Σήμερα, η Graham, που έχει περπατήσει για οίκους όπως η Mango και η Dolce & Gabbana, κοσμεί το εξώφυλλο του περιοδικού Marie Claire σε ένα αφιέρωμα στη μητρότητα. Μίλησε ανοιχτά για την εμπειρία της ως μητέρα τριών παιδιών: πρώτα ενός αγοριού το 2020 και στη συνέχεια δύο διδύμων το 2022.

Στη συνέντευξη, το γνωστό μοντέλο μίλησε για τη σχέση με το σώμα της, παραδεχόμενη ότι δεν περιμένει πια να επιστρέψει στη φυσική κατάσταση που είχε πριν τα δύο παιδιά. «Ζω μέσα σε ένα διαφορετικό σώμα και μου πήρε πολύ χρόνο να το αποδεχτώ. Δεν μπορώ να κοιταχτώ στον καθρέφτη και να πω “με λατρεύω”. Δεν πρόκειται γι’ αυτό. Αντίθετα, σκέφτομαι: “Ουάου, έφερα παιδιά στον κόσμο!”», εξομολογήθηκε.

Θυμήθηκε επίσης πως όταν έμεινε έγκυος το 2019 βρισκόταν στην καλύτερη φυσική κατάσταση της ζωής της, αλλά τώρα έχει αποδεχτεί πως δεν θα ξαναδεί ποτέ τον εαυτό της όπως ήταν στα είκοσί της ή στις αρχές των τριάντα. «Εκείνη η γυναίκα δεν υπάρχει πια. Ας επικεντρωθούμε στη νέα», είπε χαρακτηριστικά.

Ανησυχία για την επιστροφή των ακραίων προτύπων ομορφιάς

Παράλληλα, η Ashley Graham εξέφρασε την ανησυχία της για την επανεμφάνιση της ακραίας λεπτότητας στις πασαρέλες και κατ’ επέκταση στην κοινωνία. «Είναι πραγματικά αποθαρρυντικό», σχολίασε σχετικά με τη χρήση των φαρμάκων GLP-1 —όπως Ozempic, Wegovy και Mounjaro— που χρησιμοποιούνται από πολλούς για απώλεια βάρους.

«Υπήρξε μια ριζική στροφή προς την αποδοχή του σώματος και τη θετικότητα, στο να μπορεί ο καθένας να είναι ο εαυτός του. Τώρα όμως κάνουμε βήματα πίσω, σαν χαστούκι στις γυναίκες που ένιωθαν ότι είχαν φωνή», τόνισε. Παρά τον πισωγύρισμα αυτό, διατηρεί αισιοδοξία, σημειώνοντας πως στα σχεδόν τριάντα χρόνια καριέρας της έχει δει περισσότερη πρόοδο για τις γυναίκες με μεγαλύτερα μεγέθη από όση αναγνωρίζεται γενικά στον χώρο.

Πρόσθεσε ακόμη πως η βιομηχανία της μόδας προσαρμόζεται στις τάσεις και τα GLP-1 είναι απλώς μια μόδα: «Ξέρω ότι πάντα θα υπάρχουν γυναίκες που θα θεωρούνται plus size. Ένα φάρμακο δεν μπορεί να διαγράψει μονομιάς ολόκληρα στατιστικά».

Ο ρόλος των social media και η θετική επιρροή

Η Ashley Graham ανέδειξε επίσης τη σημασία των influencers και δημιουργών περιεχομένου plus size, που σήμερα εμφανίζονται παντού με τα μεγέθη και τις αναλογίες τους, προσφέροντας ταύτιση σε πολλές γυναίκες. «Το καλύτερο είναι ότι αυτά τα κορίτσια, μεγαλωμένα μέσα στα social media, έχουν πλέον φωνή και πλατφόρμα για να πουν στη νέα γενιά: “Να είσαι ο εαυτός σου, γίνε όποια θέλεις. Έχεις κυτταρίτιδα; Ποιος νοιάζεται;”», υπογράμμισε.

Η Graham, που μεγαλώνει τα τρία παιδιά της μαζί με τον σκηνοθέτη Justin Ervin, τον οποίο γνώρισε το 2009 σε ασανσέρ εκκλησίας και παντρεύτηκε το 2010, μοιράστηκε απλόχερα τις εμπειρίες και τα μικρά μυστικά της μητρότητας – ειδικά πώς διαχειρίζεται τις σωματικές αλλαγές.

Παραδέχθηκε πως έχει μάθει να ζει μέσα στο χάος μιας οικογένειας με τρία μικρά παιδιά: «Όταν αδειάζουν όλα τα συρτάρια, γελάω. Σκέφτομαι: “Ποιος νοιάζεται για την ακαταστασία; Ξέρω ότι θα μου λείψει αυτό το χάος. Θα μου λείψει το ‘Μαμά, πού είσαι; Θέλω μια αγκαλιά’”», δήλωσε συγκινημένη.

