Η σχέση τους ξεκίνησε πριν ακόμα λήξουν οι γάμοι τους: εκείνη ήταν παντρεμένη με τον θρύλο του μπέιζμπολ Joe DiMaggio, ενώ εκείνος με την αγαπημένη του από το πανεπιστήμιο, Mary Slattery, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά. Ο γάμος ανάμεσα στη σταρ του Χόλιγουντ, που προσπαθούσε να ξεφύγει από τη ρηχή εικόνα που της είχαν επιβάλει τα στούντιο, και τον πνευματικό άνδρα που είχε κατηγορηθεί για κομμουνιστική δράση και δεν ανήκε στον κύκλο της Monroe, διήρκεσε περισσότερο απ’ ό,τι περίμεναν οι σκεπτικιστές, αλλά όχι αρκετά ώστε να αποδείξει πως η αγάπη τους θα άντεχε στον χρόνο. Το 1961 είχαν ήδη χωρίσει, έπειτα από μια βασανιστική σχέση σημαδεμένη από τις εξαρτήσεις της Monroe και την αδυναμία του Miller να την κάνει ευτυχισμένη.

Από τότε, οι λεπτομέρειες αυτού του δεσμού έγιναν αντικείμενο λογοτεχνίας και δημοσιευμάτων. Πλέον όμως, μπορούμε να ακούσουμε και τις αφηγήσεις του ίδιου του Miller μέσα από ανέκδοτες ηχογραφήσεις που ήρθαν πρόσφατα στο φως. Τις κατέγραψε ο φίλος και βιογράφος του, ο καθηγητής Christopher Bigsby, σήμερα 84 ετών.

Ο Bigsby, γνωστός για δεκάδες έργα περί λογοτεχνίας αλλά και για τη δίτομη βιογραφία του Miller (κυκλοφόρησαν το 2008 και το 2011), ετοίμασε ένα τρίτο βιβλίο επικεντρωμένο στον συγγραφέα του «Θάνατος ενός εμποράκου». Το νέο έργο με τίτλο The Arthur Miller Tapes: A Life in His Own Words, που κυκλοφόρησε στις 7 Μαΐου από τις εκδόσεις Cambridge University Press, περιλαμβάνει ηχητικές μαρτυρίες σχεδόν τριών δεκαετιών, με προσωπικές εξομολογήσεις για τον γάμο του με τη Monroe.

Αποκαλύψεις μέσα από ανέκδοτες ηχογραφήσεις

Σε αποκλειστικότητα, η βρετανική εφημερίδα The Guardian δημοσίευσε αποσπάσματα όπου ο Miller σκιαγραφεί τη Monroe όπως έχει παραμείνει στη μνήμη: μια γυναίκα βασανισμένη από την ανάγκη της να αγαπηθεί και –κυρίως– να γίνει κατανοητή. «Δεν ήμουν προετοιμασμένος για αυτό που έπρεπε να είμαι: ότι της έλειπαν εντελώς εσωτερικοί πόροι… Ήθελε πατέρα, εραστή, φίλο, μάνατζερ και πάνω απ’ όλα κάποιον που να μην την κρίνει ποτέ – αλλιώς έχανε κάθε αυτοπεποίθηση. Δεν ξέρω αν υπάρχει τέτοιος άνθρωπος», εξομολογείται ο Miller στις ηχογραφήσεις που ξεκίνησαν στα μέσα της δεκαετίας του ’70.

Εκεί περιγράφει πώς λίγους μήνες μετά τον γάμο άρχισε να θεωρεί πως είχε κάνει λάθος. Τα προβλήματα δεν άργησαν να φανούν: όταν η Monroe γύριζε την ταινία «Ο πρίγκιπας κι η χορεύτρια», διαφωνούσαν έντονα για το αν ο σκηνοθέτης Laurence Olivier την παρενοχλούσε. «Τον υπερασπίστηκα – το χειρότερο που θα μπορούσα να κάνω», αναφέρει. Όταν έφυγε από το πλατό, ο γάμος τους ήταν ήδη σε κρίση: «Δεν μιλούσαμε καν. Ήταν αδύνατο να πλησιάσεις… Ήταν πραγματικά εχθρική μαζί μου».

