Η Έλενα Ξύτσα διαθέτει δύο πανεπιστημιακά πτυχία και εργάζεται ως social media manager. Έχει, όμως, κάνει σημαντικά βήματα ως influencer και το προφίλ της στο Instagram μετρά σχεδόν 30 χιλιάδες followers. Μεταξύ Πάρου και Μυκόνου, η Έλενα πέρασε, πριν από λίγες εβδομάδες, ένα διαφορετικό Σαββατοκύριακο και σίγουρα όχι σαν αυτά, που έχει συνηθίσει τους followers της. Το πρόγραμμα περιλάμβανε πολύωρη ορεινή ανάβαση με τελικό προορισμό την κορυφή του Σμόλικα, της δεύτερης ψηλότερης κορυφής στην Ελλάδα. Εδώ, η Έλενα μας μεταφέρει, με δικά της λόγια, την εμπειρία της – κι εγώ πραγματικά έχω ζηλέψει και είμαι στο τσακ να κλείσω θέση σε μία από τις επόμενες πεζοπορίες της ομάδας!

Από τα κοσμοπολίτικα νησιά στην βουνοκορφή του Σμόλικα

«Το καλοκαίρι μου μοιράζεται ανάμεσα στην εργασία μου ως social media manager σε έναν μεγάλο όμιλο και τις δραστηριότητές μου ως fashion influencer. Όμως, εκείνο το Σαββατοκύριακο του Ιουλίου, άφησα πίσω τα φορέματα, τις αγαπημένες μου fashion τσάντες και τα κοκτέιλ στις Κυκλάδες, φόρεσα ορειβατικά μποτάκια κι ένα ζεστό φούτερ και έζησα μια από τις ωραιότερες εμπειρίες της ζωής μου. Συνοδοιπόροι μου, μεταφορικά και κυριολεκτικά, ήταν τα παιδιά της ομάδας Ascend Hikes. Η ομάδα αυτή δημιουργήθηκε από τον Σταύρο Ξύτσα και τον Μάριο Γιαννάκου, δυο νέα παιδιά, που αγαπούν το βουνό και την δράση και σίγουρα ξέρουν πολύ καλά να μεταδίδουν με τον καλύτερο τρόπο την αγάπη τους αυτή.

Έτσι, εκείνη την Παρασκευή το απόγευμα, ετοίμασα το απαραίτητο backpack και ξεκινήσαμε μοιρασμένοι σε αυτοκίνητα με προορισμό την Κόνιτσα και πιο συγκεκριμένα το χωριό Πάδες, όπου θα περνούσαμε το βράδυ στο καταφύγιο του χωριού προκειμένου να ξεκινήσουμε από εκεί την ανάβαση. Τα ξημερώματα του Σαββάτου, συγκεντρωθήκαμε όλη η ομάδα εκεί, καταφθάνοντας ο καθένας από διαφορετικά μέρη της Ελλάδας, «ξεναγηθήκαμε» στον υπερπλήρη εξοπλισμό, που μας παρείχαν οι διοργανωτές, μάθαμε πώς να δένουμε σωστά τα σακίδια μας, ποια είναι τα απαραίτητα πράγματα, που πρέπει να κουβαλήσουμε, αλλά και το σωστό βάρος τους. Τρία απαραίτητα αξεσουάρ πριν ξεκινήσουμε την ανάβαση; Τα μπατόν, το καπέλο και το αντηλιακό.