«Παλιά θέλαμε να αποκτήσουμε έντονο μαύρισμα! Θεωρούσαμε πως μας έκανε να φαινόμαστε πιο αδύνατες, αλλά τώρα (ευτυχώς) έχουμε bronzer και contouring. Μετανιώνω για τις ατελείωτες ώρες στον ήλιο στα εφηβικά και φοιτητικά μου χρόνια. Παιδιά, βάλτε αντηλιακό!»

«Ως προέφηβη στα τέλη των ’90s, μεγάλωσα μέσα στην τοξική κουλτούρα των δίαιτων και στα πρότυπα που προωθούσαν το “supermodel look”. Στα μέσα προς τέλη της δεκαετίας του 2010, όμως, ήρθε η μεγάλη αλλαγή με το contouring προσώπου. Δεν αρκούσε να έχεις λαμπερά μαλλιά και καθαρό δέρμα – ξαφνικά όλες κυνηγούσαμε το ίδιο σχήμα χειλιών, τις ίδιες αναλογίες προσώπου. Βλέποντας παλιές ταινίες, διαπιστώνω πως τότε υπήρχε μεγαλύτερη ποικιλία στα χαρακτηριστικά των γυναικών. Τώρα μοιάζει να μην εκτιμούμε τα μοναδικά στοιχεία του κάθε προσώπου, αλλά επιδιώκουμε το τυποποιημένο Instagram look με botox και fillers.» —Ανώνυμη, 39 ετών, Κολοράντο

«Κανένα κορίτσι στην εφηβεία μου δεν έκανε dermablading ή αποτρίχωση στα ελαφριά χνούδια του προσώπου. Πλέον υπάρχει η προσδοκία για τελείως λεία επιδερμίδα πριν το μακιγιάζ. Στα ’90s ήμασταν πιο φυσικές.»

«Πέρα από τις grunge τάσεις των αρχών του ’90 και τη λάμψη των pop stars αργότερα, η μεγαλύτερη διαφορά είναι πως πλέον αναγνωρίζουμε ότι δεν ταιριάζουν όλα τα looks σε όλους. Παλιά έπρεπε να ακολουθείς ένα συγκεκριμένο στυλ για να θεωρείσαι όμορφη ή μοντέρνα. Τώρα υπάρχει μεγαλύτερη αποδοχή και ενθάρρυνση να επιλέγεις αυτό που σου ταιριάζει. Τα σημερινά πρότυπα δίνουν έμφαση στο προσωπικό στυλ έναντι της μόδας, προσφέροντας ελευθερία να είσαι μοναδική!» —Ανώνυμη, 42 ετών, Σεντ Λούις, Μιζούρι

Οι μεταμορφώσεις στα trends ομορφιάς

«Τι να πει κανείς για το ταξίδι που κάναμε με τα φρύδια! Από υπερβολικά λεπτά σε έντονα πυκνά, μετά lamination και στη συνέχεια bleached ή “block” φρύδια. Τι μας περιμένει άραγε μετά;»

«Όταν ήμουν έφηβη δεν χρειαζόταν να ξυρίζω ολοκληρωτικά την περιοχή μπικίνι για κάθε μαγιό. Δεν υπήρχε η απαίτηση οι γυναίκες να αφαιρούν κάθε τρίχα από το σώμα τους εκτός από τα μαλλιά και τις βλεφαρίδες.» —Ανώνυμη, 53 ετών, Midwest

«Κάθε ατέλεια έπρεπε να κρύβεται. Αν ήσουν λίγο πιο γεμάτη, είχες σπυράκι ή έντονο χνούδι πάνω από τα χείλη, έψαχνες τρόπο να το καλύψεις – ίσως ακόμα και με το να μένεις σπίτι. Τώρα είμαστε πιο επιεικείς με τον εαυτό μας και αγκαλιάζουμε τις ατέλειές μας. Πρόσφατα συνάντησα φίλη της κόρης μου στο σούπερ μάρκετ με patch για σπυράκια στο πρόσωπο – το φορούσε περήφανα και μου εξήγησε πώς λειτουργεί. Εγώ δεν θα είχα ποτέ αυτή την αυτοπεποίθηση στην ηλικία της.»