Η σκιά της τραγωδίας στη ζωή της Monroe

Ο Miller περιγράφει τη σύζυγό του ως ασταθή προσωπικότητα που «την παραμόνευε πάντα ο θάνατος». Πίστευε πως αν δεν φρόντιζε για τη ζωή της, θα είχε ένα «καταστροφικό τέλος» – κάτι που δυστυχώς επαληθεύτηκε με τον θάνατό της από υπερβολική δόση βαρβιτουρικών το 1962. Ο ίδιος είχε γράψει για εκείνη το σενάριο της ταινίας «Οι Αταίριαστοι», την οποία εκείνη γύρισε όταν ο γάμος τους είχε ήδη διαλυθεί.

«Μια φορά χρειάστηκε να καλέσω γιατρούς για πλύση στομάχου επειδή είχε πάρει τόσα χάπια που μπορούσαν να τη σκοτώσουν», θυμάται ο Miller. «Κατάλαβα ότι βρισκόταν σε εξαιρετικά εύθραυστη ψυχολογική κατάσταση. Τελικά χρειάστηκαν χρόνια, αλλά συνέβη αυτό που φοβόμουν. Ήταν πέρα από τις δυνάμεις μου – ή οποιουδήποτε – να τη σταματήσει». Προσθέτει ακόμα πως ήταν αδύνατον «να ζήσει κανείς μαζί της ή ακόμη και να επιβιώσει με αυτήν την ένταση και τα φάρμακα».

Ο Miller αποκαλύπτει επίσης πως η Monroe ήθελε πολύ να γίνει μητέρα, αλλά μια εγκυμοσύνη θα αποτελούσε «επιπλέον πρόβλημα» για το ζευγάρι. Αναφέρει τις αποβολές και μια έκτοπη κύηση που υπέστη η Monroe· προσπάθησαν να ζητήσουν ιατρική βοήθεια χωρίς επιτυχία.

Μια σύνθετη κληρονομιά συναισθημάτων

Αν ο Miller κράτησε κάποια τρυφερά συναισθήματα για τη σχέση τους, δεν τα εκφράζει στις καταγραφές. Θυμάται πάντως τη Monroe ως «γοητευτική προσωπικότητα», «πολύ έξυπνη γυναίκα» με χιούμορ, ειρωνεία και μεγάλη γενναιοδωρία. Ωστόσο σημειώνει ότι προς το τέλος κυριεύτηκε από «ένα είδος παράνοιας», υποψιαζόμενη ότι όλοι ήθελαν είτε να την εκμεταλλευτούν είτε να της κάνουν κακό.

Συγκεκριμένα, η Anderson, φορώντας ένα μοβ στράπλες Rodarte φόρεμα, έδωσε ένα τόσο τρυφερό φιλί στο μάγουλο του Neeson, που έκανε το κοινό να κοκκινίσει. Ωστόσο, το σχετικό σχόλιό της στο Entertainment Weekly ήταν πιο συγκρατημένο: «Αναμφίβολα, έχουμε μια πολύ ειλικρινή σχέση, γεμάτη αγάπη». Ο Neeson δεν είχε παρακολουθήσει ποτέ την Anderson στην τηλεοπτική σειρά «Baywatch», που απογείωσε παγκοσμίως τη φήμη της, αλλά είδε την ταινία «The Last Showgirl» (2024) και εντυπωσιάστηκε από την ερμηνεία της: «Ήταν αληθινή. Ήταν αστεία. Απίστευτα σέξι».

Ίσως όμως όλο αυτό να είναι ένα διαφημιστικό τρικ τελικά, γιατί, όπως έχει δηλώσει ο Neeson, στα 73 χρόνια του έχει κλείσει για εκείνον το κεφάλαιο των ρομαντικών ραντεβού. Από την άλλη, ποτέ μη λες ποτέ.

Πηγή: MarieClaire

Αν και δεν μπορούμε να ποσοτικοποιήσουμε με ακρίβεια την επίδραση της αγάπης μιας γιαγιάς, μια νέα μελέτη δίνει μερικές αποδείξεις πάνω στο ότι οι γιαγιάδες όντως βοηθούν τα παιδιά να αντέξουν τις δυσκολίες της ζωής.

