Hint: Οι δύο από τις ταινίες, ειναι ελληνικές επιλογές.

Chevalier

Μια παρέα αντρών επιστρέφει από χειμερινή εκδρομή ψαρέματος σε ένα γιοτ. Όταν μια μηχανική βλάβη τους εγκλωβίζει στο σκάφος, κάπου στον Σαρωνικό, θα σκοτώσουν την ώρα τους με ένα αυτοσχέδιο παιχνίδι που ονομάζεται Chevalier. To Chevalier είναι τόσο διασκεδαστικό, όσο και βαθιά ανταγωνιστικό. Κανείς δεν θα κατέβει από το σκάφος, αν δεν ανακηρυχτεί ο νικητής. Το σενάριο, μαζί με την Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη, υπογράφει ο Ευθύμης Φιλίππου.

Πρωταγωνιστούν: Βαγγέλης Μουρίκης, Γιάννης Δρακόπουλος, Γιώργος Κέντρος, Γιώργος Πυρπασόπουλος, Κώστας Φιλίππογλου, Μάκης Παπαδημητρίου, Νίκος Ορφανός, Πάνος Κορώνης, Σάκης Ρουβάς

Σκηνοθεσία: Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη

Σενάριο: Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη, Ευθύμης Φιλίππου

Νοτιάς

Οι πρώτες του ερωτικές ανησυχίες φουντώνουν, ταυτόχρονα με την επιθυμία του να λέει ιστορίες με ένα δικό του, ανατρεπτικό τρόπο. Οι ταραχώδεις αλλά και πολλά υποσχόμενες για την Ελλάδα, τις δεκαετίες του ‘60, ‘70 και ’80, πυροδοτούν τη φαντασία του ασταμάτητα. Στο ταξίδι από την εφηβεία προς την ενηλικίωση, για να κατακτήσει αυτό που ποθεί, ο Σταύρος θα σκαρφιστεί ιστορίες για αρχαίους μύθους, μακρινά ταξίδια και όμορφες γυναίκες. Ερχόμενος αντιμέτωπος με την πραγματικότητα, θα κάνει τις ιστορίες του εικόνες και θα ανακαλύψει τον εαυτό του.

Πρωταγωνιστούν: Γιάννης Νιάρρος, Θέμης Πάνου, Μαρία Καλλιμάνη, Ζωζώ Σαπουντζάκη, Ταξιάρχης Χάνος, Αργύρης Ξάφης, Ερρίκος Λίτσης, Όμηρος Πουλάκης, Μελισσάνθη Μάχουτ, Χαρά Μάτα Γιαννάτου, Γιώργος Βουρδάμης, Δημήτρης Ήμελλος, Φοίβος Ταραμπίκος

Σκηνοθεσία: Τάσος Μπουλμέτης

Σενάριο: Τάσος Μπουλμέτης

Άσπρο πάτο

Υπάρχει μια θεωρία ότι γεννιόμαστε με ελαφρώς ελλιπή ποσότητα αλκοόλ στο αίμα μας και ότι η μέθη σε καθημερινή βάση -σε συνετά επίπεδα τουλάχιστον- θα άνοιγε το μυαλό μας, θα μείωνε τα προβλήματά μας και θα αύξανε τη δημιουργικότητά μας. Όταν η θεωρία αυτή εξάψει την περιέργεια τεσσάρων φίλων, όλοι τους μεσήλικοι και βαριεστημένοι καθηγητές γυμνασίου, εκείνοι αποφασίζουν να ξεκινήσουν ένα πείραμα που απαιτεί να διατηρούν μια ελαφρά κατάσταση μέθης καθ’ όλη τη διάρκεια της μέρας. Αν ο Τσώρτσιλ κέρδισε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο όντας μονίμως μεθυσμένος, ποιος ξέρει τι μπορούν να καταφέρουν μερικές γουλιές για τους ίδιους και τους μαθητές τους;

Πρωταγωνιστούν: Μαντς Μίκελσεν, Τόμας Μπο Λάρσεν, Μάγκνους Μίλανγκ, Λας Ράντε, Μαρία Μπονεβί, Σούσε Βολντ

Σκηνοθεσία: Tόμας Βίντερμπεργκ

Σενάριο: Τομπίας Λίντχολμ, Tόμας Βίντερμπεργκ

Μαζί ή τίποτα

Από το πουθενά, η ζωή της Κάτια καταρρέει όταν ο κουρδικής καταγωγής, σύζυγός της Νούρι, και ο μικρός τους γιος, Ρόκο, σκοτώνονται σε μια βομβιστική επίθεση. Με τη βοήθεια φίλων και συγγενών, η Κάτια καταφέρνει να αντέξει το σοκ και προσπαθεί να σταθεί και πάλι στα πόδια της. Όμως, η αναζήτηση των ενόχων και η διαλεύκανση των κινήτρων, πίσω από τη δίχως νόημα τραγωδία, περιπλέκει το πένθος της Κάτια και κρατά ανοιχτές τις πληγές της. Ο Ντανίλο, δικηγόρος και καλύτερος φίλος του Νούρι, εκπροσωπεί την Κάτια στη μετέπειτα δίκη ενάντια σε δύο υπόπτους: ένα νεαρό ζευγάρι, που κινούνταν σε νεοναζί κύκλους. Η απόφαση του δικαστηρίου φέρνει την Κάτια στα άκρα, αλλά δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική: Απαιτεί δικαιοσύνη.

