Βγαίνουμε στην αυλή, λοιπόν, να υποδεχτούμε το φεγγάρι του Ιουνίου, φεγγάρι των λουλουδιών, με ποιήματα και τραγούδια, με τη μουσική που ξέρει να ζωγραφίζει στον ουρανό τα όνειρά μας.
Τραγούδια των: Γιάννη Κωνσταντινίδη, Μίκη Θεοδωράκη, Μάνου Χατζιδάκι, Γιώργου Κουρουπού, μαζί με ποιήματα για την καλοκαιρινή νύχτα. Τραγουδά η Άρτεμις Μπόγρη και η Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου παίζει πιάνο. Ποιήματα διαβάζει η Ιουλίτα Ηλιοπούλου.

Εισιτήριο: 10€
Πληροφορίες/κρατήσεις εδώ

Ομιλία

Τάκης Μαυρωτάς
Καταθέσεις πνεύματος στην εικαστική δημιουργία: Δοκίμια και ζωγραφική του Οδυσσέα Ελύτη
Τετάρτη, 18 Ιουνίου στις 19:00

Με γνώση, διεισδυτικότητα και ευαισθησία ο Τάκης Μαυρωτάς, Διευθυντής Εικαστικού Προγράμματος του Ιδρύματος Β. & Μ. Θεοχαράκη, προσεγγίζει τη σχέση του Ελύτη με τη ζωγραφική, αλλά και με φίλους του ζωγράφους, μελετώντας την εικαστική δημιουργία του ποιητή, καθώς και τα αισθητικά του δοκίμια.

Είσοδος ελεύθερη με απαραίτητη προκράτηση θέσης.
Πληροφορίες/κρατήσεις εδώ

21 Ιουνίου 2025
Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής

Ημέρα της Μουσικής και για το Σπίτι του Ελύτη-Μουσείο, ημέρα των μουσικών εκπλήξεων. Νεαροί μαθητευόμενοι μουσικοί «συνομιλούν» με τα εκθέματα. Σύντομα θα ανακοινωθούν και περισσότερες πληροφορίες.

Πληροφορίες

Σπίτι του Ελύτη
Διοσκούρων 4 και Πολυγνώτου

Τετάρτη 12 Μαρτίου, 19:00

Συναυλία
«Δεν ξέρω πια τη νύχτα»
Όταν το σκοτάδι της νύχτας γίνεται ποίηση και μουσική

Τραγούδι: Άρτεμις Μπόγρη
Πιάνο: Μαρία Παπαπετροπούλου
Απαγγελία: Ιουλίτα Ηλιοπούλου
Εισιτήριο: 10 ευρώ

Τετάρτη, 19 Μαρτίου, 19:00

Ομιλία
Καθ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης
Η ουσία τής ποίησης και η λειτουργία της γλώσσας στον Οδυσσέα Ελύτη

«Ο Μικρός Ναυτίλος είναι, νομίζω, ένα “εγχειρίδιο ποιήσεως” με θεωρητικές θέσεις για την ποίηση και υποδειγματικές ποιητικές εφαρμογές. Ξανά και ξανά ο ποιητής επανέρχεται στην ουσία της ποίησης και, ιδίως, στον τρόπο που συλλαμβάνει και οικοδομεί τον δικό του ποιητικό κόσμο. Έναν «δεύτερο κόσμο», μιαν «άλλη χώρα», έναν άλλο χώρο πραγματικότητας που συνιστά μαζί και μιαν άλλη πραγματικότητα, την ποιητική πραγματικότητα».
Γεώργιος Μπαμπινιώτης, «Ποιητική μεταγλώσσα και Μεταγλωσσική ποίηση στον Ελύτη» , η Λέξη (τ.106 Δεκ.1991)

*Είσοδος ελεύθερη με απαραίτητη προκράτηση θέσης* εδώ. Οι θέσεις είναι περιορισμένες και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Παρασκευή, 21 Μαρτίου, 16:00

Ξενάγηση

Να γιατί γράφω. Γιατί η Ποίηση αρχίζει από κει που την τελευταία λέξη δεν την έχει ο θάνατος. Είναι η λήξη μιας ζωής και η έναρξη μιας άλλης, που είναι η ίδια με την πρώτη αλλά που πάει πιο βαθιά, ως το ακρότατο σημείο που μπόρεσε να ανιχνεύσει η ψυχή στα σύνορα των αντιθέτων, εκεί που ο Ήλιος κι ο Άδης αγγίζονται.

