Μιλώντας στους Times του Λονδίνου σε πρόσφατη συνέντευξή του για τον συμβουλευτικό του ρόλο σε μια νέα παραγωγή του Ρίτσαρντ Β’, ο ηθοποιός του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών είπε ότι ευχόταν όλοι όσοι ήταν ομοφυλόφιλοι, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων στο επάγγελμά του, να μιλούσαν γι’ αυτό, σημειώνοντας ότι δεν υπήρξε ποτέ ομοφυλόφιλος Βρετανός πρωθυπουργός, βραβευμένος με Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου ή ποδοσφαιριστής της Premier League. (Ο πρώην μέσος της Έβερτον Thomas Hitzlsperger έπαιξε στην Πρέμιερ Λιγκ, αλλά έκανε coming out μετά την αποχώρησή του.)

«Δεν έχω συναντήσει ποτέ κανέναν που να το μετάνιωσε», είπε ο McKellen στους Times του Λονδίνου. «Λυπάμαι για κάθε διάσημο πρόσωπο που νιώθει ότι δεν μπορεί να αποκαλυφθεί. Το να κρύβεσαι είναι ανόητο – δεν χρειάζεται. Μην ακούτε τους συμβούλους σας, ακούστε την καρδιά σας. Ακούστε τους γκέι φίλους σας που ξέρουν καλύτερα. Αποκαλυφθείτε. Κάντε το coming out σας».

Ο McKellen συνέκρινε επίσης την κατάσταση μεταξύ αθλητών και ηθοποιών, υποδηλώνοντας ότι και οι δύο πιθανότατα παίρνουν συμβουλές από μάνατζερ, πράκτορες και δημοσιογράφους να παραμείνουν σιωπηλοί σχετικά με τη σεξουαλικότητά τους.

«Θα φανταζόμουν ότι οι νέοι ποδοσφαιριστές πιθανότατα, όπως οι ηθοποιοί, λαμβάνουν πολύ κακές συμβουλές από παράγοντες που ανησυχούν για τα δικά τους εισοδήματα», είπε ο McKellen. «Αλλά ο πρώτος ποδοσφαιριστής της Premier League που θα μιλήσει για τη σεξουαλικότητά του θα γίνει ο πιο διάσημος ποδοσφαιριστής στον κόσμο, με όλα τα πρακτορεία να εκλιπαρούν για το όνομά του στα προϊόντα τους».

Παρόλο που η κοινωνική αποδοχή των LGBTQ+ ατόμων έχει αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό, πολλοί ηθοποιοί παραμένουν κρυμμένοι υπό το φόβο της ζημιάς στην καριέρα τους. Για ορισμένα projects, το να είσαι ομοφυλόφιλος μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο η δουλειά μπορεί να προωθηθεί διεθνώς, ή και καθόλου. Μόλις το 2022, ταινίες υψηλού προφίλ όπως το Black Panther 2 αντιμετώπιζαν απειλές απαγόρευσης στην Κίνα λόγω περιεχομένου LGBTQ+, ενώ ο ρητά gay διάλογος κόπηκε από το Fantastic Beasts πριν από την κυκλοφορία του στην Κίνα.

Ο McKellen δεν είναι ο μόνος θρύλος της οθόνης που ελπίζει ότι περισσότεροι ηθοποιοί θα βρουν τη δύναμη να δείξουν τον πραγματικό τους εαυτό στο ευρύ κοινό. Το 2021, η βραβευμένη με Όσκαρ Kate Winslet μοιράστηκε ότι γνώριζε αρκετούς ομοφυλόφιλους ηθοποιούς και ότι ήλπιζε ότι θα μπορούσαν να μιλήσουν κάποια μέρα.

«Δεν μπορώ να σας πω τον αριθμό των νεαρών ηθοποιών που γνωρίζω —μερικούς γνωστούς, μερικούς αρχάριους— που φοβούνται ότι θα αποκαλυφθεί η σεξουαλικότητά τους και ότι θα τους εμποδίσει αυτό να τους επιλέξουν για στρέιτ ρόλους», είπε. «Τώρα αυτό είναι τρελό.» Πρόσθεσε ότι γνώριζε «τουλάχιστον τέσσερις» ηθοποιούς που «κρύβουν τη σεξουαλικότητά τους. «Είναι οδυνηρό, γιατί φοβούνται να μη μαθευτεί», είπε.