Πρωταγωνιστούν: Νταϊάν Κρούγκερ, Ντένις Μοσκίτο, Γιοχάνες Κρις, Σάμια Σανκρίν, Νούμαν Ακά

Σκηνοθεσία: Φατίχ Ακίν

Σενάριο: Φατίχ Ακίν

Jimmy’s Hall

Ιρλανδία, 1921. Ο Τζίμι Γκραλτον χτίζει έναν χώρο, όπου οι νέοι μπορούν να παρακολουθήσουν μαθήματα, να συζητήσουν, να ονειρευτούν και πάνω από όλα να χορέψουν. Η εκκλησία όμως και ορισμένοι πολιτικοί έχουν αντιρρήσεις και ο Τζίμι αναγκάζεται να φύγει από τη χώρα. Η αίθουσα χορού κλείνει και εγκαταλείπεται. Δέκα χρόνια μετά, ο Τζίμι επιστρέφει από την Αμερική, αποφασισμένος να φροντίσει τη μητέρα του και να κάνει μια ήσυχη ζωή. Η αίθουσα χορού είναι πια ένα ερείπιο και η κοινότητα πείθει τον Τζίμι να την ανακαινίσει. Για δεύτερη φορά, Τζίμι θεωρείται επικίνδυνος και μπορεί να χάσει τα πάντα…

Πρωταγωνιστούν: Μπάρι Γουόρντ, Σιμόν Κίρμπι, Φράνσις Μαγκί, Αιλίν Χένρι, Στέλλα Μακγκέρλ, Μάρτιν Λούσι

Σκηνοθεσία: Κεν Λόουτς

Σενάριο: Πολ Λάβερτι, Ντόναλ Όου Κέλλι

Διαβάζω δυνατά: Απολαμβάνοντας μια εξαιρετικά προνομιακή θέση, το ξενοδοχείο Ίλιον βρίσκεται στη καρδιά της Παλιάς Πόλης του Ναυπλίου και προσφέρει δωμάτια και σουίτες, όλα με μοναδική διακόσμηση. Χτισμένο το 1620, το κτίριο φέρει μακρά και σημαντική Ιστορία, ενώ έχει υπάρξει χώρος κατοικίας μερικών πολύ σημαντικών προσωπικοτήτων (βρίσκω: κατοικία δημάρχου τον 19ο αιώνα). Κάθε γωνιά του είναι ένα έργο τέχνης, αναμειγνύοντας στοιχεία της Ιστορίας του κτιρίου με άλλες γνωστές δημιουργίες.

Βλέπω: Τα έπιπλα και τα έργα τέχνης, οι πίνακες ζωγραφικής, είναι από την προσωπική συλλογή του ιδιοκτήτη (ουάου). Απαγορεύονται οι φωτογραφίες για αποφυγή φθοράς των πινάκων (αναρωτιέμαι αν πρέπει να νιώθω πως θα κοιμηθώ σε μουσείο τα επόμενα δύο βράδια).

Με λίγα λόγια ενθουσιασμού: Το Ilion Hotel, ειναι σε ένα από τα πάρα πολλά στυλάτα στενά του Ναυπλίου, σε ένα κτίριο εποχής με γραμμένη την ιστορία στα θεμέλια και τις σκάλες του, είναι ζεστό σα σπιτικό με αναμμένο τζάκι, είναι οικονομικό για την αίσθηση πολυτέλειας που προσφέρει και που νιώθουμε όλοι πως αξίζουμε, είναι πληθωρικό σε χρώμα, υφές, μυρωδιές, αύρα και γαλήνη. Διαθέτει πρωινό κάθε μέρα, δωρεάν και για όλα τα γούστα, αλμυρά ή γλυκά και πίνεις τον καφέ σου σε vintage φλιτζάνι που σίγουρα περνάει από το μυαλό σου να οικειοποιηθείς, σερβιρισμένο από ευγενικούς και ζεστούς ανθρώπους όσο ο γαλλικός σου.

Κάνει κρύο αλλά θα πάμε να φάμε στο Ζουρνάλ, ένα πολύχρωμο μεζεδοπωλείο εκτός παλιάς πόλης, αλλά πάλι κοντά, μου έχει λείψει να μην παίρνω λεωφορείο. Περνάμε από το Cine Nafplio, προβάλλει τη Maria, λέμε να έρθουμε την επόμενη μέρα, μου αρέσει να πηγαίνω σε σινεμά που ίσως δεν ξαναπάω.

(βόλτα να θαυμάσουμε σπίτια των ονείρων μας)

Φτάνουμε στο Ζουρνάλ, κάθε πιάτο του με τυρί λιώνει ηδονικά, διαλέγουμε τοπικές μπύρες από έναν πολυσέλιδο κατάλογο με γευστικά ονόματα, τρώμε, σκάμε από ευχαρίστηση, στο ξενοδοχείο θα κοιμηθούμε νωρίς.