«Τα σημερινά πρότυπα μοιάζουν ακόμη πιο ανέφικτα. Πρέπει όλες να είμαστε size zero. Τώρα οι γυναίκες ξοδεύουν χιλιάδες ευρώ σε fillers, microneedling και άλλες επώδυνες διαδικασίες. Τα φυσικά μαλλιά δεν θεωρούνται αρκετά – αγοράζουν extensions. Το απλό μανικιούρ/πεντικιούρ δεν φτάνει – τώρα όλοι θέλουν gel nails και πανάκριβα πεντικιούρ. Και μην αρχίσω για την κουλτούρα της αποτρίχωσης! Πότε έγινε “έγκλημα” η τριχοφυΐα; Κρατήστε τα χρήματά σας και μην κυνηγάτε την ψεύτικη τελειότητα των περιοδικών.» —Ανώνυμη, 60 ετών, Νιου Τζέρσεϊ

«Η επιθυμία για μεγάλο πίσω μέρος ποτέ δεν θα μου φανεί φυσιολογική. Στα ’80s, αν είχες μεγάλο πίσω μέρος σε κορόιδευαν συνεχώς.»

Περισσότερη αποδοχή & αντιθέσεις στις νέες τάσεις

«Νιώθω ότι σήμερα τα πρότυπα ομορφιάς είναι πιο συμπεριληπτικά απέναντι σε διαφορετικές φυλές, τύπους μαλλιών και σωματότυπους σε σχέση με τα ’70s και ’80s. Μισώ όμως την εμμονή με τα fillers προσώπου – ειδικά τα αφύσικα χείλη.» —Ανώνυμη, 50+, ΗΠΑ

«Παλιά αγαπούσαμε τα solarium· τώρα αγαπάμε τους δερματολόγους μας – πληρώνουμε πολλά για να διορθώσουν τα λάθη μας.»

«Η τρέλα με τις ενέσεις έχει ξεφύγει. Το πρόσωπο πρέπει να κινείται όταν μιλάς ή χαμογελάς! Είναι τρομακτικό όταν μοιάζει ακίνητο σαν ρομπότ. Το γήρας είναι μέρος της ζωής και πρέπει να γιορτάζεται· είμαι περήφανη για τις γραμμές του γέλιου μου – είναι κομμάτι της ιστορίας μου.» —Ανώνυμη, 50 ετών, ΗΠΑ

«Τώρα βγαίνουν έξω με πιτζάμες! Εμείς παλιά πάντα προσπαθούσαμε να δείχνουμε περιποιημένες όταν φεύγαμε από το σπίτι.» —u/twinadoes

«Τα φρύδια πέρασαν από λεπτά σε πυκνά και καλοσχηματισμένα.»

«Η γυμναστική πλέον είναι δεδομένη στην καθημερινότητα. Σε βίντεο από τη σχολή στα τέλη των ’80s βλέπω ότι παρόλο που πολλές ήταν αδύνατες, καμία δεν είχε σηκώσει βάρη ποτέ στη ζωή της. Τώρα οι γυναίκες στα 20–30 τους είναι πολύ πιο fit απ’ ό,τι παλιότερα.»

Πρότυπα συμπεριφοράς & αποδοχή του σώματος

«Αυτό που θυμάμαι περισσότερο δεν ήταν τόσο τα πρότυπα ομορφιάς όσο της συμπεριφοράς: Να είσαι ευγενική, σοβαρή, μην κάνεις την πρώτη κίνηση στον άντρα, μην είσαι εκδηλωτική ούτε χρησιμοποιείς άσχημο λεξιλόγιο – δηλαδή “να φέρεσαι θηλυκά”. Όσες δεν ακολούθησαν αυτά τα στερεότυπα αξίζουν συγχαρητήρια! Αλλά ούτε όσες ήταν πολύ θηλυκές πρέπει να ντρέπονται αν αυτό τους έβγαινε φυσικά.» —Ανώνυμη, 67 ετών, Μόντρεαλ, Κεμπέκ, Καναδάς

«Μεγαλώνοντας ως κορίτσι με καμπύλες στη Νέα Αγγλία στα τέλη των ’90s, τα χαμηλοκάβαλα παντελόνια ήταν ο εχθρός μου. Είναι υπέροχο που πλέον κυριαρχεί η body positivity και μπορείς πραγματικά να εκφράζεσαι όπως νιώθεις καλά. Χαίρομαι που μεγαλώνω την κόρη μου μαθαίνοντάς της να αγαπάει τον εαυτό της για αυτό που είναι μέσα της – όχι μόνο εξωτερικά.»

Το 1990, όταν η Τζούλια Ρόμπερτς (Ατλάντα, 58 ετών) υποδύθηκε την Βίβιαν Γουόρντ, μια πόρνη που ζει έναν απίθανο έρωτα με έναν γοητευτικό επιχειρηματία (Ρίτσαρντ Γκιρ), το κοινό αντιμετώπισε το Pretty Woman όπως κάθε άλλη ρομαντική κομεντί. Αν όμως η ταινία κυκλοφορούσε σήμερα, η συζήτηση θα ήταν τελείως διαφορετική και το θέμα θα προκαλούσε έντονες αντιδράσεις.