Παρά την επιμονή του Χόλιγουντ, ο αριθμός των LGBTQ+ ηθοποιών στη βιομηχανία αυξάνεται γοργά, με ηθοποιούς όπως ο Jonathan Bailey όχι μόνο να παίρνουν πρωταγωνιστικούς ρόλους σε επιτυχημένα έργα όπως το “Bridgerton” και το “Wicked”, αλλά και να παίζουν τους στρέιτ άντρες. «Είχα μεγάλη επίγνωση της πολυπλοκότητας και της διαφορετικότητας του τρόπου που ένιωθα για τον εαυτό μου όσον αφορά στο ότι ήμουν ομοφυλόφιλος άνδρας, πόσο μάλλον γκέι ηθοποιός, και ξαφνικά βρήκα επιτυχία στο να παίξω έναν στρέιτ ρόλο και να μιλήσω γι’ αυτό», είπε ο Bailey στο Vanity Fair τον Νοέμβριο.

Η επιθυμία να βλέπουν τους queer ηθοποιούς να αποκαλύπτονται ήταν από πάντα ένα σημείο κόλλημα τόσο για τους ομοφυλόφιλους θαυμαστές όσο και για τους κριτικούς. Το 1981, ο ιστορικός κινηματογράφου – και τελικά συνιδρυτής της GLAAD – Vito Russo έγραψε στο βιβλίο-ορόσημο “The Celluloid Closet”, «Το κοινό θα πρέπει στην πραγματικότητα να γνωρίζει τη σεξουαλικότητα των ομοφυλόφιλων ηθοποιών όπως ακριβώς γνωρίζει την ετεροφυλοφιλία της πλειοψηφίας. Δεν πιστεύω ότι μια τέτοια συζήτηση δεν είναι υπόθεση κανενός, ούτε πιστεύω ότι είναι σεξουαλικής και επομένως ιδιωτικής φύσης».

Πηγή: Them / Κεντρική φωτογραφία: Flickr

Ενδεικτικά: Η σταρ του “Babygirl” Nicole Kidman, που υποδύεται μια γυναίκα που έρχεται πιο κοντά στο να κατανοήσει τη σαρκική της πλευρά μετά από μια σχέση με τον ασκούμενο της, προώθησε την ταινία της πιο σκληρά από ποτέ. Το ίδιο έκανε και ο πρωταγωνιστής του “Queer” Daniel Craig, ως ένας ερωτευμένος ομοφυλόφιλος που εκφράζει μέσω της σωματικότητας ό,τι δεν μπορεί με λόγια. Κανένας ηθοποιός δεν πήρε υποψηφιότητα.

Το “Challengers”, με μια ερωτική αίσθηση με επικεφαλής την Zendaya που φαινόταν έτοιμο να ανταγωνιστεί στη μάχη για τα αγαλματίδια με ένα σενάριο που πιέζει τα όρια, δεν έφτασε πουθενά, ενώ το “Nosferatu”, μια συναρπαστική γοτθική απεικόνιση του πόθου στην άκρη του θανάτου, δε θα αγωνιστεί για το Όσκαρ Καλύτερης Εικόνας που κάποιοι εικάζουν ότι μπορούσε.

Κανένα από αυτά δεν είναι αληθινό σοκ. Οι καμπάνιες της Kidman και του Craig έμοιαζαν να χάνουν το κύμα καθώς οι υποψηφιότητες των προπομπών διέφευγαν, ενώ το “Callengers” μπορεί απλώς να έχει ξεθωριάσει από τη μνήμη — και το “Nosferatu” μπορεί να πάρει τις υποψηφιότητες για τις κατασκευές του (και το box-office του) ως ανταμοιβή.

Κατά τα άλλα, μεταξύ των μεγαλύτερων εκπλήξεων ήταν η απουσία τόσο της Pamela Anderson όσο και (ειδικά) της σκληροτράχηλης αγωνίστριας Jamie Lee Curtis για το “The Last Showgirl”, μια ταινία για το μπουρλέσκ του Λας Βέγκας που ακολουθεί την αντίστοιχη της Ανατολικής Ακτής το 2019 με τίτλο “Hustlers”, μια άλλη δημοφιλής ταινία για την οποία τα Όσκαρ δεν άφησαν χώρο.