Η φύση είναι η πιο ισχυρή influencer

Και η πεζοπορία ξεκίνησε. Σχεδόν τρεις ώρες, μέσα από όμορφα μονοπάτια, απολαμβάνοντας το πράσινο της φύσης, μας χάρισαν μαγικές εικόνες, που αποτυπώθηκαν βαθιά στο μυαλό μου. Η ομάδα μας προχωρούσε, άλλοι πιο γρήγορα κι άλλοι πιο αργά, ο καθένας με τον δικό του βηματισμό και ρυθμό, ακολουθούσαμε τους αρχηγούς. Κάποια στιγμή, τα πόδια βάραιναν, ο ήλιος μας έκαιγε, η πρωτόγνωρη κούραση ξάφνιαζε το σώμα μας, ωστόσο κανείς δεν άφηνε κανέναν να το βάλει κάτω. Ενθάρρυνση, συμβουλές, αστεία, γίνονταν όλα το… influence, που χρειαζόμασταν για να τα καταφέρουμε – τουλάχιστον οι πρωτάρηδες σαν εμένα! Και κάποια στιγμή, ναι, φτάσαμε στο camp μας. Εκεί όπου θα κατασκηνώναμε για μια νύχτα. Ευτυχώς, οι διοργανωτές τα είχαν προβλέψει και προετοιμάσει όλα: οι σκηνές μας ήταν στημένες, τα μπέργκερ ετοιμάζονταν στις ψησταριές, προετοιμάζοντάς μας για τις επόμενες μοναδικές ώρες στο βουνό. Χωρίς πολλά πολλά, καθίσαμε σε έναν κύκλο κι αρχίσαμε να συζητάμε και να γνωριζόμαστε καλύτερα. Συστηθήκαμε ο ένας στον άλλον, μοιραστήκαμε εμπειρίες, είπαμε γιατί βρισκόμαστε εδώ κι αν έχουμε κάνει αντίστοιχες εξορμήσεις.

Η πιο όμορφη στιγμή ήταν, όμως, όταν νύχτωσε και ο ουρανός ήταν τόσο καθαρός που μπορούσες να δεις τα χιλιάδες αστέρια και το φως τους. «Ώρα για θερινό σινεμά», είπαν οι περισσότεροι. Η ομάδα Ascend Hikes είχε μεριμνήσει ακόμη και γι΄ αυτό. Στήθηκαν τα φώτα, το πανί, οι καρέκλες και φυσικά… hοt dog, μπύρες και πατατάκια, τα απολύτως αναγκαία δηλαδή για να ξεκινήσει η προβολή. Παρακολουθήσαμε το inspiring ντοκιμαντέρ του Μάριου, που περιέγραφε το ταξίδι του στο Έβερεστ και την ανάβαση στην κορυφή του κόσμου, στα Ιμαλάια. Στην συνέχεια, ο Μάριος μας μίλησε για την εμπειρία του και μοιράστηκε μαζί μας συγκλονιστικές λεπτομέρειες και πληροφορίες για αυτό το σπουδαίο κατόρθωμα που πέτυχε.

Η θέα από την κορυφή είναι πάντα αλλιώς

Ξημερώματα Κυριακής, αφύπνιση 05.30, η ώρα που χαράζει και ο ουρανός αλλάζει χρώμα. Η θερμοκρασία ακόμη πολύ χαμηλή, αλλά έπρεπε να σηκωθούμε για το πρωινό μας. Μια ώρα μετά, κι αφού μαζέψαμε τις σκηνές μας, αναχωρήσαμε. Σήμερα, η πρώτη στάση θα ήταν στην Δρακόλιμνη. Το μέρος μαγικό! Με υπέροχα χρώματα της φύσης και την απόλυτη ηρεμία. Στην διαδρομή, συναντήσαμε κι άλλες ομάδες, που είχαν τον ίδιο τελικό προορισμό με εμάς.

Είχε μείνει άλλη μια ώρα και κάτι για την κορυφή. Και η ανάβαση συνεχιζόταν, ίσως η πιο δύσκολη φάση, μιας και η κλίση αυξανόταν, μα σαν γυρνούσες πίσω το βλέμμα σου, αντιλαμβανόσουν τι έχεις καταφέρει και πού βρίσκεσαι τώρα, κι όλα με το μάτι μίκραιναν. «Σε 10’ φτάνουμε!». Και, ναι, η θέα από την κορυφή είναι πάντα αλλιώς! Τα καταφέραμε, μπράβο σε όλη την ομάδα. Άξιζε τελικά.

Αφού μπορώ εγώ, μπορείς κι εσύ

Εκεί στην κορυφή του Σμόλικα, υπάρχει ένα βιβλίο που μένει πάντα εκεί, ένα βιβλίο, όπου στις σελίδες του γράφει ο κάθε ορειβάτης το όνομά του. Ανάμεσά τους υπάρχει πια και το δικό μου. Αν θα το ξανάκανα; Φυσικά! Αυτές τις 48 και κάτι ώρες, έζησα ένα ταξίδι διαφορετικό από αυτά που κάνω λόγω της δουλειάς μου και της ενασχόλησής μου με την μόδα. Ένα ταξίδι έντονο, γεμάτο εικόνες, εμπειρίες και ανθρώπους. Ο πλήρης εξοπλισμός της ομάδας, όλες οι παροχές και η διοργάνωση αξίζει να αναφερθούν γιατί γίνεται σπουδαία δουλειά με αγάπη και μεράκι και με όλα όσα χρειάζονται για να νιώσει ασφάλεια, ακόμη και ο πιο «άσχετος» με την πεζοπορία.

