Παράλληλα, ο Αλμοδόβαρ καλεί τον Ισπανό πρωθυπουργό να πείσει και τους υπόλοιπους ευρωπαίους συμμάχους να ακολουθήσουν το ίδιο παράδειγμα και να ενώσουν τη φωνή τους ενάντια σε αυτές τις πράξεις. Με αυτόν τον τρόπο, ο βραβευμένος σκηνοθέτης συμμετέχει στην εκστρατεία «Artistas con Palestina», στην οποία έχουν ήδη προσχωρήσει προσωπικότητες όπως οι Luis Tosar, Joaquín Reyes, Marta Nieto, Sara Sálamo, Omar Ayuso, Nerea Barros, Adriana Ugarte, Juan Diego Botto, Luis Zahera, Carlos Bardem και Miguel Ríos. Όλοι οι συμμετέχοντες δημοσιεύουν παρόμοια βίντεο.

Εκστρατεία #AccionesYa και κάλεσμα συμμετοχής

Με σοβαρή έκφραση και διαβάζοντας εμφανώς το μήνυμά του σε σύντομο βίντεο, ο σκηνοθέτης των «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης» δημοσιοποίησε τη δήλωσή του στο πλαίσιο της καμπάνιας #AccionesYa. Η πρωτοβουλία αυτή ξεκίνησε από τον ίδιο τον Αλμοδόβαρ, με στόχο οι πολίτες να κάνουν ερωτήσεις ή αιτήματα για τον τερματισμό της γενοκτονίας και να εκφράσουν δημόσια την αντίθεσή τους.

Ο Αλμοδόβαρ ενθάρρυνε τον κόσμο να συμμετάσχει: «Αν έχεις κι εσύ μια ερώτηση ή αίτημα, τράβηξε ένα βίντεο, χρησιμοποίησε το hashtag #AccionesYa και κάνε tag το @artistasconpalestina».

Συνεχής δράση υπέρ της ειρήνης στη Γάζα

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο διάσημος σκηνοθέτης παίρνει θέση για το συγκεκριμένο ζήτημα. Τον Ιούνιο, ήταν ένας από τους 1.700 ανθρώπους της ισπανικής κουλτούρας που υπέγραψαν έκκληση για ειρήνη στη Γάζα. Το κείμενο ζητούσε «άμεσο τερματισμό της σφαγής στη Γάζα» καθώς και «ενεργό εμπάργκο όπλων στο Ισραήλ».

Η ανακοίνωση ανέφερε: «Ο άμαχος πληθυσμός βομβαρδίζεται στη Γάζα, δεκάδες χιλιάδες παιδιά σκοτώνονται, ακρωτηριάζονται ή τραυματίζονται ψυχικά ανεπανόρθωτα. Ασθενοφόρα, νοσοκομεία, σχολεία και καταφύγια έχουν μετατραπεί σε στρατιωτικούς στόχους. Δημοσιογράφοι, ανθρωπιστικοί εργαζόμενοι και υγειονομικό προσωπικό δολοφονούνται, ενώ η πρόσβαση στην ανθρωπιστική βοήθεια εμποδίζεται συστηματικά – συχνά με τη βία – οδηγώντας τον πληθυσμό στην πείνα και την έλλειψη ιατρικής φροντίδας».

Στους υπογράφοντες συγκαταλέγονται οι Almudena Carracedo, Carlos Bardem, Fernando León, Montxo Armendáriz, Puy Oria, Patricia de Muns, Fernando Colomo, Fernando Méndez-Leite, Felipe Vega, Pepe Viyuela, María Barranco, Ana Wagener, Javier Fesser, Juanjo Puigcorbé, Cristina Andreu, Lola Marceli, Nieves de Medina, Pepón Nieto, Lola Salvador, Cecilia Bartolomé, Elena Manrique, Vicky Peña, Iñaki Gabilondo, Sandra Sabatés, Julio Ruiz, Carlos del Amor, Berna G. Harbour, Paul Preston, Juan Gómez Jurado, Marwán, Conchi Cascajosa, Rosa Montero, Juan Luis Cano και ο ίδιος ο Αλμοδόβαρ.

Πηγή: EL PAÍS

«Ο βράχος μου, κάθε θραύσμα του, μου δείχνει τον κόσμο μου,
και ο αγώνας προς την κορυφή είναι το μόνο όριο»

Ο «Sisyphus – flesh and earth» είναι μια εικαστική παράσταση με στοιχεία σωματικού και τελετουργικού θεάτρου, βασισμένη στον διαχρονικό μύθο. Ο θεατής γίνεται μάρτυρας ενός τραγικού ήρωα και συνταξιδιώτης στο βίωμά του: την προσπάθεια, την ελπίδα, τον πόνο. Και κάπου εκεί, αρχίζει να αναρωτιέται — παρακολουθεί έναν μύθο ή… τον ίδιο του τον εαυτό;

Συντελεστές

Σκηνοθέτης: Donald Kitt
Σύλληψη, ερμηνεία: Φάνης Κατέχος
Μουσική σύνθεση, Σαξόφωνο, Live electronics: Τάσος Φωτίου
Σύμβουλος δραματουργίας: Κατερίνα Διακομοπούλου
Κοστούμια και βοηθός σκηνοθέτη: Ίρις Τσαγρή
Φωτογραφίες: Γιάννης Πουλημένος
Σχεδιασμός αφίσας: Λήδα Μανωλάκη
Video: Tal Mor
Make-up artist: Εμμανουέλα Κατέχου
Επικοινωνία: Γιώτα Δημητριάδη
Παραγωγή: Fabrica Athens-Πολυδραστική Ομάδα Τέχνης

