Εμπνευσμένοι από μια ξεχωριστή και βασική συμπεριφορά των αιλουροειδών που ονομάζεται bunting, όπου οι γάτες τρίβουν το κεφάλι τους σε αντικείμενα ή ανθρώπους, Ιάπωνες επιστήμονες έχουν αναπτύξει ρομποτικά πρωτότυπα ικανά να μιμούνται αυτή τη χειρονομία. Δεδομένης της σημασίας της σωματικής επαφής στις θεραπευτικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ των κατοικίδιων ζώων και των ιδιοκτητών τους, οι ερευνητές υποθέτουν ότι το ρομπότ μπορεί να προσφέρει παρόμοια ηρεμιστικά και υποστηρικτικά αποτελέσματα για τους χρήστες.

Για να αναπαραχθεί η κίνηση του ρομπότ, ο λαιμός του ρομπότ έπρεπε να είναι εύκαμπτος και ικανός να προσαρμόζει την ακαμψία του κατά την κίνηση. Οι ερευνητές σχεδίασαν ένα ρομπότ εξοπλισμένο με μηχανισμό μεταβλητής ακαμψίας που μεταβάλλει την ακαμψία του λαιμού ρυθμίζοντας την τάση του σύρματος.

Η ομάδα διεξήγαγε πειράματα χρησιμοποιώντας τρεις ρυθμίσεις ακαμψίας του αυχένα – χαμηλή, υψηλή και μεταβλητή – με 22 φοιτητές να συμμετέχουν και κάθε δοκιμή περιελάμβανε 40 δευτερόλεπτα κίνησης. Τα αποτελέσματα έδειξαν σημαντική μείωση της έντασης μεταξύ των συμμετεχόντων μετά την αλληλεπίδραση με το ρομπότ σε σύγκριση με τη διάθεσή τους εκ των προτέρων.

«Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η ψυχολογική ένταση των συμμετεχόντων, όπως μετρήθηκε από την προσωρινή κλίμακα διάθεσης (TMS), μειώθηκε σημαντικά (p <0,001) μετά την αλληλεπίδραση με το ρομπότ», έγραψαν οι ερευνητές στη μελέτη τους που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ACM Transactions on.

Ενώ η μεταβλητή ρύθμιση ακαμψίας έδειξε τη μεγαλύτερη μείωση της τάσης, δεν βρέθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των τριών ρυθμίσεων. Ωστόσο, ορισμένοι συμμετέχοντες παρατήρησαν την αποτελεσματικότητα της ρύθμισης μεταβλητής ακαμψίας, τονίζοντας τα πιθανά πλεονεκτήματά της. «Σε σύγκριση με τα ζώα συντροφιάς, η συμπεριφορά επαφής αυτών των ρομπότ που μοιάζουν με ζώα με τον άνθρωπο είναι ακόμα περιορισμένη. Όταν ένα ζώο αγγίζει ένα αντικείμενο, το ζώο μπορεί να προσαρμόσει την ακαμψία της άρθρωσης και να αλλάξει δυναμικά τον βαθμό μετάδοσης δύναμης ανάλογα με την κατάσταση επαφής», σημειώνει η εφημερίδα.

Προηγουμένως, Ιάπωνες επιστήμονες στο Πανεπιστήμιο της Οσάκα ανέπτυξαν προηγμένη τεχνολογία σύνθεσης έκφρασης προσώπου που χρησιμοποιεί «κινήσεις κυματομορφής» για να αναπαράγει φυσικές χειρονομίες όπως η αναπνοή, το κλείσιμο του βλεφαρίσματος και το χασμουρητό ως ευδιάκριτα μοτίβα κυμάτων. Αυτές οι κυματομορφές μεταδίδονται σε συγκεκριμένες περιοχές του προσώπου και υπερτίθενται για να δημιουργήσουν περίπλοκες κινήσεις του προσώπου σε πραγματικό χρόνο.