Ήδη αναζητώ στο πρόγραμμα των Ascend Hikes την επόμενη εκδρομή, που θα μου κάνει «κλικ». Και ποιος ξέρει, μπορεί σε αυτήν να συναντηθούμε…»

Δύο από αυτούς, που έψαξαν τα θέμελιά τους στα βουνά και δεν το μετάνιωσαν ποτέ είναι η 29χρονη Νίκη Τζίμα και ο σύντροφός της, Μιχάλης Μπέης. Έχοντας αναλάβει το καταφύγιο του Σμόλικα, φέρνουν εις πέρας δύσκολες αποστολές. Μαθαίνοντας για τους φυσικούς κινδύνους, τα άγρια ζώα (ο λύκος έχει πάντα κατεβασμένη ουρά, η αρκούδα έχει εξαιρετικά ανεπτυγμένη ακοή και όσφρηση και λιγότερο καλή όραση, η κραυγή των αρσενικών ζαρκαδιών είναι δυνατή και μοιάζει με υλακή, ενώ των θηλυκών μοιάζει με βέλασμα), για το χιόνι που λιώνει δύσκολα στις κορφές των βουνών.

«Οι γονείς μου ανέλαβαν το καταφύγιο του Σμόλικα, πριν μερικά χρόνια. Όταν αρρώστησε, κάποια στιγμή, ο μπαμπάς μου, έπρεπε να βοηθήσω κι εγώ. Λίγους μήνες μετά, ο μπαμπάς πέθανε. Τα πράγματα δυσκόλεψαν στο καταφύγιο, κι εγώ ήμουν διστακτική να το αναλάβω, γιατί τα εμπόδια ήταν πολλά. Αρχικά, απαιτούνται πολλές γνώσεις για άπειρα θέματα ώστε να τα βγάλει κανείς πέρα. Αλλά τα καταφέραμε. Τον μισό χρόνο, είμαι στο βουνό, κάνοντας τα πάντα για τους περιπατητές του. Η ζωή μακριά από την πόλη είναι εντελώς διαφορετική».

Η Νίκη Τζίμα πριν πάρει την καθοριστική για τη ζωή της απόφαση να αφιερωθεί στο έργο που είχε αρχίσει ο μπαμπάς της, ήταν εξοικειωμένη με τα χωριά και την ελευθερία τους. Με καταγωγή από την Κόνιτσα, περνούσε εκεί όλα της τα καλοκαίρια. «Έχω τις καλύτερες αναμνήσεις από εκείνα τα χρόνια. Τότε που δεν είχαμε κινητά και οι γονείς μας έλεγαν “όταν χτυπήσει δύο φορές η καμπάνα, να γυρίσετε σπίτι”.»

Η ιστορία από την αρχή

Στα 18 της, η Νίκη πήγε στα Γιάννενα για σπουδές, στο Τμήμα Μηχανικών Επιστήμης Υλικών. Παράλληλα, ήρθε σε επαφή με δραστηριότητες, όπως το rafting κι άλλα συναφή. To 2012, ο μπαμπάς της πήρε το καταφύγιο του Σμόλικα, ένα απλό κτίριο, τότε. Η Νίκη δεν κόλλησε αμέσως με το καταφύγιο. Παρείχε όμως τη βοήθειά της, όποτε χρειαζόταν. Όταν πέρασε κάμποσο, συνεχή καιρό στο βουνό, με την φίλη της Γεωργία, άρχισε να βλέπει αλλιώς τα πράγματα. «Μου φαίνονταν εύκολα όλα, γιατί ήταν παρών ο μπαμπάς».

Ο θάνατος του μπαμπά της ήταν μια στιγμή – ορόσημο. «Στο καταφύγιο, γνώρισα τον Μιχάλη, τον σύντροφό μου, ο οποίος από την πρώτη στιγμή ήταν πολύ ενθουσιασμένος να δουλέψουμε μαζί στο βουνό. Η πρώτη χρονιά ήταν η πιο δύσκολη, δεν ξέραμε τίποτα. Ευτυχώς, ο Μιχάλης ήταν πιο αισιόδοξος. Ήταν σίγουρος ότι αργά ή γρήγορα θα μαθαίναμε».