Πληροφορίες

Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου στις 21:00
Θέατρο Ρεκτιφιέ Κωνσταντινουπόλεως 119, Γκάζι (6’ λεπτά από το μετρό του Κεραμεικού)
Εισιτήρια: 10 ευρώ (γενική είσοδος), 8 ευρώ (μειωμένο)

Προπώληση εδώ

Οι υπόλοιπες εννέα ταινίες του έχουν αποκτήσει cult status, όπως και ο ίδιος για πολλούς σινεφίλ. Δεν είναι λοιπόν παράξενο που συχνά τον ρωτούν ποια θεωρεί την καλύτερη της φιλμογραφίας του. Πλέον, ο ίδιος δίνει την απάντηση.

Ανάμεσα στις εννέα δημιουργίες του, ο Ταραντίνο επέλεξε το «Malditos Bastardos» (2009) ως αριστούργημά του: «Είναι η καλύτερη ταινία που έχω κάνει», δήλωσε την περασμένη Παρασκευή στο podcast The Church of Tarantino, που ειδικεύεται στο έργο του.

Όπως έχει πει και παλαιότερα, η αγαπημένη του ταινία είναι το «Ένας Ήταν Μια Φορά στο Χόλιγουντ» (2019), αλλά διευκρινίζει πως το «Kill Bill» (2003/2004) είναι η πιο «Quentin» ταινία που έχει δημιουργήσει: «Κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να την κάνει. Όλα τα στοιχεία της είναι τόσο χαρακτηριστικά δικά μου, με τα πλοκάμια και το αιματοβαμμένο ύφασμα. Όλα προέρχονται από τη φαντασία μου, την ταυτότητά μου, τις αγάπες και τις εμμονές μου. Πιστεύω πως το Kill Bill είναι η ταινία για την οποία γεννήθηκα».

Τα καλύτερα σενάρια και οι αγαπημένοι χαρακτήρες

Στη δίωρη συζήτηση, ο Ταραντίνο αναφέρεται εκτενώς στα σενάριά του. «Το Malditos Bastardos είναι το καλύτερό μου σενάριο, με το Ένας Ήταν Μια Φορά στο Χόλιγουντ να ακολουθεί πολύ κοντά». Αν και θεωρεί εξαιρετικό το σενάριο του Kill Bill, αυτό που ξεχωρίζει στις δύο πρώτες ταινίες είναι κυρίως η σκηνοθεσία τους. «Είναι η πιο φαντασμαγορική μου δουλειά ως σκηνοθέτης και έτσι έπρεπε να είναι», εξηγεί ο δημιουργός που έχει κερδίσει δύο φορές Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου – για τα «Pulp Fiction» (1994) και «Django Unchained» (2012) – που όμως δεν βρίσκονται στο δικό του top 3.

Σε αυτή τη θεματική ενότητα του podcast, ο Ταραντίνο επιλέγει ως πιο διασκεδαστικό χαρακτήρα τη 17χρονη σωματοφύλακα Gogo Yubari από το Kill Bill. «Είμαι πολύ περήφανος για αυτήν. Θα μπορούσες να φτιάχνεις anime μια ζωή και να μην σου ερχόταν ποτέ ένας χαρακτήρας σαν τη Gogo — κι εγώ τον δημιούργησα με την πρώτη προσπάθεια», θυμάται.

Όταν οι παρουσιαστές τον ρωτούν για το πιο «κινηματογραφικό» πλάνο της καριέρας του, εκείνος ξεχωρίζει δύο σκηνές: τη «μάχη» στους Μισητούς Οκτώ (2015) ή τις μάχες της Gogo. Εκτός των ταινιών του, λατρεύει τη σκηνή της τελικής ανταλλαγής πυροβολισμών στο «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος».

Μουσική επένδυση και σκηνοθετική τελειότητα

Όσον αφορά στη μουσική επένδυση, αν πρέπει να ακούγεται μαζί με την ταινία, ξεχωρίζει αυτήν του Ένας Ήταν Μια Φορά στο Χόλιγουντ λόγω των τραγουδιών που παίζουν διαρκώς από το ραδιόφωνο — τα οποία θεωρεί ανώτερα ακόμη κι από τα πρωτότυπα κομμάτια. Αν όμως ακούσει κάποιος μόνο το soundtrack χωρίς εικόνα, προτιμά εκείνο του Death Proof (2007): «Θα μπορούσα να ακούσω αυτά τα οκτώ μεγάλα τραγούδια πολλές φορές».

