*

Τα παιδιά θέλουν παπούτσια
τα παιδιά θέλουν ψωμί
θέλουνε και φάρμακα
δούλεψε και συ.

Γέλα κλαίγε κι όλο λέγε
το παιδί: ζωή.
Τίποτ’ άλλο, Ζωή.
Ζύμωνε στη σκάφη
πρώτο σου ζυμάρι, πρώτο σου ψωμί
ένα καλυβάκι μια μικρούλα αυλή
για το παιδί.

Ζύμωνε το χώμα
με το δάκρυ δάκρυ
φτιάξε ένα χωμάτινο πουλί
να πετάει τη νύχτα
και να κελαηδεί
για το παιδί.

Τούτη είναι η ζωή μας
τούτο το μεγάλο, τίποτ’ άλλο
γέλα κλάψε, πες ό,τι θες
Το παιδί ζωή: ζωή
τίποτ’ άλλο!

*Aπόσπασμα από το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, «Αναφυλλητό»

Η Πρωτομαγιά αποτελεί διαχρονικά ημέρα διαμαρτυρίας για το εργατικό κίνημα και φέτος πολλοί ενεργοί φορείς ενώνονται διεκδικώντας «μια χώρα που βάζει τους εργαζόμενους πάνω από τους δισεκατομμυριούχους». Βασικά αιτήματα της συμμαχίας May Day Strong είναι η κατάργηση της ICE, ο τερματισμός των πολέμων και η φορολόγηση των πλουσίων. Στη συμμαχία συμμετέχουν εργατικά συνδικάτα, οργανώσεις δικαιωμάτων μεταναστών, πολιτικοί φορείς όπως οι Democratic Socialists of America, καθώς και οι οργανωτές των κινητοποιήσεων No Kings.

Η φετινή οικονομική αναταραχή βασίζεται σε αντίστοιχη συντονισμένη δράση που είχε ξεκινήσει στη Minnesota τον Ιανουάριο, όταν δεκάδες χιλιάδες κάτοικοι των Twin Cities απείχαν από σχολείο και εργασία διαμαρτυρόμενοι για τις επιδρομές ομοσπονδιακών πρακτόρων μετανάστευσης στην πόλη.

Η Neidi Dominguez, ιδρυτική εκτελεστική διευθύντρια της Organized Power in Numbers και μέλος της ηγετικής ομάδας του May Day Strong, δήλωσε ότι φέτος αναμένονται πάνω από διπλάσιες εκδηλώσεις Πρωτομαγιάς σε σύγκριση με πέρυσι.

Κινητοποιήσεις εκπαιδευτικών και μαθητών

Η Leah Greenberg από την οργάνωση Indivisible, εκ των βασικών φορέων του κινήματος No Kings, χαρακτήρισε το οικονομικό μπλακάουτ της Πρωτομαγιάς ως «δοκιμή δομών» για το κίνημα. «Ζητάμε από τον κόσμο να κάνει ένα βήμα παραπάνω, να ασκήσει δύναμη σε κάθε πτυχή της ζωής του – ως εργαζόμενοι, μαθητές, μέλη τοπικών ομάδων. Είναι σημαντικό γιατί ενισχύει τη συλλογική ανυπακοή», ανέφερε.

Σημαντικό ρόλο έχουν οι ενώσεις εκπαιδευτικών και οι μαθητές, συνεχίζοντας μήνες κινητοποιήσεων ενάντια στην ICE. Τουλάχιστον 15 σχολικές περιφέρειες στη Βόρεια Καρολίνα έδωσαν άδεια στους εκπαιδευτικούς για να συμμετάσχουν στη μεγάλη πολιτειακή διαδήλωση με σύνθημα «Τα παιδιά πάνω από τις εταιρείες», διεκδικώντας χρηματοδότηση της δημόσιας εκπαίδευσης.

Στο Σικάγο, η Ένωση Εκπαιδευτικών κατάφερε να καθιερωθεί η Πρωτομαγιά ως «ημέρα πολιτικής δράσης». Η Stacy Davis Gates, πρόεδρος της Chicago Teachers Union και Illinois Federation of Teachers, τόνισε: «Ως εκπαιδευτικοί νιώθουμε ευθύνη απέναντι στους νέους και τις οικογένειές τους. Θέλουμε να συνδέσουμε τον κόσμο όχι μόνο με την κρίση ακρίβειας αλλά και με την υποβάθμιση των θεσμών μας και τον αντίκτυπο στους νέους».

Προς μια γενική απεργία

Ο Sanshray Kukutla, φοιτητής του Purdue University στην Ιντιάνα και οργανωτής του Sunrise Movement στο πανεπιστήμιο, συντονίζει τοπική αποχή για μαθητές, εκπαιδευτικούς, εργαζόμενους και κατοίκους. «Δρούμε συλλογικά για να στείλουμε μήνυμα στην τάξη των δισεκατομμυριούχων: η εργασία μας, τα έξοδά μας και η συμμετοχή μας είναι που κινούν το σύστημα. Αν δεν δουλέψουμε εμείς, δεν έχουν κέρδη εκείνοι», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Οι διοργανωτές υπογραμμίζουν ότι αυτή η ημέρα δράσης αποτελεί προετοιμασία για μια γενική απεργία – κάτι που στην ουσία απαγορεύτηκε στις ΗΠΑ με τον νόμο Taft-Hartley του 1946, ενώ γενική απεργία δεν έχει ξαναγίνει έκτοτε. Ως εναλλακτική, ο Shawn Fain, πρόεδρος της United Auto Workers (UAW), καλεί τα συνδικάτα να λήξουν τα συμβόλαιά τους ταυτόχρονα την 1η Μαΐου 2028 ώστε να επιτευχθεί κοινή απεργιακή κινητοποίηση.

Πηγή: The Guardian

Εκείνη την άνοιξη, η Ελλάδα της Κατοχής έβραζε. Καθώς η αποχώρηση των Γερμανών φαινόταν κοντά, οι δυνάμεις του ΕΑΜ και οι υπόλοιπες πολιτικές παρατάξεις προετοιμάζονταν για την επόμενη μέρα, μέσα σε ένα κλίμα που πολλοί ιστορικοί αναγνωρίζουν ως προάγγελο του Εμφυλίου. Οι κατακτητές, μαζί με τους συνεργάτες τους, ενέτειναν την τρομοκρατία, στοχεύοντας κυρίως το ΕΛΑΣ, που σήκωνε το κύριο βάρος της Αντίστασης.

