Αν κάποτε φορέσατε άνετο κοστούμι με T-shirt σε γάμο, αν προτιμήσατε ουδέτερους τόνους στη δουλειά ή σκεφτήκατε πως το γκρι στο σαλόνι είναι κομψό, αυτό ήταν το αποτύπωμα του Armani. Δούλευε ακούραστα μέχρι τις τελευταίες του μέρες. Είχαν ήδη σταλεί προσκλήσεις για το επόμενο show του, προγραμματισμένο για τις 28 Σεπτεμβρίου στην αυλή του Palazzo Brera στο Μιλάνο. Η εκδήλωση αυτή θα συνόδευε τον εορτασμό των 50 χρόνων από την ίδρυση του οίκου το καλοκαίρι του 1975.

Τα τελευταία χρόνια, όλοι γνώριζαν πως βρίσκονταν μπροστά σε έναν ζωντανό θρύλο. Κάθε του εμφάνιση στην πασαρέλα ήταν μια στιγμή που έπρεπε να απαθανατιστεί — γιατί ακόμη και οι θρύλοι δεν ζουν για πάντα.

Στην επίδειξη υψηλής ραπτικής στο Παρίσι τον Ιανουάριο, εμφανίστηκε με μαύρο βελούδινο σμόκιν και χαμόγελο, συνοδευόμενος από αγαπημένο μοντέλο, με τα γαλανά μάτια του να παραμένουν διαπεραστικά. Τον Ιούνιο και Ιούλιο φέτος, απουσίασε για πρώτη φορά από τα ανδρικά και τα haute couture shows, όμως επέβλεπε τις πρόβες μέσω βιντεοκλήσης από το σπίτι και επικοινωνούσε με δημοσιογράφους μέσω email.

Η διαχρονική επιρροή του Armani στη μόδα

Στον χώρο της δημοσιογραφίας, τον αναφέρουμε ως Armani, όμως για τον κλάδο της μόδας ήταν πάντα ο κύριος Armani — όχι απλώς Giorgio ή Armani. Σε έναν χώρο, όπου επικρατεί η οικειότητα ακόμα και στα υψηλότερα επίπεδα — η Donatella είναι Donatella, ο Karl ήταν Karl — ο πιο επιτυχημένος εμπορικά Ευρωπαίος σχεδιαστής της περασμένης εκατονταετίας παρέμεινε πάντα Signor ή Mr Armani.

Η ιστορία του Armani ξεκινά με ένα κοστούμι. Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 πήρε το ταγιέρ, απογύμνωσε κάθε ίχνος αυστηρότητας και παράδοσης και πρόσθεσε μια αστική κομψότητα με δόση αισθησιασμού. Έτσι επανεφηύρε το power dressing στα τέλη του 20ού αιώνα.

Πήγε ακόμη παραπέρα: επανακαθόρισε τι σημαίνει να δείχνεις σύγχρονος. Ο Armani διαισθάνθηκε πως οι αυστηροί διαχωρισμοί μεταξύ εργασίας και προσωπικής ζωής χαλάρωναν ήδη από τη δεκαετία του ’70 και ’80. Η ευέλικτη ραφή του απευθυνόταν σε μια γενιά που ήθελε να πετύχει χωρίς να χάσει την ψυχή της — όχι να εγκλωβιστεί σε ένα γραφείο αλλά να κυριαρχήσει στην πόλη.

Το κοστούμι-έμβλημα και η φιλοσοφία ζωής

Καθώς ο τρόπος ζωής άλλαζε, ο Armani σχεδίαζε νέα σιλουέτα. «Το στιλ για μένα είναι διάθεση που εφαρμόζεται παντού», είχε πει κάποτε. «Πάντα πίστευα ότι η μόδα είναι κάτι περισσότερο από ρούχα: είναι τρόπος ζωής». Το κοστούμι Armani έκανε μια νέα γενιά να νιώθει κυρίαρχη στη ζούγκλα της πόλης – είτε ήθελες να γίνεις αρχιτέκτονας είτε ηθοποιός είτε μάνατζερ, αυτό το κοστούμι εξέφραζε την ταυτότητά σου.