Πώς μας προστατεύουν οι γιαγιάδες;

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Turku, στη Φινλανδία, εξέτασαν στοιχεία που συγκεντρώθηκαν σε μια έρευνα του 2007, την οποία συμπλήρωσαν 1.566 Άγγλοι και Ουαλοί νέοι, ηλικίας 11 έως 16 ετών. Από τη μελέτη αποκλείστηκαν οι νέοι που ζούσαν με τους παππούδες τους ή που δεν είχαν τουλάχιστον έναν εν ζωή παππού ή γιαγιά. Η έρευνα περιελάμβανε ένα ερωτηματολόγιο ελέγχου συμπεριφοράς για τη μέτρηση των συναισθηματικών και συμπεριφορικών προβλημάτων των νέων.

«Το κύριο εύρημά μας ήταν ότι η επένδυση από τις γιαγιάδες, από την πλευρά της μητέρας, φάνηκε να προστατεύει το εγγόνι τους από την αρνητική επιρροή της βίωσης πολλαπλών δυσμενών εμπειριών στα πρώτα χρόνια ζωής τους», δήλωσε στη HuffPost ο επικεφαλής ερευνητής, Samuli Helle.

«Οι “δυσμενείς παιδικές εμπειρίες” είναι μια φράση που χρησιμοποιούν οι ψυχολόγοι για να περιγράψουν «τραυματικά γεγονότα ή δύσκολες συνθήκες που συνέβησαν μεταξύ των ηλικιών 0 και 17 ετών», εξήγησε στη HuffPost η Whitney Raglin Bignall, αναπληρώτρια κλινική διευθύντρια του Ιδρύματος Ψυχικής Υγείας για παιδιά. Παραδείγματα, είπε, μπορεί να περιλαμβάνουν «κακοποίηση, παραμέληση, βία, ανεπαρκή φροντίδα, διαβίωση με φροντιστή με προβλήματα κατάχρησης ουσιών ή διαβίωση σε συνθήκες φτώχειας ή σε περιβάλλον με ελλιπείς πόρους».

Παρόλο που δεν πρόκειται κάθε άτομο που περνά δύσκολα παιδικά χρόνια να συνεχίσει να έχει προβλήματα, είναι πιο πιθανό να έχει – και αυτή η πιθανότητα αυξάνεται με κάθε επιπλέον τραύμα.

«Αυτές οι εμπειρίες μπορεί να αλλάξουν την ανάπτυξη του εγκεφάλου και να επηρεάσουν την αντίδραση του σώματός στο στρες. Να επηρεάσουν αρνητικά την ικανότητά των παιδιών να αναπτύσσουν υγιείς σχέσεις, να επηρεάσουν την ικανότητά τους να προσέχουν, να μαθαίνουν και να παίρνουν αποφάσεις και τελικά να οδηγήσουν σε κακή ψυχολογική υγεία». Τα παιδιά, όμως, που είχαν αρνητικές εμπειρίες κατά την παιδική ηλικία ήταν λιγότερο πιθανό να εμφανίσουν τις αρνητικές επιπτώσεις αυτών των εμπειριών καθώς μεγάλωναν εάν υπήρχε στη ζωή τους μια γιαγιά από την πλευρά της μητέρας που προσέφερε υποστήριξη, όπως φροντίδα ή οικονομική βοήθεια.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το ότι οι ερευνητές διαπίστωσαν αυτή την προστατευτική επίδραση μόνο με τις γιαγιάδες από την πλευρά της μητέρας.

Ωστόσο, ο Helle προειδοποίησε ότι η μελέτη αυτή αποκαλύπτει ένα μέσο στατιστικό μοτίβο και ότι στην πραγματική ζωή μπορεί να υπάρχουν πολλά παραδείγματα παππούδων ή γιαγιάδων από την πλευρά του μπαμπά που παρέχουν την ίδια φροντίδα με το ίδιο προστατευτικό αποτέλεσμα. Επισήμανε, επίσης, πως αυτή η προστατευτική επίδραση δεν είναι αρκετά ισχυρή ώστε να εξαλείψει πλήρως τον αντίκτυπο ενός τραύματος.