Στις 27 Απριλίου 1944, αντάρτες του ΕΛΑΣ έστησαν ενέδρα κοντά στους Μολάους, σκοτώνοντας τον Κρεχ και μέλη της συνοδείας του. Η απάντηση των Γερμανών ήταν άμεση και σκληρή: αποφάσισαν μαζικά αντίποινα με εκτελέσεις. Στις 30 Απριλίου ανακοινώθηκε ότι 200 κρατούμενοι θα εκτελούνταν την επόμενη ημέρα, σε μια προσπάθεια όχι μόνο τιμωρίας, αλλά και κάμψης του ηθικού των αντιστασιακών δυνάμεων.

Οι μελλοθάνατοι κρατούνταν στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου, πολλοί ήδη φυλακισμένοι από τα χρόνια πριν την Κατοχή. Ανάμεσά τους ήταν και ο Ναπολέων Σουκατζίδης, που αρνήθηκε να σωθεί όταν του δόθηκε η δυνατότητα, επιλέγοντας να σταθεί δίπλα στους συντρόφους του μέχρι το τέλος.

Το πρωί της Πρωτομαγιάς, οι 200 μεταφέρθηκαν με καμιόνια στην Καισαριανή. Πολλοί άφηναν πίσω τους μικρά σημειώματα στον δρόμο, τελευταίο ίχνος ζωής προς τους δικούς τους. Στο Σκοπευτήριο, εκτελέστηκαν σε ομάδες των είκοσι, μέχρι που, ως το μεσημέρι, η σφαγή είχε ολοκληρωθεί.

Την επόμενη κιόλας μέρα, οι κάτοικοι της Καισαριανής, αψηφώντας τον φόβο, τίμησαν τους νεκρούς δίνοντας στον τόπο το όνομα «Δρόμος Ηρώων» και γράφοντας στους τοίχους λόγια που κράτησαν ζωντανή τη μνήμη τους.

Η θυσία των 200 της Καισαριανής παραμένει ένα από τα πιο ισχυρά σύμβολα της ελληνικής Αντίστασης και της Πρωτομαγιάς — μια υπενθύμιση του κόστους της ελευθερίας και της δύναμης της συλλογικής αξιοπρέπειας.

Αγαπημένε μου Αλέκο,

Σου γράφω εκ νέου για να σου πω πόσο χάρηκα που σε άκουσα για δεύτερη φορά στο τηλέφωνο. Παρότι δεν μπορούμε να πούμε πολλά πράγματα, αφού εσύ δεν καταλαβαίνεις τίποτα απ΄ όσα λέω κι εγώ δεν καταλαβαίνω τίποτα απ΄ όσα λες, είναι ωραίο να ακούω τη φωνή σου. Εγώ, μετά, νιώθω καλύτερα. Σ΄ευχαριστώ για την απάντηση στην ερώτησή μου «τι σημαίνει να είσαι άνδρας». Τη χρειαζόμουν για το τέλος. Είναι εξαιρετική απάντηση, καλύτερη από την ποίηση του Κίπλινγκ. Μάλλον έτσι όπως θα τη χρησιμοποιήσω θα προσθέσω και τη δική σου ερώτηση προς εμένα: «Και για σένα τι είναι ένας άνδρας;». Έτσι θα μπορέσω να ανταπαντήσω: «Άνδρας είναι… μια δημιουργία, όπως εσύ. Είναι εσύ».

Πάντως ένα μέρος της απάντησής σου με προβλημάτισε. Ο Αντρέας το μετέφρασε ως εξής: «To love without permitting one love to become a handicap». Στα ιταλικά: «Αγάπησε δίχως να επιτρέψεις στην αγάπη να γίνει εμπόδιο». Κατάλαβα ότι αυτό το έλεγες σε μένα, όχι στους άλλους. Ε, λοιπόν, εγώ δεν θα γίνω ποτέ εμπόδιο, αναπηρία. Εγώ ξέρω ότι υπάρχουν πράγματα ακόμα πιο μεγάλα από την αγάπη ενός ανθρώπου ή την αγάπη για έναν άνθρωπο. Για παράδειγμα, ένα όνειρο. Για παράδειγμα, μία μάχη. Για παράδειγμα, μία ιδέα. Τα λέμε το Σάββατο. Το πολύ, Κυριακή. Αν τα καταφέρω, και πριν από το Σάββατο ή την Κυριακή. Η δουλειά στη Βόννη τελείωσε, θα κάνω μια στάση στην Ιταλία να δω τη μητέρα μου, που είναι άρρωστη. Μετά θα πετάξω αμέσως σε σένα. Μη σκεφτείς ούτε λεπτό να βγεις από την κλινική, όταν θα φτάσω. Αν πρέπει να μείνεις στην κλινική, θα μείνεις στην κλινική. Κι εγώ θα σου κάνω παρέα στην κλινική με μία εκ βαθέων συζήτηση στα ελληνικά. ‘H θα παίξουμε σκάκι. ΟΚ; Περίμενέ με. Εγώ σε περίμενα πολύ.

Οριάνα

Η Οριάνα Φαλάτσι ή Φαλλάτσι (ιταλικά: Oriana Fallaci, 29 Ιουνίου 1929 – 15 Σεπτεμβρίου 2006) ήταν Ιταλίδα δημοσιογράφος, πολεμική ανταποκρίτρια και συγγραφέας. Ενεργή στις πολιτικές εξελίξεις σε όλη την διάρκεια της ζωής της, κάλυψε τους περισσότερους πολέμους της δεκαετίας του 1970 αλλά και τις επαναστάσεις της εποχής της. Έχει πάρει συνεντεύξεις από τα πιο ισχυρά και διάσημα πρόσωπα των δεκαετιών 1960 και 1970 οι οποίες έχουν εκδοθεί σε βιβλίο με τίτλο Intervista con la storia.

Πώς ξεκίνησε η σχέση της με τον Αλέκο Παναγούλη

Όλα ξεκίνησαν από μια συνέντευξη. Μια συνέντευξη που ένωσε το πλέον ιδιοσυγκρασιακό, το πλέον εκρηκτικό ζευγάρι εκείνης της εποχής. Εκείνη νευρώδης και δυναμική, εκείνος απρόβλεπτος, με αδάμαστη εσωτερική δύναμη, που έγινε σύμβολο του αγώνα κατά του φασισμού. Ο έρωτάς τους γεννήθηκε με τη διάσημη φράση του Παναγούλη: «Δεν επεδίωξα να σκοτώσω. Δεν είμαι ικανός να σκοτώσω άνθρωπο. Επεδίωξα να σκοτώσω έναν τύραννο».

Ο Αλέκος Παναγούλης σκοτώθηκε την Πρωτομαγιά του 1976, σε ηλικία 36 ετών, κατόπιν τροχαίου ατυχήματος στην λεωφόρο Βουλιαγμένης (το αυτοκίνητό του έπεσε σε υπόγειο κατάστημα επί της λεωφόρου κάθετα στην πορεία του), λίγες μέρες πριν από την αποκάλυψη των φακέλων σχετικά με τα όργανα ασφαλείας της Χούντας (Φάκελος ΕΣΑ).