Πήρε το ανδρικό κοστούμι και αφαίρεσε τις βάτες, έβγαλε τη φόδρα αλλάζοντας τη γραμμή ώστε να πέφτει πιο ελεύθερα. Κατέβασε τα κουμπιά στο σακάκι, φάρδυνε ελαφρώς τα μπατζάκια των παντελονιών. Η τελειοποίηση της γραμμής ήρθε τη δεκαετία του ’70, αλλά όταν ο κόσμος είδε τον Richard Gere με κοστούμι Armani στην ταινία “American Gigolo” το 1980, αιχμαλώτισε απόλυτα το πνεύμα της εποχής: ένας άνδρας έδειχνε ταυτόχρονα πρωτόγονος και εκλεπτυσμένος, ισχυρός, αλλά και αισθησιακός.

Armani: «Η ουσία του στιλ είναι ένας απλός τρόπος να λες κάτι περίπλοκο» — μια παραλλαγή φράσης του Jean Cocteau που έκανε δική του. Αυτό ακριβώς έκανε: πήρε ένα ανδρικό κοστούμι και το απλοποίησε χωρίς να χάνει βάθος.

Κριτική στη βιομηχανία μόδας & διαχρονικότητα

Ο Armani υπήρξε έντονος επικριτής της υπερπαραγωγής στη σύγχρονη μόδα, ασκώντας κριτική στους συναδέλφους για τις αμέτρητες συλλογές τους. «Δεν έχει νόημα οι συλλογές μου να μένουν στα καταστήματα μόνο τρεις εβδομάδες πριν θεωρηθούν παρωχημένες», έγραψε σε ανοιχτή επιστολή το 2020. «Δεν λειτουργώ έτσι· το θεωρώ ανήθικο».

Για δύο δεκαετίες πολλοί τον κατηγόρησαν ότι αγνοεί τις τάσεις και παραμένει εκτός εποχής επειδή δεν άλλαζε ούτε τα ρούχα ούτε το προσωπικό του στιλ. Τελικά αποδείχθηκε ότι ήταν πάλι μπροστά από την εποχή του: η στροφή προς τη βιωσιμότητα έφερε ξανά στη μόδα την άποψη ότι τα ρούχα πρέπει να σχεδιάζονται για να αντέχουν στον χρόνο.

«Η κομψότητα δεν αφορά το να σε προσέχουν, αλλά το να σε θυμούνται», είχε πει κάποτε ο Armani. Μπορεί να έφυγε από τη ζωή, όμως θα μείνει αξέχαστος.

Πηγή: The Guardian

Ο αναγνωρισμένος από τους κριτικούς ηθοποιός διάβασε το ποίημα με τίτλο «Σκέψου τους άλλους», το οποίο κάνει αναφορές στον εκτοπισμό, την καταπίεση και τα βάσανα του παλαιστινιακού λαού στα χέρια του Ισραήλ κατά τη διάρκεια των δεκαετιών. Απόσπασμα του ποιήματος λέει: «Καθώς ετοιμάζετε το πρωινό σας, σκεφτείτε τους άλλους (μην ξεχνάτε το φαγητό του περιστεριού). Καθώς διεξάγετε τους πολέμους σας, σκέφτεστε τους άλλους (μην ξεχνάτε αυτούς που αναζητούν ειρήνη). Καθώς πληρώνετε τον λογαριασμό του νερού σας, σκεφτείτε τους άλλους (αυτούς που τα θηλάζουν τα σύννεφα). Καθώς επιστρέφετε στο σπίτι σας, στο δικό σας σπίτι, σκεφτείτε τους άλλους (μην ξεχνάτε τους ανθρώπους των στρατοπέδων). Καθώς κοιμάστε και μετράτε τα αστέρια, σκεφτείτε τους άλλους (αυτούς που δεν έχουν πού να κοιμηθούν).»

Ο Mahmoud Darwish είναι ευρέως σεβαστός στον αραβικό κόσμο και είναι ο εθνικός ποιητής της Παλαιστίνης. Η πεζογραφία και η ποίηση του Darwish μιλούν σε μεγάλο βαθμό για την παλαιστινιακή ταυτότητα και την πατριδολατρεία κατά τη διάρκεια των δεκαετιών, ενώ καλύπτουν θέματα όπως η έννοια της πατρίδας, της εξορίας και του ανήκειν.