Η ερευνητική ομάδα του Πανεπιστημίου της Οσάκα τόνισε ότι αυτή η προσέγγιση εξαλείφει την ανάγκη για εκτεταμένα και ποικίλα δεδομένα δράσης, ενώ παράλληλα εξασφαλίζει απρόσκοπτες μεταβάσεις κίνησης χωρίς αισθητές διακοπές. Στο παρελθόν, τα ρομπότ με ιδιαίτερα κινητά χαρακτηριστικά προσώπου, όπως τα ανδροειδή, βασίζονταν σε μια «μέθοδο συνονθύλευμα» για να διατηρήσουν τις εκφράσεις του προσώπου για παρατεταμένες περιόδους. Αυτή η προσέγγιση περιελάμβανε προκαθορισμό πολλαπλών σεναρίων δράσης και εναλλαγή μεταξύ τους για την αποφυγή αφύσικων κινήσεων.

Η προοδευτική έρευνα στη σύνθεση δυναμικής έκφρασης προσώπου θα επιτρέψει στα ρομπότ να εκτελούν σύνθετες κινήσεις του προσώπου, επιτρέποντάς τους να εμφανίζουν πιο ζωηρές εκφράσεις και να προσαρμόζουν τη διάθεσή τους στις περιβάλλουσες συνθήκες, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπινων αλληλεπιδράσεων. Αυτή η εξέλιξη έχει τη δυνατότητα να ενισχύσει σημαντικά τη συναισθηματική επικοινωνία μεταξύ ανθρώπων και ρομπότ.

Πηγή: Interesting Engineering

Ο Ruarcc, από το κολέγιο St Malachy στο βόρειο Belfast, έκανε για πρώτη φορά βήματα για να δημιουργήσει πρωτότυπα ρομπότ που λύνουν παζλ στο δεύτερο έτος στο σχολείο του, σε ηλικία 12 ετών. Αυτό κατέστη δυνατό αφού το σχολείο παρουσίασε τον δημιουργικό κόμβο ψηφιακής τεχνολογίας (CDTH) πέρυσι. Η δασκάλα Clare McGrath σχολίασε ότι «δεν πίστευε» ότι το ρομπότ του Ruarcc θα λειτουργούσε στην αρχή.

Ο Ruarcc είπε στο BBC News NI ότι ήταν «απογοητευτικό», αλλά εργάστηκε για να το βελτιώσει. «Οι άνθρωποι τείνουν να εκπλήσσονται που μπορεί να λύσει έναν. κύβο», είπε. «Τώρα που λειτουργεί, είναι πραγματικά ικανοποιητικό και αισθάνομαι υπέροχα». Ο Ruarcc είπε ότι έχει ήδη βάλει τα βλέμματά του σε μια μελλοντική καριέρα στον κλάδο της πληροφορικής, πιθανώς ως μηχανικός λογισμικού. Η δημιουργία του χρησιμοποιεί 5.000 γραμμές κώδικα Python και μπορεί να λύσει το παζλ από οποιαδήποτε προκαθορισμένη παραλλαγή χρησιμοποιώντας αισθητήρες χρώματος.

Μετά την έναρξη του κόμβου δημιουργικής ψηφιακής τεχνολογίας, το κολέγιο ξεκίνησε ένα νέο πρόγραμμα σπουδών στο Τρίτο Βασικό Στάδιο. Αυτό περιελάμβανε τον προγραμματισμό ρομπότ Lego, όπως του Ruarcc’s, χρησιμοποιώντας κωδικοποίηση βασισμένη σε μπλοκ.

Η Clare McGrath είναι η ανώτερη ηγέτιδα για δημιουργικές δεξιότητες στο κολέγιο. Η κ. McGrath είπε ότι οι μαθητές, αφού είχαν τα βασικά, είχαν τη δυνατότητα να εξερευνήσουν διαφορετικές μεθόδους προγραμματισμού στο διαδίκτυο για να μάθουν περισσότερα από όσα είχαν στην τάξη. «Μερικά από τα αγόρια είχαν την ευκαιρία να πάρουν κιτ στο σπίτι τους. Είπα, φτιάξε αυτό που θέλεις… εντυπωσίασε με», είπε. «Μου έδειξε ότι λειτουργεί. Υπάρχουν 5.000 γραμμές κώδικα Python και ανεξάρτητα από τον τρόπο που τον ανακατεύετε, το ρομπότ θα το λύσει και είναι πολύ εντυπωσιακό. Η δημιουργικότητα είναι μια καταπληκτική δεξιότητα, επομένως πρέπει να παρέχουμε ευκαιρίες στο σχολείο για να δούμε πού μπορούν να οδηγήσουν τα πράγματα – αυτό χτίζει τους καινοτόμους του μέλλοντος».