Το “Hustlers” παρέχει μια ενδιαφέρουσα σύγκριση. Στην κούρσα των Όσκαρ του 2019, η Jennifer Lopez είχε αναδειχθεί ως πιθανή νικήτρια για την υποστηρικτική της ερμηνεία ως στρίπερ που ξεπερνάει τους πελάτες της – ήταν μια ακατέργαστη και ειλικρινής δουλειά από μία σούπερ σταρ που δεν είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε. Και η Lopez έχασε την υποψηφιότητα κάτι που υποδηλώνει ότι αυτή η συγκεκριμένη επανάληψη της Ακαδημίας δεν βραβεύει αυτό το συγκεκριμένο είδος ταινιών. Στη θεματολογία του, το “Hustlers” μοιάζει με το “The Last Showgirl”, με τη χορεύτρια να μένει στα κρύα του λουτρού.

Μεταξύ των ταινιών που ήταν υποψήφιες, το “The Substance”, υποψήφια καλύτερης ταινίας με υπεραπόδοση, φέρει με την εκπληκτική του ειλικρίνεια το άκρο στο οποίο το ανθρώπινο σώμα μπορεί να ωθηθεί δτα άκρα. Η βία, ίσως, είναι πάντα πιο αποδεκτή στο Χόλιγουντ από το σεξ.

Και το “Anora”, υποψήφια για καλύτερη ταινία φέτος, φαίνεται να παρέχει το αντεπιχείρημα στην ιδέα ότι η Ακαδημία περιφρονεί τις ταινίες για σεξουαλικά ζητήματα: Όπως και το “Hustlers”, είναι για μια στρίπερ της οποίας η εμφάνιση την ανταμείβει με τρόπους που δεν είχε φανταστεί. Αλλά από τη μέση και μετά είναι μια ταινία δρόμου με ένα τρελό κυνηγητό στη νύχτα του Μπρούκλιν, που βγάζει το σεξ από το τραπέζι. Το “Anora” αφορά τον λεπτό ιστό των σχέσεων μεταξύ των χαρακτήρων του. Το σεξ στο “Anora” (όπως και στο περσινό βραβευμένο με πολλά Όσκαρ “Poor Things”) είναι τελικά η αρχή μιας πραγματικής ιστορίας.

Στο “Queer”, στο “Babygirl” και ειδικά στο “Challengers”, το σεξ είναι η ιστορία – σε βαθμό που κάθεσαι, ίσως άβολα. Ενώ το “Callengers” είναι ένα έργο υπέρτατου ελέγχου, τόσο το “Queer” και το “Babygirl” σπρώχνουν τους πρωταγωνιστές τους σε μπαρόκ και αποκαλυπτικές εκφράσεις πόθου, αυτές που προκαλούν άβολο γέλιο στην αμεσότητά τους. Είναι η επιθυμία του Craig για τον Drew Starkey, της Kidman για τον Harris Dickinson και η επιθυμία της Zendaya να τοποθετήσει τους δύο άντρες που την κυνηγούν σε απέναντι πλευρές, που τους ωθεί σε νέα και παράξενα μέρη.

Οι φετινές υποψηφιότητες για Όσκαρ είναι αξιέπαινες και ευρείας κλίμακας — εκπληκτικά πολιτικές (από το “I’m Still Here” στην καλύτερη ταινία έως το “The Apprentice”, δύο υποψηφιότητες, για τον Sebastian Stan και τον Jeremy Strong στους αγώνες υποκριτικής) και κυμαίνονται από υπερπαραγωγές όπως “Wicked” και “Dune: Part Two” σε ελάχιστα προβληθείσες ταινίες όπως το “Nickel Boys”.

Απλά μπορεί ακόμα να υπάρχουν μέρη που η Ακαδημία, προς το παρόν, δεν θέλει πραγματικά να πάει.

Πηγή: Variety

Ο λόγος για το “Queer” του Λούκα Γκουαντανίνο (“Να με Φωνάζεις με το Όνομά σου”, “Οι Αντίπαλοι”), τη διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος του beat συγγραφέα Γουίλιαμ Μπάροουζ, στην οποία πρωταγωνιστεί ο πρώην πράκτορας 007 Ντάνιελ Κρεγκ.