Πηγή: Marie Claire

Αγαπημένε μου Αλέκο,

Σου γράφω εκ νέου για να σου πω πόσο χάρηκα που σε άκουσα για δεύτερη φορά στο τηλέφωνο. Παρότι δεν μπορούμε να πούμε πολλά πράγματα, αφού εσύ δεν καταλαβαίνεις τίποτα απ΄ όσα λέω κι εγώ δεν καταλαβαίνω τίποτα απ΄ όσα λες, είναι ωραίο να ακούω τη φωνή σου. Εγώ, μετά, νιώθω καλύτερα. Σ΄ευχαριστώ για την απάντηση στην ερώτησή μου «τι σημαίνει να είσαι άνδρας». Τη χρειαζόμουν για το τέλος. Είναι εξαιρετική απάντηση, καλύτερη από την ποίηση του Κίπλινγκ. Μάλλον έτσι όπως θα τη χρησιμοποιήσω θα προσθέσω και τη δική σου ερώτηση προς εμένα: «Και για σένα τι είναι ένας άνδρας;». Έτσι θα μπορέσω να ανταπαντήσω: «Άνδρας είναι… μια δημιουργία, όπως εσύ. Είναι εσύ».

Πάντως ένα μέρος της απάντησής σου με προβλημάτισε. Ο Αντρέας το μετέφρασε ως εξής: «To love without permitting one love to become a handicap». Στα ιταλικά: «Αγάπησε δίχως να επιτρέψεις στην αγάπη να γίνει εμπόδιο». Κατάλαβα ότι αυτό το έλεγες σε μένα, όχι στους άλλους. Ε, λοιπόν, εγώ δεν θα γίνω ποτέ εμπόδιο, αναπηρία. Εγώ ξέρω ότι υπάρχουν πράγματα ακόμα πιο μεγάλα από την αγάπη ενός ανθρώπου ή την αγάπη για έναν άνθρωπο. Για παράδειγμα, ένα όνειρο. Για παράδειγμα, μία μάχη. Για παράδειγμα, μία ιδέα. Τα λέμε το Σάββατο. Το πολύ, Κυριακή. Αν τα καταφέρω, και πριν από το Σάββατο ή την Κυριακή. Η δουλειά στη Βόννη τελείωσε, θα κάνω μια στάση στην Ιταλία να δω τη μητέρα μου, που είναι άρρωστη. Μετά θα πετάξω αμέσως σε σένα. Μη σκεφτείς ούτε λεπτό να βγεις από την κλινική, όταν θα φτάσω. Αν πρέπει να μείνεις στην κλινική, θα μείνεις στην κλινική. Κι εγώ θα σου κάνω παρέα στην κλινική με μία εκ βαθέων συζήτηση στα ελληνικά. ‘H θα παίξουμε σκάκι. ΟΚ; Περίμενέ με. Εγώ σε περίμενα πολύ.

Οριάνα

Η Οριάνα Φαλάτσι ή Φαλλάτσι (ιταλικά: Oriana Fallaci, 29 Ιουνίου 1929 – 15 Σεπτεμβρίου 2006) ήταν Ιταλίδα δημοσιογράφος, πολεμική ανταποκρίτρια και συγγραφέας. Ενεργή στις πολιτικές εξελίξεις σε όλη την διάρκεια της ζωής της, κάλυψε τους περισσότερους πολέμους της δεκαετίας του 1970 αλλά και τις επαναστάσεις της εποχής της. Έχει πάρει συνεντεύξεις από τα πιο ισχυρά και διάσημα πρόσωπα των δεκαετιών 1960 και 1970 οι οποίες έχουν εκδοθεί σε βιβλίο με τίτλο Intervista con la storia.

Πώς ξεκίνησε η σχέση της με τον Αλέκο Παναγούλη

Όλα ξεκίνησαν από μια συνέντευξη. Μια συνέντευξη που ένωσε το πλέον ιδιοσυγκρασιακό, το πλέον εκρηκτικό ζευγάρι εκείνης της εποχής. Εκείνη νευρώδης και δυναμική, εκείνος απρόβλεπτος, με αδάμαστη εσωτερική δύναμη, που έγινε σύμβολο του αγώνα κατά του φασισμού. Ο έρωτάς τους γεννήθηκε με τη διάσημη φράση του Παναγούλη: «Δεν επεδίωξα να σκοτώσω. Δεν είμαι ικανός να σκοτώσω άνθρωπο. Επεδίωξα να σκοτώσω έναν τύραννο».

