Ο Πάμπλο είχε αντιληφθεί την ασθένεια, ήταν όμως διακριτικός. Ένιωσε στο πετσί του την ημέρα του τέλους κι έκτοτε προσπαθεί, δίνει μάχη σχεδόν, να αποδεχθεί την απουσία. Στον ασθενή φίλο του, για μήνες, χάριζε πορτοκάλια. «Χραπ», τα γράπωνε με τα δόντια του και τα πρόσφερε ακέραια. Ακόμη και τα άνθη τους. Ένα κάθε μέρα, εκεί που ο ανθρωπένιος φίλος του έπινε τον καφέ του. Δεν παραπονιόταν για βόλτα, όπως συνήθως. Κοιμόταν και στον πίσω κηπάκο για να τον προστατεύει. Αλλά έβγαζε και κάτι κραυγές σαν δημοτικό τραγούδι, σε κάθε «αχ» πόνου, ανημπόριας και τερματισμού.

Ένα βράδυ, σε μια παρατεταμένη σιωπή, ο Πάμπλο προσπαθούσε να «διαβάσει χείλη» ή «να μπει στο μυαλό τους». Μάταιο. Έριξε, τότε, μια ματιά στις ιατρικές εξετάσεις. Ναι, στάθηκε για ώρα, πάνω στα ψυχρά χαρτιά. Μετά, χάθηκε στα δέντρα.

Το σκυλί καταλαβαίνει.
Το ξέρω.
Το σκυλί θα αρρωστήσει.
Όχι, θα ζήσει. Θα φανεί δυνατό. Θα σας προστατεύει.
Μη. Σε παρακαλώ.

Και ήρθε η άνοιξη. Και ο Πάμπλο φάνηκε δυνατός. Τουλάχιστον, έτσι έδειχνε μπροστά στους άλλους. Συνέχισε, παρόλα αυτά, να φέρνει, κάθε πρωί, πορτοκάλια, άγουρα και κάποιες φορές άνυδρα- και να τα αφήνει στην άδεια καρέκλα. Ή να παρατηρεί την κούπα, που δεν γέμιζε με καφέ. Αλλά και το μπαστούνι, που ξέμεινε πίσω από την πόρτα. Και δεν ήθελε με τίποτα να ακούει φυσαρμόνικα. Ακόμη δεν θέλει.

Μόνο μια μέρα ξέσπασε. Όταν περπάτησε τη διαδρομή προς το Πανεπιστήμιο και στάθηκε έξω από το τζάμι του γραφείου. Άδειο. Μόνο λίγα «σάπια» πορτοκάλια σε ένα βαθύ, κεραμικό πιάτο.

Από εδώ και πέρα τίποτε δεν θα είναι το ίδιο, «είπε».

Αυτή ήταν μια ιστορία αληθινή, με αφορμή την 26η Αυγούστου, που έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα Σκύλου.

Φέτος, δημοσίευσε ταυτόχρονα στα αγγλικά και τα ισπανικά το βιβλίο της με τίτλο «Perla, The Mighty Dog» ή «Perla, la súper perrita». Είναι μια ιστορία για τη φιλία ενός αγοριού και του σκύλου του Πέρλα.

Η Allende εμπνεύστηκε από έναν συχνό επισκέπτη, την τρίχρονη γειτόνισσα Καμίλα, η οποία πάντα αναζητά μια καλή ιστορία. Και επίσης από τον σκύλο της Πέρλα, το κατοικίδιό της εδώ και περίπου 9 χρόνια που της έχει μάθει την αξία της καλής παρέας και της αγάπης. Είναι η Πέρλα που σώζει τον κύριο χαρακτήρα αυτής της ιστορίας, τον Νίκο Ρίκο, ένα αγόρι που μαθαίνει πώς να υπερασπίζεται τον εαυτό του χάρη στο κατοικίδιό του. Η Πέρλα έχει δύο υπερδυνάμεις: «να κάνει τους ανθρώπους να την αγαπούν και να βρυχάται σαν λιοντάρι».

Οι μανιώδεις αναγνώστες της Allende περιμένουν πάντα μια σπίθα φαντασίας στα κείμενά της, αλλά είπε ότι αυτό είναι μια εξαίρεση: Είναι μια πραγματική ιστορία και έχει δει τις υπερδυνάμεις της Πέρλα. Αλλά είναι δύσκολο να μην νιώσει κάποιο στοιχείο μαγείας στη γραφή της. Η συγγραφέας είπε ακόμα ότι η Πέρλα «της είπε την ιστορία στη γλώσσα της» και απλώς τη μετέφρασε.

Μέσω της Perla, η Allende θέλει τα παιδιά να ξέρουν ότι μπορούν να αμυνθούν από τους καθημερινούς νταήδες. Μία από τις προθέσεις της για το βιβλίο ήταν να βάλει στο τραπέζι τον εκφοβισμό ως συζήτηση. Είναι μια συζήτηση που περιλαμβάνει παιδιά, είπε, αλλά «τα παιδιά συνήθως δεν μιλούν γι’ αυτό». Ελπίζει ότι με αυτόν τον τρόπο, οι γονείς και οι δάσκαλοι μπορούν να αρχίσουν να ρωτούν τα παιδιά εάν έχουν περάσει ποτέ κάτι τέτοιο ή αν το περνούν αυτή τη στιγμή. «Τα παιδιά από οποιαδήποτε εθνικότητα μπορεί να υποφέρουν από εκφοβισμό και έχουν επίσης έναν σκύλο που αγαπούν και εμπιστεύονται, ή μια γάτα ή οποιοδήποτε ζώο», είπε. «Η ιδέα είναι να μάθουμε την ενσυναίσθηση από τα ζώα, να ανοίξουμε τις καρδιές μας. Η σχέση μεταξύ ενός παιδιού και ενός κατοικίδιου είναι εξαιρετική και νομίζω ότι διαρκεί μια ζωή».

Η σπουδαία συγγραφέας αναγνωρίζει ότι η δημιουργία μιας συνήθειας ανάγνωσης στο σπίτι είναι δύσκολη, όμως η ισορροπία μεταξύ εργασίας και ζωής και οι μικρές στιγμές μπορούν να δείξουν στα παιδιά ότι το διάβασμα είναι πράξη αγάπης «Καθίστε τα στην αγκαλιά σας και δείξτε τους το βιβλίο, τις ζωγραφιές, ώστε τα παιδιά να συσχετίσουν την ανάγνωση με προσοχή και στοργή».

Το παραμύθι θα κυκλοφορήσει στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Ψυχογιός με τίτλο «Πέρλα, η Ατρόμητη Σκυλίτσα!».

Πηγή: NENC

Αυτή η εξάπλωση των σπόρων δείχνει στην πραγματικότητα πως κάποια φυτά εξελίχθηκαν και αναπαράχθηκαν και είναι το κλειδί για τη διατήρηση μιας βιοποικιλότητας και ενός εγγενούς οικοσυστήματος.

«Ενδιαφερόμαστε πραγματικά για τις διαδικασίες επαναφοράς, αλλά συχνά περιλαμβάνουν την επανεισαγωγή μεγάλων φυτοφάγων όπως οι βίσονες ή τα άγρια ​​άλογα», δήλωσε ο διευθυντής Dylan Walker από το Railway Land Wildlife Trust που οργάνωσε το έργο το 2019.

«Σε ένα μικρότερο αστικό φυσικό καταφύγιο είναι πραγματικά δύσκολο να κάνεις αυτά τα πράγματα. Έτσι, για να αναπαραγάγουμε την επίδραση που έχουν αυτά τα ζώα στο οικοσύστημα, στοχεύσαμε να χρησιμοποιήσουμε τον τεράστιο αριθμό περιπατητών σκύλων που επισκέπτονται το φυσικό καταφύγιο καθημερινά».

Οι σακούλες είναι γεμάτες με μια ποικιλία από σπόρους φυτών αναμεμειγμένους με άμμο. Αυτό επιτρέπει στον σπόρο να απλώνεται για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα σε μεγαλύτερες αποστάσεις, ενώ παρέχει επίσης ένα χρήσιμο σημάδι παρακολούθησης για να ενημερώνει τους υπαλλήλους του Trust πού περπατούν οι σκύλοι.

«Εγγράφτηκα γιατί μου φάνηκε τόσο καλό. Μου ζητήθηκε να βάλω ένα λουρί στο σοκολατένιο σπάνιελ μου που ονομάζεται Bertie και εκείνος έτρεξε τριγύρω απλώνοντας σπόρους όπως έκαναν οι λύκοι πριν από πολλά χρόνια», είπε στο Guardian η Cressida Murray, μια περιπατήτρια σκύλων που χρησιμοποιεί τακτικά το φυσικό καταφύγιο.

Οι λύκοι διώχθηκαν μέχρι εξαφάνισης στην Αγγλία ήδη από τη βασιλεία του Ερρίκου Ζ’, ο οποίος βασίλεψε στο δεύτερο τρίτο του 15ου αιώνα.

«Ένα έργο που βασίζεται στην κοινότητα, όχι μόνο βοηθά να εμπλακούν και να ενημερωθούν οι άνθρωποι για τις οικολογικές επιπτώσεις της άγριας ζωής, αλλά επίσης μας επιτρέπει να κάνουμε την άγρια ​​ζωή και το περιβάλλον μας πλουσιότερο στη διαδικασία», δήλωσε ο Walker.

Περισσότερες πληροφορίες για το έργο της οργάνωσης, εδώ.

Πηγή: Good News Network