Οδυσσέας Ελύτης, Πρώτα-πρώτα η ποίηση, Ανοιχτά Χαρτιά

Στην Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, η Ιουλίτα Ηλιοπούλου ξεναγεί το κοινό στο Σπίτι του Ελύτη.
Εισιτήριο ξενάγησης: 9€
Για τη συμμετοχή σας στην ξενάγηση είναι απαραίτητη η προκράτηση θέσης* μέσω email στο info@elytishousemuseum.gr.⠀

*Οι θέσεις είναι περιορισμένες και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας

Φτάνουμε στο «Σπίτι του Ελύτη», στην Πολυγνώτου. Η ωραία παρέα μου: ένα μικρό παιδί. Μπαίνουμε σε μια αυλή. Οι άνθρωποι, σε κάθε αυλή, είναι πάντα χαρούμενοι. Δεξιά, η είσοδος. Στον πρώτο, μικρό χώρο, όλη η προσωπική ιστορία του νομπελίστα ποιητή. Φωτογραφίες, τα πρώτα χρόνια, ο γραφικός του χαρακτήρας, αστερίες, κοχύλια, το Νόμπελ, η αγάπη όλων προς αυτόν, «κοίτα, εδώ, είναι πολύ μικρός κι εδώ πολύ μεγάλος», Καλοκαίρια στις Σπέτσες, καλοκαίρια κάτω από ήλιους –δίχως τίποτε άλλο-, «τέτοια ρούχα φορούν οι ποιητές, όταν βραβεύονται;», «ωραίο αυτό το μπλε», «κι αυτό το «άλφα», το καλλιγραφικό». Στο μυαλό ενός παιδιού, ο χρόνος είναι παράξενος. Το «1911» είναι ένας αριθμός και ο Ελύτης ένας άνθρωπος που υπήρξε ή υπάρχει «και αγαπούσε ή αγαπά και τους αστερίες».

Συνεχίζουμε, προχωράμε σε μία πιστή αναπαράσταση του χώρου εργασίας, εκεί που επέλεγε να γράφει και να ηρεμεί ο Οδυσσέας Ελύτης (στο μικρό διαμέρισμα της οδού Σκουφά, που έμενε από τη δεκαετία του ’60): το γραφείο του, που χρησιμοποιούσε από την μαθητική του ηλικία και σε όλη την συγγραφική διαδρομή του, διάφορα έπιπλα, η βιβλιοθήκη του, την οποία σχεδίασε ο Γιάννης Μόραλης, και φιλοξενεί γύρω στους επτακόσιους τίτλους βιβλίων, αλλά και εικαστικά έργα της προσωπικής του συλλογής.

Το μικρό παιδί παρατηρεί. Κι άλλος αστερίας κι ένα καράβι, ένα ακροκέραμο, «όταν δεν έγραφε, ίσως καθόταν σε αυτή την καρέκλα», «και όλα αυτά τα σκέφτηκε σε αυτόν τον μικρό χώρο;», «τον αγαπούσαν πολύ οι φίλοι του, μάλλον». Από την οθόνη, ακούγεται η φωνή του Ελύτη, τον βλέπουμε να αγγίζει την ίδια γραφομηχανή, που υπάρχει μπροστά μας.

Εμένα μου αρέσει αυτό που λέει «Του μικρού βοριά παράγγειλα/ Να ‘ναι καλό παιδάκι». Τον φαντάζομαι να πίνει ζεστό γάλα και να γράφει, ας πούμε, το μεσημέρι και μετά να ζωγραφίζει. Και να μην έχει πολλά μολύβια, μόνο τρία και μια ξύστρα. Και στο συρτάρι του γραφείου του, να έχει κι ένα κοχύλι για γούρι. Και να φοράει μαύρα και γκρι ρούχα. Αλλά ποτέ φόρμες. Και να μη θέλει να πεθάνει ποτέ, γιατί θα του έλειπε η ποίηση κι αυτή η παραλία στις Σπέτσες.

Είπε το παιδί ή μάλλον όλα τα παιδιά του κόσμου. Που ανοίγουν την καρδιά τους και βλέπουν. Βλέπουν έναν άνθρωπο που «υπάρχει» και «που θέλησε το ελάχιστο» γνωρίζοντας τι είναι αληθινή ευτυχία. Πανάλαφρος, ανεξάρτητος, «με τρία μολύβια».

«Σε αυτή τη φωτογραφία, ίσως είναι κι αυτός 8 χρόνων. Μοιάζει με έναν συμμαθητή μου, που του αρέσουν οι μέλισσες».

Στα μουσεία, να πηγαίνετε με παιδιά. Γεννιέται πάντα ένας άλλος κόσμος.