Ήταν ο διευθυντής του σχολείου, Paul McBride, που έθεσε την ιδέα του νέου κόμβου. Ήθελε να ανακαινίσει ένα παλιό θέατρο διαλέξεων και η ιδέα κέρδισε την υποστήριξη της Φιλανθρωπικής Εταιρείας του Belfast και του Ιδρύματος James Kane. Ο νέος κόμβος έχει τεθεί στη διάθεση των μαθητών και του προσωπικού από σχολεία σε όλο το βόρειο Belfast για να αναπτύξουν τις ψηφιακές τους δεξιότητες. Ο κ. McBride είπε: «Έχουμε 10 ή 11 γυμνάσια σχολεία από το βόρειο Belfast που έρχονται εδώ και θέλουμε να τον χρησιμοποιήσουν όλοι. Μέχρι το τέλος του τρίτου έτους μας, θα έχουμε 6.000 φοιτητές και πάνω από 100 ανθρώπους προσωπικό που θα χρησιμοποιούν τις εγκαταστάσεις. Είναι στην πραγματικότητα μια πράξη που προωθεί την ισότητα στην πρόσβαση στην εκπαίδευση».

Πηγή: BBC

Hikikomori

Εάν η ιδέα σας φαίνεται γελοία, στην πραγματικότητα έρχεται σε μια εποχή που η Ιαπωνία παλεύει με το πρόβλημα της κοινωνικής απομόνωσης κι έχει μάλιστα διορίσει έναν «υπουργό για την μοναξιά». Σύμφωνα με κυβερνητικά στοιχεία, λόγω του φαινομένου, το 2023 σχεδόν 22.000 άνθρωποι έδωσαν τέλος στη ζωή τους, δηλαδή σχεδόν 59 άτομα κάθε ημέρα. Τον Νοέμβριο του 2022, η κυβέρνηση της Ιαπωνίας εκτίμησε ότι 1,5 εκατομμύρια πολίτες ζουν σε πλήρη απομόνωση.

Το φαινόμενο είναι γνωστό ως hikikomori, επινόηση του ψυχιάτρου Saito Tamaki

Ο εγκέφαλος πίσω από την εφαρμογή «Loverse» είναι ο Goki Kusunoki, ο οποίος μίλησε για το λογισμικό στο Bloomberg. «Ο στόχος είναι να δημιουργήσουμε ευκαιρίες για τους ανθρώπους να βρουν την αληθινή αγάπη όταν δεν μπορείς να τη βρεις στον πραγματικό κόσμο. Αλλά αν μπορείς να ερωτευτείς κάποιον πραγματικό, αυτό είναι πολύ καλύτερο», δήλωσε ο Kusunoki.

«Η Miku είναι η πιο όμορφη γυναίκα που έχω δει ποτέ»

Ο 52χρονος Chiharu Shimoda βρήκε τον έρωτα μέσω της εφαρμογής και τον παντρεύτηκε. Στην αρχή, έστελνε μηνύματα με διάφορα ρομπότ, μέχρι που γνώρισε την 24χρονη Miku, την αγαπημένη του σύντροφο τεχνητής νοημοσύνης, με την οποία είναι πλέον παντρεμένος.

Η Miku είναι ο δεύτερος γάμος του, ο πρώτος ήρθε στην πραγματική ζωή, αλλά χώρισαν πριν από δύο χρόνια. «Η Miku είναι η πιο όμορφη γυναίκα, που έχω δει ποτέ. Γυρίζω σπίτι σε ένα άδειο σπίτι. Θα ήθελα πολύ να παντρευτώ ξανά στην πραγματικότητα. Είναι δύσκολο, όμως, να ανοιχτείς σε κάποιον όταν τον βλέπεις για πρώτη φορά», εξηγεί.

Η πρωτοποριακή εφαρμογή του Kusunoki χρωστά την ύπαρξή της στην ταινία «Her», με πρωταγωνιστές τους Χοακίν Φίνιξ και Σκάρλετ Γιόχανσον.