Ο Αλέκος Παναγούλης σκοτώθηκε την Πρωτομαγιά του 1976, σε ηλικία 36 ετών, κατόπιν τροχαίου ατυχήματος στην λεωφόρο Βουλιαγμένης (το αυτοκίνητό του έπεσε σε υπόγειο κατάστημα επί της λεωφόρου κάθετα στην πορεία του), λίγες μέρες πριν από την αποκάλυψη των φακέλων σχετικά με τα όργανα ασφαλείας της Χούντας (Φάκελος ΕΣΑ).

Το ΕΜΣΤ, αναγνωρίζοντας τη σημασία αυτών των ερωτημάτων, έχει επιλέξει στον νέο κύκλο εκθέσεών του να εστιάσει στη διερεύνηση των σύνθετων δυναμικών μεταξύ ζώων και ανθρώπων και στον κομβικό τους ρόλο στην πλανητική ευημερία. Η αρχή έγινε με τις 4 νέες εκθέσεις του Απριλίου «Εμείς που Προδώσαμε τα Άλογα» της Τζάνις Ράφα, «Απόηχοι της Ιστορίας, σκιές της προόδου» του Sammy Baloji, «Το θολό βλέμμα» του Kasper Bosmans και “Human/Nature” της Emma Talbot. Και οι 4 εκθέσεις λειτούργησαν επιτυχώς ως προπομποί της κεντρικής για το 2025 έκθεσης του ΕΜΣΤ, που κάνει εγκαίνια στις 15 Μαΐου: «Why Look at Animals? Δικαιοσύνη για τη μη ανθρώπινη ζωή».

Με τη συμμετοχή πάνω από 60 καλλιτεχνών από 25 χώρες (Ευρώπη, Ασία, Αφρική, Αμερική) και με πάνω από 200 έργα να καταλαμβάνουν όλους τους ορόφους του Μουσείου, η έκθεση «Why Look at Animals? Δικαιοσύνη για τη μη ανθρώπινη ζωή», σε επιμέλεια της Κατερίνας Γρέγου, Καλλιτεχνικής Διευθύντριας του ΕΜΣΤ, είναι αποτέλεσμα πολυετούς έρευνας. Πρόκειται για την μεγαλύτερη έκθεση που έχει διοργανώσει το ΕΜΣΤ και η πρώτη μεγάλη έκθεση με θέμα την ευημερία των ζώων διεθνώς. Πηγή έμπνευσης και αφετηρία της πολυετούς έρευνας για τη δημιουργία αυτής της έκθεσης αποτελεί το –δημοσιευμένο το 1980– εξαιρετικά επιδραστικό ομότιτλο βιβλίο του John Berger, που διερευνά τη σχέση ανθρώπου και ζώων στη σύγχρονη εποχή και εντοπίζει τους τρόπους με τους οποίους τα ζώα έχουν περιθωριοποιηθεί στις ανθρώπινες κοινωνίες.

Όπως επεσήμανε ο Berger, εν αρχή τα ζώα «βρίσκονταν μαζί με τον άνθρωπο στο κέντρο του κόσμου του», ενώ κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων «έχουν χαθεί από το πλευρό μας και από το οπτικό μας πεδίο». Στη συνθήκη της προϊούσας νεωτερικότητας ο άνθρωπος απομακρύνθηκε προοδευτικά από τα ζώα, τα οποία εξελίχθηκαν σε κάτι που βλέπουμε πλέον στον ζωολογικό κήπο και στο τσίρκο, στην τηλεόραση και τη βιομηχανία της ψυχαγωγίας. Έγιναν πακέτα στα ράφια των σούπερ μάρκετ, ένα ακόμη προϊόν πλήρως αποσυνδεδεμένο στη συνείδησή μας από την προέλευσή του και από την πραγματικότητα της ζωής και του θανάτου του.