Έχει ήλιο, δεν κρυώνεις χωρίς κασκόλ, πάμε για branch στο ΤΣΑΡΛΥ’Σ bake house, το roll μπουγάτσας είναι αφράτο, το ψωμάκι κάτω από τα αυγά τόσο γλυκό όσο αρμόζει, ο καφές ήρθε σε cozy κούπα.

(βόλτα να βρούμε την προτομή του Άγγελου Τερζάκη, να διαλέξουμε την επόμενη pension που θα μείνουμε)

Δύο μέρες δεν πήγαμε σε ζαχαροπλαστείο, το νιώθω σαν έλλειψη. Διαλέγουμε το l’amande, οι βιτρίνες με τα γλυκά μου το κάνουν δύσκολο, διαλέγουμε προφιτερόλ και πάστα αμυγδάλου, στην απόδειξη λέει 5,50 ευρώ.

(βόλτα στα φώτα ουρανού απογεύματος, το ροζ φαίνεται διαφορετικό)

Ποτό στον Σκαντζόχοιρο, βρίσκουμε να κάτσουμε, νιώθουμε τυχεροί, νιώθουμε λόκαλς, καθόμαστε έξω, στο στενό, παρατηρούμε τη διαφορά μας με λόκαλς στα αλήθεια. Να προλάβουμε να πιούμε και μια ζεστή σοκολάτα, λένε πως και τα απογεύματα αυτό το μπαρ είναι στέκι.

(βόλτα για φαγητό σε πακέτο, στο ξενοδοχείο αυτό πρέπει να αφιερώσεις αρκετό χρόνο για να σου αφιερώσει κι αυτό χρόνο ενός τίποτα που δε φέρνει τύψεις)

Πρωινό, μαζεύουμε ανόρεχτα, παίρνουμε μια τελευταία βαθιά ανάσα να γεμίσουμε Ναύπλιο για καβάτζα.

Στον δρόμο για την πραγματικότητα, σκέφτομαι πως το Ναύπλιο είναι για κάθε εποχή του χρόνου, σκέφτομαι πως θα μετακόμιζα αν ήταν να πηγαίνω μία φορά την εβδομάδα στην Επίδαυρο το καλοκαίρι.

Τελευταίο ολόκληρο Σαββατοκύριακο του Αυγούστου. Τελευταίο κλαμπ σάντουιτς πάνω στην ξαπλώστρα. Από Δευτέρα ένα με το τσιμέντο και πάλι. Από Δευτέρα, βάζεις στόχους για μια σαιζόν που θα ήθελες να έχει περισσότερο πράσινο, περισσότερη τέχνη, περισσότερη ζωή. Κάθε χρόνο, κάθε τέτοια Δευτέρα ελπίζεις τα ίδια και ξεχνάς να κάνεις τον απολογισμό. Ευτυχώς γιατί θα σου έφευγε η λαχτάρα για αλλαγή. Άλλωστε το θέμα είναι η εξέλιξη και το κυνήγι αυτής – ένα βήμα τη φορά αλλά καμία φορά θα ήθελες να τρέχεις και όχι να βηματίζεις.

Αποφασίζεις ότι θα ρουφήξεις κάθε δευτερόλεπτο αυτών των τελευταίων δύο ημερών καλοκαιριού – δικού σου – και δεν παίρνεις τα ακουστικά μαζί. Να ρουφήξουν τα αυτιά σου, τα μάτια σου, το στόμα σου, το σώμα σου όλο. Αυτή θα είναι η μουσική του Σαββατοκύριακου. Ο τελευταίος κόκκος αλατιού εύχεσαι να εξαφανιστεί σε 2 μήνες από τώρα – είναι εντάξει να σε πιάσει η μιζέρια του Νοέμβρη.

Η παραλία που διαλέγεις έχει κόσμο πολύχρωμο, παιδιά γυμνά με μπρατσάκια πορτοκάλι, ξαπλώστρες ξεθωριασμένες και μια θάλασσα λιγότερο γαλάζια από τις φωτογραφίες, αλλά το νερό είναι νερό, θα σκεφτείς. Τα παππούδια έχουν ξεχάσει να μπουν στη θάλασσα, τα παιδιά έχουν ξεχάσει να βγουν κι εκείνο που μπαινοβγαίνει σε πιτσιλάει σε κάθε του πηγαινέλα. Είσαι ευγνώμων κι η ευγνωμοσύνη είναι ένα συναίσθημα που φτάνει ως τον ορίζοντα μπροστά σου και ξαναγυρίζει.

Σήμερα μετά από μέρες καλοκαιρινής δυσφορίας, σκέφτεσαι όλους εκείνους που γράφουν ποιήματα και σταματάνε τον χρόνο με τις λέξεις τους. Σήμερα το κίτρινο σωσίβιο που επιπλέει μόνο του στη θάλασσα, είναι η πιο ωραία εικόνα της γης.