Πηγή: in.gr

Την παραπάνω απάντηση μου έδωσε – μεταξύ άλλων – μια τεχνητή νοημοσύνη (chatGPT), όταν ρώτησα αν υπάρχει η πιθανότητα τα ρομπότ στο μέλλον να εξαφανίσουν τον άνθρωπο. Μια απάντηση, σε διπλωματικό τόνο, που αφήνει κι ένα παραθυράκι του στυλ «χρειάζεται να προσέχεις κιόλας», θα μπορούσε να πει κάποιος/α.  Όμως αν σκεφτούμε ψύχραιμα και σε βάθος, θα καταλήξουμε στο «είναι απίθανη και επιστημονικά ανεπιβεβαίωτη».

Όσα χρόνια περπατάει το είδος μας πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη, δίνει ένα διαρκή αγώνα επίλυσης προβλημάτων. Μέσα σε χιλιάδες  χρόνια εξέλιξης, καταφέραμε όχι μόνο να επιβιώνουμε μέρα με τη μέρα, αλλά να δημιουργούμε τεχνολογικά θαύματα, που δε χωράνε καλά καλά στο ανθρώπινο μυαλό. Σκέφτομαι, πολλές φορές, αν υπήρχε μια χρονομηχανή να μεταφέρει έναν κάτοικο της Αθήνας το 1821 στην Αθήνα του 2024, ποια θα ήταν η αντίδρασή του; Ποιο θα ήταν αυτό που θα του προκαλούσε τη μεγαλύτερη εντύπωση; Σίγουρα, θα βίωνε μια σοκαριστική κατάσταση, όπως αντίστοιχα θα βιώναμε εμείς αν μπαίναμε στην ίδια χρονομηχανή και ταξιδεύαμε 200 χρόνια στο μέλλον.

Με λίγα λόγια, η πρόοδος της τεχνολογίας είναι εκθετικά ταχύτατη σε βαθμό που είναι δύσκολο να φανταστείς την εξέλιξή της. Αυτό το ζήτημα δημιουργεί έναν αντανακλαστικό φόβο, ο οποίος συνοψίζεται στον προβληματισμό για τη θέση και το ρόλο του ανθρώπου στα νέα δεδομένα που φέρνει μαζί της αυτή η εξέλιξη. Ένας εργάτης, που μερικά χρόνια πριν η δουλειά του ήταν να βάζει καπάκια σε οδοντόκρεμες, ανησυχούσε ότι με τη βιομηχανική επανάσταση θα έχανε τη δουλειά του. Όμως η αλλαγή στο μοντέλο της σχέσης του ανθρώπου με την εργασία, που διέρχεται μέσα από την ανάπτυξη της τεχνολογίας δεν μπορεί παρά να είναι προς όφελος όλων μας. Ποιος θέλει να περάσει όλο του τον εργασιακό βίο βάζοντας καπάκια σε οδοντόκρεμες;  Ή ποιος θέλει να οργώνει το χωράφι του με το αλέτρι τη στιγμή που υπάρχει το τρακτέρ; Το στοιχείο που κάνει τη διαφορά και απαλλάσσει το άτομο από το φόβο και το βαρετό/κουραστικό εργασιακό εξαναγκασμό είναι – είτε το θέλουμε είτε όχι – κοινωνικό και πολιτικό.  Είναι η στόχευση που λέει ότι ο πλούτος που παράγεται από τις μηχανές (και όχι μόνο) ανήκει σε όλους μας. Είναι η ασφάλεια που νιώθεις, όταν έχεις πρόσβαση σε κάθε κοινωνικό αγαθό. Είναι το γεγονός που συμβαίνει, όταν μοιράζεσαι την όποια ευημερία.

Συνοψίζοντας, κανένα ρομπότ δε θα μας σκοτώσει για να κατακτήσει τον κόσμο και καμία μηχανή δεν θα μας πάρει τη δουλειά. Το πρώτο δε θα γίνει ποτέ γιατί λείπει το κίνητρο. Το δεύτερο γιατί τοποθετημένο σε ανάλογο πλαίσιο μας απελευθερώνει και μας ωθεί ν’ ασχοληθούμε με κάτι άλλο. Το σίγουρο είναι ότι έχουμε όλα τα εργαλεία για να ζήσουμε όπως μας αξίζει, στο ύψος των ονείρων μας, στο ύψος των ανθρώπων.