Η έννοια του ειδισμού (speciesm): η αντίληψη πως οι άνθρωποι αποτελούν ανώτερη μορφή ζωής απ’ όλα τα άλλα ζωντανά πλάσματα και έχουν ως εκ τούτου περισσότερα δικαιώματα από αυτά, καθώς και η καρτεσιανή ιδέα του bête-machine, του ζώου-μηχανή αναγνωρίζονται ως οι βάσεις της εκτεταμένης, βίαιης εκμετάλλευσης των ζώων στον σύγχρονο κόσμο.

Ο κυρίαρχος ανθρωποκεντρισμός των σύγχρονων κοινωνιών έχει καταδικάσει τα ζώα στην αφάνεια και τη σιωπή, στη θέση ενός είδους υποδεέστερου που δεν ανήκει οργανικά στα διασυνδεδεμένα οικοσυστήματά μας. Τα ζώα έγιναν διαμιάς προϊόν, μηχανή και θέαμα. Από τις ταυρομαχίες στο κυνήγι της αλεπούς και από το παράνομο εμπόριο εξωτικών ζώων στην ανείπωτη βαναυσότητα της βιομηχανικής εκτροφής, προβάλλει πια επιτακτική η ανάγκη να συζητήσουμε για τα δικαιώματα των ζώων και για την ικανότητά τους να αισθάνονται και να βιώνουν τον πόνο.

Η έκθεση «Why Look at Animals? Δικαιοσύνη για τη μη ανθρώπινη ζωή» αναδεικνύει την ανάγκη αναγνώρισης και υπεράσπισης της ζωής των ζώων ως φλέγον ζήτημα, το οποίο η πολιτική, το εμπόριο και η γεωργία αντιμετωπίζουν είτε με άγνοια είτε με αδιαφορία. Αναδεικνύει τις προβληματικές πτυχές της κυρίαρχης πρακτικής απέναντι στα ζώα, τα οποία αντιμετωπίζονται ως εμπορεύσιμα αγαθά και προϊόντα προς κατανάλωση. Στοχεύει να αποτελέσει έναυσμα για μια συζήτηση γύρω από την πολιτική και ηθική της μεταχείρισης των ζώων από τον άνθρωπο και να φέρει στο φως τους βίαιους μηχανισμούς εκμετάλλευσης και συστημικής κακοποίησης τους. Επιπλέον καταπιάνεται με το ερώτημα της συναισθηματικής νοημοσύνης των ζώων, επιδιώκοντας να διατρανώσει τη φύση τους όχι ως κάτι ξέχωρο από εμάς αλλά ως οργανικό και αναπόσπαστο κομμάτι της βιόσφαιράς μας και των οικοσυστημάτων μας.

Η κλιματική αλλαγή, η μόλυνση, η βιομηχανικής κλίμακας εκτροφή, ο πόλεμος, η καταστροφή των ενδιαιτημάτων των ζώων, τα πειράματα που γίνονται πάνω σε αυτά, η παραμέληση ή εγκατάλειψη των οικόσιτων ζώων αποτελούν όλα παράγοντες με δραματικές συνέπειες για τα ίδια και για τους οικοτόπους τους.

Εξετάζοντας το ζήτημα της απομάκρυνσης του ανθρώπου από τα ζώα και της αποξένωσής τους από το φυσικό τους περιβάλλον, η ομαδική αυτή έκθεση επιδιώκει να λειτουργήσει αφυπνιστικά ως προς την ανάγκη να αποκτήσει η προστασία της μη ανθρώπινης ζωής το ίδιο αξιακό πρόσημο με την προστασία της ανθρώπινης ζωής. Δεν πρόκειται τελικά μόνο για την αντιμετώπιση των ζώων ως διακριτής κατηγορίας που εξ ορισμού αξίζει την υπεράσπισή μας αλλά για έναν ευρύτερο, ζωτικής σημασίας οικολογικό προβληματισμό, που συνδέεται άρρηκτα με την περιβαλλοντολογία και την πλανητική ευημερία εν γένει.