Για τον ίδιο, οι Μισητοί Οκτώ αποτελούν ό,τι καλύτερο έχει κάνει ως σκηνοθέτης: «Επειδή δεν έπρεπε να τα εφεύρω όπως στο Kill Bill. Είναι ίσως το καλύτερό μου υλικό ως σκηνοθέτης — δηλαδή έχοντας ένα γραμμένο και σταθερό προϊόν. Αλλά όχι καλύτερο από το Ένας Ήταν Μια Φορά στο Χόλιγουντ». Η σκηνή που θεωρεί ότι έχει σκηνοθετήσει καλύτερα είναι όταν ο Cliff Booth – ο χαρακτήρας που χάρισε στον Brad Pitt το Όσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου – φτάνει στο ράντσο Spahn. «Αν και δεν μπορείς να τη δεις ξανά με τον ίδιο τρόπο γιατί ξέρεις πλέον το τέλος, την πρώτη φορά λειτουργεί άψογα. Η σκηνή στην ταβέρνα των Malditos Bastardos επίσης συγκαταλέγεται στις κορυφαίες», συμπληρώνει.

Γιατί εγκατέλειψε το The Movie Critic

Ένα άλλο σημείο ενδιαφέροντος ήταν γιατί αποφάσισε να εγκαταλείψει το πρότζεκτ The Movie Critic. Ο Ταραντίνο εξηγεί πως αν και ήταν πολύ ευχαριστημένος με όσα είχε γράψει αρχικά ως σειρά οκτώ επεισοδίων — που στη συνέχεια μετατράπηκε σε κινηματογραφικό σενάριο — δεν ένιωθε τον ίδιο ενθουσιασμό κατά την προπαραγωγή. Παρότι δηλώνει ότι λατρεύει πραγματικά την ιδέα, παραδέχεται πως ήταν μια πρόκληση: «Μπορώ να μετατρέψω το πιο βαρετό επάγγελμα στον κόσμο σε ενδιαφέρουσα ταινία; Όλοι οι τίτλοι των ταινιών μου υπόσχονται πολλά, εκτός από το The Movie Critic». Και προσθέτει: «Ποιος θέλει να δει σειρά για έναν κριτικό κινηματογράφου; Αν πραγματικά καταφέρω να κάνω μια ενδιαφέρουσα ταινία ή σειρά για κάποιον που βλέπει ταινίες, θα είναι άθλος». Αυτή τη στιγμή κάνει ένα διάλειμμα από τον κινηματογράφο για να ασχοληθεί με το θέατρο, όπως είχε αναφέρει η Deadline τον Ιανουάριο.

Ο Ταραντίνο αποκαλύπτει επίσης ότι απέρριψε τη σκηνοθεσία της συνέχειας του Ένας Ήταν Μια Φορά στο Χόλιγουντ («Οι Περιπέτειες του Cliff Booth») επειδή δεν ήθελε η τελευταία του ταινία να σχετίζεται με ήδη γνωστά μονοπάτια. «Στην τελευταία μου ταινία πρέπει να επιστρέψω στη φάση όπου δεν ξέρω τι κάνω. Πρέπει να μπω σε άγνωστα νερά». Παράλληλα εκφράζει τον θαυμασμό του για τον David Fincher, ο οποίος τελικά θα αναλάβει τη σκηνοθεσία της συνέχειας — κάτι που κατά τον Ταραντίνο δείχνει πόσο σοβαρά αντιμετωπίζει η Netflix, που αγόρασε τα δικαιώματα του σεναρίου, αυτό το πρότζεκτ. «Πιστεύω πως εγώ κι ο David Fincher είμαστε οι δύο καλύτεροι σκηνοθέτες — οπότε αν θέλει να διασκευάσει έργο μου σημαίνει πολλά για μένα». Ο Ταραντίνο παραμένει σεναριογράφος και παραγωγός κι επισημαίνει ότι θα είναι διαθέσιμος αν χρειαστεί κατά την παραγωγή.

Λάθη αρχαρίων στα πρώτα βήματα

Δεν λείπουν ωστόσο και οι παραδοχές λαθών από τον ιστορικό κινηματογραφιστή. Αποκαλύπτει ότι έκανε αρκετές λάθος εκτιμήσεις στην πορεία του: «Με ενοχλούν κάποια πλάνα στα Reservoir Dogs (1992) και Pulp Fiction γιατί τότε δεν ήξερα τι έκανα – υπάρχουν πολλά λάθη αρχαρίου γι’ αυτό». Δεν θεωρεί ότι πρόκειται για κακές ταινίες — τις αγαπά όπως λέει — αλλά τότε ήταν πρωτάρης ενώ τώρα νιώθει επαγγελματίας: «Σε κάποια πλάνα φαίνεται συνεργείο ή υπάρχει ένα X εκεί όπου έπρεπε να σταθούν οι ηθοποιοί. Τότε δεν ξέρεις τι κάνεις πραγματικά. Θέλει δύο ταινίες για να μάθεις πώς γίνεται σωστά», εκμυστηρεύεται.

Πηγή: EL PAÍS

«Δεν υπάρχει λόγος για τον οποίο ένας άνθρωπος δεν μπορεί να βελτιωθεί με την ηλικία», είπε ο Eastwood. «Και έχω πολύ περισσότερη εμπειρία σήμερα. Σίγουρα, υπάρχουν σκηνοθέτες που χάνουν την επαφή τους μεγαλώνοντας, αλλά εγώ δεν είμαι ένας από αυτούς».