Ο Άγγλος ηθοποιός, ο οποίος διεκδίκησε Χρυσή Σφαίρα για την ερμηνεία του, ερμηνεύει τον ρόλο ενός Αμερικανού σαραντάρη με αδυναμία στις καταχρήσεις, στοιχεία του χαρακτήρα και του ίδιου του Μπάροουζ, ο οποίος ζει μόνος στην Πόλη του Μεξικού της δεκαετίας του ’50. Αναζητά εναγωνίως σεξουαλική συντροφιά και γιατρειά στη γενική μοναξιά του, ανάγκη που φαίνεται να ικανοποιείται όταν στη μικρή κοινότητα που κατοικεί εμφανίζεται ένας φοιτητής.

Η πανελλήνια πρεμιέρα του “Queer” διεξάγεται στο Αμφιθέατρο του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή (Ερατοσθένους 13, Παγκράτι) τη Δευτέρα 13 Ιανουαρίου (20.30). Η προπώληση του περιορισμένου αριθμού εισιτηρίων γίνεται εδώ.

Το “Queer” θα κυκλοφορήσει στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 16 Ιανουαρίου.

Δείτε το τρέιλερ.

Το Queer αποτελεί ένα νέο κινηματογραφικό έδαφος για τον Craig ως ηθοποιό. Ας κοιτάξουμε πώς υποκλίνεται αδέξια για να συστηθεί σε ένα μπαρ στον πολύ νεότερο άντρα του Drew Starkey. Σαφώς είναι ερωτευμένος με τον χαρακτήρα του Starkey από την αρχή. Και αυτό που ακολουθεί είναι ένας τρομερός έρωτας, με μερικές από τις πιο γραφικές σκηνές σεξ με ομοφυλόφιλους που θα έβλεπες και στον Pedro Almodóvar.

Είναι το είδος της τολμηρής ερμηνείας που ο ίδιος ο Craig παραδέχτηκε στους New York Times ότι δεν θα είχε επιχειρήσει όταν υποδύθηκε για πρώτη φορά τον James Bond.

«Δεν θα το έκανα», είπε ο Craig αν του είχαν προτείνει το Queer πριν από 10 χρόνια. «Ήμουν τόσο ταυτισμένος με τον Bond και ό, τι σήμαινε αυτό, θα φοβόμουν να κάνω κάτι τέτοιο». «Ειδικά στις αρχές του Bond, έλεγα: «Αυτό είναι αρκετό. Stay in my lane».

Ο Ryan Lattanzio του IndieWire έδωσε στο Queer βαθμολογία A στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας αυτό το φθινόπωρο. «Η βαθιά και καλειδοσκοπική νέα ταινία του Luca Guadagnino ξεκινά σε μια πόλη του νότου του Μεξικού μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τελειώνει στο τροπικό δάσος του Ισημερινού σε ένα ταξίδι ayahuasca που είναι εν μέρει σαν το Apichatpong Weerasethakul, από το 2001: A Space Odyssey, αλλά πλήρως συγγενής με το Call Me By Your Name την sui generis δημιουργία του του σκηνοθέτη» έγραψε ο Lattanzio.

«Όλο ιδρωμένος, ακατέργαστος, αυτοτραυματισμένος και ξεφτιλισμένος, ο William Lee (Daniel Craig) είναι ένας πρώην που περιπλανιέται από μπαρ σε μπαρ στην πρωτεύουσα του Μεξικού τη δεκαετία του 1940, αναδημιουργημένος εδώ στα στούντιο Cinecittà της Ρώμης με την αυστηρή λεπτομέρεια και το εύρος και το παράξενο ενός μυαλού όπως Synecdoche, New του Charlie Kaufman».

Όσο για αυτές τις σεξουαλικές σκηνές, στη συνέντευξη Τύπου του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, ο Craig είχε πει: «Ξέρετε όπως κι εγώ ότι δεν υπάρχει τίποτα οικείο στο να γυρίζεται μια σεξουαλική σκηνή σε ένα κινηματογραφικό πλατό. Βρίσκεσαι σε ένα δωμάτιο γεμάτο κόσμο που σε παρακολουθεί. Θέλαμε απλώς να το κάνουμε όσο πιο συγκινητικό και αληθινό, όσο πιο φυσικό, μπορούσαμε. Ο Drew ήταν ένας υπέροχος, όμορφος, φανταστικός ηθοποιός για να δουλέψεις μαζί του και γελάσαμε. Προσπαθήσαμε να το κάνουμε διασκεδαστικό».