Η Διεθνής Ένωση Εργαζομένων Γυναικείων Ενδυμάτων (ILGWU), τα μέλη της οποίας εργάζονταν στη βιομηχανία γυναικείων ενδυμάτων, ήταν κάποτε ένα από τα μεγαλύτερα εργατικά συνδικάτα στις Ηνωμένες Πολιτείες, ένα από τα πρώτα συνδικάτα των ΗΠΑ που είχαν κατά κύριο λόγο γυναικεία συμμετοχή και αποτέλεσαν βασικό παράγοντα στην εργατική ιστορία της δεκαετίας του 1920 και του 1930.

Το ILGWU απέκτησε μια ξαφνική άνοδο των μελών μετά τις δύο επιτυχημένες μαζικές απεργίες, στις οποίες ηγήθηκε, στη Νέα Υόρκη. Η πρώτη, το 1909, ήταν γνωστή ως «η εξέγερση των 20.000» και διήρκεσε δεκατρείς εβδομάδες. Ήταν σε μεγάλο βαθμό αυθόρμητη, πυροδοτήθηκε από μια σύντομη αποχώρηση εργαζομένων του Triangle Shirtwaist Factory, που περιλάμβανε μόνο το 20% περίπου του εργατικού δυναμικού. Αυτό, ωστόσο, ώθησε μόνο τους υπόλοιπους εργαζόμενους να ζητήσουν βοήθεια από το σωματείο. Η εταιρεία κλείδωσε τους υπαλλήλους της όταν έμαθε τι συνέβαινε.

Η είδηση ​​της απεργίας διαδόθηκε γρήγορα σε όλους τους εργάτες ενδυμάτων της Νέας Υόρκης. Σε μια σειρά μαζικών συναντήσεων, αφού οι ηγετικές φυσιογνωμίες του αμερικανικού εργατικού κινήματος μίλησαν γενικά για την ανάγκη για αλληλεγγύη και ετοιμότητα, η Κλάρα Λέμλιχ σηκώθηκε για να μιλήσει για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δούλευε αυτή και άλλες γυναίκες και ζήτησε να σταματήσουν οι συζητήσεις και να γίνει κάλεσμα για απεργία ολόκληρης της βιομηχανίας. Το πλήθος απάντησε με ενθουσιασμό και, αφού έδωσε έναν βιβλικό όρκο στα Γίντις, «Εάν προδώσω αυτό στο οποίο δεσμεύομαι τώρα, ας μαραθεί αυτό το χέρι που σηκώνω τώρα ψηλά», ψήφισε για μια γενική απεργία.

Αυτοί οι εργάτες – που ήταν κυρίως γυναίκες και μετανάστες εργάτες – αψηφούσαν τις προκαταλήψεις πολλών συντηρητικών ηγετών της εργασίας, που πίστευαν ότι οι μετανάστες και οι γυναίκες γενικά δεν μπορούσαν να οργανωθούν. Το σύνθημά τους «Προτιμούμε να πεινάμε γρήγορα παρά να λιμοκτονούμε αργά» συνόψιζε το βάθος της πικρίας τους σχετικά με τα μέρη στα οποία εργάζονταν.

Η απεργία ήταν βίαιη. Η αστυνομία συνέλαβε διαδηλωτές για ασήμαντα ή φανταστικά αδικήματα, ενώ οι εργοδότες προσέλαβαν ντόπιους τραμπούκους για να τους χτυπήσουν καθώς η αστυνομία κοιτούσε από την άλλη πλευρά.

Μια ομάδα εύπορων γυναικών, ανάμεσά τους η Φράνσις Πέρκινς, η Αν Μόργκαν και η Άλβα Βάντερμπιλτ Μπέλμοντ, υποστήριξαν τους αγώνες των γυναικών της εργατικής τάξης με χρήματα και παρέμβαση με αξιωματούχους και συχνά έκαναν συγκεντρώσεις και πορείες μαζί τους. Οι εφημερίδες τις ονόμασαν «ταξιαρχία μινκ» επειδή χρησιμοποίησαν τον πλούτο και τα προνόμιά τους για να προσπαθήσουν να προστατεύσουν τους απεργούς. Οι απεργοί δεν δέχονταν πάντα τη βοήθειά τους. Η Έμμα Γκόλντμαν είπε στον Τύπο ότι «Εάν η απεργία κερδηθεί, θα είναι στα πλεονεκτήματα της, ότι δε βοηθήθηκε από πλούσιες κυρίες».

Η απεργία ήταν μόνο εν μέρει επιτυχημένη. Το ILGWU αποδέχτηκε έναν διαιτητικό διακανονισμό τον Φεβρουάριο του 1910 που βελτίωσε τους μισθούς, τις συνθήκες εργασίας και τις ώρες εργασίας των εργαζομένων, αλλά ο διακανονισμός δεν παρείχε αναγνώριση των συνδικάτων. Ορισμένες εταιρείες, συμπεριλαμβανομένης της Triangle Shirtwaist Factory, αρνήθηκαν να υπογράψουν τη συμφωνία.

Όμως ακόμα κι έτσι, η απεργία κατάφερε μια σειρά από σημαντικές νίκες. Ενθάρρυνε τους εργαζόμενους στη βιομηχανία να αναλάβουν δράση για τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας τους και έστρεψε την προσοχή του κοινού στις συνθήκες εργασίας στα εργοστάσια ρουχισμού.

Αρκετούς μήνες αργότερα, το 1910, το ILGWU ηγήθηκε μιας ακόμη μεγαλύτερης απεργίας, που αργότερα ονομάστηκε «Η Μεγάλη Επανάσταση», με 60.000 εργάτες.

Μετά από μήνες διαδηλώσεων και απεργιακών κινητοποιήσεων, εξέχοντα μέλη της εβραϊκής κοινότητας, με επικεφαλής τον Louis Brandeis, μεσολάβησαν μεταξύ της ILGWU και της Ένωσης Κατασκευαστών. Οι εργοδότες πέτυχαν την υπόσχεση οι εργαζόμενοι να διευθετούν τα παράπονά τους μέσω διαιτησίας και όχι απεργιών κατά τη διάρκεια της Συμφωνίας (μια κοινή ρήτρα στις συμβάσεις της Ένωσης σήμερα).

Κατάφερε επίσης να συμπεριλάβει διατάξεις για τη σύσταση του Μικτού Συμβουλίου Υγειονομικού Ελέγχου, της Επιτροπής Παραπόνων και ενός Συμβουλίου Διαιτησίας.