Ακόμα και η ίδια η πρωταγωνίστρια το αναγνωρίζει, όπως δήλωσε σε συνέντευξή της στο περιοδικό Deadline, που δημοσιεύτηκε στις 6 Ιανουαρίου: «Οι εποχές αλλάζουν, οι άνθρωποι αλλάζουν», απάντησε όταν ρωτήθηκε αν θα αποδεχόταν ξανά έναν τέτοιο ρόλο. Ενώ ο ρόλος της «διασωθείσας» πόρνης από τον ώριμο και γοητευτικό άνδρα —ο Γκιρ ήταν ήδη τότε— της χάρισε παγκόσμια φήμη και υποψηφιότητα για Όσκαρ πριν από 36 χρόνια, τώρα δηλώνει πως δεν θα μπορούσε να τον επαναλάβει: «Αδύνατον. Κουβαλάω τόσα χρόνια το βάρος του κόσμου που δεν θα κατάφερνα να “πετάξω” σε μια τέτοια ταινία», τόνισε κατηγορηματικά.

Διευκρινίζει, ωστόσο: «Δεν εννοώ το βάρος του κόσμου αρνητικά, αλλά όλα όσα μαθαίνουμε και συσσωρεύουμε στη ζωή μας». Για τη Ρόμπερτς, σήμερα «θα ήταν αδύνατο να παίξω κάποιον πραγματικά αθώο», παραδέχεται για τον χαρακτήρα που την ακολουθεί ως σήμερα και τον οποίο προσπάθησε να υπερασπιστεί: «Είναι περίεργο να το λέω για μια πόρνη, αλλά πιστεύω πως υπήρχε μια αθωότητα μέσα της», πρόσθεσε, πριν αναλογιστεί: «Μάλλον επειδή ήταν νέα».

Η διαχρονική αλλαγή στα πολιτιστικά πρότυπα

Σχετικά με το παραμύθι που σήμερα ίσως να μην φαινόταν πια τόσο αθώο, η επίσης πρωταγωνίστρια του Notting Hill θυμήθηκε άλλες ταινίες που έχουν γεράσει με παρόμοιο τρόπο, αναφερόμενη στις «πολιτισμικές αλλαγές» που έρχονται με τον χρόνο: «Σκέψου όλες τις ταινίες και τα θεατρικά των δεκαετιών του ’20, ’30 και ’40· αν τις έβλεπες τώρα, θα απορούσες και θα έλεγες “Πώς είναι δυνατόν να λέγονταν και να γίνονταν αυτά;”», σχολίασε στη συνέντευξή της.

Για να καταστήσει σαφή τη θέση της, τόλμησε να αναφέρει ένα ακόμα παράδειγμα που πολλοί σήμερα θα έβλεπαν με κριτική διάθεση: την ταινία του 1939 Όσα παίρνει ο άνεμος, η οποία έχει επανεκτιμηθεί για τις ρατσιστικές στάσεις που αντικατοπτρίζει —αν και ήταν εμφανείς ήδη από τότε. «Νομίζω ότι αυτές είναι οι επιλογές που κάνουμε ως καλλιτέχνες, ως λάτρεις της τέχνης και ως άνθρωποι που αγαπούν τα βιβλία και το θέατρο», σχολίασε η Ρόμπερτς.

Το αρχικό σενάριο της Pretty Woman και η εμπορική επιτυχία

Το 2019, λίγο πριν τη συμπλήρωση 30 ετών από την κυκλοφορία του Pretty Woman, η γνωστή ως «η αγαπημένη της Αμερικής» αποκάλυψε ένα διασκεδαστικό περιστατικό στη Variety: «Πριν πολλά χρόνια είχα κάνει οντισιόν για μια ταινία που λεγόταν 3.000 — αν κάποιος δεν το ξέρει, αυτός ήταν ο αρχικός τίτλος του σεναρίου της Pretty Woman», είπε. Στη συνέχεια αποκάλυψε ότι εκείνη η εκδοχή είχε πολύ πιο σκληρό τέλος: ο χαρακτήρας του Γκιρ την πέταγε έξω από το αυτοκίνητο και της πετούσε ένα μάτσο χρήματα για τις υπηρεσίες της, αφήνοντάς τη σε ένα σκοτεινό σοκάκι. «Δεν ήθελα καθόλου να συμμετέχω σε μια τέτοια ταινία», δήλωσε τότε.