Ο Gere αποκάλυψε ότι είχε γνωρίσει τον Darwish πριν από πολλά χρόνια. Η απαγγελία του Gere για το «Σκέψου τους Άλλους» έρχεται καθώς το Ισραήλ συνεχίζει να σκοτώνει και να εκτοπίζει βίαια Παλαιστίνιους από τη Λωρίδα της Γάζας που έχει χτυπηθεί από τον πόλεμο, εν μέσω νέων επιθέσεων που συνεχίζονται από τις 18 Μαρτίου, μετά την κατάρρευση της εκεχειρίας που τέθηκε σε ισχύ τον Ιανουάριο.

Η ανανεωμένη επίθεση του Ισραήλ έχει σκοτώσει πάνω από 1.900 έκτοτε, ενώ ο συνολικός αριθμός των νεκρών στη Λωρίδα της Γάζας ανέρχεται σε 51.305 ως αποτέλεσμα του πολέμου του Ισραήλ που συνεχίζεται από τις 7 Οκτωβρίου 2023.

Η απαγγελία της ποίησης του Darwish από τον Gere κοινοποιήθηκε από την πλατφόρμα Artists4Ceasefire την Τρίτη, μια ομάδα ηθοποιών, μουσικών και άλλων γνωστών προσωπικοτήτων που προτρέπουν για μόνιμη κατάπαυση του πυρός στη Γάζα, την παράδοση σωτήριας βοήθειας στον πολιορκημένο από τον πόλεμο θύλακα καθώς και την επιστροφή των αιχμαλώτων.

Η ομάδα είπε ότι η ανάγνωση του ποιήματος από τον Gere έρχεται «προς τιμήν όλων εκείνων που εργάζονται για να τερματίσουν τα βάσανα και την καταπίεση των άλλων – στην Παλαιστίνη, το Ισραήλ και σε όλο τον κόσμο, καθώς επίσης αποτελεί και μια πρόσκληση σε όσους δεν έχουν μιλήσει ακόμη γι’ αυτό».

Η ομάδα είπε ότι το ποίημα απαγγέλθηκε ακόμα ως μια ωδή στον Πάπα Φραγκίσκο που πέθανε τη Δευτέρα μετά από εγκεφαλικό και καρδιακή ανεπάρκεια, προκαλώντας θλίψη στην παγκόσμια καθολική κοινότητα καθώς και σε άλλους παγκόσμιους και θρησκευτικούς ηγέτες. Ο Πάπας Φραγκίσκος είχε μιλήσει αρκετές φορές κατά του πολέμου στη Γάζα, προκαλώντας την οργή της ισραηλινής κυβέρνησης. Οι Artists4Ceasefire είπαν ότι ο ποντίφικας «ενσάρκωσε το ποίημα του Darwish αφιερώνοντας τη ζωή του στη βαθιά ενσυναίσθηση και τη συμπονετική δράση για όλους όσους υποφέρουν».

Ο Gere είχε προηγουμένως συναντηθεί με οικογένειες Ισραηλινών αιχμαλώτων που κρατούνταν στη Γάζα. Τον Δεκέμβριο του περασμένου έτους, συναντήθηκε με συγγενείς των αιχμαλώτων Keith Siegel, Naama Levy και Karina Ariev. Οι αιχμάλωτοι αφέθηκαν έκτοτε ελεύθεροι, μετά από μια συμφωνία ανταλλαγής ομήρων-κρατουμένων, η οποία οδήγησε επίσης στην απελευθέρωση εκατοντάδων Παλαιστινίων κρατουμένων, κατά την πρώτη φάση της εκεχειρίας νωρίτερα φέτος.

Ο ηθοποιός έχει υπάρξει επικριτικός για ορισμένες ισραηλινές πολιτικές. Το 2017, επέκρινε τους ισραηλινούς οικισμούς ως «παράλογη πρόκληση και εντελώς παράνομη». «Σίγουρα δεν αποτελούν μέρος του προγράμματος κάποιου που θέλει μια γνήσια ειρηνευτική διαδικασία», είπε κατά την επίσκεψή του στη χώρα, όπου κατήγγειλε επίσης την κατοχή της Δυτικής Όχθης από το Ισραήλ.