Οι γυναίκες και οι μετανάστες στην πρώτη γραμμή, κατάφεραν με σθένος και αντίσταση να αποκτήσουν τα δικαιώματα που διεκδικούσαν όσον αφορά στις συνθήκες εργασίας τους, κάποια από τα οποία μπορεί σήμερα να μας φαίνονται δεδομένα. Κάθε τέτοια ημέρα μνήμης, ας θυμόμαστε όλους όσοι στάθηκαν απέναντι στην αδικία και την εκμετάλλευση.

Κεντρική φωτογραφία: Flickr

Σήμερα, με αφορμή αυτή την εργατική γιορτή, βουτάμε στο σινεμά της αλληλεγγύης και του κοινωνικού ρεαλισμού και θυμόμαστε μερικές από τις πιο εμβληματικές ταινίες εμπνευσμένες από την καθημερινότητα και την αντίσταση της εργατικής τάξης.

Ψωμί και τριαντάφυλλα (2000) – Κεν Λόουτς

Η Μάγια (Πιλάρ Παντίγια) φτάνει στο Λος Άντζελες από το Μεξικό με παράνομο τρόπο και καταφέρνει να πιάσει δουλειά ως καθαρίστρια σε ένα μεγάλο κτίριο που στεγάζει πολλές και εύρωστες εταιρίες της πόλης. Ο Σαμ (Έιντριεν Μπρόντι) είναι εκπρόσωπος του συνδικάτου των επιστατών, ο οποίος προσεγγίζει τους εργάτες του κτιρίου με σκοπό να τους πείσει να οργανωθούν κι εκείνοι στο σωματείο. Σύντομα, με φόντο τον αγώνα για το δικαίωμα σε καλύτερες συνθήκες εργασίας, ένα ειδύλλιο θα δημιουργηθεί.

Δευτέρες στη λιακάδα (2002) – Φερνάντο Λεόν ντε Αρανόα

Σε μια παραθαλάσσια πόλη της Ισπανίας που πλήττεται από την ανεργία, μια παρέα απολυμένων εργατών συγκεντρώνονται κάθε βράδυ στο ίδιο μπαρ, ενώ τις καθημερινές αντιμετωπίζουν την αναμονή στο ταμείο ανεργίας και στα γραφεία ευρέσεως εργασίας. Κοινωνικός σχολιασμός και γλυκόπικρο χιούμορ σε μια μεγάλη εμπορική επιτυχία στην Ισπανία. Τιμήθηκε με 5 βραβεία Γκόγια (μεταξύ των οποίων καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας κι ερμηνείας για τον Χαβιέρ Μπαρδέμ) και προτάθηκε για ξενόγλωσσο Όσκαρ.

Σκιές στον παράδεισο (1986) – Άκι Καουρισμάκι

Ο Nikkander είναι οδηγός απορριμματοφόρου. Η καθημερινή του ρουτίνα ανατρέπεται όταν μετά από έναν καβγά σε μπαρ θα καταλήξει στη φυλακή. Λίγο νωρίτερα έχει δει το φίλο και σύμμαχό του στα σχέδια να ιδρύσουν τη δική τους εταιρεία συλλογής απορριμμάτων, να πεθαίνει ξαφνικά. Και το «κακό» θα τριτώσει μόλις ερωτευτεί, κάπως άγαρμπα και άκομψα μια ντροπαλή νεαρή κοπέλα, ταμία στο σουπερμάρκετ που ψωνίζει, η οποία τελικά απολύεται.

Δύο ημέρες, μία νύχτα (2014) – Αδελφοί Νταρντέν

Όταν η Σαντρά απουσιάζει για λόγους υγείας από την εργασία της, το αφεντικό της επιχείρησης προσφέρει μπόνους στους 16 συνάδελφούς της με την προϋπόθεση να δουλέψουν παραπάνω. Όταν όμως τελειώνει η άδειά της η Σαντρά πρέπει να μεταπείσει τους συναδέλφους της να απαρνηθούν το μπόνους, ώστε να επιστρέψει στη θέση της.

Ο νόμος της αγοράς (2016) – Στεφάν Μπριζέ

Η ταινία αναφέρεται στις σύγχρονες εργασιακές συνθήκες περιγράφοντας τα ηθικά διλήμματα ενός εργαζόμενου που έχει απολυθεί μετά από 25 χρόνια από την δουλειά του και προσπαθεί να επιβιώσει για να φροντίσει τον έφηβο με κινητικά και διανοητικά προβλήματα γιο του. Βραβείο ερμηνείας για τον Βενσάν Λεντόν στο 68ο Φεστιβάλ Καννών.

Η δουλειά της (2018) – Νίκος Λεμπό

Όταν ο άντρας της απολύεται, η Παναγιώτα, μητέρα δύο παιδιών, θα αναζητήσει για πρώτη φορά δουλειά στη ζωή της και θα προσληφθεί ως καθαρίστρια. Ο αγώνας για τη γυναικεία χειραφέτηση σε συνθήκες πατριαρχίας, οικονομικής εκμετάλλευσης και εργασιακής απαξίωσης.

Κεντρική φωτογραφία: MUBI

Οι 200 της Καισαριανής ήταν Έλληνες πολιτικοί κρατούμενοι που εκτελέστηκαν την Πρωτομαγιά του 1944 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής από τις ναζιστικές δυνάμεις Κατοχής, ως αντίποινα για τη δράση της αντιστασιακής οργάνωσης του ΕΛΑΣ. Οι περισσότεροι από τους εκτελεσθέντες παραδόθηκαν στις δυνάμεις Κατοχής από το προηγούμενο φασιστικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των 200 ήταν μέλη του ΚΚΕ και του ΕΑΜ.

Ο Μάιος είναι ο 5ος μήνας του χρόνου, ο οποίος αντιστοιχεί στον αρχαίο μήνα Θαργηλίωνα που γιορταζόταν με τα περίφημα Ανθεοφόρια. Ήταν αφιερωμένος στη θεά της γεωργίας Δήμητρα και την κόρη της Περσεφόνη, που τον μήνα αυτόν βγαίνει από τον Άδη κι έρχεται στη γη. Γιορτές γίνονταν και στην αρχαία Ρώμη που τις έλεγαν «ροσύλλια», τις οποίες διατήρησαν και οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες. Για τη λαϊκή αντίληψη, στον μήνα Μάιο συνυπάρχουν οι ιδιότητες του καλού και του κακού, της αναγέννησης και του θανάτου και συγκεντρώνονται την πρώτη του ημέρα, την Πρωτομαγιά.

Ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς σηματοδοτεί την τελική νίκη του καλοκαιριού απέναντι στον χειμώνα, την κατίσχυση της ζωής επί του θανάτου και έχει ρίζες που ανάγονται σε προχριστιανικές αγροτικές λατρευτικές τελετές για τη γονιμότητα των αγρών και, κατ’ επέκταση, και των ζώων και των ανθρώπων. Η αρχαιότατη γιορτή της Πρωτομαγιάς συνεχίστηκε στο πέρασμα των αιώνων με επισημότητα και με διάφορες μορφές και εκδηλώσεις. Μία από τις παλαιότερες γιορτές ήταν τα Ανθεστήρια, η γιορτή των λουλουδιών, η πρώτη επίσημη γιορτή ανθέων των Ελλήνων.

Τα Ανθεστήρια, κατά τη διάρκεια των οποίων πομπές με κανηφόρες που έφερναν άνθη βάδιζαν με μεγαλοπρέπεια προς τα ιερά, ιδρύθηκαν πρώτα στην Αθήνα και έπειτα πήραν πανελλήνια μορφή, αφού διαδόθηκαν και σ άλλες πόλεις της Ελλάδος. Σύμφωνα με το μύθο, στα Ανθεστήρια «ανασταινόταν» ο… σκοτωμένος θεός Ευάνθης, επίθετο του Διόνυσου, από το χυμένο αίμα του οποίου φύτρωσε η άμπελος.

Όταν οι Ρωμαίοι κατάκτησαν την Ελλάδα, η γιορτή της Πρωτομαγιάς, δεν έπαψε να υπάρχει αλλά εμπλουτίστηκε γιατί και οι δύο λαοί πίστευαν, ότι τα λουλούδια αντιπροσωπεύουν την ομορφιά των θεών και φέρνουν δύναμη, δόξα , ευτυχία και υγεία.

Με το πέρασμα των αιώνων, η αρχική έννοια της Πρωτομαγιάς αλλοιώθηκε και επιβίωσαν έθιμα ως απλές λαϊκές γιορτές ( περιφορά δέντρων, πράσινων κλαδιών ή στεφάνων με λουλούδια, ανακήρυξη του βασιλιά ή της βασίλισσας του Μάη, χορός γύρω από ένα δέντρο ή ένα στολισμένο κοντάρι-γαϊτανάκι). Η Πρωτομαγιά είναι μία από τις ελάχιστες γιορτές, χωρίς θρησκευτικό περιεχόμενο, με εκδηλώσεις που απαντώνται στον λαϊκό πολιτισμό πολλών ευρωπαϊκών λαών, οι οποίες έχουν διατηρηθεί ως τις μέρες μας.

Έθιμα Πρωτομαγιάς

Το πρωτομαγιάτικο στεφάνι

Ένα από τα πιο γνωστά έθιμα που εξακολουθεί να μας συνδέει με την παραδοσιακή Πρωτομαγιά, μια γιορτή της άνοιξης και της φύσης με πανάρχαιες ρίζες, είναι το πρωτομαγιάτικο στεφάνι. Ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς συνδέεται με την ανθρώπινη χαρά για την άνοιξη και τη βλάστηση. Απότοκο των δοξασιών αυτών είναι το μαγιάτικο στεφάνι που φτιάχνεται από διάφορα άνθη και καρπούς και κρεμιέται στην πόρτα των σπιτιών.

Το μάζεμα των λουλουδιών για το πρωτομαγιάτικο στεφάνι, ενισχύει στη σημερινή εποχή τις σχέσεις του ανθρώπου με τη φύση, από την οποία οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν απομακρυνθεί λόγω του τρόπου ζωής των σύγχρονων πόλεων.

Στα μέρη της Μικράς Ασίας, σε κάθε στεφάνι έβαζαν, εκτός από λουλούδια, ένα σκόρδο για τη βασκανία, ένα αγκάθι για τον εχθρό κι ένα στάχυ για την καλή σοδειά. Το μαγιάτικο στεφάνι στόλιζε τις πόρτες των σπιτιών ως του Αϊ – Γιαννιού του Θεριστή και τότε, το καίγανε στις φωτιές του αγίου. Στα Δωδεκάνησα, μαζεύουν ένα λουλούδι που το λένε «ανοιχτομάτη» και πιστεύουν πως όποιος το έχει είναι πάντα γερός και τυχερός.

Το αμίλητο νερό

Σε νησιά του Αιγαίου, την Πρωτομαγιά, τα κορίτσια σηκώνονταν το πρωί, έπαιρναν μαζί τους τα λουλούδια, που είχαν μαζέψει από την παραμονή και πήγαιναν στα πηγάδια να φέρουν το «αμίλητο νερό» (αμίλητο γιατί το κουβαλούσαν χωρίς να μιλούν). Όταν το έφερναν στο σπίτι, πλένονταν όλοι με αυτό.

Η Πρωτομαγιά των αγροτών

Οι αγρότες φτιάχνουν τον Μάη τους με πρασινάδες, καρπούς, σκόρδο για τη βασκανία και αγκάθι για τον εχθρό. Στις περιοχές της Σμύρνης, την παραμονή της Πρωτομαγιάς, οι αγρότες πήγαιναν στην εξοχή, για να κόψουν οτιδήποτε είχε καρπό: σιτάρι, κριθάρι, σκόρδα, κρεμμύδια, κλαδιά συκιάς με τα σύκα, κλαδιά αμυγδαλιάς με τα αμύγδαλα, κλαδιά ροδιάς με τα ρόδια. Στην Αγιάσο της Λέσβου, φτιάχνουν στεφάνια από όλα τα λουλούδια και βάζουν μέσα «δαιμοναριά», άγριο χόρτο με πλατιά φύλλα και κίτρινα λουλούδια για να δαιμονίζονται οι γαμπροί. Στη Σέριφο, από το βράδυ της παραμονής, κρεμούν στην πόρτα ένα στεφάνι από λουλούδια τσουκνίδες, κριθάρι και σκόρδο.

Το Μαγιόξυλο

Σε χωριά της Κέρκυρας, οι κάτοικοι περιφέρουν έναν κορμό κυπαρισσιού, σκεπασμένο με κίτρινες μαργαρίτες που γύρω του έχει ένα στεφάνι με χλωρά κλαδιά. Με το μαγιόξυλο αυτό, οι νέοι εργάτες ντυμένοι με κάτασπρα παντελόνια και πουκάμισα και κόκκινα μαντήλια στο λαιμό βγαίνουν στους δρόμους, τραγουδώντας το Μάη.

