Με το όνομα Tor Alva, το νέο αρχιτεκτονικό ορόσημο δημιουργήθηκε σε μια συνεργασία μεταξύ του πανεπιστημίου και του πολιτιστικού ιδρύματος Origen με στόχο να ζωντανέψει την ιστορική, αλλά ερημωμένη πόλη, που τώρα φιλοξενεί μόνο 11 κατοίκους. Ο αρχιτέκτονας Michael Hansmeyer και ο καθηγητής ψηφιακών κτιριακών τεχνολογιών ETH Benjamin Dillenburger ηγήθηκαν του σχεδιασμού του κτιρίου, χρησιμοποιώντας μια καινοτόμο διαδικασία κατασκευής προσθέτων που βασίζεται στη βοήθεια ρομπότ.

Πρώτα, οι αλγόριθμοι δημιουργούν τις διακοσμητικές και δομικές πτυχές και στη συνέχεια τα ρομπότ αρχίζουν να δουλεύουν εφαρμόζοντας το σκυρόδεμα στρώμα προς στρώμα χωρίς να χρειάζονται υποστηρικτικά καλούπια χύτευσης. Η καινοτόμος φέρουσα ποιότητα του σχεδιασμού διευκολύνθηκε από μια νέα ιδέα ενίσχυσης που περιλαμβάνει τους ρομποτικούς βοηθούς.

Ο Πύργος τιμά τη μετανάστευση των ζαχαροπλαστών Graubünden

Σύμφωνα με το Πανεπιστήμιο ETH, το σχήμα της κατασκευής θυμίζει τούρτα ζαχαροπλάστη, μια αναφορά στην ιστορία της μετανάστευσης των ζαχαροπλαστών του Graubünden, που κάποτε εργάζονταν σε όλη την Ευρώπη από εδώ. Συνεχίζει: «Σε τέσσερις ορόφους, 32 γλυπτικές στήλες από λευκό σκυρόδεμα υψώνονται προς τα πάνω, γίνονται όλο και πιο λεπτές και διακλαδισμένες έως ότου ξεπετάγονται σχεδόν σαν δέντρα στον θολωτό χώρο».

Το τελικό αποτέλεσμα είναι ένας πύργος ιστορίας που περιλαμβάνει 32 λευκές στήλες από σκυρόδεμα, που σχηματίζουν μια δομή που φαίνεται ταυτόχρονα νατουραλιστική και φουτουριστική. Στην κορυφή, οι κολώνες ξεδιπλώνονται σε σχηματισμό που μοιάζει με δέντρο για να δημιουργήσουν τον θολωτό χώρο όπου οι επισκέπτες μπορούν να δουν γραφική θέα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια, ο πύργος Tor Alva θα κάνει το Mulegns σπίτι του, μετά από το οποίο θα μπορεί να αποσυναρμολογηθεί και να ανεγερθεί ξανά αλλού. Ο πύργος είναι ήδη ανοιχτός καθημερινά για ξεναγήσεις, ενώ αργότερα το καλοκαίρι, ο χώρος θα φιλοξενεί και παραστάσεις.

Πηγή: HypeBeast

Τον Ιανουάριο, η Heidi Markow, της Salvage Goods Antiques στο Easton της Πενσυλβάνια, βρήκε το έργο σε μια συλλεκτική δημοπρασία στην κομητεία Montgomery. Είπε στο ABC News ότι, αφού προσδιόρισε το κομμάτι «ως κάτι ιδιαίτερο», ο γιος της Carl Paolina έκανε προσφορά για τρία έργα, ενώ η Markow συνέχισε να κοιτάζει άλλα αντικείμενα προς πώληση. Ο Paolina πλήρωσε 12 δολάρια για καθένα από αυτά.

Το ζευγάρι είπε ότι μόλις αργότερα έμαθαν ότι το έργο ήταν του Renoir, κάτι που είπαν ότι πιστεύουν ότι ισχύει με βάση την υπογραφή του σχεδίου, το πλαίσιο του και τον τύπο χαρτιού που χρησιμοποιήθηκε. Ισχυρίζονται ότι υπάρχει μια σφραγίδα στο πίσω μέρος του πλαισίου που δείχνει ότι το έργο εισήχθη στις Ηνωμένες Πολιτείες προτού πουληθεί στον συλλέκτη και επιμελητή έργων τέχνης Louis C. Madeira IV.

Η Markow είπε ότι παρακολουθούσε ντοκιμαντέρ του Renoir για μήνες και η ίδια ανέλαβε τη δική της έρευνα μετά το αρχικό εύρημα προτού τελικά επικοινωνήσει με τον οίκο δημοπρασιών Sotheby’s. Ο οίκος την παρέπεμψε σε έναν εκτιμητή τέχνης που επιβεβαίωσε το εύρημα ως Renoir. «Είμαι προσεκτικά αισιόδοξη με βάση την εκτεταμένη έρευνά μου και την προέλευση που τη συνδέει με την αξιότιμη οικογένεια της Μαδέρας της Φιλαδέλφειας. Ωστόσο, θέλω να τονίσω ότι δεν είμαι ειδική στον Renoir ή στον έλεγχο ταυτότητας έργων τέχνης», είπε η Markow σε δήλωσή της στο ARTnews.

Το μη κερδοσκοπικό Ινστιτούτο Wildenstein Plattner με έδρα τη Νέα Υόρκη, το οποίο είναι αφιερωμένο στην ιστορική έρευνα της τέχνης, κάλεσε στη συνέχεια τη Markow να υποβάλει το σχέδιο για πρόσθετη αξιολόγηση. Εάν οι ειδικοί στο ίδρυμα βρουν επίσης ότι το σχέδιο είναι ένας πρωτότυπος Renoir, το κομμάτι θα συμπεριληφθεί στον επίσημο κατάλογό του raisonné αφιερωμένο στον καλλιτέχνη. Η αναθεώρηση έχει προγραμματιστεί για τις 10 Απριλίου.

«Γι’ αυτό εμπιστεύομαι την εξέταση στο Ινστιτούτο Wildenstein Plattner», συνέχισε η Markow. «Η τεχνογνωσία τους είναι ζωτικής σημασίας για τον προσδιορισμό του αν αυτό το κομμάτι αξίζει να συμπεριληφθεί στον κατάλογό τους. Ως εκτιμήτρια, πιστεύω στη σημασία του ενδελεχούς ελέγχου και της ανάλυσης από εμπειρογνώμονες στον κόσμο της τέχνης. Ανυπομονώ για τα ευρήματά τους και είμαι ευγνώμων για την ευκαιρία να συνεισφέρω δυνητικά στην κατανόηση του έργου του Renoir».

Το σχέδιο με κάρβουνο 44 επί 43 εκατοστών πιστεύεται ότι είναι ένα πορτρέτο της συζύγου του Renoir, Aline Charigot και χρονολογείται στα τέλη του 19ου αιώνα.

Πηγή: ARTnews / Κεντρική φωτογραφία: Heidi Markow