Πέντε χρόνια τώρα, στο ορειβατικό καταφύγιο του Σμόλικα, οι δύο αυτοί άνθρωποι φτιάχνουν τα πάντα. Ο κόσμος, που φτάνει ως εκεί, είναι πολύς. Το μέρος περιλαμβάνει λιτές κατασκευές για να μένουν οι περιπατητές, με την Νίκη και τον Μιχάλη να περνούν εφτά μήνες τον χρόνο, δουλεύοντας ασταμάτητα. «Στην ουσία, ο χρόνος μας στο βουνό είναι πολύ περισσότερος. Το εγχείρημα θέλει διαρκή συντήρηση: συντήρηση των υδραυλικών, κοπή ξύλων, καθαριότητα. Πρέπει να είσαι αυστηρός με το πρόγραμμα για να μη γίνονται λάθη. Όσο για μένα, είναι στο dna μου. Τον μπαμπά μου τον λάτρευα, τα ερεθίσματα που έχω είναι άπειρα. Μου δίνει χαρά το καταφύγιο. Είναι μέρες που ξυπνώ και λέω θα φτιάξω μια βρύση. Εννοείται ότι και καταπονούμαστε. Ο χειμώνας στην Πίνδο έχει πολλά χιόνια, τα χωριά ερημώνουν. Το καταφύγιο το κλείνουμε κάθε Νοέμβριο, γιατί δεν είναι δυνατή η πρόσβαση με αμάξι, εξαιτίας των καιρικών συνθηκών. Μαζεύουμε τον έξω χώρο, αδειάζουμε τα νερά. Κάποια Σαββατοκύριακα του χειμώνα, ανεβοκατεβαίνουμε με το έλκηθρο, κάνοντας –ανάλογα με το χιόνι- από μιάμιση ώρα έως τρεις ώρες. Επίσης, ασχολούμαστε με λειτουργικά πράγματα, όπως είναι η μελλοντική επέκταση του κτιρίου, η απόκτηση γνώσεων γύρω από θέματα επιβίωσης στο βουνό κτλ».

Την ομορφιά του βουνού τη συμπληρώνει η υπέροχη, άγρια ζωή. Αρκούδες, λύκοι, αγριογούρουνα, ζαρκάδια, αλεπούδες. «Είναι ευτυχία αυτά τα ζώα. Δεν κάνουν κακό. Δεν επιτίθενται. Υπό κάποιες συνθήκες, είναι επικίνδυνη η παρουσία τους, στα χωριά κυρίως».

Μια νέα γυναίκα, που άφησε τη ζωή στην πόλη και δηλώνει χαρούμενη με αυτά που έχει. Που βλέπει το είδωλό της να καθρεφτίζεται στην Δρακόλιμνη του Σμόλικα, χωρίς να της λείπει τίποτα. «Έχουμε τη φωτιά μας, κάνουμε τόσες χειρωνακτικές εργασίες. Φέτος, είναι η πρώτη χρονιά που δε μου έλειψε τίποτα. Ακόμη κι όταν είναι ψάξω κάτι να αγοράσω, πάλι τσεκούρια κοιτάζω».

Κάποιοι πάνε κι έρχονται, κάνουν χιλιόμετρα, κι όλα γύρω τους παραμένουν ίδια, λέει ο Διονύσης Χαριτόπουλος. Κάποιοι άλλοι αγαπούν τη ζωή και είναι απολύτως παρόντες, λέω εγώ.

*Το ορειβατικό καταφύγιο Σμόλικα είναι ένα πέτρινο κτίσμα σε υψόμετρο 1750μ, στους πρόποδες του όρους Σμόλικα, στο χωριό Παλαιοσέλι, όπου ξεκινάει και πεζοπορική διαδρομή για την δρακόλιμνη και την κορυφή του βουνού. Το κτίριο είναι διώροφο, πέτρινο, ασφαλές, σύγχρονο σε παροχές και περιβάλλεται από δάσος κωνοφόρων (πεύκων – ρόμπολων – κέδρων). Υδρεύεται με άριστης ποιότητας νερό της ομώνυμης πηγής “Λα Νάνε” και δύναται να φιλοξενήσει 24 άτομα.