Όταν ρωτήθηκε για την τρέχουσα κατάσταση του κινηματογράφου, ο σκηνοθέτης του «Οι ασυγχώρητοι» είπε ότι του έλειψαν οι μέρες που οι κινηματογράφοι δεν ήταν υπερφορτωμένοι με ριμέικ, συνέχειες και διασκευές ταινιών. «Λαχταρώ τις παλιές καλές μέρες που οι σεναριογράφοι έγραφαν ταινίες όπως η «Καζαμπλάνκα» σε μικρά μπανγκαλόου στο οικόπεδο των στούντιο. Όταν όλοι είχαν μια νέα ιδέα», είπε. «Ζούμε σε μια εποχή ριμέικ και franchise. Έχω γυρίσει σίκουελ τρεις φορές, αλλά δεν με ενδιέφερε αυτό εδώ και πολύ καιρό. Η φιλοσοφία μου είναι: κάνε κάτι καινούργιο ή μείνε σπίτι».

Ο Eastwood συνέχισε λέγοντας ότι η ανατροφή του στο «παλιό σύστημα» του Χόλιγουντ τον ανάγκασε να εξελίσσεται συνεχώς ως καλλιτέχνης και να είναι σε εγρήγορση για την επόμενη σπουδαία κινηματογραφική ιδέα.

«Ως ηθοποιός, ήμουν με συμβόλαιο με ένα στούντιο, ήμουν στο παλιό σύστημα και έτσι αναγκαζόμουν να μαθαίνω κάτι καινούργιο κάθε χρόνο», εξήγησε ο Eastwood. «Και γι’ αυτό θα δουλεύω όσο μπορώ ακόμα να μάθω κάτι ή μέχρι να γίνω πραγματικά άφραγκος».

Πηγή: Variety

H Weirdwave συγχαίρει τον σπουδαίο ιρανό δημιουργό Τζαφάρ Παναχί, ο οποίος χθες βράδυ, στην τελετή απονομής των βραβείων του 78ου Φεστιβάλ των Καννών, απέσπασε την κορυφαία διάκριση του Φεστιβάλ, τον Χρυσό Φοίνικα, για την ταινία του Ένα απλό ατύχημα. Η ταινία θα διανεμηθεί στην Ελλάδα από την Weirdwave.

Ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς στην ιστορία του ιρανικού κινηματογράφου, ο Τζαφάρ Παναχί, δεν είναι γνωστός μόνο για το έργο του, αλλά και για τις διώξεις που έχει υποστεί στη χώρα του απο το καθεστώς. Ο Τζαφάρ Παναχί είναι ο δεύτερος Ιρανός που κερδίζει τον Χρυσό Φοίνικα, μετά τον Αμπάς Κιαροστάμι το 1997 για τη Γεύση του κερασιού. Ταυτόχρονα, μετά τη νίκη του αυτή, συγκαταλέγεται πλέον στους λιγοστούςδημιουργούς που έχουν κερδίσει και τα τρία μεγάλα βραβεία στα τρία μεγαλύτερα φεστιβάλ του κόσμου: Εκτός από το φετινό Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες, έχει κερδίσει το 2015 τη Χρυσή Αρκτο στο Βερολίνο για το Taxi και το Χρυσό Λέοντα το 2000 στη Βενετία για τον Κύκλο.

Η βράβευση του 64χρονου σκηνοθέτη στις Κάννες, επιβεβαιώνοντας τις προβλέψεις,ήταν «και πολιτική, αλλά και απόφαση καρδιάς» όπως δήλωσε η Πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής Ζιλιέτ Μπινός, και η συγκίνηση υπήρξε μεγάλη όταν παρέλαβε το Χρυσό Φοίνικα από την ηθοποιό, με 2500 ανθρώπους να τον χειροκροτούν όρθιοι. «Είναι δύσκολο να μιλήσω», είπε. «Πριν πω οτιδήποτε να ευχαριστήσω την οικογένεια που ήταν κοντά μου. Και μετά όλο το συνεργείο που με ακολούθησε για να κάνουμε το φιλμ μαζί. Πιστεύω ότι είναι η πιο κατάλληλη στιγμή να ζητήσω κάτι από όλους τους Ιρανούς – που βρίσκονται στη χώρα ή έχουν καταφύγει κάπου αλλού στον κόσμο: να αφήσουμε τις διαφορές μας και να ελευθερώσουμε τη χώρα μας. Να μην αφήσουμε κανένα να μας πει τι πρέπει να κάνουμε, τι πρέπει να λέμε. Το σινεμά είναι μια κοινότητα. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να μας πει τι μπορούμε να κάνουμε και τι όχι».

Από τη φυλακή στην Κρουαζέτ

Ο Τζαφάρ Παναχί, που ασκεί εδώ και πολλά χρόνια κριτική στο θεοκρατικό Ιράν, έχει υποστεί αμέτρητες διώξεις από την κυβέρνηση της χώρας του: έχει φυλακιστεί δύο φορές, έχει κάνει απεργία πείνας, έχει αναγκαστεί να πουλήσει το σπίτι του για να πληρώσει την εγγύηση, επί χρόνια δεν του επιτρεπόταν να ταξιδέψει και βρισκόταν σε κατ’ οίκον περιορισμό, ενώτου έχει απαγορευτεί να γυρίζει ταινίες, καθώς αυτές θεωρούνται προπαγάνδα εναντίον του καθεστώτος. Ουδέποτε πτοήθηκε. Μάλιστα, το 2011, η ταινία του «This Is Not a Film» προβλήθηκε στις Κάννες αφού βγήκε λαθραία από το Ιράν σε ένα USB κρυμμένο μέσα σε ένα κέικ.