Ευτυχώς, όπως είπε, το στούντιο που επρόκειτο να την παράγει χρεοκόπησε. Η ταινία που τελικά πρωταγωνίστησε έγινε τεράστια εμπορική επιτυχία: μόνο στις ΗΠΑ έφτασε τα 178 εκατομμύρια δολάρια, ενώ διεθνώς τα έσοδα άγγιξαν τα 463 εκατομμύρια. Για όσους θέλουν να τη δουν ξανά, πιθανόν αρκεί να περιμένουν μέχρι την επόμενη Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, όταν κάποιος τηλεοπτικός σταθμός θα την προβάλλει.

Στη συνέχεια, με κυρίευσε θυμός, όχι με τη Stokes, αλλά με τα μέσα ενημέρωσης και τις εταιρείες που προωθούν τη λατρεία του αδύνατου. Εγώ γεννήθηκα με μια σπάνια σωματική αναπηρία και χρειάστηκαν χρόνια για να συμφιλιωθώ με το σώμα μου. Η εμφάνισή μου φανερώνει την αναπηρία μου, έχω ουλές από επεμβάσεις και μια σκολίωση που οι χειρουργοί δεν μπόρεσαν να διορθώσουν, ενώ χρησιμοποιώ βοηθήματα κινητικότητας.

Για εμένα, η Stokes φαίνεται ως μια ελκυστική, επιτυχημένη και υγιής γυναίκα χωρίς αναπηρία (αν και αυτό αφορά στην ιδιωτική της ζωή), με την τύχη να έχει δύο παιδιά. Εύχομαι η ίδια κι άλλες γυναίκες να μπορούσαν να δουν τον εαυτό τους έτσι. Μου πήρε χρόνια να αγαπήσω το σώμα μου, να αναγνωρίσω τις αντοχές του, όσα πέρασα και την ευχαρίστηση που μπορεί να προσφέρει και να δεχθεί, όμως είναι εφικτό.

Ζούμε σε δύσκολες εποχές, όπου γυναίκες και άνδρες χωρίς αναπηρία καταστρέφουν την ψυχική τους υγεία και θέτουν σε κίνδυνο τη σωματική τους υγεία με εξαντλητικές δίαιτες και ενέσεις αδυνατίσματος, μειώνοντας τον εαυτό τους για τα βλέμματα των άλλων και τα likes στο TikTok και το Instagram. Ως κοινωνία θα έπρεπε να ντρεπόμαστε που δημιουργούμε αυτές τις συνθήκες, εκθέτοντας ανθρώπους σε διατροφικές διαταραχές, υποσιτισμό και ψυχολογικά προβλήματα.

Έχουμε μόνο ένα σώμα· αν είστε αρκετά τυχεροί ώστε το δικό σας να λειτουργεί σωστά, τότε έχετε κερδίσει το λαχείο. Το μίσος προς τον εαυτό, η ντροπή, η απομόνωση και η επιθυμία για λεπτότητα δεν είναι εγγενή ή αναπόφευκτα στοιχεία του να έχει κανείς παραπάνω βάρος, όπως συχνά υπονοούν άρθρα σαν αυτό της Rose Stokes. Προκαλούνται από τη λιποφοβία.

Αυτό το φαινόμενο έχει αξιοποιηθεί αδίστακτα από τις βιομηχανίες αδυνατίσματος, συμπεριλαμβανομένων των σύγχρονων παρασκευαστών φαρμάκων τύπου GLP-1. Οι εταιρείες αυτές δεν λογοδοτούν όταν τα προϊόντα τους αποτυγχάνουν ή βλάπτουν τους χρήστες· αντίθετα, οι άνθρωποι με παραπάνω βάρος φορτώνονται την ευθύνη. Πάντα πρέπει να προσπαθούμε περισσότερο.

Η άλλη όψη: Κίνημα αποδοχής σώματος

Για μια πιο ισορροπημένη οπτική, ας εξετάσουμε ένα κοινωνικό κίνημα που δρα εδώ και τουλάχιστον 50 χρόνια, ασκώντας κριτική στο «βιομηχανικό σύμπλεγμα παχυσαρκίας». Ο επιστημονικός κλάδος fat studies και το δημόσιο μοντέλο υγείας «health at every size» αποτελούν παρακλάδια αυτού του κινήματος. Πολλοί εργαζόμαστε σε αυτούς τους τομείς, προσφέροντας μια πιο σύνθετη και αισιόδοξη προσέγγιση στη βιωματική εμπειρία ανθρώπων με παραπάνω βάρος.