Πληροφορίες

Το «Σπίτι του Ελύτη» λειτουργεί από Πέμπτη έως Κυριακή. Τα ωράρια, τις καθημερινές, είναι από τις 12 έως τις 5 μ.μ. ενώ τα σαββατοκύριακα από τις 10 π.μ. έως τις 5 μ.μ.

Διοσκούρων 4 και, Πολυγνώτου, Αθήνα

*Φωτογραφία: @Χάρης Ακριβιάδης

Περιπέτειες διασκεδαστικές, με πολλές αιφνίδιες ανατροπές και χιούμορ, είναι οι περιπέτειες του τέταρτου Μάγου των Χριστουγέννων του Μάγου Αβασάλ, που όλο κάτι του τύχαινε, όλο κάποιον συναντούσε κι όλο καθυστερούσε να φτάσει στη φάτνη κοντά στο νιογέννητο Χριστό ώσπου…

Ένα ιδιαίτερο χριστουγεννιάτικο μουσικό παραμύθι όπου παρουσιάζει μια ανατρεπτική εκδοχή της ιστορίας των Μάγων με αμεσότητα και άφθονο χιούμορ.

Το παραμύθι της Ιουλίτας Ηλιοπούλου συνδυάζεται με την πρωτότυπη μουσική και τα τραγούδια του Γιώργου Κουρουπού.

Τα τραγούδια, που ερμηνεύονται από βαρύτονο και σοπράνο, συνοδεία πιάνου, φλάουτου, βιόλας και κρουστών εναλλάσσονται με την αφήγηση, ενώ τα έργα του Γιάννη Κόττη που προβάλλονται, συμπληρώνουν την ατμόσφαιρα της μοναδικής γιορτής των Χριστουγέννων.

Σάββατο 21 και Κυριακή 22 Δεκεμβρίου 2024

Ώρα: 17:00

Μουσική και τραγούδια: Γιώργος Κουρουπός

Ζωγραφική: Γιάννης Κόττης

Παραμύθι: Ιουλίτα Ηλιοπούλου

Συμμετέχουν: Δάφνη Πανουργιά – σοπράνο, Άγγελος Χονδρογιάννης – βαρύτονος, Μαρία Παπαπετροπούλου – πιάνο, Θοδωρής Βαζάκας – κρουστά, Νατάσσα Σπάλα – φλάουτο, Μαρίνα Σταλιμέρου – βιόλα

Είσοδος ελεύθερη με απαραίτητη προκράτηση θέσης στα info@elytishousemuseum.gr ή 210 3315461.

Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Περισσότερες πληροφορίες στο επίσημο site του μουσείου, εδώ.

Τα έργα αποκατάστασης του διατηρητέου κτιρίου στην Πλάκα, ιδιοκτησίας του Υπουργείου Πολιτισμού, ξεκίνησαν το 2013 μετά από πρόταση της Ιουλίτας Ηλιοπούλου, πρώην συντρόφου του ποιητή. Το αρχείο του Οδυσσέα Ελύτη, το οποίο διαχειρίζεται η Ηλιοπούλου, στεγάζεται πλέον στο νεοσύστατο μουσείο και θα είναι προσβάσιμο για μελετητές και ιστορικούς.

Ακόμη, πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό, καθώς και έγγραφα, φωτογραφίες και προσωπικά αντικείμενα του ποιητή, παρουσιάζονται στο ιστορικό κτίριο με στόχο μία πιο συγκεντρωτική αφήγηση της ζωής και του έργου του.

Η Τέχνη γίνεται η πιο αδιάλλαχτη «πράξη λευτεριάς»

*Η μοίρα μπορεί να πλάθεται από την αδυναμία μας. Αλλά η τέχνη δεν έχει μοίρα -η τέχνη είναι δυνατή! Ακόμα και σήμερα, στο πείσμα του πρακτικού πνεύματος που με τόσην αυταρέσκεια καυχιέται ότι εκπροσωπεί την εποχή μας, η επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους εξακολουθεί να γίνεται πολύ καλλίτερα από το δρόμο της καρδιάς και των αισθημάτων παρά από το δρόμο του ορθού λόγου και των αριθμών. Και θα εξακολουθεί -ενόσω το όνειρο και η δράση σ’ αυτό τον κόσμο δε συμβαδίζουν.

