Εθνικό Διαγωνιστικό

Requiem in Salt (Σύλβια Νικολαΐδου, Νικόλας Ιορδάνου)

«Επισκεφθήκαμε οκτώ διαφορετικά σημεία της Ιαπωνίας. Επικοινωνούσαμε επί δύο χρόνια με τον καλλιτέχνη, δημιουργήσαμε μια σχέση και αυτό που έκανε το ντοκιμαντέρ να ξεχωρίσει, ήταν αυτός ο άνθρωπος. Η ταινία μας έχει να κάνει με το θάνατο αλλά και με το να ξαναστηθείς στα πόδια σου και να πας προς το φως. Χρησιμοποιήσαμε ασπρόμαυρο φιλμ, γιατί με το να αφαιρέσεις όλο το χρώμα, συγκεντρώνεσαι σε ένα πιο υπαρξιακό επίπεδο του λευκού και του μαύρου, του θανάτου και της ζωής, του φωτός και του σκοταδιού. Αφαιρώντας το χρώμα, νιώσαμε ότι θέλουμε να κρατήσουμε μόνο την ουσία, κάτι που ταιριάζει πολύ στον Yamamoto. Στην Ιαπωνία πολλά πράγματα δεν τα λένε, αλλά τα νιώθουν εσωτερικά, έτσι και ο Yamamoto μπορεί να μας μίλησε, αλλά τα επιπλέον πράγματα που μας έδωσε, ήταν χωρίς λόγια, μέσα από τις πράξεις του, την υποδοχή και τη φιλοξενία του. Έχει ζήσει το πένθος δυο φορές στη ζωή του και σε κάθε εικαστική εγκατάσταση με το αλάτι, διαλογίζεται, θυμάται τους ανθρώπους που έχασε, κι έτσι το έργο του είναι συμβολικό για το εφήμερο της ζωής, όπως είναι εφήμερο το υλικό του αλατιού».

Fouetté (Δημήτρης Ζούρας). Παρόντες η πρωταγωνίστρια Χριστίνα Χειλά Φαμέλη και ο διευθυντής φωτογραφίας Μιχάλης Γκατζόγιας

«Το σενάριο το έγραψα πάνω στη Χριστίνα», ομολόγησε ο σκηνοθέτης και η πρωταγωνίστρια πρόσθεσε: «Ήταν μια συγκινητική εμπειρία, ο χορός ήταν και για μένα μια πολύ προσωπική σχέση, επέστρεψα σε αυτόν μετά από δέκα χρόνια, μπήκα πάλι στην πειθαρχία και το πρόγραμμα που είχα ξεχάσει. Ο χορός έχει κάτι τραυματικό όταν το ζεις επαγγελματικά, αλλά έχει και κάτι υπέροχο, είναι λίγο μαζοχισμός ο χορός, δηλαδή ματώνουν τα πόδια σου και γουστάρεις, είναι λίγο περίεργο και δεν εξηγείται εύκολα». Ο διευθυντής φωτογραφίας μίλησε για την βασική αναφορά που όπως είπε ήταν «ο μαύρος κύκνος» του Αρονόφσκι που μας ενέπνευσε για το φως και ένα άλλο κομμάτι που μας βοήθησε πολύ ήταν το πώς θα δημιουργήσουμε τη νύχτα, κάνοντάς τη πράσινη. Αναφορά και έμπνευση ήταν ο Ρόμπι Μίλερ, ο φωτιστής του Βιμ Βέντερς αλλά και ο ζωγράφος Κίρχνερ, κι έτσι μέσα από αυτήν την πράσινη παλέτα, δημιουργήσαμε και τη δική μας αισθητική για το πώς θα προσεγγίζαμε τη νύχτα, σε μια προσπάθεια να δουλέψουμε το blocking των ηθοποιών με την τοποθέτησή τους μέσα στο βάθος του κάδρου για να μπορεί να λειτουργεί η σχέση και η δυναμική εξουσίας που αναπτύσσονται μεταξύ των ανθρώπων».

Φούιτ (Αλέξανδρος Χαντζής)

«Στην πρώτη φάση της καραντίνας αποφάσισα να γράψω το πρώτο μου θεατρικό έργο που ήταν η πραγματική ιστορία του θείου μου του Σπύρου, αδελφού της μάνας μου, που έζησε και πέθανε στα Γρεβενά. Ο θείος, χωρίς να ανήκει σε κάποια προφανή ευάλωτη ομάδα, είχε μια γκάμα χαρακτηριστικών που τον έκαναν μια γραφική φιγούρα, έναν αόρατο άνθρωπο, μια σκιά της πόλης που καθώς περπατάει τον δείχνουν με το δάχτυλο και σιγοψιθυρίζουν. Μεταξύ άλλων ήθελε να γίνει ποδοσφαιριστής, με το σπίτι του να είναι απέναντι από το γήπεδο. Παρέμεινε ως το τέλος της ζωής του ανύπαντρος, διαμένοντας με τη μητέρα του. Οι ζωές τους επηρεάστηκαν πολύ από το σεισμό του 95, που είχε ως αποτέλεσμα το γκρέμισμα του σπιτιού τους και το χτίσιμο στη θέση του μιας πολυκατοικίας με ένα αναψυκτήριο στο ισόγειο. Ήθελα να πω την ιστορία του που είναι και ιστορία συνανθρώπων μου. Σε αυτό το θεατρικό που βραβεύτηκε στα κρατικά, βασίστηκα για αυτήν την μικρού μήκους »

Γοργόνες (Λήδα Βαρτζιώτη και Δημήτρης Τσακαλέας). Παρούσα και η ηθοποιός Δανάη Μικέδη Προδρόμου

«Η ιδέα ξεκίνησε όταν συνειδητοποιήσαμε ότι είμαστε σε δύο παρέες με πολλά κοινά, όπου εναλλασσόμασταν. Η ανάγκη που μας προέκυψε ήταν να δημιουργήσουμε μια πιο ρομαντική αφήγηση αυτής της συνθήκης. Το κύριο πράγμα που κάνουμε, πέρα από το να κάνουμε σινεμά, είναι να είμαστε έξω με τους φίλους μας και να σχολιάζουμε τις ερωτικές μας σχέσεις. Από εκεί ξεκίνησε και η ταινία. Η επιλογή της γοργόνας θα μπορούσε να είναι μια μεταφορά στην trans κοινότητα που αναφέρεται με αυτό το όνομα στον εαυτό της. Ένα μυθικό πλάσμα χωρίς φύλο. Θέλαμε να παίξουμε με αυτήν την γραμμή μεταξύ του πραγματικού και του φανταστικού. Όσο αναπτύσσαμε την ταινία και γνωρίζαμε καλύτερα τον κόσμο και τους συντελεστές, νιώσαμε πως αυτά τα δέκα άτομα που ενσάρκωσαν τους χαρακτήρες, έφεραν πάρα πολλά στοιχεία στο σενάριο. Θέλουμε οι απεικονίσεις μας να μην συνδέονται μόνο με θέματα δυσκολίας, μιζέριας, κακοποίησης, βίας. Και αν θέλουμε να αφήσουμε κάτι σαν παρακαταθήκη, είναι να έχουμε μια αφήγηση που μπορεί να έχει αυτήν την δυσκολία, αλλά να έχει και το φως».