Το Πήδημα της φωτιάς

Νέοι και γυναίκες μεγάλης ηλικίας μαζεύονται την παραμονή της Πρωτομαγιάς, μόλις δύσει ο ήλιος και ανάβουν φωτιές με ξερά κλαδιά που έχουν συγκεντρώσει αρκετές μέρες πριν. Όσο η φωτιά είναι αναμμένη, οι γυναίκες χορεύουν κυκλικούς χορούς γύρω από τη φωτιά και τραγουδούν παραδοσιακά τραγούδια για την Πρωτομαγιά. Τα νέα παιδιά, αφού βρέξουν τα μαλλιά και τα ρούχα τους, πηδούν πάνω από τις φωτιές σαν μία συμβολική πράξη που αποσκοπεί στο να διώξει τον χειμώνα και την αρρώστια. Στην συνέχεια, όλοι παίρνουν έναν δαυλό από φωτιά και την πηγαίνουν στο σπίτι τους για να φύγουν όλα τα κακά.

Το Μαγιόπουλο

Τα έθιμα της Πρωτομαγιάς περιλαμβάνουν μιμικές πράξεις για άμεση και παραστατική αναπαράσταση της αναγέννησης της φύσης.

Η ανάσταση του Μαγιόπουλου (που το ονομάζουν ακόμα Φουσκοδένδρι ή Ζαφείρη).

Ένας έφηβος στολισμένος με λουλούδια εμιμείτο στους αγρούς τον πεθαμένο τάχατες Διόνυσο. Χορός από προσωπιδοφόρους τον συνοδεύει τραγουδώντας. Οι κόρες του χωριού, οι «Ευανθίες», (ως μυροφόρες) του τραγουδούσαν τον «Κομμό»: το θρήνο και τον οδυρμό, όσο να αναστηθεί και μαζί με αυτόν όλη η φύση.

Κομμός:

«Ποιος σόκοψε τις ρίζες σου και στέγνωσε η κορφή σου.
Τι μόκαμες λεβέντη μου, τι μόκαμες ψυχή μου.
Ξεσφάλισε τα μάτια σου».

Σύμφωνα με τους λαογράφους, το έθιμο αυτό έχει την αρχή του στα Αδώνια των αρχαίων.

«Τον Ζαφείρη τον παρίσταναν και διά μικρού ξύλινου ειδώλου νέου ανδρός, που το επήγαινον εις την εκκλησίαν να λειτουργηθεί.
Έπειτα το μετέφεραν εις το λιβάδι όπου ετελείτο το δρώμενον».

Το έθιμο του Κλήδωνα

Την παραμονή της Πρωτομαγιάς, τα κορίτσια του χωριού στον δήμο Κόζιακα, μαζεύουν κλήδωνα (είδος λουλουδιού) και άλλα λουλούδια και τα βάζουν μέσα σε μια στάμνα. Στη συνέχεια, κάνουν το γύρο του χωριού κρατώντας την και τραγουδώντας:

«Συμμαζευτείτε λυγερές να βάλουμε τα κλήδωνα.

Να μπουν ξανθά, να μπουν λαμπρά καλορίζικα…».

Έπειτα, μαζεύονται στην πλατεία του χωριού και χορεύουν γύρω από την καλύβα, την οποία έφτιαξαν την ίδια ημέρα τα αγόρια του χωριού. Όταν τελειώσουν το χορό, κρύβουν τη στάμνα με τα λουλούδια από τα αγόρια και εκείνα ψάχνουν να τη βρουν. Το επόμενο βράδυ, τα κορίτσια με τη στάμνα γεμάτη λουλούδια γυρίζουν στους δρόμους του χωριού τραγουδώντας αυτήν τη φορά:

«Συμμαζευτείτε λυγερές για να βγάλουμε τα κλήδωνα.

Να βγουν ξανθά, να βγουν λαμπρά καλορίζικα…».

Τέλος, μαζεύονται στην πλατεία όπου φανερώνουν τη στάμνα και βγάζουν από μέσα τα λουλούδια, ευχόμενες για την καλή τους τύχη. Στην συνέχεια, θα κάψουν την καλύβα και γύρω από αυτή θα στηθεί χορός από τα κορίτσια και τα αγόρια.

Το Πρωτομαγιάτικο έθιμο της πιπεριάς

Aπό τα χαράματα της Πρωτομαγιάς, ντύνουν έναν άνθρωπο του χωριού «πιπεριά».

Τον βάζουν σε όλο το σώμα του φτέρες, τόσες πολλές που τον σκεπάζουν ολόκληρο. Του κρεμάνε ένα κουδούνι και αυτός είναι ο «πιπεριάς». Ακολουθεί ένας άλλος συγχωριανός, που βαστάει ένα τσαπί, ακουμπισμένο στην πλάτη του.

Αυτός είναι ο «γεωργός». Πίσω τους ακολουθεί μια μεγάλη ομάδα.

Μπροστά ο «πιπεριάς» με το «γεωργό» και πίσω οι άλλοι, γυρίζουν από σπίτι σε σπίτι σε όλο το χωριό και τραγουδάνε:

«Πιπεριά γλυκιά ροδιά

γλήγορα στον Αη-Λια

κι Αη-Λιάς στον ουρανό

για να βρέξει θιος νερό

για τα στάρια, για τα κθάρια

για τ’ φτωχού τα παρασπόρια

κάθε στάχυ και πινάκι

και χειρόβολο δεμάτι

Γούρνες γούρνες το κρασί

αυλάκια αυλάκια το νερό

κι ο γιωργός με το τσαπί

να στουμών’ καλά τη γη».

Μόλις λένε το τραγούδι, ο νοικοκύρης του σπιτιού τους ραντίζει με νερό. Ο «γεωργός» τότε με το τσαπί βαράει δύο τσαπιές στο χώμα έξω από το σπίτι. Ο νοικοκύρης ύστερα τους κερνάει και φεύγουν. Με τα χρήματα που θα μαζέψουν κάνουν γλέντι το μεσημέρι στην πλατεία του χωριού και μαζεύονται όλοι οι χωριανοί για να φάνε και να πιούνε.

Στις Ροβιές, ο «πιπεριάς» φοράει κι αδιάβροχο, γιατί τον καταβρέχουν με τις μάνικες. Εκτός από φτέρες, τον σκεπάζουν με στάρια, κριθάρια και κλωνάρια από φοινικιές. Του φοράνε πολλά κουδούνια και το σχοινί που τα δένουν είναι αρκετά μακρύ, για να τον τραβάνε όσοι τον ακολουθούν. Το τραγούδι που τραγουδούν είναι:

«Πιπεριά πιπεριά
πιπεριά στον Αη-Λια
και ο Αη-Λιάς στον Ουρανό
για να ρίξ’ ο θιός νερό
για τα στάρια, για κθάρια
του θεού τα παραγάδια
κι ο Ψαρός με το τσαπί
να χαλάει την αυλή»

Στην Ιστιαία, «πιπεριά» ντύνεται μια γυναίκα λυγερόκορμη.