Γιατί η τέχνη που δεν κρίνεται ποτέ από τις καλές ή κακές της προθέσεις αλλά πάντοτε και μόνο από τα καλά ή κακά της αποτελέσματα, κατέχει ακριβώς αυτή τη δύναμη: να συνενώνει τις αποχωρισμένες από την υλική διάταξη του κόσμου καταστάσεις που με λαχτάρα εντελώς αφιλόκερδη αναζητάει πάντοτε το πνεύμα, και να τις συνθέτει σε μιαν ολόψυχη ενότητα. Έτσι, και μόνο από τη φύση της λειτουργίας της, η Τέχνη γίνεται η πια αδιάλλαχτη «πράξη λευτεριάς». Είναι αυτή που επιχειρεί να σπάσει τους φραγμούς της συμβατικότητας, κοινωνικής, πολιτικής ή αισθητικής, αδιάφορο. Αυτή που αναλαμβάνει να μιλήσει στον άνθρωπο για τους πόθους, τις ελπίδες, τα όνειρά του, και να τον οδηγήσει πέραν από το «γνωστό», πέραν από κάθε τι που είναι «συρραφή ψεύδους» κι ονομάζεται από τους πολλούς τόσο απατηλά πραγματικότητα, ως πέρα, ως εκεί που ο νους ελεύθερος απλώνεται και δεν γνωρίζει τα όρια καμιάς a priori προσταγής.

Η Τέχνη, είναι λοιπόν στην ουσία της ακόμα κι η πιο ισορροπημένη, ακόμα κι η πιο κλασσική, μια επανάσταση. Αλλά μια επανάσταση που αφορά ολάκαιρη τη ζωή του ανθρώπου πέρα ως πέρα, μιαν επανάσταση που δίνει τη μάχη της στα πιο προχωρημένα φυλάκια της ψυχικής συναισθηματικής πάλης του για απολύτρωση, για καθαρή ζωή, για χαρά και που δεν έχει καμιά σχέση με την άλλη, τη συνονόματή της, αυτή που κάτω από τη μια ή την άλλη σημασία πολεμάει για αιτήματα δίκαια ή άδικα, πάντως αιτήματα, που μόνο και μόνο με το να γίνονται σχέδια προγραμματικά μιας ορισμένης ομαδικής δράσης, τείνουν κι αυτά να μεταβληθούν σε συμβατικότητα.

Η φράση αυτή ας μην παρεξηγηθεί. Δε σημαίνει ότι ο καλλιτέχνης που είναι και πολίτης μιας χώρας και μέλος μιας κοινωνίας πρέπει να την αρνείται αυτή την τελευταία επανάσταση. Σημαίνει ότι είτε την αρνιέται είτε όχι, κι ανεξάρτητα από το γεγονός αυτό, είναι ανάγκη νά ‘χει αδιάκοπα μέσα του τη συναίσθηση ότι ομιλεί για λογαριασμό του βαθύτερου πόθου λευτεριάς που κατοικεί κάθε άνθρωπο, κι ότι ο πόθος αυτός δεν ανέχεται να εκδηλώνεται στον εξωτερικό κόσμο με τα διακριτικά σημάδια μιας μόνο παράταξης, που ερμηνεύει τη φύση με αποκλειστικότητα, εντοπισμένη μέσα στο χρόνο και στην ιστορία. Σημαίνει ότι πρέπει να προχωρεί πέραν από την Ανάγκη – ακόμα κι αν αυτή δεν έχει λυθεί – κι ας φαίνεται αυτό με την πρώτη ματιά σκληρό ή απάνθρωπο. Σημαίνει ότι πρέπει να πείθει. Και πείθει ο καλλιτέχνης μονάχα όταν προχωρεί αποσπασμένος από ατομικό ή ταξικό ή άλλο συμφέρον, όταν προβάλλει ντυμένος με ό,τι τόσον εύστοχα ένας αισθητικός μας ονόμασε ήθος της αφιλοκέρδειας.

Ο Οδυσσέας Ελύτης (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Οδυσσέα Αλεπουδέλλη, (Ηράκλειο Κρήτης, 2 Νοεμβρίου 1911 – Αθήνα, 18 Μαρτίου 1996), ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, μέλος της λογοτεχνικής γενιάς του ’30. Βραβεύτηκε το 1960 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το 1979 με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, ο δεύτερος μέχρι σήμερα Έλληνας που τιμήθηκε με βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Γνωστότερα ποιητικά του έργα είναι τα Άξιον εστί, ο Ήλιος ο πρώτος και οι Προσανατολισμοί. Διαμόρφωσε ένα προσωπικό ποιητικό ιδίωμα και θεωρείται ένας από τους ανανεωτές της ελληνικής ποίησης.

Πηγή: Feltor / doctv