνση έχει τη δύναμη να προκαλέσει σοκ εκεί που χρειάζεται. Κάποια στιγμή ακούστηκε η φράση: Τι λόγο έχει ο Θεός σ’ αυτόν τον κόσμο; Πώς γίνεται να αφήνει να συμβαίνουν τέτοια πράγματα; Ποιος θα ζητήσει συγγνώμη γι’ αυτή τη φρίκη; Κανείς. Δεν υπάρχει δικαιοσύνη σ’ έναν κόσμο που άνθρωποι μοιράζουν σε ανθρώπους την τροφή, είχε πει κάποιος και δε θα υπάρξει αν δεν «τρέμουμε από αγανάκτηση για κάθε αδικία». Υπάρχουν εκεί έξω χιλιάδες Σπυριδούλες που παρακαλούν να ζήσουν.

Συντελεστές

Κείμενο-Στίχοι: Νεφέλη Μαϊστράλη
Σκηνοθεσία: Θανάσης Ζερίτης, Χάρης Κρεμμύδας
Σκηνικά – Κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα
Μουσική επιμέλεια – Σύνθεση: Θραξ Πανκc
Κίνηση: Πάνος Τοψίδης
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Βοηθός σκηνοθετών: Ελένη Τσιμπρικίδου
Μουσική διδασκαλία: Ευαγγελία Καρακατσάνη
Έρευνα: Παναγιώτης Λιαρόπουλος
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή
trailer: Αποστόλης Κουτσιανικούλης
Εκτέλεση παραγωγής: 4frontal

Παίζουν: Ελένη Βλάχου, Σταύρος Γιαννουλάδης, Τάσος Δημητρόπουλος, Αργυρώ Θεοδωράκη, Κατερίνα Λάττα, Αριστέα Σταφυλαράκη, Ελένη Τσιμπρικίδου

Πληροφορίες

Θέατρο Τζένη Καρέζη
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Σάββατο στις 18.00 & Κυριακή στις 19.00
Τιμές εισιτηρίων: 17€ (κανονικό), 14€ (φοιτητικό/ανέργων/ άνω των 65)
Προπώληση εισιτηρίων εδώ