ΝΙΚΗ (Σάββας Σταύρου)

«Το σενάριο της ταινίας, που μιλάει για αυτήν την μαγική στόφα που έχει κάποιος, όταν προτάθηκε σε μια αρκετά διάσημη ποπ τραγουδίστρια, την φόβισε τόσο, που αρνήθηκε. Η ταινία έπρεπε να γυριστεί σε μια ημέρα, με δυο ηθοποιούς κι ένα location. Γυρίστηκε σαν μονοπλάνο, αλλά μετά από λίγο καιρό σμίξαμε στο μοντάζ τα πλάνα που θέλαμε να κρατήσουμε. Τα cuts προσφέρουν μιαν ανακούφιση στον θεατή. Σαν να τελειώνει ένα κεφάλαιο και πας σε κάτι άλλο. Με το να μην κάνεις cut, εντάσσεις τον θεατή στο βάθος του θέματος και των χαρακτήρων. Αυτό ήθελα να κάνω, καθώς η πρωταγωνίστρια μοιάζει να χάνει λίγο το μυαλό της, δεν θέλει να δει την αλήθεια και δεν την καταδέχεται».

Αυτός που Κάποτε Υπήρχε (Κωστής Θεοδοσόπουλος). Παρών και ο πρωταγωνιστής και συνσεναριογράφος Άρης Μπαλής

«Η ιδέα ξεκίνησε από την αληθινή εμπειρία ενός φίλου μας που πήγε να δώσει αίμα για τον άρρωστο πατέρα του και έπρεπε να υπογράψει ένα χαρτί στο οποίο χρειαζόταν να συμφωνήσει ότι δεν είχε συνάψει ομοφυλοφιλική σχέση μετά το 87. Αρχίσαμε να το συζητάμε πολύ, να εξερευνούμε διαφορετικές διαδρομές και καταλήξαμε ότι θέλουμε να πούμε μια ιστορία με μια μεταφυσική τροπή και εκεί ήρθε η σύνθεση μιας βαμπιρικής ιστορίας. Κάναμε μια ταινία είδους αλλά οι αναφορές μας ήταν διαφορετικές. Στο μυαλό μου είχα αρκετά συχνά τις μικρές ιστορίες του Πόε, που έχουν ένταση και σβήνουν σαν πυροτέχνημα. Προσπαθήσαμε η ταινία να παίζει με την ταυτότητα, τη δυαδικότητα και πως οι δυο πρωταγωνιστές είναι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Ο ένας λέει την ιστορία του άλλου, ωστόσο αυτό διαπλέκεται συχνά. Πρόκειται για μια ιστορία έρωτα, αλλά και για μια ιστορία ταυτότητας».

Ο Άρης Μπαλής επεσήμανε την ιδιαιτερότητα του προνομίου που είχε ως ηθοποιός στη συγγραφή του σεναρίου. «Για τον ρόλο μου, ως ηθοποιό, προσπαθώ πάντα να φτιάχνω ένα μυθιστόρημα, είναι αυτό που με γοητεύει. Η λογοτεχνία έχει κάτι που απελευθερώνει τη φαντασία και το συναίσθημα με έναν τρόπο πολύ ιδιαίτερο, κάτι που με βοηθάει στη διαδικασία του γυρίσματος. Ως εκ τούτου η ροή του γυρίσματος ήταν πολύ απελευθερωτική και μια υπέροχη εμπειρία. Όσον αφορά τα βαμπίρ θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι ένας εαυτός που επιθυμούμε αλλά παραμένει σε μια κρυφή συνθήκη, σε ένα σκοτάδι και όλο αυτό μας ταίριαξε σε πολλά επίπεδα».

Οι Λύκοι Επιστρέφουν (Στέλιος Μωραιτίδης)

«Η ταινία βασίζεται σε ένα πραγματικό γεγονός που συνέβη στη Σιβηρία το 2020 όπου ένα συνεργείο προσπαθώντας να στρώσει έναν παγωμένο δρόμο, πήρε χώμα από ένα σημείο όπου υπήρχε ένας ομαδικός τάφος, χωρίς να το γνωρίζει, και γέμισε ο δρόμος με κόκαλα. Το είχα διαβάσει, είχα δει κάποιες εικόνες και το γεγονός με είχε στοιχειώσει σαν σκηνικό με όλους τους συμβολισμούς που φέρουν αυτές οι εικόνες. Στην Ελλάδα έχουμε πολλούς ομαδικούς τάφους που δεν έχουν ανοίξει, κάποιους που ξέρουμε και κάποιους άγνωστους που δεν ξέρουμε πως υπάρχουν. Κάτι παρόμοιο συνέβη πριν μερικούς μήνες στη Θεσσαλονίκη όπου κάνοντας έργα κοντά στο Γεντί Κουλέ, βρήκαν έναν ομαδικό τάφο με 40 νεκρούς από εκτελέσεις ανταρτών του εμφυλίου, το Υπουργείο Πολιτισμού ανέφερε πως από τη στιγμή που δεν ήταν αρχαία λείψανα μπορεί να συνεχιστεί το έργο, αλλά ευτυχώς παρενέβη ο Δήμος Συκεών σε συνεργασία με το ΚΚΕ και ανέδειξαν το εύρημα. Γίνεται ήδη μια προσπάθεια ταυτοποίησης των νεκρών. Στην ταινία με ενδιαφέρει να κάνω ένα σχόλιο για τη σύγχρονη Ελλάδα αλλά κυρίως πώς στεκόμαστε απέναντι στην ιστορία παρελθόντος και παρόντος, πως διαμορφώνεται η συλλογική μας μνήμη».

Ο Άρρωστος 1789 (Ειρήνη Καραγκιοζίδου)

«Υπήρχε η ιστορία της αρρώστιας του πατέρα μου που πέθανε. Δεν είχα σκοπό να κάνω ταινία για εκείνον, ούτε να γίνω σκηνοθέτης. Ως άρρωστος είχε επιλέξει να πεθάνει, παρόλο που ξέρουμε πως οι άρρωστοι παλεύουν για να ζήσουν. Αλλά για να γίνει το έργο της ζωής του έργο τέχνης, δηλαδή για να διατηρηθεί η αύρα του ανθρώπου και να μην χαθεί, η οικογένειά του, καλείται να αφήσει κάτι είτε για τους επόμενους ή για τους ίδιους. Τα αντικείμενα που συγκεντρώνουμε γύρω από τον άρρωστο πατέρα, είναι τα τοπόσημα της ζωής του, σαν μια ανάθεση στον καλλιτέχνη να φτιάξει κάτι και μια ανάθεση σε έναν άρρωστο να ζήσει, ακόμα κι αν πρόκειται να πεθάνει. Κι αυτό γίνεται μέσα από τα αντικείμενα της ζωής του, που θα διατηρήσουν τη μνήμη του».

Δώσε μου 5 Λεπτά (Μαρθίλια Σβάρνα). Ήταν παρούσα και η πρωταγωνίστρια Ελεάνα Στραβοδήμου.

«Περνάω πάρα πολλές ώρες στο αμάξι μου, όπως πολύς κόσμος. Κάποια στιγμή στην Μεσογείων είδα μια περιποιημένη κυρία, μαυροντυμένη, να καπνίζει με χάρη μπροστά από έναν τοίχο, αρκετά κουρασμένη. Ο χαρακτήρας της πρωταγωνίστριας περιφέρεται γύρω από έναν νεκρό άνδρα, που το περιβάλλον του της επιβάλλει μια σειρά από ρόλους και τίτλους τελειότητας ενώ εκείνη δεν είναι καθόλου κάτι τέτοιο. Και αφού ο σύζυγος πέθανε, η ίδια αναρωτιέται μήπως ήρθε η ώρα λίγο να ξεκουραστεί από όλη την αφόρητη πίεση που της επέβαλαν οι άλλοι, αλλά και η ίδια στον εαυτό της». Η πρωταγωνίστρια ανέφερε : «Στον χαρακτήρα είδα τον εαυτό μου, την διακοπτόμενη σκέψη μου, με είδα να απολογούμαι σε άπειρους ανθρώπους που έχω απολογηθεί, με είδα να παλεύω με όλες τις ταυτότητες και τα πρέπει με τα οποία έχω παλέψει από την παιδική μου ηλικία, όπως όλοι».