Στην Έκθεση συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Art Orienté Objet (Marion Laval-Jeantet & Benoît Mangin), Sammy Baloji, John Berger, Mike Dibb & Chris Rawlence, Ευριπίδης Βαβούρης, Κωστής Βελώνης, Elisabetta Benassi, Kasper Bosmans, Rossella Biscotti, Xavi Bou, Nabil Boutros, David Brooks, Ang Siew Ching, David Claerbout, Marcus Coates, Sue Coe, Simona Denicolai & Ivo Provoost, Mark Dion, Maarten Vanden Eynde, Jakup Ferri, Αλέξανδρος Γεωργίου, Igor Grubić, Laura Gustafsson & Terike Haapoja, Joseph Havel, Lynn Hershman Leeson, Annika Kahrs, Μενέλαος Καραμαγγιώλης, Anne Marie Maes, Britta Marakatt-Labba, Lin May Saeed, Νίκος Μάρκου, Άγγελος Μεργές, Wesley Meuris, Tiziana Pers, Πάρις Πετρίδης, Τζάνις Ράφα, Minna Rainio & Mark Roberts, Marta Roberti, Mostafa Saifi Rahmouni, Πάνος Σκλαβενίτης, Jonas Staal, Daniel Steegmann Mangrané, Oussama Tabti, Emma Talbot, Νίκος Τρανός, Μαρία Τσάγκαρη, Δημήτρης Τσουμπλέκας, Cheng Xinhao, Driant Zeneli.

Το ΕΜΣΤ είναι ένα από τα λίγα μουσεία στον κόσμο που επιτρέπει την είσοδο στα κατοικίδια ζώα.
Τα κατοικίδια ζώα και οι ιδιοκτήτες τους είναι ευπρόσδεκτοι στους χώρους και τις εκθέσεις του Μουσείου.

Τιμές εισιτηρίων

Γενική είσοδος: 8 ευρώ

Μειωμένο: 4 ευρώ

Ηλεκτρονική κράτηση εισιτηρίων, εδώ.

Ο κινηματογραφικός Ροντρίγκο Σορογκόγιεν (Ο Έκπτωτος, Ο Εχθρός Δίπλα Σου, Εξαφανισμένος) αφηγείται την περίπλοκη δεκαετή σχέση των Άνα (Ίρια ντελ Ρίο) και Όσκαρ (Φραντσέσκο Καρίλ), μέσα από δέκα επεισόδια που αντιστοιχούν σε δέκα συνεχόμενες Πρωτοχρονιές. Η σειρά ξεκινά την παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2014, η οποία σηματοδοτεί τη γνωριμία των πρωταγωνιστών, και αφιερώνει κάθε επόμενο επεισόδιο σε κάθε επόμενη 31η Δεκεμβρίου, ως το 2024.

Πνευματικό παιδί του “One Day” και της τριλογίας “Before”, η νέα αυτή σειρά ακολουθεί ένα ζευγάρι σε 10 πρωτοχρονιές, 10 στιγμές από την κοινή ζωή τους, άλλοτε όμορφες, άλλοτε γλυκόπικρες, άλλοτε δύσκολες. Η ζεστή αγκαλιά που καμιά φορά ψάχνουμε στην τηλεόραση τις γιορτές.

Σύνοψη της σειράς

Η Άνα γίνεται 30 χρονών ανήμερα Πρωτοχρονιάς, αλλά υπάρχουν ακόμα πολλές εκκρεμότητες στη ζωή της: συγκατοικεί, δεν της αρέσει η δουλειά της, κάνει διαρκώς νέες φιλίες. Ο Όσκαρ, από την άλλη, φαίνεται να τα έχει όλα λυμένα: γιατρός, με πιστούς φίλους, μια υποθήκη και μια σχέση στον αυτόματο. Το βράδυ όμως που οι δυο τους γίνονται 30, συναντιούνται, ερωτεύονται και ξεκινούν μια σχέση που τα πάνω και τα κάτω της θα διαρκέσουν δέκα χρόνια.