Δείτε το νέο τρέιλερ.

Πηγή: IndieWire

Το “Queer”, βασισμένο στο ημι-αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του William Burroughs, διαδραματίζεται στην Πόλη του Μεξικού κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940 και ακολουθεί τον William Lee (Craig), έναν Αμερικανό ομογενή που ζει ως επί το πλείστον σε απομόνωση ανάμεσα σε Αμερικανούς φοιτητές και ιδιοκτήτες μπαρ. Γοητεύεται από έναν απολυμένο στρατιώτη του Αμερικανικού Ναυτικού, τον Eugene Allerton (Starkey), έναν χρήστη ναρκωτικών που τελικά εμπλέκεται με τον Lee αφού αρχικά αδιαφορούσε για τις προθέσεις του. Οι Jason Schwartzman, Lesley Manville και Omar Apollo συμπρωταγωνιστούν.

Το “Queer” έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, όπου διαγωνίστηκε για τον Χρυσό Λέοντα. Η ταινία προβλήθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης.

Ο Guadagnino έχει περιγράψει το “Queer” ως «μια πολύ προσωπική ταινία για την αναπόφευκτη αναζήτηση της αναγνώρισης στο βλέμμα του άλλου μέσα από το φακό του μεγάλου William Burroughs».

Ο κριτικός κινηματογράφου του Variety Owen Glieberman χαιρέτισε το “Queer” ως τολμηρό και επικίνδυνο στην κριτική του στη Βενετία και μοιράστηκε μεγάλους επαίνους για τον Craig: «Αλλάζοντας περίπου δώδεκα ταχύτητες από τον James Bond, επιλέγοντας να υποδυθεί τον παλαιότερο William Burroughs που έγινε ένα πανκ icon στη δεκαετία του ’80: η ξερή φωνή, το βλέμμα ποτισμένο εχθρότητα. Ο Craig μας δίνει μια πρέζα από αυτό το λαμπερό DNA του Barroughs, αλλά το κόλπο της ερμηνείας του, που είναι τολμηρή και αστεία και ζωντανή, είναι ότι υποδύεται τον νεότερο Barroughs (τότε, ο συγγραφέας ήταν γύρω στα 40), πριν περάσει μέσα από το γυαλί της καλλιεργημένης παραφροσύνης για να γράψει το οραματικό μυθιστόρημά του για το αμερικανικό χάος, “Naked Lunch” ».

Δείτε το τρέιλερ της πολυαναμενόμενης ταινίας.

Πηγή: Variety

Τόσο άτομα που ανήκουν στην ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, όσο και φίλοι/σύμμαχοί της, θα έχουν την ευκαιρία να ζήσουν ένα πλούσιο διήμερο γεμάτο εκθέσεις, Artists Αlley με την παρουσία εικονογράφων και καλλιτεχνών, προβολές ντοκιμαντέρ και ταινιών μυθοπλασίας, panels με καταξιωμένους ομιλητές, συγγραφείς και σκηνοθέτες, Stand Up Comedy και Drag Show events.

Παράλληλα, οργανώσεις του χώρου θα επικοινωνούν τη δράση τους στο κοινό, ενώ το διήμερο θα πλαισιώνει μουσικά ο Pride 98,6, με μουσικές επιλογές, Live Radiο και DJ Set.

Διοργανωτές του Φεστιβάλ, η Comicdom Press (διοργανώτρια του διεθνούς φεστιβάλ Comicdom CON Athens) και η Ελληνοαμερικανική Ένωση.

Το Φεστιβάλ διοργανώνεται στο πλαίσιο των φθινοπωρινών δράσεων του Athens Pride, και είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Ζακ Κωστόπουλου/Zackie Oh και της Άννα Ιβάνκοβα.

Η διάρκεια του προγράμματος είναι και τις δύο ημέρες από 11:00 π.μ. ως 21:30 μ.μ. Οι χώροι είναι καθολικά προσβάσιμοι για άτομα με περιορισμένη κινητικότητα.