Το Τίποτα και τα Πάντα (Λία Τσάλτα)

«Από την αρχή ήθελα να μην είναι ξεκάθαρη η σχέση των δύο γυναικών. Ήθελα να είναι πιο συμπλεγματικές, όπως είναι και στην πραγματικότητα. Προσπαθήσαμε να δουλέψουμε το θέμα σαν ένα παιχνίδι θανάτου. Και μεταξύ των δυο ηρωίδων να υπάρχει ακόμα και μια διαφορά ηλικίας που θα μπορούσε να εξυπηρετήσει ακριβώς αυτό. Να μπορεί να ειδωθεί και σαν μια σχέση μάνας – κόρης, αλλά και σαν μια ομοερωτική σχέση. Η αρχική ιδέα ήταν να δημιουργηθεί μια εικόνα γυναίκας που γίνεται φως. Η ύπαρξη του σκύλου συμβολίζει ίσως έναν παρατηρητή. Ίσως όμως περισσότερο ένα σύμβολο από την κατάθλιψη της απώλειας. Η ταινία είναι μια κατάφαση απέναντι στο θάνατο και στη συνειδητοποίηση ότι όλοι πεθαίνουμε».

Noi (Νεριτάν Ζιντζιρία)

«Ο αρχικός τίτλος ήταν «εξημέρωση», αλλά όταν η ταινία πήρε ένα πρώτο σχήμα, ο συγκεκριμένος τίτλος φαινόταν περιοριστικός. Ήθελα κάτι που να συνδέεται με την ντοπιολαλιά και τη γλώσσα των ανθρώπων. Η ταινία γυρίστηκε στο Μέτσοβο κι έχει να κάνει με τη βλάχικη κοινότητα. “Noi” σημαίνει εμείς, ο κόσμος μας, αλλά επειδή η λέξη είναι ένρινη, ακούγεται σαν ήχος αλόγου. Η φύση μαζί με τα ζώα είναι το κυρίαρχο στοιχείο του κόσμου. Ήθελα να εστιάσω σε έναν κόσμο όπου τα άλογα ορίζουν τον ανθρώπινο παράγοντα. Η ανθρώπινη ευαισθησία εξαρτάται από τα ζώα. Κυρίως όχι τόσο από τη σχέση μας με εκείνα, όσο από τα έμφυτα χαρακτηριστικά, τις ορμές των ζώων όσον αφορά τη συνύπαρξή τους. Σε όλη μου τη φιλμογραφία κάποιες φορές δεν είναι πρωταγωνιστές οι ηθοποιοί, αλλά η φύση με έναν άχρονο κώδικα, που χαρακτηρίζεται ωστόσο από την ανθρώπινη παρέμβαση. Όλη η ταινία που έγινε με ανθρώπους της κοινότητας, πλην των δυο γονιών, γεννήθηκε σε ένα όνειρο που είχα, ξεκίνησε από τον τόπο, που είναι το Μέτσοβο όπου υπάρχουν διακόσια ελεύθερα άλογα. Σε κάθε ταινία έχω κάποιες αφορμές, κάποια στοιχεία τοτέμ, έτσι η ταινία εμπνεύστηκε από την προφορική παράδοση και τις ιστορίες που διατρέχουν τον χρόνο αρχετυπικά».

Φέτος, το Φεστιβάλ Δράμας θα προβάλλει συνολικά 151 ταινίες μικρού μήκους σε όλα τα διαγωνιστικά του τμήματα. Από αυτές, 35 ταινίες θα διαγωνιστούν στο επίσημο ελληνικό πρόγραμμα και 24 στο ελληνικό σπουδαστικό -οι περισσότερες σε παγκόσμια πρεμιέρα. Συνολικά υποβλήθηκαν 3714 ταινίες απ’ όλον τον κόσμο.

Η οπτική ταυτότητα του φετινού Φεστιβάλ της Δράμας αντλεί τη δύναμή της από τη γεωμετρία. Στο κέντρο της, βρίσκεται ένα μάτι – το βλέμμα κυριολεκτικά ως μέσο θέασης, αλλά και μεταφορικά ως το φίλτρο μέσα από το οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και τις ιστορίες του κινηματογράφου. Λειτουργεί ως ένα κάλεσμα προς τον θεατή, τον οδηγεί να στρέψει το βλέμμα στο σινεμά, να παρατηρήσει, να νιώσει και να εμπλακεί. Οι γεωμετρικές φόρμες, απλές και με έντονα χρώματα, συνθέτουν ένα ευέλικτο οπτικό σύστημα, το οποίο έχει την ιδιότητα της αναδιάταξης και της ανασύνθεσης. Τα σχεδιαστικά στοιχεία μετατοπίζονται και αλλάζουν θέση. Όπως οι ταινίες, οι ήρωες τους και οι ιστορίες τους.

Τη φετινή οπτική ταυτότητα του Φεστιβάλ, υπογράφει για ακόμη μια φορά ο designer Κωνσταντίνος Παυλίδης, με έδρα τη Δράμα. Το σποτ μας είναι μια παραγωγή της Normal Toast, σε σκηνοθεσία του Άγγελου Γουρζή και πρωτότυπη μουσική από τον Γρηγόρη Ελευθερίου.

Θυμίζουμε πως από το 2023 ,οι ταινίες που αποσπούν τις κορυφαίες διακρίσεις στο Εθνικό, αλλά και το Διεθνές Διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ κάθε Σεπτέμβριο, εξασφαλίζουν αυτόματα το πολυπόθητο «εισιτήριο» για τη συμμετοχή στη διαδικασία των Όσκαρ®. Η σύνδεση με τα Βραβεία της Ακαδημίας® έδωσε στο DISFF την επιπλέον ώθηση που χρειάζεται για να επιτελέσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τον ρόλο του.

Καλωσορίζοντας το κοινό της εκδήλωσης,δημοσιογράφους και επαγγελματίες του οπτικοακουστικού χώρου, ο Γιώργος Αγγελόπουλος ανέφερε:

«Οι αλλαγές είναι, πολλές φορές, τρομακτικές. Μας κρατάνε σε επιφυλακή, εγρήγορση κι ανησυχία αλλά μπορούν να προκαλέσουν κι ενθουσιασμό, ελπίδα ή κι ανυπομονησία. Ο κινηματογράφος από τη γέννηση του είχε πάντα μια οργανική σχέση με την αλλαγή. Σαν το ίδιο το μέσο, το οποίο βασίζεται στην εναλλαγή εικόνων, να είναι προορισμένο συνεχώς να αλλάζει και να εξελίσσεται. Από το ασπρόμαυρο στο έγχρωμο, από το βωβό στον ήχο, από την σκοτεινή αίθουσα σε κινητά τηλέφωνα, οι ταινίες παραμένουν κομμάτι της ζωής μας όχι μόνο παρά τις αλλαγές, αλλά ίσως και λόγω αυτών.