Το άρθρο της Rose Stokes αγγίζει ευαίσθητες χορδές σε όλο τον γυναικείο χώρο. Θα πρόσθετα πως η δυσμορφία σώματος ποτέ δεν περιοριζόταν μόνο σε γυναίκες που δεν πληρούν τα πρότυπα λεπτότητας.Το κίνημα body positivity απελευθέρωσε όλες τις γυναίκες από αυτά τα αδύνατα πρότυπα. Δεν είναι τυχαίο ότι μόλις εμφανίστηκε αυτό το κίνημα και οι γυναίκες άρχισαν να διεκδικούν περισσότερο χώρο –και δύναμη– άρχισαν να κυκλοφορούν φάρμακα για να περιοριστούμε ξανά.

Charlotte Cooper – Λονδίνο
Danuta Kean – Hastings, East Sussex

Πηγή: The Guardian

Η νευροψυχολόγος Sanam Hafeez εξηγεί ότι το #SkinnyTok είναι ένας διαδικτυακός χώρος όπου η λεπτότητα εξιδανικεύεται μέσα από σιωπηλά οπτικά εφέ, body checks ή αισθητικές δημοσιεύσεις που προωθούν διακριτικά έναν μόνο σωματότυπο. «Σπάνια λέγεται κάτι άμεσα, όμως το μήνυμα περνά δυνατά μέσω του ύφους, της μουσικής και των γωνιών λήψης. Αυτά τα βίντεο διαδίδονται γρήγορα γιατί εκμεταλλεύονται υπάρχουσες ανασφάλειες», σημειώνει.

Παρά την απαγόρευση του hashtag, το ανθυγιεινό αυτό περιεχόμενο συνεχίζει να κυκλοφορεί. Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι τέτοια μέσα καλλιεργούν κύκλους επιβλαβούς σύγκρισης, μη ρεαλιστικά πρότυπα ομορφιάς και διαταραγμένες συμπεριφορές που βλάπτουν τη σχέση με το φαγητό, τη γυμναστική και το ίδιο το σώμα.

Η επικεφαλής διαιτολόγος της OnPoint Nutrition, Morgan Fereck, αναφέρει: «Αυτά τα βίντεο συχνά εξυμνούν την υπερβολική λεπτότητα, την παράλειψη γευμάτων και τις περιοριστικές συμπεριφορές — όλα τυλιγμένα σε ένα στιλιζαρισμένο, ελκυστικό πακέτο που απευθύνεται ιδιαίτερα στους νέους». Χάρη στη δομή τους και τους αλγορίθμους της πλατφόρμας, αρκεί να δει κανείς ένα τέτοιο βίντεο για να κατακλυστεί από παρόμοιο περιεχόμενο. Για εφήβους και νεαρούς ενήλικες, αυτό μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα επικίνδυνο.

Σημάδια ότι το περιεχόμενο επηρεάζει την ψυχική σας υγεία

Αν νιώθετε «λιγότερο αρκετοί» μετά από σκρολάρισμα στο TikTok, ίσως αυτό είναι ένα πρώτο καμπανάκι. Η Hafeez τονίζει ότι τέτοιου είδους περιεχόμενο προβάλλει μια στενή εκδοχή ομορφιάς παρουσιάζοντας έναν μόνο σωματότυπο και υπονοώντας πως οι υπόλοιποι δεν είναι αρκετά καλοί. Αυτό οδηγεί σε συνεχή σύγκριση κάθε σημείου του σώματος με όσα βλέπετε online, ενισχύοντας το αίσθημα ντροπής — ειδικά αν ήδη υπάρχει ανασφάλεια.

Η εγγεγραμμένη διαιτολόγος-διατροφολόγος Shana Minei Spence επισημαίνει πως τα social media είναι γεμάτα ψευδαισθήσεις και πολλοί νέοι δεν συνειδητοποιούν πως όσα βλέπουν δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Πολλές εικόνες είναι επεξεργασμένες ή κρύβουν διαταραγμένες διατροφικές συμπεριφορές που μπορεί να προκαλέσουν σωματική βλάβη.

Αν πιάνετε τον εαυτό σας να συγκρίνει συνεχώς το σώμα του με influencers και νιώθετε μειονεκτικά, δώστε προσοχή. Η Fereck υπογραμμίζει πως αν μετά από health ή fitness περιεχόμενο αισθάνεστε άγχος ή ντροπή, αυτό είναι ανησυχητικό σημάδι.

Ένα ακόμα πρώιμο σημάδι είναι η εμμονή με τις θερμίδες ή την εμφάνιση. Η παρακολούθηση θερμίδων ή μακροθρεπτικών συστατικών συχνά επαινείται πολιτισμικά, όμως μπορεί να αποτελεί ένδειξη προβλήματος. Ο συνεχής έλεγχος του σώματος στον καθρέφτη αποτελεί επίσης ανησυχητικό σύμπτωμα.