Το αλληγορικό δράμα «Ένα απλό ατύχημα», που του χάρισε χθες τον Χρυσό Φοίνικα, γυρίστηκε κρυφά από το καθεστώς (πολλές ηθοποιοί μάλιστα εμφανίζονται με ακάλυπτο το κεφάλι τους). Σε αυτό, καταγγέλλει με έμμεσο τρόπο, τους μηχανισμούς καταπίεσης. Μετά από ένα ατύχημα με αυτοκίνητο, ένας άντρας αντιλαμβάνεται ότι δίπλα του στέκεται ο βασανιστής του από το μακρινό παρελθόν και τον απαγάγει… Η πλοκή αυτή δίνει την ευκαιρία στον Τζαφάρ Παναχί να μιλήσει με δεξιοτεχνικό τρόπο, οξυδέρκεια, χιούμορ και συγκίνηση για μερικά καυτά και πανανθρώπινα ζητήματα, όπως η εκδίκηση, η αυθαίρετη απονομή δικαιοσύνης, η συγχώρεση κι η αγάπη για τον συνάνθρωπο. Η ταινία, με στοιχεία σουρεαλιστικής μαύρης κωμωδίας αλλά και πολιτικού θρίλερ,χαρακτηρίστηκε ως ένα «μπεκετικό αριστούργημα» και μια «πράξη αντίστασης» γεμάτη ανθρωπιά -λιτή και συνταρακτική ταυτόχρονα.

Ο Παναχί, που έχει συλληφθεί πολλές φορές με αφορμή τις ταινίες του, κατάφερε να βρεθεί στις Κάννες, για πρώτη φορά έπειτα από πολλά χρόνια.

Έγραψαν για την ταινία:

FLIX.GR –Μανώλης Κρανάκης

«Οχι, δεν είναι ένα απλό ατύχημα. Είναι μία μεγάλη στιγμή κινηματογραφικά, πολιτικά, κοινωνικά και για την Ιστορία του Φεστιβάλ και για το ιστορικό πλαίσιο του κόσμου μας η θριαμβευτική επιστροφή ενός σκηνοθέτη κατατρεγμένου από το καθεστώς της χώρας του με μία ταινία που μιλά ηχηρά για τον φασισμό και τις συνέπειές του». «Ο Τζαφάρ Παναχί δεν χαρίζεται, αφού στην ίσως πιο πολιτική ταινία της καριέρας του, δεν ξεχνά λεπτό πως βρίσκεται απέναντι σε ένα τέρας που θα στοιχειώνει για πάντα τις μέρες και τις νύχτες του ίδιου και όσων έζησαν, ζουν και θα ζήσουν την καταπίεση του (κάθε) καθεστώτος. Γνωρίζει όμως πως σε ένα κόσμο μισαλλοδοξίας και απελπισίας υπάρχει μόνο ένα όπλο και αυτό είναι να συγκρατήσεις οτιδήποτε απομένει από την ανθρωπιά σου».

INDIEWIRE – David Ehrlich

«Ο Τζαφάρ Παναχί επιστρέφει με ένα θρίλερ που σου κόβει την ανάσα. Αντλώντας από τις πολύ διαφορετικές εμπειρίες του στη φυλακή παραδίδει ένα ωμό και καυστικό ηθικό θρίλερ. Ενα κράμα από τοLady Vengeance του Παρκ Τσαν-γουκ καιτο Taxi Teheran του ίδιου του Παναχί, με μια δόση από Περιμένοντας τον Γκοντό για ισορροπία».

VARIETY – Peter Debruge

«Ο σκηνοθέτης του Offside επανεμφανίζεται όχι απλώς αμετανόητος, αλλά προσφέροντας ένα ισχυρό ηθικό δίλημμα για όσους το Ιράν έχει αδικήσει.Ο Παναχί δεν είναι πια ο σκηνοθέτης που ήταν, όπως αποκαλύπτεται σε αυτό το δυναμικό πολιτικό θρίλερ. Συνδυάζει τον παραλογισμό του Σάμιουελ Μπέκετ με τις πιο οργισμένες ταινίες εκδίκησης του Ταραντίνο. Ο θυμός του σκηνοθέτη δεν εκπλήσσει, αν και το χιούμορ μπορεί να πιάσει το κοινό απροετοίμαστο.»

THE GUARDIAN – Peter Bradshaw

«Ίσως η πιο συναισθηματικά απροκάλυπτη ταινία του Τζαφάρ Παναχί έως τώρα: μια ταινία για τη βία του κράτους και την εκδίκηση, για τον πόνο της τυραννίας που συνυπάρχει με μια φαινομενική καθημερινή κανονικότητα».

DEAD LINE – Pete Hammond

«Αυτό που ίσως εκπλήξει περισσότερο το κοινό είναι το πόσο χιούμορ έχει καταφέρει να ενσωματώσει στην ταινία του ο σκηνοθέτης – μέχρι τη συγκλονιστική τελική σκηνή της αντιπαράθεσης και μια εικόνα που θα σας στοιχειώσει»

SCREEN – Wendy Ide

«Μια παθιασμένη και ευθεία καταδίκη του καθεστώτος και των ανδρών που εκτελούν τις διαταγές του. Μια θαρραλέα ταινία που αντιμετωπίζει κατά μέτωπο την αδικία και δίνει φωνή στους ανθρώπους- θύματα».

THE WRAP – Steve Pond

«Η ηθική ασάφεια υπήρξε πάντοτε γόνιμο έδαφος για τον σκηνοθέτη. Αυτή η ταινία μοιάζει πιο σκληρή από τις προηγούμενες του Παναχί, και κορυφώνεται με μια οργισμένη αντιπαράθεση καθώς το θύμα είναι δεμένο σε ένα δέντρο –από τις πιο δυνατές στιγμές σε ένα οργισμένο φεστιβάλ. Η εικόνα του σκηνοθέτη να στέκεται όρθιος στη σκηνή μετά από τόση απαγόρευση είναι ακαταμάχητη – και η ταινία απλώς εξαιρετική».

Νωρίτερα αυτό το μήνα, ο Trump χρησιμοποίησε την πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης Truth Social για να εξαπολύσει τον πόλεμο στη διεθνή κινηματογραφική βιομηχανία, αποκαλύπτοντας σχέδια για την επιβολή δασμού 100 τοις εκατό σε ταινίες που γίνονται εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών. Είπε ότι η εγχώρια αγορά πεθαίνει με «πολύ γρήγορο θάνατο» λόγω «μιας συντονισμένης προσπάθειας από άλλα Έθνη και, ως εκ τούτου, μιας απειλής για την Εθνική Ασφάλεια».

Σε συνέντευξη Τύπου στις Κάννες, ο Lee συζήτησε για τον Trump όταν ρωτήθηκε εάν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επηρεάζουν τα αμερικανικά ήθη, δηλώνοντας: «Δεν ξέρω πόσο μπορούμε να μιλήσουμε για τις αμερικανικές αξίες λαμβάνοντας υπόψη ποιος είναι ο πρόεδρος».

Ο σκηνοθέτης εξήγησε στη συνέχεια γιατί ήταν απρόθυμος να συζητήσει εκτενώς για τον Trump, προσθέτοντας: «Η σύζυγός μου είπε: «Spike, πρόσεχε πολύ τι λες!» Αλλά εδώ είναι το θέμα, δεν νομίζω ότι μπορούμε να καταδικάσουμε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οι άνθρωποι λένε το ίδιο πράγμα για τον κινηματογράφο ή οτιδήποτε άλλο. Οπότε δεν πρόκειται να δαιμονοποιήσω τη φόρμα». Ωστόσο, όταν ρωτήθηκε για τους δασμούς, απάντησε ειλικρινά ότι «δεν έχει απάντηση για αυτό», αλλά παραδέχτηκε ότι «ο κόσμος πονάει», προσθέτοντας: «Κανείς δεν δουλεύει. Ο τύπος απλώς είπε ότι ήθελε να βάλει δασμούς σε κάθε ταινία που γυρίστηκε. Δεν ξέρω πώς θα λειτουργήσει».

Στη συνέχεια, ο σκηνοθέτης αποκάλυψε ότι αρχικά σχεδίαζε να γυρίσει το “Highest 2 Lowest” στη Βαλτιμόρη και όχι στη Νέα Υόρκη και μοιράστηκε: «Έτσι, υπάρχουν μερικά πράγματα που δεν μπορείτε να αναπαραγάγετε. Είναι μια ατμόσφαιρα, είναι μια ενέργεια. Επομένως, ήμουν πολύ τυχερός που κατάφερα να γυρίσω ταινίες, ειδικά αυτές που διαδραματίζονται στη Νέα Υόρκη».

Οι δηλώσεις του σκηνοθέτη έρχονται αφού ο συνάδελφό του Wes Anderson είχε πει προηγουμένως για τα σχέδια του Trump στις Κάννες: «Η επιβολή δασμών είναι συναρπαστική καθώς το 100%, δεν το έχω ξανακούσει. Δεν είμαι ειδικός, αλλά ακούγεται σαν να λέει ότι θα πάρει όλα τα χρήματα. Λοιπόν, τι παίρνουμε; Αν καθυστερήσετε και κρατήσετε την ταινία στο τελωνείο, δεν είμαι σίγουρος ότι λειτουργεί έτσι. Πρέπει να μάθω τις επίσημες λεπτομέρειες».

Το Highest 2 Lowest, με πρωταγωνιστές τους A$AP Rocky και Denzel Washington, έλαβε θερμά χειροκροτήματα μετά την πρεμιέρα του στις Κάννες. Θα βγει στους κινηματογράφους στις 22 Αυγούστου 2025.

Πηγή: Far Out Magazine

Ο Jonathan Abrams, ο οποίος έκανε το ντεμπούτο του ως σεναριογράφος ταινίας μεγάλου μήκους με το δικαστικό δράμα του Clint Eastwood “Juror #2” το περασμένο φθινόπωρο, έχει επιλεγεί για να γράψει το σενάριο. Δεν έχουν οριστεί αποφάσεις για κάστινγκ.

Την είδηση ​​αποκάλυψαν οι Michael De Luca και Pam Abdy, οι επικεφαλής της Warner Bros. Pictures Group, σε συνέντευξή τους στο Deadline.

Πέρα από τη σκηνοθεσία του “The Eras Tour”, ο Wrench έχει συχνά περάσει τη γραμμή μεταξύ της κινηματογραφικής και της μουσικής βιομηχανίας, σκηνοθετώντας τα “Laufey’s A Night at the Symphony: Hollywood Bowl” και “A Nonsense Christmas with Sabrina Carpenter”, καθώς και συναυλίες αστεριών όπως οι BTS, Billie Eilish και Lizzo.