Το τραγούδι που λένε μοιάζει με του Αρτεμισίου, με τη διαφορά ότι δεν ακούγονται οι στίχοι
«κάθε στάχυ και πινάκι / και χειρόβολο δεμάτι»,
ενώ οι δύο τελευταίοι στίχοι είναι
«πιπερός με το τσαπί / να στομώσει το νερό».

Τα Ξόρκια της Πρωτομαγιάς

Ενήλικες και παιδιά για να προστατεύονται όλο το χρόνο από τα φίδια, τη Πρωτομαγιά δεν έμπαιναν για δουλειές στα χωράφια και ευκαιρίας δοθείσας έλεγαν το ξόρκι εναντίον των φιδιών:

Σήμερα Πρωτομαγιά
Βγαίνουν τα φίδια απ΄ τη φωλιά
Ούτε ήλιος να τα δει
Ούτε μπροστά μου να φανεί

Μάγια

Δοξασίες σχετικές με τα μάγια, εξαιτίας της παρετυμολογίας του ονόματός του μήνα, συνδέονταν στην παράδοση του λαού με τον Μάιο και τη βλαπτική του ιδιότητα. Αυτό οφείλεται στο ότι κατά τα ρωμαϊκά χρόνια, τελούνταν γιορτές προς τιμήν των νεκρών. Ήταν ο μήνας των νεκρών και οι θνητοί δεν έπρεπε να τους προσβάλλουν. Σε πολλά μέρη δεν γίνονται γάμοι το μήνα Μάιο. Παλιότερα, που η πίστη διατηρούσε στοιχεία δεισιδαιμονίας, μία από τις κουλούρες της Μεγάλης Πέμπτης φυλαγόταν στο εικονοστάσι για να καταναλωθεί την Πρωτομαγιά, για να προστατεύονται τα μέλη της οικογένειας από τα μάγια. Πολλοί πιστεύουν ακόμη και σήμερα ότι ο Μάιος είναι ο μήνας που πιάνουν τα μάγια και οι μάγισσες. Πιστεύουν ότι τη νύχτα της Πρωτομαγιάς, μπορούν να κλέψουν τη σοδειά, όπως το γάλα των ζώων τους.

Πηγή: e-evros.gr

Πικνίκ στην Ακαδημία Πλάτωνος-Δήμος Αθηναίων

Το Athens Urban Picnic επιστρέφει την Πρωτομαγιά, στο πάρκο Ακαδημίας Πλάτωνος, με ελεύθερη είσοδο! Μια μοναδική εκδήλωση στην πόλη, που συνδυάζει εκπαίδευση, ψυχαγωγία και μουσική για όλη την οικογένεια!

Με δραστηριότητες για παιδιά, δημιουργικά εργαστήρια, θεατρικές παραστάσεις και ζωντανή μουσική, προσφέρει μια ευχάριστη ημέρα στο πάρκο για να απολαύσουν όλοι, μικροί και μεγάλοι, τη φύση και τη χαρά της άνοιξης.

Ένα ιδανικό event για να περάσετε ποιοτικό χρόνο με την οικογένεια σας, γεμάτο διασκέδαση και μάθηση!

Πρόγραμμα

12.00-18.00

Face painting: Ζωγραφική προσώπου και glitter tattooing που θα μεταμορφώσει τα πρόσωπα των παιδιών με εντυπωσιακά χρώματα

12.00- 15.00

Οικολογικά παιχνίδια: Τα παιδιά φτιάχνουν στεφάνια με πολύχρωμα λουλούδια από ρολά χαρτιού, κατασκευάζουν κάρτες με μπουκέτα τουλίπας από πλαστικά κουτάλια, μαθαίνουν παίζοντας να κάνουν σωστή διαλογή των απορριμμάτων στους μπλε, μοβ και καφέ κάδους και φτιάχνουν το δικό τους μικροσκόπιο από χρησιμοποιημένες συσκευασίες απορρυπαντικών, συνδυάζοντας δημιουργικότητα και εκπαίδευση!

12.30-13.15, 13.30-14.15, 14.30-15.15, 15.45-16.30, 16.45-17.30

Παιχνίδια στη φύση: Διαδραστικό πρόγραμμα με ανοιξιάτικη διάθεση και δοκιμασίες παιχνιδιών:

• Μεγάλο κυνήγι θησαυρού με πεταλούδες και απόχες για τα μικρά παιδιά
• Mεγάλο κυνήγι θησαυρού με στοιχεία της φύσης για τα μεγαλύτερα παιδιά
• Διελκυστίνδα (tug of war)
• Limbo
• Πολύχρωμο αερόστατο
• Στριφογυριστό ρολόι
• Μουσικοκινητικά παιχνίδια
• Μπαλονοδρομίες
• Μega jenga
• Τic tac toe
• Μπαλονοκατασκευές και πολλά άλλα!

13.00- 14.00

Θεατρική παράσταση: «Το μυστήριο της γύρης | Πού πήγαν όλα τα αμύγδαλα;». Μια διασκεδαστική, περιβαλλοντική, θεατρική εμπειρία αφιερωμένη στις μέλισσες και την απίστευτη ικανότητά τους να μετατρέπουν τα λουλούδια σε καρπούς.

13.30- 18.30

Κεραμική στη φύση! Ένας κεραμίστας μαθαίνει στα παιδιά την τέχνη του πηλού στον τροχό! Τα παιδιά φτιάχνουν τα δικά τους κεραμεικά αντικείμενα – βάζα, πιατάκια, μπoλάκια και πολλά άλλα!

14.00- 15.00

Dj Set Hit 88.9 – Μαίρη Μαργέλη

14.00- 18.00

Dinoverse – Blue: Νομίζετε ότι οι δεινόσαυροι εξαφανίστηκαν; Πέρσι, γνωρίσατε τον Ross, αλλά φέτος θα είναι κοντά μας η φίλη του η Blue! Η Blue είναι μία έφηβη τυραννόσαυρος, γλυκύτατη, παιχνιδιάρα και χορευταρού! Ελάτε να τη γνωρίσετε από κοντά, να βγάλετε φωτογραφίες, να την ταΐσετε, να την πάτε βόλτα και φυσικά να παίξετε μαζί της … μέχρι τελικής πτώσεως!

14.30-15.50

Felipe -Bubble show: Ένα show γεμάτο μαγικές σαπουνόφουσκες, που πετάνε στον ουρανό με παρέα τους μια παραμυθένια μουσική.