Δημιουργός: Ροντρίγκο Σορογκόγιεν

Σκηνοθεσία: Νταβίντ Μαρτίν ντε λος Σάντος, Σάντρα Ρομέρο Ασεβέδο, Ροντρίγκο Σορογκόγιεν

Ηθοποιοί: Ίρια ντελ Ρίο, Φρανσέσκο Καρίλ, Πάμπλο Γκόμεζ-Πάντο, Άνα Τελέντι

Είδος: Αισθηματικό, Δράμα

Ο δημιουργός Ροντρίγκο Σορογκόγιεν χρησιμοποιεί ως κύριο εργαλείο τον ρεαλισμό (από τη θέση της κάμερας και τα μονοπλάνα μέχρι την απόλυτη φυσικότητα με την οποία παρουσιάζονται και συνομιλούν οι πρωταγωνιστές) και το κάνει τόσο επιδέξια ώστε το αποτέλεσμα καταλήγει μια μυθοπλασία στην οποία δύσκολα αντιστέκεσαι. Αντιθέτως, γίνεσαι αρχικά στενός παρατηρητής των χαρακτήρων και των κομβικών για τις ζωές τους 24ώρων, και τελικά εντοπίζεις ενοχλητικά πολλά και τρανταχτά σημεία ταύτισης.

Συνολικά δέκα επεισόδια καλύπτουν μία δεκαετία, σκιαγραφώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο το χρονικό της συνεχώς μεταβαλλόμενης σχέσης τους, αλλά και της ζωής καθενός μεμονωμένα.

Στην πλατφόρμα του Cinobo έχουν ήδη ανέβει τα 4 πρώτα επεισόδια και κάθε Δευτέρα προστίθεται και το επόμενο.

Πηγή: Αθηνόραμα

Κάποιες φορές, είναι απλώς μια εξαιρετική ευκαιρία να μας μιλήσουν για την ημέρα τους και ό,τι ενδεχομένως τα προβληματίζει. Θα εκπλαγείτε με το τι έχουν στο μυαλό ή στην ψυχή τους και αναζητούν μόνο μια ευκαιρία για να τα εξωτερικεύσουν.

Γι’ αυτό, σημειώνουμε εδώ 3 καλές ιδέες για το πως να οικοδομήσετε μαζί μια νέα βραδινή ρουτίνα

Ξεκινάμε με τα καλά: Ρωτάμε το παιδί να θυμηθεί ένα ένα θετικό πράγμα από την ημέρα του! Μπορεί να είναι κάτι που άκουσε, ή του είπε ένας φίλος του ή η δασκάλα του, μια ωραία εικόνα που είδε- οτιδήποτε. Έτσι, χτίζουμε μια συνήθεια που του υπενθυμίζει πόσα δώρα μπορεί να κρύβει μια μέρα ώστε να νιώθει ευγνωμοσύνη. Αυτή η απλή πρακτική μετατοπίζει την εστίαση των παιδιών από τις προκλήσεις στις μικρές χαρές της ζωής και εκπαιδεύει τον εγκέφαλό τους να αναζητά το καλό στις καθημερινές στιγμές.

Δείχνουμε ενδιαφέρον για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει: Μπορούμε να το ρωτήσουμε: έγινε τίποτα περίεργο σήμερα ή απαιτητικό; Η χρήση του όρου «περίεργο» αντί για «δύσκολο» κάνει τα εμπόδια να φαίνονται πιο προσιτά και παροδικά. Αυτό βοηθάει το παιδί σας να μοιραστεί τους αγώνες του χωρίς να νιώθει συγκλονισμένο και ενισχύει την ανθεκτικότητα με την ομαλοποίηση των σκαμπανεβασμάτων της ζωής.

Αφήνουμε χώρο για περισσότερα: Προσφέροντας την ευκαιρία να μοιραστεί «οτιδήποτε άλλο», το παιδί μπορεί να εκφράσει βαθύτερα συναισθήματα που μπορεί να μην είχε αναφέρει νωρίτερα. Μερικές από τις πιο σημαντικές σκέψεις βγαίνουν προς τα έξω όταν τα παιδιά νιώθουν ασφάλεια και ξεκούραση. Μπορούμε απλώς να ρωτήσουμε: «τίποτα άλλο;».

Δεν χρειάζεται κάθε βράδυ να κάνουμε τις τέλειες συζητήσεις. Αυτό που έχει σημασία είναι να ξέρει το παιδί ότι είμαστε εκεί, διαθέσιμοι και έτοιμοι να το ακούσουμε. Αυτές οι μικρές, συνεπείς στιγμές χτίζουν εμπιστοσύνη και ενισχύουν τη σύνδεσή μας με την πάροδο του χρόνου.

Πηγή: the mamagers