Αντίστοιχα κι ένα Φεστιβάλ Κινηματογράφου οφείλει να αλλάζει, να δοκιμάζεται, να αμφισβητεί και να διερευνά τρόπους να εξελίσσεται και πάντα να παραμένει επίκαιρο. Η αλλαγή της καλλιτεχνικής διεύθυνσης σηματοδοτεί ένα νέο κεφάλαιο για το φεστιβάλ. Είναι μεγάλη πρόκληση ο εκσυγχρονισμός ενός κινηματογραφικού φεστιβάλ, όπως μεγάλη πρόκληση είναι και να βρεθεί ο δρόμος να πάει ακόμη ένα βήμα παραπέρα, ακόμη ένα σκαλί παραπάνω».

Αναφερόμενος στη φετινή, 48η του διοργάνωση, ο Γιώργος Αγγελόπουλος είπε πως «το Φεστιβάλ Δράμας αλλάζει. Αλλά παραμένει σταθερό στον πυρήνα του: την ανάδειξη της δημιουργικότητας, της ελευθερίας, της πολυφωνίας και της φλόγας της μικρού μήκους ταινίας. Μιας φλόγας που, παρά τις εναλλαγές προσώπων και συνθηκών, δεν έσβησε ποτέ. Την κρατούν ζωντανή οι νέοι κινηματογραφιστές με το ταλέντο τους, το πάθος τους και τη δίψα για δημιουργία.

Η φετινή διοργάνωση είναι αποτέλεσμα συλλογικής προσπάθειας. Ευχαριστώ θερμά όσους στήριξαν, καθοδήγησαν, δούλεψαν και πίστεψαν. Ήταν μια δύσκολη χρονιά, αλλά και πότε δεν είναι στον ελληνικό κινηματογράφο; Ίσως τα αποτελέσματα της προσπάθειάς μας φανούν γρήγορα, ίσως χρειαστεί χρόνος. Το σίγουρο είναι ότι η θαλπωρή των ταινιών, τα χαμόγελα, η συγκίνηση, οι κουβέντες μετά τις προβολές θα είναι εκεί για να μας θυμίζουν γιατί αγαπάμε το Φεστιβάλ αυτό.
Λένε ότι το μοναδικό πράγμα που γνωρίζουμε για το μέλλον, είναι ότι θα είναι διαφορετικό. Εύχομαι λοιπόν ένα πάντα διαφορετικό φεστιβάλ Δράμας».

Τον χαιρετισμό του απέστειλε ο Δήμαρχος Δράμας και Πρόεδρος του Πολιτιστικού Οργανισμού Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας Γιώργος Παπαδόπουλος:

«Με ιδιαίτερη χαρά και υπερηφάνεια, σας καλωσορίζουμε στην καρδιά ενός θεσμού που εδώ και 48 χρόνια αναδεικνύει τη δύναμη της μικρού μήκους κινηματογραφικής δημιουργίας. Το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, που πραγματοποιείται από τις 8 έως τις 14 Σεπτεμβρίου 2025, αποτελεί έναν φωτεινό φάρο πολιτισμού για την πόλη μας, την Ελλάδα και την παγκόσμια κινηματογραφική κοινότητα. Καλωσορίζουμε με ανοιχτή καρδιά, σε αυτή τη μεγάλη γιορτή, όλους τους σκηνοθέτες, καλλιτέχνες και φίλους του σινεμάπου θα βρεθούν φέτος κοντά μας.

Σας προσκαλούμε να ζήσετε μαζί μας τη μαγεία του σινεμά. Να γίνουμε κοινωνοί σε αυτήν την «αντανάκλαση της ζωής». Να συγκινηθούμε, να προβληματιστούμε, να εμπνευστούμε. Στη Δράμα, όπου η μικρού μήκους ταινία βρίσκει τον μεγάλο της χώρο. Και αν, κατά τον John Huston, το Χόλυγουντ ήταν πάντα ένα κλουβί, που αιχμαλωτίζει τα όνειρα, εμείς λέμε σε όλους τους νέους δημιουργούς: Η Δράμα είναι το παράθυρο που δίνει αέρα στα φτερά σας, για να πετάξουν τα όνειρά σας μακριά – σε όλο τον κόσμο. Ευχαριστούμε δημιουργούς και κοινό που είστε μαζί μας».

Ο Βασίλης Τερζόπουλος, οικοδεσπότης της βραδιάς, ανέγνωσε και τον χαιρετισμό του Αντιπροέδρου του Φεστιβάλ Δράμας Πέτρου Παρασκευαΐδη:

«Είναι ιδιαίτερη χαρά και τιμή να σας προσκαλούμε στο 48ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας. Ένα Φεστιβάλ που, εδώ και σχεδόν μισό αιώνα, αποτελεί ένα ζωντανό εργαστήρι ονείρων και αφηγήσεων, μια πύλη σε κόσμους φαντασίας και προβληματισμού. Ο κινηματογράφος, και ειδικά η ταινία μικρού μήκους, αποτελεί μια συμπυκνωμένη αφήγηση συναισθημάτων, εμπειριών και ονείρων. Κάθε δημιουργία που θα δείτε στις οθόνες μας είναι ένα μικρό σύμπαν που μπορεί να προκαλέσει έντονα συναισθήματα και να χαράξει ανεξίτηλες στιγμές στη μνήμη των θεατών. Είμαστε περήφανοι που φέτος, για άλλη μια φορά, η Δράμα θα αποτελέσει το επίκεντρο του ενδιαφέροντος των καλλιτεχνών από κάθε γωνιά του πλανήτη, οι οποίοι επιλέγουν το Φεστιβάλ για να αναδείξουν το έργο τους.

Το Φεστιβάλ μας, με τη μακρά ιστορία του, έχει καθιερωθεί ως ένας από τους σημαντικότερους θεσμούς στον χώρο του κινηματογράφου, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς. Η ανοδική του πορεία δεν είναι τυχαία. Είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς, αφοσίωσης, αλλά και μιας σταθερής δέσμευσης στην ανοιχτότητα και τις διαφανείς διαδικασίες που χαρακτηρίζουν κάθε πτυχή της λειτουργίας μας. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι η τέχνη ανθίζει σε ένα περιβάλλον εμπιστοσύνης και ίσων ευκαιριών, και αυτό ακριβώς επιδιώκουμε να προσφέρουμε σε όλους τους συμμετέχοντες και το κοινό μας.

Φέτος, με ιδιαίτερη χαρά και προσμονή, υποδεχόμαστε τον νέο Καλλιτεχνικό Διευθυντή του Φεστιβάλ, τον κύριο Γιώργο Αγγελόπουλο, ο οποίος με την εμπειρία και το όραμά του θα συμβάλλει καθοριστικά στην περαιτέρω ανάπτυξη και εξέλιξη του Φεστιβάλ. Μαζί του, και με ολόκληρη την καλλιτεχνική ομάδα μας, φιλοδοξούμε να παραμείνουμε κορυφαίος προορισμός για τους ανερχόμενους σκηνοθέτες, προσφέροντάς τους μια ευκαιρία για την ανάδειξη του ταλέντου τους, διεθνώς, όπως άλλωστε αποδεικνύουν και οι προηγούμενες επιτυχίες μας με υποψηφιότητες για Όσκαρ και EFA. Το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας δεν είναι απλά ένα πολιτιστικό γεγονός. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός που συνεχώς εξελίσσεται, εμπνέει και δημιουργεί αναμνήσεις που θα συνοδεύουν τους θεατές για πάντα.

Το 48ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας ανοίγει την αυλαία του τη Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου 2025 στην αγαπημένη μας Δράμα, και σας καλεί, όλες και όλους, σε ένα μοναδικό «κινηματογραφικό ταξίδι» που θα σας μείνει αξέχαστο».