Το αρχικό “The Bodyguard” σκηνοθέτησε ο Mick Jackson και είχε ως επίκεντρο έναν πρώην πράκτορα των μυστικών υπηρεσιών, τον οποίο υποδύθηκε ο Kevin Costner, που προσλήφθηκε για να προστατεύσει μια διάσημη τραγουδίστρια, την οποία υποδύθηκε η Whitney Houston. Κέρδισε περισσότερα από 400 εκατομμύρια δολάρια στο παγκόσμιο box office και έχει αυτό που θεωρείται το πιο ευπώλητο κινηματογραφικό soundtrack όλων των εποχών, με αρκετά αυθεντικά τραγούδια από τη Houston να βρίσκονται στην κορυφή των chart.

Το “The Bodyguard” κέρδισε δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ για τα τραγούδια του, “I Have Nothing” και “Run to You”.

Ο Wrench μίλησε με τον Variety για το στυλ του και τη χρήση μακρών λήψεων κατά τη διάρκεια του “Laufey’s A Night at the Symphony: Hollywood Bowl”, λέγοντας: «Δεν νομίζω ότι η δουλειά ενός σκηνοθέτη συναυλιών είναι εκεί για να προσπαθήσει να απεικονίσει κάτι που δεν συνέβη ή να του δώσει μια ενέργεια που δεν υπάρχει. Όταν η μουσική είναι ο βασιλιάς, η μουσική είναι αυτό που ακολουθείς και αφήνεις αυτό το είδος να υπαγορεύει τα πάντα. Αλλά ειλικρινά, η δουλειά μου ήταν αρκετά εύκολη. Είναι μια υπέροχη συναυλία. Όλοι το απόλαυσαν. Εμείς δείξαμε μερικά πλάνα».

Πηγή: Variety / Κεντρική φωτογραφία: Warner Bros

Θα προβληθούν οι δύο μικρού μήκους ταινίες του: Βεράντες (1984) και Θέατρο (1986), η Όλγα Ρομπάρντς (1989) αλλά και το Παρακαλώ, γυναίκες , μην κλαίτε (1992) όπου το σενάριο γράφτηκε από κοινού με τον Σταύρο Τσιώλη. Τη βραδιά θα πλαισιώσουν φίλοι και συνεργάτες αυτού του εξαιρετικά σημαντικού διανοούμενου για την Ελλάδα που έφυγε τόσο πρόωρα από τη ζωή μόλις στα 37 του χρόνια.

Την εκδήλωση θα προλογίσουν τρεις πολύ στενοί φίλοι του Χρήστου Βακαλόπουλου που συνεργάστηκαν μαζί του στα πιο δημιουργικά του χρόνια: Ο σκηνοθέτης αλλά και ένας άνθρωπος που έχει υπηρετήσει τον κινηματογράφο και γενικότερα τον πολιτισμό από πάμπολλα πόστα Αντώνης Κιούκας, ο αρχιτέκτονας, τραγουδοποιός και ηθοποιός Αργύρης Μπακιρτζής και ο συνθέτης/τραγουδιστής Νίκος Ξυδάκης.

11 Φεβρουαρίου

Κινηματογράφος Βακούρα

Ώρα προβολής: 20:00

Τα εισιτήρια εξαντλούνται.

Λίγα λόγια για τον Χρήστο Βακαλόπουλο:

Ο Χρήστος Βακαλόπουλος (17 Ιανουαρίου 1956 – 29 Ιανουαρίου 1993) ήταν Έλληνας συγγραφέας, σκηνοθέτης και ραδιοφωνικός παραγωγός.
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Γεώργιου Βακαλόπουλου, γενικού διευθυντή του ΙΚΑ. Μεγάλωσε στη συνοικία της Κυψέλης, την οποία αναφέρει εκτενώς στα έργα του, και περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στη Λεόντειο Πατησίων. Το 1973 εισήχθη στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών (ΑΣΟΕΕ), ενώ παράλληλα αρθρογραφούσε στο περιοδικό Σύγχρονος Κινηματογράφος και -μετά την πτώση της χούντας- στην εφημερίδα Η Αυγή. Το 1980 εκδίδει το πρώτο του βιβλίο, «Υπόθεση μπεστ-σέλερ», και φεύγει για τα επόμενα δύο χρόνια στο Παρίσι, όπου κάνει σπουδές κινηματογράφου με δάσκαλό του τον Ερίκ Ρομέρ.

Το 1982 επέστρεψε στην Ελλάδα και συνεργάστηκε για συναπτά έτη με το πολιτικό περιοδικό Αντί και τον ραδιοφωνικό σταθμό του Δεύτερου Προγράμματος της ΕΡΤ. Το 1984 έγραψε και σκηνοθέτησε την μικρού μήκους ταινία «Βεράντες», εκδίδοντας παράλληλα το δεύτερο βιβλίο του, «Οι πτυχιούχοι». Στη συνέχεια, το 1986, σκηνοθέτησε την μικρού μήκους ταινία του «Θέατρο», ενώ συνεργάστηκε στα σενάρια των ταινιών «Σχετικά με τον Βασίλη» του Σταύρου Τσιώλη και «Η γυναίκα που έβλεπε τα όνειρα» του Νίκου Παναγιωτόπουλου. Το 1989, εξέδωσε την συλλογή διηγημάτων «Νέες αθηναϊκές ιστορίες» και σκηνοθέτησε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, «Όλγα Ρόμπαρντς», που κέρδισε το Βραβείο Φωτογραφίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Το 1990 συγκέντρωσε πολλά από τα αδημοσίευτα δοκίμιά του για τον κινηματογράφο σε έναν τόμο, με τον τίτλο «Δεύτερη προβολή», και έναν χρόνο αργότερα δημοσίευσε το γνωστότερο ίσως βιβλίο του, «Η γραμμή του ορίζοντος». Το 1992 έγραψε και σκηνοθέτησε, μαζί με τον Σταύρο Τσιώλη, την ταινία «Παρακαλώ, γυναίκες, μην κλαίτε», που πήρε το Βραβείο Σεναρίου και Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπως και το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου.

Στις 29 Ιανουαρίου του 1993, σε ηλικία 37 ετών, πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα και κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο του Ζωγράφου. Την ίδια χρονιά, ο φίλος του Κωστής Παπαγιώργης, έγραψε στην μνήμη του το βιβλίο «Γεια σου, Ασημάκη», ενώ το 2005, με την επιμέλεια του Κωστή Λιβιεράτου, εκδόθηκε από τις εκδόσεις Εστία η συλλογή άρθρων και δοκιμίων του Χρήστου Βακαλόπουλου με τίτλο «Η ονειρική υφή της πραγματικότητας».

Το “Animals” στοχεύει να ξεκινήσει την παραγωγή στο Λος Άντζελες τον Απρίλιο, σύμφωνα με το Deadline, που ανέφερε για πρώτη φορά την αλλαγή του κάστινγκ. Εν τω μεταξύ, το “The Odyssey” αναμένεται να ξεκινήσει τα γυρίσματα σε διάφορες τοποθεσίες του κόσμου αργότερα τον Φεβρουάριο.

Ο Billy Ray, ο βραβευμένος με Όσκαρ σεναριογράφος των “Captain Phillips”, “The Hunger Games” και της εμβληματικής διαφήμισης της Nicole Kidman των AMC Theatres, γράφει το σενάριο με τον Connor McIntyre. Το αστυνομικό θρίλερ φέρεται να ακολουθεί έναν υποψήφιο δήμαρχο του οποίου το παιδί απάγεται.

Αν και ο Damon δεν θα εμφανιστεί στο “Animals”, παραμένει στο έργο ως παραγωγός με τον Affleck μέσω της εταιρείας τους Artists Equity, μαζί με τον εκτελεστικό διευθυντή Dani Bernfeld. Επιπλέον παραγωγοί είναι οι Brad Weston και Collin Creighton του MakeReady, οι οποίοι ανέπτυξαν το έργο σε συνεργασία με την Fifth Season. Οι Michael Joe, Kevin Halloran και Lucy Damon των Artists Equity θα είναι εκτελεστικοί παραγωγοί.

Ο Affleck είναι βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης του πολιτικού θρίλερ “Argo”, του αστυνομικού δράματος “The Town” και της αθλητικής κωμωδίας “Air”, στα οποία έχει κάνει διπλό καθήκον ως ηθοποιός και σκηνοθέτης.

Η Gillian Anderson, γνωστή για το ότι πρωταγωνίστησε στο “The X-Files” ως πράκτορας του FBI, Dana Scully, έχει πρόσφατα συνεργαστεί με το Netflix στο “The Crown”, στο οποίο υποδύθηκε τη Μάργκαρετ Θάτσερ και το “Sex Education”.

Πρόσθετο casting για το “Animals” θα ανακοινωθεί τις επόμενες εβδομάδες, αν και είναι πιθανό να υποθέσουμε ότι οι συμπρωταγωνιστές του “Odyssey” του Damon δεν θα είναι στο φύλλο κλήσης.

Πηγή: Variety / Κεντρική φωτογραφία: Netflix

Στις 20 Ιανουαρίου, ο David Lynch θα γινόταν 79 ετών, και σίγουρα για το Cinobo και τους εκατομμύρια θαυμαστές του σε όλο τον κόσμο, δεν θα πεθάνει ποτέ. Με αυτή την αφορμή, την Τετάρτη 22 Ιανουαρίου, γιορτάζουμε τη ζωή και την υπερβατική δημιουργικότητά του σε μια ειδική προβολή στο Cinobo Πατησίων.

Για την σπουδαίοτητα του έργου του David Lynch θα μιλήσουν φίλοι και συνεργάτες του Cinobo, αλλά και ο κριτικός κινηματογράφου και curator της αίθουσας, Άκης Καπράνος. Θα ακολουθήσει μια ειδική προβολή-έκπληξη, μιας, από τις αγαπημένες μας, ταινίας του.

Παράλληλα, στην πλατφόρμα του Cinobo είναι διαθέσιμες μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές ταινίες του David Lynch, όπως τα Eraserhead, Οδός Μαλχόλαντ, Ο Ύποπτος Κόσμος του Τουίν Πικς και Χαμένη Λεωφόρος. Βρείτε τη συλλογή εδώ.

Πληροφορίες

Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2025
Cinobo Πατησίων (Πατησίων 79)
Ώρα 21:30

Προπώληση εδώ