Ο παιδίατρος Dr. Jason Nagata, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Σαν Φρανσίσκο, αναφέρει ότι πρέπει να προσέξουμε την υπερβολική ενασχόληση με την εμφάνιση, το βάρος ή τη γυμναστική εις βάρος της ποιότητας ζωής.

Όταν η ενοχή γύρω από το φαγητό γίνεται καθημερινότητα

Η Erin Parks, συνιδρύτρια της Equip Health, ρωτά συχνά τους ανθρώπους πόσο συχνά σκέφτονται το φαγητό ή το σώμα τους — και πόσο θα ήθελαν πραγματικά να τα σκέφτονται. Η διαφορά αυτών των αριθμών αποκαλύπτει πότε ο εγκέφαλος καταλαμβάνεται υπερβολικά από τέτοιες σκέψεις εις βάρος άλλων δραστηριοτήτων και της χαράς στη ζωή.

Το αίσθημα ενοχής ή ντροπής μετά από φαγητό ή παράλειψη προπόνησης δεν αποτελεί δείγμα πειθαρχίας αλλά πιθανό προειδοποιητικό σημάδι. Σύμφωνα με τη Hafeez, μπορεί να υπάρξει μεταβολή της διάθεσης ή της αυτοεκτίμησης άμεσα συνδεδεμένη με την εικόνα σώματος. Με τον χρόνο, το φαγητό μετατρέπεται σε κάτι που φοβάστε ή προσπαθείτε να ελέγξετε αντί να σας προσφέρει ενέργεια και χαρά — οδηγώντας σε διαταραγμένες διατροφικές συμπεριφορές που δύσκολα ξεπερνιούνται.

Επιπλέον, αν παραλείπετε γεύματα ή αλλάζετε κρυφά τις διατροφικές σας συνήθειες για να «ισοφαρίσετε» θερμίδες ή ασκείστε αποκλειστικά για να κάψετε όσα φάγατε, αυτά είναι σοβαρά καμπανάκια κινδύνου.

Όταν η κοινωνική ζωή περιορίζεται λόγω διατροφικών κανόνων

Η Fereck αναφέρει πως όταν η ζωή αρχίζει να μικραίνει λόγω κανόνων γύρω από το φαγητό ή αγωνίας για την εικόνα σώματος, αυτό δεν είναι υγεία αλλά βλάβη. Άτομα επηρεασμένα από το #SkinnyTok μπορεί να αποφεύγουν κοινωνικές εκδηλώσεις λόγω της εμφάνισής τους ή επειδή υπάρχει φαγητό.

Ο Nagata προσθέτει ότι κάποιοι απομονώνονται από φίλους και δραστηριότητες λόγω ανησυχίας για το σώμα τους. Η παρουσία φαγητού σε κοινωνικές περιστάσεις μπορεί να καθορίζει τις επιλογές τους για το πώς περνούν τη μέρα τους.

Η Samantha DeCaro, διευθύντρια κλινικής ενημέρωσης στο The Renfrew Center, επισημαίνει ότι κάποιοι δυσκολεύονται ακόμη και να φάνε μπροστά σε άλλους ή νιώθουν αμηχανία σε εστιατόρια. Οποιαδήποτε παρέμβαση στην καθημερινότητα λόγω αυτών των θεμάτων αποτελεί σημαντικό δείκτη προβλήματος.

Όταν η αξία συνδέεται αποκλειστικά με το βάρος

Σύμφωνα με τη DeCaro, αυτού του τύπου περιεχόμενο περιορίζει την έννοια της υγείας αποκλειστικά στο σχήμα και μέγεθος του σώματος — ενώ η πραγματική υγεία είναι πολύ πιο σύνθετη. Προωθείται λανθασμένα η ιδέα ότι πρέπει να είσαι αδύνατος για να αξίζεις αγάπη ή επιτυχία.

Η ειδικός στην ψυχιατρική Tess Quesenberry αναφέρει ότι κάποιοι συνδέουν υπερβολικά την αυτοεκτίμησή τους με το βάρος ή την εμφάνιση — παρουσιάζοντας ακόμα και μεταπτώσεις διάθεσης με αυξημένο άγχος και ευερεθιστότητα.

Όπως τονίζει η DeCaro, αυτές οι τάσεις ενισχύουν τη λανθασμένη αντίληψη ότι η λεπτότητα ισοδυναμεί με υγεία και αξία ενώ τα μεγαλύτερα σώματα αντιμετωπίζονται άδικα ως τεμπέλικα ή ανεπαρκή — κάτι που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Moralizing food & αμφισβήτηση των φυσικών σημάτων πείνας

Η Fereck σημειώνει πως πολλοί αρχίζουν να χωρίζουν τις τροφές σε «καλές» και «κακές», πιστεύοντας ότι η αξία τους σχετίζεται με την ικανότητά τους να στερούνται — ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για διατροφικές διαταραχές.

DeCaro: Αν αποφεύγετε όλο και περισσότερες τροφές επειδή κάποιος online τις χαρακτήρισε «τοξικές» ή «ανθυγιεινές», αυτό αποτελεί ένδειξη προβλήματος. Επίσης, όταν αγνοείτε τα φυσικά σημάδια πείνας ώστε να ακολουθείτε εξωτερικούς κανόνες για το τι/πότε/πόσο πρέπει να τρώτε, χάνετε την εμπιστοσύνη στη σοφία του ίδιου σας του σώματος — κάτι που ενισχύεται μέσω τέτοιων βίντεο.

Eμμονική άσκηση & όταν το φαγητό γίνεται «παράσταση»

Tess Quesenberry: Ένα ακόμη ανησυχητικό σύμπτωμα είναι η υπερβολική γυμναστική ως τιμωρία για το φαγητό — ακόμη κι όταν είστε τραυματισμένοι ή άρρωστοι. Ταυτόχρονα μπορεί να χάσετε κάθε ευχαρίστηση από τη φυσική δραστηριότητα γενικότερα.

Parks: Αναρωτηθείτε αν ασκείστε επειδή πραγματικά σας ευχαριστεί ή απλώς για να αλλάξετε την εμφάνισή σας ή ως αντίδραση στο τι φάγατε. Η χαρούμενη κίνηση είναι σημαντική αλλά τέτοιο περιεχόμενο συχνά οδηγεί σε ενοχή κι απέχθεια προς κάθε μορφή άσκησης.

Morgan Fereck: Αν οι επιλογές γύρω από το φαγητό έχουν αρχίσει να βασίζονται στο πώς θα φανούν στους άλλους αντί στο πώς θα σας κάνουν να νιώσετε, τότε ίσως χρειάζεται επαναξιολόγηση της σχέσης σας με τη διατροφή.

Tρόποι προστασίας & ενίσχυσης της ψυχικής υγείας απέναντι στο #SkinnyTok

Nagata: Η επίγνωση του περιεχομένου που καταναλώνετε καθώς και ο χρονικός περιορισμός στη χρήση των social media μπορούν να μειώσουν τις αρνητικές συνέπειες. Μπλοκάρετε λογαριασμούς που προωθούν επικίνδυνα μηνύματα γύρω από φαγητό και σώμα.

Samantha DeCaro: Πολλοί influencers μοιράζονται συμβουλές χωρίς κατάλληλες γνώσεις — επομένως δώστε βάση στην κριτική σκέψη και ζητήστε βοήθεια μόνο από εξειδικευμένους επαγγελματίες υγείας.
Θυμηθείτε: ο αλγόριθμος δουλεύει για εσάς! Κάντε mute/block σε όσα μηνύματα σχετίζονται με diet culture κι ακολουθήστε λογαριασμούς που προβάλλουν τον σεβασμό στη διαφορετικότητα σωμάτων ώστε σταδιακά να βλέπετε περισσότερο θετικό περιεχόμενο στη ροή σας.

Kara Becker: Τα διαλείμματα από τα social media βοηθούν στην αυτοεκτίμηση και την ψυχική ισορροπία. Να θυμάστε πως τα feeds δείχνουν μόνο στιγμιότυπα-κορυφές κι όχι τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Υπάρχουν apps που βοηθούν στον έλεγχο του χρόνου έκθεσης στις πλατφόρμες αυτές.

Εκτός διαδικτύου, συνδεθείτε ξανά με δραστηριότητες που δεν σχετίζονται με εμφάνιση — όπως ζωγραφική, ανάγνωση βιβλίων, παρέα με φίλους ή φύση — ώστε να επαναπροσδιορίσετε τι σημαίνει «υγιής» για εσάς προσωπικά.

Beth Auguste:: Δεν μπορείτε να ελέγξετε πλήρως το σώμα σας σαν μηχανή — οι ορμόνες κι άλλοι παράγοντες επηρεάζουν πείνα, κορεσμό κι απορρόφηση θερμίδων. Ειδικά στους νέους ανθρώπους σημαντικός είναι ο ρόλος των γονιών κι εκπαιδευτικών στη διδασκαλία υγιούς εικόνας σώματος αλλά και στον περιορισμό χρήσης οθονών κατά τη διάρκεια των γευμάτων.

Όσοι αντιμετωπίζουν διατροφικές διαταραχές πρέπει οπωσδήποτε να απευθυνθούν σε επαγγελματίες υγείας (ιατρούς, συμβούλους σχολείου, διαιτολόγους), καθώς η καλύτερη υποστήριξη παρέχεται διεπιστημονικά.

Πηγή: Huffpost