H ΝΕΑ ΟΜΑΔΑ ΤΩΝ PROGRAMMERS ΤΟΥ DISFF:
Νέοι και παλιοί γνώριμοι απαρτίζουν τη νέα ομάδα προγραμματιστών του Φεστιβάλ Δράμας:
*Βασίλης Τερζόπουλος, επικεφαλής Διεθνούς Διαγωνιστικού προγράμματος
*Παναγιώτης Ιωσηφέλης, επικεφαλής Εθνικού Σπουδαστικού Διαγωνιστικού προγράμματος
*Κωστής Χαραμουντάνης, επικεφαλής Διεθνούς Σπουδαστικού Διαγωνιστικούπρογράμματος
*Σπύρος Σιάκας, επικεφαλής Διεθνούς Διαγωνιστικού προγράμματος Animation
*Μάγια Σφακιανάκη, επικεφαλής Διεθνούς Διαγωνιστικού προγράμματος Short & Green
*Αντιγόνη Παπαντώνη, επικεφαλής Short Film Hub
*Βαρβάρα Δούκα, επικεφαλής Pitching Lab
και
*Γιώργος Αγγελόπουλος, επικεφαλής Εθνικού Διαγωνιστικού προγράμματος και Kiddo

Εθνικό Διαγωνιστικό: Εκεί που χτυπά η καρδιά του Φεστιβάλ Δράμας

Ο Γιώργος Αγγελόπουλος, αναφερόμενος στη φετινή σοδειά ελληνικών ταινιών που επιλέχθηκαν για το Εθνικό Διαγωνιστικό, επεσήμανε τα εξής:

«Αν το Φεστιβάλ Δράμας είχε καρδιά, αυτή θα χτυπούσε σίγουρα από το Εθνικό Διαγωνιστικό. Είναι το τμήμα στο οποίο πρωτογνωρίσαμε αγαπημένους πλέον Έλληνες δημιουργούς. Το τμήμα στο οποίο θα ανατρέχουμε για να σχηματίσουμε μια καλή εικόνα για το τι συνέβαινε στη χώρα αλλά και στον κόσμο τη χρονική στιγμή της δημιουργίας μιας ταινίας. Τι μας απασχολούσε, τι μας φόβιζε, τι μας κινούσε την περιέργεια ή και τι δεν ήμασταν ακόμη έτοιμοι να κατανοήσουμε.

Η φετινή χρονιά καταγράφει και πάλι τα σημάδια της εποχής στην οποία ζούμε. Ταινίες με τάσεις φυγής, ταξίδια του μυαλού και της φαντασίας, κόσμοι πλασμένοι διαφορετικά από τον δικό μας και χαρακτήρες ανοίκειοι δίνουν ένα στίγμα για την πραγματικότητα και την αγωνία των δημιουργών να δραπετεύσουν από αυτήν ή να την φανταστούν με τους δικούς τους κανόνες. Έναςκαθρέφτης της κοινωνίας μας όπου οι προσδοκίες από τον οικογενειακό και κοινωνικό περίγυρο δημιουργούν αναπόφευκτες απογοητεύσεις.

Οι παιδικοί χαρακτήρες γνωρίζουν άνθιση και το σχεδόν ανύπαρκτο για την Ελλάδα είδος της νεανικής ταινίας εμφανίζεται δυναμικά. Με τη διαφορετικότητα να βρίσκεται στο προσκήνιο τα προηγούμενα χρόνια, οι δημιουργοί πλέον βρίσκουν τρόπους να επανεφεύρουν queerθεματικές με πρωταγωνιστές υπερφυσικά και μυθολογικά όντα.

Οι δημιουργοί που συνειδητά τοποθετούν την ιστορία τους στηνσύγχρονηΕλλάδα, έχουν την πρόθεση κυρίως να καυτηριάσουν και να καταδείξουν τα κακώς κείμενα του τόπου, τη διαφθορά, τη μισαλλοδοξία, την υποταγή στο κεφάλαιο και την καταπάτηση των αξιών. Σε συνδυασμό με την επίσης δημοφιλή θεματική της «μνήμης» και της προστασίας ή αναδιατύπωσής της αλλά και το μοτίβο του πένθους που ανά καιρούς επανέρχεται, δημιουργείται μια εντύπωση ότι οι καλές μέρες βρίσκονται πίσω μας.

Κι όμως. Τις περισσότερες φορές οι χαρακτήρες των ταινιών δεν επιλέγουν την παραίτηση. Ακόμη κι όταν όλα είναι εναντίον τους, κατευθύνονται προς το φως, επιμένουν, προσπαθούν και διεκδικούν. Όπως και οι ίδιοι οι δημιουργοί των ταινιών αυτών. Ας ελπίσουμε ότι θα αποτελέσουν έμπνευση για να κάνουμε όλοι το ίδιο».

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ ΣΤΑ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΤΟΥ 48ου DISFF

ΕΘΝΙΚΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ – 2025 DISFF48
Οι Κύκλοι της Ρο, Μυρτώ Αποστολίδου
Γοργόνες , Λήδα Βαρτζιώτη, Δημήτρης Τσακαλέας
3 cm of Complexity, Άννα Βάσοφ
100 χρόνια μπροστά, Μιχαήλ Γιγιντής
ΜΙΤΣΗ, Γεύη Δημητρακοπούλου
Ρίζες, Κωνσταντίνος Δοξιάδης
Noi, Νεριτάν Ζιντζιρία
Fouetté, Δημήτρης Ζούρας
Αυτός που Κάποτε Υπήρχε, Κωστής Θεοδοσόπουλος
Παντάξενος , Ευτυχία Ιωσηφίδου
Ο άρρωστος 1789, Ειρήνη Καραγκιοζίδου
Κρύο;, Ανδρέας Κοντόπουλος
Μαγκνταλένα Χάουζεν: Παγωμένος Χρόνος, Γιάννης Καρπούζης
Να φοβάσαι τ’ άστρα του Νοτιά, Χρήστος Καρτέρης
Hopepunk, ΒασιλικήΛαζαρίδου (they/them)
Performer, Γιάννης Μπερέτσος
Οι λύκοι επιστρέφουν, Στέλιος Μωραϊτίδης
Requiem in Salt, Σύλβια Νικολαΐδη, Νικόλας Ιορδάνου
Χίλιες Λεύγες κάτω από τη Θάλασσα, Νατάσσα Ξύδη
ΠΛΑΝΗΤΕΣ, Φίλη Ολσέφσκι
Η μέρα που γίναμε ήρωες, Σελήνη Παπαγεωργίου
Κάνε αυτό που πρέπει, Μάνος Παπαδάκης
Χοῦς εἶ καί εἰς χοῦν ἀπελεύσει, Δημήτρης Παπαθανάσης
Pirateland, Σταύρος Πετρόπουλος
ΛΟΥΔΙΑΣ, Άκης Πολύζος
ΔΩΣΕ ΜΟΥ 5 ΛΕΠΤΑ, Μαρθίλια Σβάρνα
Carcass, Μάκης Σέμπος
ΝΙΚΗ (or the impossible hope of trying), ΣάββαςΣταύρου
Μικρό Σώμα, Γιάννης Συμβώνης
AΒΑΝΤΑΖ, Χρήστος Τάτσης
Last Tropics, Θανάσης Τρουμπούκης
Μικρές Ζωές, Δημήτρης Τσαλαπάτης
Το τίποτα και τα πάντα, Λία Τσάλτα
Φούιτ, Αλέξανδρος Χαντζής
Τα Κρυμμένα Από Την Ίδρυση Του Κόσμου, Kevin Walker, Irene Zahariadis

Στο Εθνικό Διαγωνιστικό Πρόγραμμα συμμετέχουν 31 ταινίες μυθοπλασίας και 4 ντοκιμαντερ (Οι Κύκλοι της Ρο, 3 cm of Complexity, Να φοβάσαι τ’ άστρα του Νοτιά και Requiem in Salt).

ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ -2025 DISFF48
Noi, Νεριτάν Ζιντζιρία
Μαγκνταλένα Χάουζεν: Παγωμένος Χρόνος, Γιάννης Καρπούζης
400 Κασέτες, Θέλγια Πετράκη
Pirateland, Σταύρος Πετρόπουλος

ΕΘΝΙΚΟ ΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ – 2025 DISFF48
Ο Κύκλος Ζωής των Τζιτζικιών, Ines Perot
Πρελούδιο για μια Σουπερνόβα, Αρτεμίου Χρίστος
Στο παζάρι, Κώστας Φούντας Αλουπογιάννης
Fragments of Life from the Place I Call Home, Ανδρέας Λαζίδης
Βόλτα, Σωκράτης Μουσμουλίδης
Υπνος, Cos Mandis, Jay McNeil
Κοσμικό Αυγό, Νεφέλη Ψύκου, Χριστόφορος Αλαμάνης
Λευρεσθής, Ιωάννα Ρουμελιώτη
Transwalking, Ευθυμία Κωτούλα
Το νησί της Αφροδίτης, Ρωξάνη Βαρελά
Or How to Disappear, ΓιώργοςΑγγελόπουλος
Ο Πατέρας Μου, Χριστίνα Σφακιανάκη
Ήταν Πολύ Καλή Στο Να Φεύγει, Βασίλης Παντελίδης
Μεταμόρφωση, Θάνος Καρανίκας, Δήμητρα Κοσμά
Ραφαέλα, Ηλίας Μαρούτσης
Νέο Μεξικό, Αντώνης Γκούμας
Το κίνητρο, Αλέξανδρος Τριανταφυλλίδης
Όταν άφησες την άνοιξη, Δήμητρα Παπαευθυμίου
Χαμένες Γαρδένιες, Γαλάτεια Λαγουτάρη
Αγριοκέρασο, Παναγιώτης Ζιώγας
Ο Πράσινος Κήπος, Ελένη Τσέκερη
Το ήσυχο βάρος των πραγμάτων, Δήμητρα Πετμεζά
όnλy connέcτ, Betty Κostadinova
Σμύριδα, μάρμαρο και αμπέλι, Ορέστης Ρούσκας

Όπως σημειώνει ο Παναγιώτης Ιωσηφέλης, σεναριογράφος και καθηγητής σεναρίου (Τμήμα Κινηματογράφου, Σχολή Καλών Τεχνών, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης):

«Τέταρτη χρονιά, φέτος, του νέου Εθνικού Σπουδαστικού Προγράμματος του Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας.Είναι ακόμα νωρίς για να βγάλουμε συμπεράσματα για το νέο πρόγραμμα, βρισκόμαστε ακόμα, προφανώς, στην αρχή. Η αρχή, από την άλλη, σ΄ αυτό το πρόγραμμα αποτελεί τη φυσική μας κατάσταση, τη φύση και τη θέση μας : ο ενθουσιασμός, τα λάθη, οι συνήθως μηδενικοί προϋπολογισμοί, η εκταμίευση τεράστιας προσπάθειας (απολύτως αμισθί), η ελπίδα και η διάψευσή της, η παραίτηση και το ξαναξεκίνημα, η ανωριμότητα και το ταλέντο, να θέλουμε να τα πούμε όλα και να λέμε τα μισά ή και τίποτα, να θέλουμε να εξομολογηθούμε μια πολύ μικρή προσωπική ιστορία και να καταλήγουμε να αγγίζουμε τις ψυχές των θεατών σε πολύ μεγάλα φεστιβάλ σ΄ όλο τον κόσμο -όλα είναι, για μας, κυριολεκτικά και μεταφορικά, στο πρόγραμμα.

Και φέτος περισσότερες αιτήσεις από την προηγούμενη χρονιά (έφτασαν αισίως τις διακόσιες), τροποποιήσεις στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα κινηματογραφικών τμημάτων ώστε οι παρουσιάσεις των σπουδαστικών τους ταινιών να μην αντιβαίνουν στο κανόνα του φεστιβάλ για Ελληνική πρεμιέρα της ταινίας, επιδοτήσεις σπουδαστικών μικρού μήκους από χρηματοδοτικά κέντρα αλλά και (σε κάποιες περιπτώσεις) από τις σχολές τους, υποστήριξη σπουδαστικών ταινιών μικρού μήκους από τις περιφέρειες, συμμετοχή έμπειρων ηθοποιών οι οποίοι δείχνουν πίστη στο καλλιτεχνικό όραμα των νέων δημιουργών».Φέτος επιλέχθηκαν είκοσι τέσσερις (24) ταινίες. «Από πολλά και διαφορετικά σχολεία, δημόσια, ιδιωτικά, προπτυχιακού και μεταπτυχιακού επιπέδου, ελληνικά και ξένα (στα οποία, βέβαια, φοιτούν Ελληνίδες και Έλληνες).

Σχολεία γνωστά από τις προηγούμενες χρονιές αλλά και αρκετά καινούρια. Ανάμεσά τους το Τμήμα Τεχνών Ήχου και Εικόνας του Ιονίου Πανεπιστημίου, το Τμήμα Σκηνοθεσίας της Σχολής Κινηματογράφου και Τηλεόρασης Λ. Σταυράκου, το τμήμα Κινηματογράφου της σχολής Καλών τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, το μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Εφαρμοσμένη Κλινική Κοινωνιολογία και Τέχνη» του Τμήματος Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, το πρόγραμμα Σπουδών Κινηματογραφικής Γραφής, Πρακτικής και Έρευνας του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου, το τμήμα Ψηφιακών Τεχνών κα Κινηματογράφου του ΕΚΠΑ, το Τμήμα Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, το μεταπτυχιακό πρόγραμμα του τμήματος Πολιτιστικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, το ΑΚΤΟ, το Filmschool.gr, το Queen Mary του Πανεπιστήμιου του Λονδίνου».

ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΟ -2025 DISFF 48
Ο Κύκλος Ζωής των Τζιτζικιών, Ινές Περό
Simon at the Night shop, Θανάσης Τσιμπίνης

ΑΝΙΜΑΤΙΟΝ– 2025 DISFF48
Η Συνθετική Εποχή, Δημήτρης Αρμενάκης
Poplars, Αλέξανδρος Βουνάτσος
Holy shit, Ταξιάρχης Δεληγιάννης – Βασίλης Τσιουβάρας
13m2, Αντώνης Δημητρόπουλος

SHORTAND GREEN– 2025 DISFF48
Don’t try this in the woods, Έμμα Δοξιάδη
Green, Δημήτρης Ιωσηφίδης Χοκμετίδης

KIDDΟ– 2025 DISFF48
Η πρώτη εικόνα, Όλια Βερρoιοπούλου
Maternelle, Βασίλης Δογάνης
Φθινοπωρινά Χριστούγεννα, Κώστας Μπακούρης
Γιατί, Νίκος Παυλινέρης
The Fight, Αντώνης Πέτρου
Πάπια από αλάτι, Ανδρέας Ράπτης
Ατλαντικός, Aλέξανδρος Σταματιάδης
The T3st, Αλέξανδρος Τσιλιφώνης

SHORT FILM LAB
Οι πλούσιες δράσεις του Short Film Hub, το οποίο υποστηρίζεται από το CREATIVE EUROPE, απλώνονται σε όλη την διάρκεια του Φεστιβάλ. Καθημερινά θα πραγματοποιούνται one-to-one συναντήσεις μεταξύ σκηνοθετών, σεναριογράφων και παραγωγών και επαγγελματιών του χώρου, ανοιχτές συζητήσεις, panels και round tables.

Δεν θα μπορούσε να λείπει το καθιερωμένο διεθνές Pitching Lab, συγκεντρώνοντας τις 10 καλύτερες προτάσεις (σχέδια σεναρίων) από όλον τον κόσμο.

Tα ελληνικά σχέδια που επιλέχθηκαν να συμμετάσχουν είναι τα εξής:
Aσκός (σενάριο: Φοίβος Ήμελλος)
Αsifl had you next to me (σενάριο: Δέσποινα Λάδη)
Mom is alive (σενάριο: Ισαβέλλα Αϊβαλιώτη)
και η ελληνική συμπαραγωγή (Ηνωμένο Βασίλειο/ Η.Π.Α./ Ελλάδα):
EO1 (σενάριο: Ruby Mastrodimos)

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: 30 ΧΡΟΝΙΑ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ / ΠΡΟΒΟΛΗ ΕΚΠΛΗΞΗ

Φέτος το Φεστιβάλ Δράμας γιορτάζει τα 30 χρόνια από τη διεθνοποίησή του, με ένα αφιέρωμα που περιλαμβάνει μία επιλογή από τις ταινίες που απέσπασαν το Grand Prix του Διεθνούς Διαγωνιστικού Προγράμματος, όλα αυτά τα χρόνια. Ένας από τους σημαντικότερους σταθμούς αυτής της δημιουργικής πορείας, υπήρξε η μικρού μήκους ταινία Next Floor (2008) του -διάσημου σήμερα- γαλλοκαναδού δημιουργού Ντενί Βιλνέβ, σκηνοθέτη του Dune και της νέας ταινίας Τζέιμς Μποντ, που παρουσιάστηκε χθες στην ταράτσα της Ταινιοθήκης ως προβολή-έκπληξη, και θα παιχτεί στο πλαίσιο του αφιερώματος στην Δράμα. Σε αυτήν την υποδειγματική δουλειά μικρής φόρμας, κατά τη διάρκεια ενό ςπολυτελούς συμποσίου, έντεκα κακομαθημένοι καλεσμένοι συμμετέχουν σε μία τελετουργική γαστρονομική σφαγή. Σε αυτό το παράλογο και γκροτέσκο σύμπαν, μία απροσδόκητη αλληλουχία γεγονότων υπονομεύει αυτήν την χωρίς τέλος συμφωνία της αφθονίας.

Η ταινία του Ντενί Βιλνέβ, απέσπασε το 2008 το Grand Prix καλύτερης μικρού μήκους ταινίαςστο DISFF, επιβεβαιώνοντας ότι το Φεστιβάλ Δράμας κάθε χρόνο μας συστήνει τους δημιουργούς που θα μας απασχολήσουν στο μέλλον.

Το αναλυτικό πρόγραμμα των παράλληλων δράσεων του φεστιβάλ θα ανακοινωθεί τον Αύγουστο.

Περισσότερες πληροφορίες

info@dramafilmfestival.gr (Γραμματεία Φεστιβάλ Δράμας)
Γραφεία Δράμας: τηλ. 25210 47575
Γραφεία Αθήνας: τηλ. 210 3300309

Με έξι νέα έργα να καταφτάνουν και στις τρεις σκηνές του θέατρου, ισχυρές θεατρικές φωνές της χώρας συναντιούνται φέτος την άνοιξη στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, εκπέμποντας ένα δυναμικό στίγμα για το νέο ελληνικό θέατρο και το μέλλον του.

Στην Κεντρική Σκηνή, ο Γιώργος Κουτλής και ο Βασίλης Μαγουλιώτης σημειώνουν ήδη απανωτά sold out στο πολυσυζητημένο “Merde!” του SUYAKO (Βασίλης Μαγουλιώτης), ενώ πρεμιέρα κάνει απόψε στο Φουαγιέ το νέο έργο της Γλυκερίας Μπασδέκη«How soon is now», σε σκηνοθεσία Πάνου Κούγια.

Στην Σκηνή Ωμέγα, ο Δημήτρης Τσικούρας από τις 19 Φεβρουαρίου σκηνοθετεί το νέο έργο της Σοφίας Νιολαϊδου «Οι μαμάδες δεν αρρωσταίνουν ποτέ», ενώ αμέσως μετά ο σκηνοθέτης Θεοδόσης Σκαρβέλης μεταφέρει στη σκηνή το βραβευμένο έργο των Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη «Μη Σκαλίζεις την άμμο», στον ίδιο χώρο.

Τον Απρίλιο, στην Κεντρική Σκηνή, η Ιόλη Ανδρεάδη σκηνοθετεί το επικό μυθιστόρημα της Μάργκαρετ Μίτσελ «Όσα Παίρνει ο Άνεμος», σε μια πρωτότυπη διασκευή για το θέατρο, την οποία συνυπογράφει με τον Άρη Ασπρούλη. Ενώ, την ίδια περίοδο, ο Ηλίας Μαγκλίνης παρουσιάζει το νέο του έργο «Διψάει τις νύχτες» που αναμένεται να παρουσιαστεί ως site-specific performance σε όλους τους χώρους του Δημοτικού Θεάτρου.

Κεντρική Σκηνή

Merde! του SUYAKO (Βασίλης Μαγουλιώτης)
Σκηνοθεσία: Γιώργος Κουτλής & Βασίλης Μαγουλιώτης

Ο Γιώργος Κουτλής κι ο Βασίλης Μαγουλιώτης σκηνοθετούν, ενώ ο Γιάννης Νιάρρος με τον Γιάννη Παπαδόπουλο υπογράφουν τη μουσική, στο καινούριο θεατρικό έργο του Suyako, «MERDE!», μια μουσική κωμωδία για τα κακώς κείμενα του ελληνικού θεάτρου. «Κουλτουριάριδες» σκηνοθέτες, «εμπορικοί» ηθοποιοί, «προαγωγοί» και παραγωγοί παλαιάς και νέας κοπής, κριτικοί θεάτρου, ένδοξα «φαντάσματα» του παρελθόντος και αθώοι θεατές, όλοι κομμάτια ενός παζλ, μιας «Βαβέλ» που ψάχνει να βρει λύση στον ακήρυχτο πόλεμο της Τέχνης του Θεάτρου: «Εμπορικό» vs. «Ποιοτικό», Κωμωδία vs. Δράμα, Λαϊκοί vs. Διανοούμενοι, Τέχνη vs. Showbiz… Γιατί κάνουμε θέατρο τελικά; «Για τα λεφτά» ή «για την ψυχή μας»;

Διανομή (αλφαβητικά): Μαριαλένα Ηλία, Νίκος Καραθάνος, Βασίλης Μαγουλιώτης, Ηλίας Μουλάς, Γιάννης Νιάρρος, Χρήστος Πούλος-Ρένεσης, Λυδία Τζανουδάκη, Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος, Αποστόλης Ψυχράμης. Μουσικοί επί σκηνής: Γιάννης Παπαδόπουλος (πιάνο-πλήκτρα), Δημήτρης Κλωνής (drums), Κώστας Πατσιώτης (κοντραμπάσο), Λεωνίδας Σαραντόπουλος (σαξόφωνο – πνευστά).

«Όσα παίρνει ο άνεμος» της Μάργκαρετ Μίτσελ
Σκηνοθεσία: Ιόλη Ανδρεάδη

Πρεμιέρα: Απρίλιος 2025

Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά παρουσιάζει το μνημειώδες μυθιστόρημα της Μάργκαρετ Μίτσελ «Όσα Παίρνει ο Άνεμος». Έξι χρόνια μετά τη μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία της πρωτότυπης θεατρικής μεταφοράς του μυθιστορήματος «Πόλεμος και Ειρήνη» του Λ. Τολστόι, η Ιόλη Ανδρεάδη επιστρέφει στην κεντρική σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, σκηνοθετώντας ένα ακόμη κορυφαίο αντιπολεμικό έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Μια μεγάλη ερωτική ιστορία με φόντο τον αμερικανικό εμφύλιο, ένα κορυφαίο ανάγνωσμα όλων των εποχών, που χάρισε μια από τις πιο κλασικές ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου και ανάγλυφους μνημειώδεις χαρακτήρες, μέσα σε μια σπάνια υποβλητική ατμόσφαιρα. Η ιστορία μιας ευημερούσας κοινωνίας που καταρρέει και πτωχεύει χωρίς κανείς να το περιμένει. Η ιστορία μιας κοινωνίας που ξαναχτίζεται από τα συντρίμμια. Αυτή η πρωτότυπη διασκευή για το θέατρο, με την υπογραφή της Ιόλης Ανδρεάδη και του Άρη Ασπρούλη στο δέκατο έκτο θεατρικό τους έργο, επικεντρώνεται στον έρωτα, τον πόλεμο και τις ριζικές κοινωνικές ανισότητες και φιλοδοξεί να φέρει το άρωμα και τις μουσικές του αμερικανικού νότου στην κεντρική σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, μέσα από ένα all-starcast.

Διανομή: Λένα Παπαληγούρα, Ορέστης Τζιόβας, Όμηρος Πουλάκης, Γεράσιμος Γεννατάς, Ιφιγένεια Καραμήτρου, Idra Kayne, Πέτρος Κόνιαρης, Δάφνη Καμμένου, Ελευθερία Πάλλα κ.ά.
Μουσικός επί σκηνής: Γιώργος Παλαμιώτης

Σκηνή Ωμέγα

«Οι μαμάδες δεν αρρωσταίνουν ποτέ» της Σοφίας Νικολαΐδου
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τσικούρας

Πρεμιέρα: 19 Φεβρουαρίου 2025

Αυτό το έργο δεν είναι μια ιστορία που κάποιος φαντάστηκε. Μπορείτε να το δείτε και σανντοκιμαντέρ. Ένα ντοκιμαντέρ που γράφεται πάνω στο γυναικείο σώμα. Όμως ο φακός δεμένει εκεί, μπαίνει στο μυαλό, καταγράφει τις σκέψεις. Μπαίνει στα σωθικά, καταγράφει αισθήσεις και αισθήματα. Αυτή η γυναίκα είναι σύζυγος, μάνα, εργαζόμενη. Είναι φίλη. Είναι κόρη και είναι αδελφή. Αυτή η γυναίκα, που αίφνης χάνει το στήθος της από καρκίνο, ζει στο κρεβάτι της και κάνει διακοπές στο καθιστικό. Βγαίνει βόλτες, περπατάει στην πόλη. Πετάει τα βαρίδια. Νιώθει ελεύθερη. Αυτή η γυναίκα δεν ντρέπεται να γελάσει ανελέητα με όσα τρελά συμβαίνουν γύρω της, πάνω της, μέσα της. Δεν ντρέπεται να κλάψει. Αυτή η γυναίκα βγαίνει στον πόλεμο και δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να της κάνει τονπρόλογο. Μια γυναίκα, με ένα μόνο στήθος. Μια μαμά, σαν όλες τις άλλες, ξέρετε ποιες, αυτές πουδεν αρρωσταίνουν ποτέ.

Ερμηνεύει η Εβελίνα Αραπίδη

«Μην σκαλίζεις την άμμο» σε σκηνοθεσία των Αντώνη & Κωνσταντίνου Κούφαλη
Σκηνοθεσία: Θεοδόσης Σκαρβέλης

Πρεμιέρα: Απρίλιος 2025

Το βραβευμένο έργο των Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη, «Μην σκαλίζεις την άμμο», με το γνώριμο κωμικοτραγικό ύφος των πολύ σημαντικών δημιουργών της σύγχρονης ελληνικής δραματουργίας, ανιχνεύει την αδυναμία και τον φόβο να επικοινωνήσουν ελεύθερα οι άνθρωποι στον κόσμο, όπως είναι διαμορφωμένος σήμερα. Οι χαρακτήρες, τα πρόσωπα, ανήκουν στο περιθώριο της κοινωνίας, «η μοίρα τους είναι ξέθωρη και χλωμή», «ασήμαντες» περιπτώσεις που κραυγάζουν για βοήθεια, για λίγη αγάπη, για την ανάγκη ενός «Άλλου κόσμου». Το έργο είναι μια σπουδή στην απουσία.

Διανομή: Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη, Κορίννα Ντουλλάαρτ, Δημήτρης Μανδρινός

Φουαγιέ

“How soon is now” της Γλυκερίας Μπασδέκη
Σκηνοθεσία: Πάνος Κούγιας

Πρεμιέρα: 7 Φεβρουαρίου 2025

Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, σε συνεργασία με τα Αθηναϊκά Θέατρα, παρουσιάζει, σε πρώτη πανελλήνια παρουσίαση, το τελευταίο κείμενό της Γλυκερίας Μπασδέκη “How soon is now” που εμπνέεται ελεύθερα από το λογοτεχνικό πρόσωπο της Μαργαρίτας Περδικάρη, μιας νεαρής δασκάλας αστικής καταγωγής, που την περίοδο του δεύτερου Παγκοσμίου πολέμου η ένταξη της στην ΕΠΟΝ Πίνδου, θα αποτελέσει την αφορμή για να ανοίξει ο ασκός του Αιόλου μιας ολόκληρης χώρας, η οποία δύσκολα συμπράττει με τα «φαντάσματα» του παρελθόντος της. Η παράσταση, αξιοποιώντας το θέμα της ελληνικότητας, επιχειρεί να ανοίξει έναν θαρραλέο διάλογο γύρω από το δράμα της Γερμανικής κατοχής το οποίο φαίνεται να τελειώνει, αλλά σε λίγο θ’ αρχίσουν νέες συμφορές: ο εμφύλιος. Μέσα από τον κώδικα του Θεάτρου σκιών, τον Αττίκ, τους ελληνικούς καφενέδες, αλλά και την εγχώρια ζωγραφική, επιχειρείται η δόμηση ενός «Εθνικού ψηφιδωτού» μνήμης, για όλα εκείνα που στον απόηχο της μετεμφυλιακής Ελλάδας, οι άνθρωποι προσπαθούν να ξεχάσουν.

Διανομή: Μενέλαος Κυπαρίσσης, Δανάη Παπουτσή, Ανθή Σαββάκη, Λεωνίδας Στάμου
Αφήγηση ηχογραφημένου υλικού: Χαρούλα Αλεξίου

«Διψάει τις νύχτες» του Ηλία Μαγκλίνη
Site-Specific Performance σε όλους τους χώρους του θεάτρου με τον Όμηρο Πουλάκη

Πρεμιέρα: Απρίλιος 2025

Πρωτότυπο θεατρικό έργο,γραμμένο κατά παραγγελία του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, από τον συγγραφέα Ηλία Μαγκλίνη. Το έργο αφορά στη διαδρομή ενός βρικόλακα μέσα στους αιώνες. Θα παρουσιαστεί σε όλο το χώρο του Δημοτικού θεάτρου, σε ειδικές ώρες παράστασης. Με τον Όμηρο Πουλάκη.