Πηγή: The New Arab / Κεντρική φωτογραφία: Flickr

Ο ηθοποιός έχει τώρα έναν άλλο λόγο να προσθέσει στην ευτυχία του και αυτός είναι ότι ανακοινώθηκε ότι ο διάσημος ηθοποιός θα λάβει το βραβείο Goya Internacional 2025, την υψηλότερη διάκριση στον ισπανικό κινηματογράφο. Τα βραβεία Goya θα λάβουν χώρα στις 8 Φεβρουαρίου στη Γρανάδα «για την εξαιρετική του προσφορά στην τέχνη του κινηματογράφου, πρωταγωνιστώντας σε μερικές από τις πιο εμβληματικές ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου, και την κοινωνική δέσμευση που εκδήλωσε προσωπικά και επαγγελματικά».

Σε ηλικία 75 ετών, ο Gere έκανε ταινίες από τη δεκαετία του ’70 και είναι ακόμα ενεργός (η τελευταία ονομάζεται «Ω, Καναδάς» και σε αυτήν υποδύεται έναν σκηνοθέτη ντοκιμαντέρ που κάνει ανασκόπηση της ζωής του). Ωστόσο, επιλέξαμε ένα από τα πιο εμβληματικά και που μέχρι σήμερα συνεχίζει να προκαλεί πάθη στο κοινό για περισσότερους από τους προφανείς λόγους και που κατάφερε να μεταμορφώσει για πάντα την εικόνα του στο Χόλιγουντ.

Ο Richard Gere είναι συνώνυμο της κομψότητας και του ταλέντου. Η κινηματογραφική του καριέρα είναι γεμάτη αξέχαστες ερμηνείες, αλλά υπάρχει μια ταινία που τον εκτόξευσε στα αστέρια και τον έκανε σύμβολο αισθησιασμού και εκλέπτυνσης: Το “American Gigolo”. Αυτό το θρίλερ γεμάτο έγκλημα και ερωτισμό κυκλοφόρησε το 1980, από τον σκηνοθέτη Paul Schrader και όχι μόνο σημάδεψε το πριν και το μετά στην καριέρα του Gere, αλλά ο ίδιος άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στη μόδα και τον κινηματογράφο της εποχής.

Ο ηθοποιός έπαιξε τον Julian Kay, έναν ελκυστικό, καλλιεργημένο και έξυπνο τριαντάρη από το Λος Άντζελες που χρησιμοποιεί τη γοητεία του για να ζήσει από την πορνεία. Η μάνατζέρ του είναι η Anne, η οποία είναι επιφορτισμένη να του βρει πλούσιες γυναίκες που πληρώνουν καλά για τις υπηρεσίες τους. Μία από τις πελάτισσές του είναι η Michelle (Lauren Hutton), σύζυγος γνωστού πολιτικού, και σε μια από τις δουλειές του, ο Julian δέχεται να κοιμηθεί με τη σύζυγο ενός πλούσιου επιχειρηματία κατόπιν αιτήματός του. Όμως λίγες μέρες αργότερα διαβάζει στον Τύπο ότι η γυναίκα αυτή βρέθηκε δολοφονημένη.

Με αυτήν την ταινία, ο Richard Gere έγινε sex symbol από τη μια μέρα στην άλλη, κάτι που ομολόγησε ότι δεν του άρεσε, αλλά ο Julian Kay είχε όλα τα χαρακτηριστικά για να είναι ένας: προφίλ κακού αγοριού, ναρκισσιστής και θύμα των πράξεών του. Ένας ρόλος που προτάθηκε αρχικά στον Christopher Reeve και στον John Travolta, οι οποίοι τον απέρριψαν και με τον οποίο ο ηθοποιός έγραψε ιστορία, αφού ήταν από τους πρώτους που τόλμησε να εμφανιστεί εντελώς γυμνός, σε ταινία του Χόλιγουντ. Επιπλέον, μας άφησε ένα από τα πιο θρυλικά τραγούδια της δεκαετίας του ’80, το “Call Me”, της Blondie, που ήταν νούμερο ένα στο Billboard, και έκανε δημοφιλή τα κοστούμια του Giorgio Armani, που εκείνη την εποχή ήταν απλά ένας σχεδιαστής στα σκαριά.

Η επιτυχία του “American Gigolo” μετέτρεψε τον Richard Gere σε αστέρι μέσα σε μια νύχτα. Η ερμηνεία του τράβηξε την προσοχή της βιομηχανίας και του κοινού, καθιερώνοντάς τον ως έναν από τους πιο ελκυστικούς και χαρισματικούς ηθοποιούς της γενιάς του.

Πηγή: Madame Figaro España