17.30- 18.30

Dj Set En Lefko 87.7 – Εύα Θεοτοκάτου

18.30- 19.30

Kids Radio Banda: Από την αρχή λειτουργίας του Kids Radio 88.6, υπήρχε ένα πρωτοπόρο όραμα: να φτιαχτεί ένα ραδιόφωνο για όλη την οικογένεια, ώστε να διασκεδάζουν όλοι παρέα με τραγούδια και ιστορίες και να δημιουργηθούν μοντέρνα τραγούδια, που θα μείνουν στις αναμνήσεις και στα βιώματα της επόμενης γενιάς. Κάπως έτσι δημιουργήθηκε η Kids Radio Banda!

Ανθοκομική έκθεση Κηφισιάς

Ημέρα εορτασμού της Άνοιξης και των Λουλουδιών στην Κηφισιά! Η 71η Ανθοκομική Έκθεση Κηφισιάς έχει ανοίξει από την Παρασκευή 25 Απριλίου τις πύλες της. Ελάτε μέχρι την Κυριακή 18 Μαΐου να απολαύσετε την πιο όμορφη γιορτή της Άνοιξης με βόλτες ανάμεσα σε εκατοντάδες λουλούδια και φυτά στο υπέροχο ιστορικό Άλσος Κηφισιάς «Δ. Ζωμόπουλος».

Πρόγραμμα Πρωτομαγιάς

12:00

Lady Violin

Υπέροχες μελωδίες από τη μοναδική violin performer Χριστιάνα Ζαρού.

13:00

Le divine della belle Èpoque.

Επιστρέφουν στο Άλσος οι αγαπημένες μας κυρίες μίας άλλης εποχής!

14:00

Tango Argentino!

Το καλλιτεχνικό ζευγάρι “Fotis & Lindia Tango” μεταφέρει την αργεντίνικη μελωδία σε ένα χορό γεμάτο συναισθήματα.

17:00-20:00

Face painting

Καλωσορίζουμε τους μικρούς επισκέπτες στον πολύχρωμο κόσμο του face painting.

19:00

Λίνα Ροδοπούλου

Η αγαπημένη μας ερμηνεύτρια επιστρέφει με την Κέλτικη Άρπα της στο Άλσος Κηφισιάς για να μαγέψει τους επισκέπτες με τη μοναδική της φωνή.

Γενική είσοδος: 2 ευρώ
Δωρεάν είσοδος για παιδιά έως 12 ετών & ενήλικες άνω των 65 ετών.

Στις 12.30, δίνουμε ραντεβού στο Ξέφωτο σε ένα ξεχωριστό live από τους Sakaraka Orchestra που ξεσηκώνουν το κοινό με ένα εκρηκτικό μουσικό μείγμα από ρεμπέτικα, βαλκανικούς ρυθμούς και παραδοσιακή τσιγγάνικη μουσική. Παράλληλα, το Πάρκο γεμίζει παιδικά χαμόγελα με την παρέλαση σαπουνόφουσκας και το facepainting και μας προσκαλεί να ζήσουμε όλοι μαζί αξέχαστες στιγμές, αλλά και μια πρώτη αίσθηση καλοκαιριού.

Το πρόγραμμα αναλυτικά:

Συναυλία

Sakaraka Orchestra

12.30
Ξέφωτο, Πάρκο Σταύρος Νιάρχος
Είσοδος ελεύθερη

Oι Sakaraka Orchestra είναι ένα εναλλακτικό μουσικό σχήμα με διεθνή χαρακτήρα και τοπική σφραγίδα, που δημιουργήθηκε από τους Florian Mikuta (Mode Plagal) και Nicolae Tatulescu (Locomondo). Βασίζεται σε ελληνικά παραδοσιακά και ρεμπέτικα στοιχεία, τα οποία εμπλουτίζει με χρώματα της βαλκανικής και τσιγγάνικης μουσικής από τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία και τη Σερβία. Οι μουσικές τους περιπέτειες συναντούν ήχους house, dub, ska, afrobeat και jazz, τόσο μέσα από ευφάνταστες διασκευές όσο και από πρωτότυπες συνθέσεις, όπως αυτές του άλμπουμ «Ήλιε Μου», στο οποίο συμμετέχουν οι Αργύρης Μπακιρτζής και Δημήτρης Πουλικάκος.

Οι Sakaraka Orchestra αποτελούνται από τους:
Nicolae Tatulescu – μπάσο, μπουζούκι, τραγούδι
Florian Mikuta – πλήκτρα, προγραμματισμός
Ειρήνη Γκουτζάκη – τραγούδι
Σταύρο Πατσίκα – κιθάρα, τραγούδι
Γιώργο Μπαϊράμη – ντραμς

Δραστηριότητες για παιδιά

Bubble Parade
12.00-13.30
Ξέφωτο, Πάρκο Σταύρος Νιάρχος

Χαρά, όνειρο, χαμόγελα και αμέτρητες στιγμές ανεμελιάς ζωντανεύουν μέσα από μια παρέλαση με χιλιάδες σαπουνόφουσκες. Oι La Petite Marguerite προσκαλούν μικρούς και μεγάλους σε ένα συλλογικό αιωρούμενο παιχνίδι.

Σχεδιασμός-υλοποίηση: La Petite Marguerite

Face Painting
11.00-15.00
Park Kiosk, Πάρκο Σταύρος Νιάρχος
Δράση ανοιχτής ροής – είσοδος ελεύθερη με σειρά προτεραιότητας

Την Πρωτομαγιά τα πρόσωπα των παιδιών γεμίζουν με λουλούδια και ανοιξιάτικα σχέδια!

Σχεδιασμός-Υλοποίηση: Moutzoures

Εικαστική δράση: Μαγιάτικα Καπέλα
11.30-14.30
Πευκώνας
Δράση ανοικτής ροής – είσοδος ελεύθερη με σειρά προτεραιότητας

Αυτή την Πρωτομαγιά, στο Πάρκο Σταύρος Νιάρχος γιορτάζουμε τον ερχομό της άνοιξης ζωγραφίζοντας τα δικά μας λουλουδένια καπέλα! Με αφορμή την παράδοση του μαγιάτικου στεφανιού, αντλούμε έμπνευση από το οικοσύστημα του αγρού και στολίζουμε τα καπέλα μας με χρωματιστές μαργαρίτες, ακρίδες, παπαρούνες, σκουλήκια, αλλά και κάθε λογής αγαπημένα λουλούδια και ζουζούνια.

Σχεδιασμός-υλοποίηση: Μάρω Μιχαλακάκου, εικαστικός
Υποστήριξη δράσης: Καρολίνα Γκάντια- Κωνσταντής Σαφός

Μέγας Δωρητής ΚΠΙΣΝ: Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ)