Ωστόσο, στην αντίληψή μας πρόσφατα έπεσε μία θεωρία, η οποία ισχυρίζεται πως μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που προσεγγίζουμε τις ανθρώπινες σχέσεις. Η συγγραφέας και coach νοοτροπίας, Mel Robbins, ανάρτησε στο Instagram ένα video, το οποίο έχει μέχρι στιγμής κερδίσει πάνω από ένα εκατομμύριο προβολές και likes. Η θεωρία μέσω της οποίας, όπως ισχυρίζεται, θα ανακαλύψουμε μια πιο συγκεντρωμένη και ευτυχισμένη εκδοχή του εαυτού μας ονομάζεται “Let Them” («Αφήστε τους»).

Τι είναι η θεωρία Let Them

Φαίνεται πως από το όνομά της η θεωρία εξηγείται πολύ εύκολα, αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Η coach παραθέτει στο video της ορισμένα παραδείγματα, τα οποία μοιάζουν αυτονόητα, αλλά αν σκεφτείτε ορισμένες στιγμές στη ζωή σας θα δείτε πως δεν είναι και τόσο.

«Αν οι φίλοι σας δεν σας προσκαλούν για brunch αυτό το Σαββατοκύριακο, αφήστε τους», «Αν το άτομο που σας ελκύει δεν ενδιαφέρεται για μια δέσμευση, αφήστε το». Η Robbins σημειώνει ότι πάρα πολύς χρόνος και ενέργεια σπαταλιέται στο να αναγκάζουμε τους άλλους να ανταποκρίνονται στις προσδοκίες μας.

Το να τους «αφήνουμε» να υπάρχουν, όπως αυτοί επιλέγουν, είναι μια καλύτερη απάντηση, ειδικά στην κοινωνική μας ζωή. Η ιδέα είναι ότι οι άνθρωποι θα σας αποκαλύψουν το πραγματικό τους πρόσωπο μέσα από τη συμπεριφορά τους και πρέπει να τους αφήσετε να το κάνουν.

Η πραγματική εξουσία έγκειται στο τι επιλέγουμε εμείς να κάνουμε για να τους αφήσουμε να υπάρξουν. Τηλεφωνούμε συχνά; Απαιτούμε την προσοχή τους, ενώ ξεκάθαρα δεν ανταποκρίνονται;

Η Gloria Zhang, ψυχοθεραπεύτρια, σημείωσε π σε podcast πάνω στη θεωρία Let them: «μας επιτρέπει να απαλλαγούμε από το βάρος της ευθύνης των πραγμάτων που βρίσκονται εκτός του ελέγχου μας. Δεν μπορούμε να αναγκάσουμε τους ανθρώπους να συμπεριφέρονται με τρόπους που δεν θέλουν.

Επομένως, η προσπάθεια ελέγχου ή εξαναγκασμού θα οδηγεί πάντα σε περισσότερο φόβο, δυσαρέσκεια και δυστυχία» – και θα ήταν πλάνη αν δεν παραδεχόμασταν πως κατά καιρούς έχουμε προσπαθήσει πολύ να κάνουμε τους άλλους να γίνουν αυτό που θέλουμε ή έχουμε απογοητευτεί επειδή δεν ανταποκρίνονταν στις προσδοκίες μας.

«Αφήνοντας την προσκόλληση σε πράγματα που δεν μπορούμε να ελέγξουμε, γινόμαστε ελεύθεροι να εστιάσουμε την προσοχή μας σε πράγματα που μπορούμε να ελέγξουμε», τονίζει η ψυχοθεραπεύτρια.

Πράγματι, αν το καλοσκεφτείτε, το να εστιάσουμε στις δικές μας αποφάσεις και σκέψεις μάς δίνει μια μεγαλύτερη αίσθηση εσωτερικής γαλήνης. Η θεωρία, μάλλον, λειτουργεί επειδή αποτελεί παραδοχή της πραγματικότητας: Δεν μπορείτε να ελέγξετε πώς ενεργούν οι άλλοι άνθρωποι, τι κάνουν ή τι λένε.
Το μόνο πράγμα που έχετε υπό τον έλεγχό σας είστε εσείς.

Πώς μπορείτε να εφαρμόσετε τη θεωρία Let Them

Αφήστε τις προσδοκίες που έχετε από τους άλλους: Δεν εννοούμε τα αυτονόητα, να φέρονται με σεβασμό, για παράδειγμα, αλλά μην περιμένετε κάποιος να σας έχει προτεραιότητα στη ζωή του, όπως εσείς.

Αναλάβετε τις ευθύνες σας και αφήστε τους άλλους να κάνουν το ίδιο: Ξέρετε πού έχετε κάνει λάθος, σταματήστε να παριστάνετε το θύμα. Ταυτόχρονα, μην αναλαμβάνετε ευθύνες άλλων μόνο και μόνο για να γίνετε αρεστοί.

Αφήστε τους άλλους να είναι ο εαυτός τους: Έτσι θα καταλάβετε πολλά για τη σχέση σας και θα δείτε αν τελικά αξίζει να υπάρχει αυτός ο άνθρωπος στη ζωή σας.

Πηγή: Marie Claire

Το συγκεκριμένο νομοθέτημα της αυστραλιανής κυβέρνησης αποτελεί μια πρωτοποριακή, αλλά και αμφιλεγόμενη κίνηση σε παγκόσμιο επίπεδο, καθώς είναι ο πρώτος νόμος του είδους του και πιθανώς θα επηρεάσει άλλες χώρες να εξετάσουν παρόμοια νομοθετικά μέτρα. Παρά τις θετικές του προθέσεις, το ζήτημα της ισορροπίας μεταξύ προστασίας και ελευθερίας παραμένει ένα καίριο ερώτημα.

Σχέση των εφήβων με τα κοινωνικά δίκτυα: άρθρο στο επιστημονικό περιοδικό “Nature”

Το έγκριτο διεθνές επιστημονικό περιοδικό “Nature” δημοσίευσε, μόλις πριν λίγες ημέρες (14 Ιανουαρίου 2025), άρθρο που αναφέρεται στη σχέση των εφήβων με τα κοινωνικά δίκτυα και την πρόσφατη απόφαση της κυβέρνησης της Αυστραλίας.

Σύμφωνα με επιστημονικά δεδομένα, υπάρχει συσχέτιση μεταξύ της χρήσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης των παιδιών και της ύπαρξης μεγαλύτερων αναπτυξιακών δυσκολιών τους σε πνευματικό και ψυχικό επίπεδο, όπως επισημαίνουν, παρουσιάζοντας τα κυριότερα σημεία του άρθρου, η Παθολόγος, Θεοδώρα Ψαλτοπούλου, Καθηγήτρια Θεραπευτικής-Επιδημιολογίας-Προληπτικής Ιατρικής και η Βιολόγος, Παναγιώτα Ζαχαράκη.

Από την άλλη πλευρά, ορισμένες ομάδες παιδιών και εφήβων επωφελούνται από τη χρήση τέτοιων πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης. Για παράδειγμα, οι νέοι που έχουν αυτισμό, όσοι εξερευνούν τη προσωπική τους ταυτότητα και άτομα με δυσκολίες κοινωνικοποίησης μπορεί να είναι πιο εύκολο να συναναστραφούν διαδικτυακά παρά προσωπικά, καθώς και για εκπαιδευτικούς και ενημερωτικούς σκοπούς.

Σύμφωνα με τη συγγραφέα του άρθρου στο Nature, που εξειδικεύεται στα κοινωνικά δίκτυα, αν η χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης απαγορεύεται, πολλοί έφηβοι θα αισθάνονται ότι δεν μπορούν να μιλήσουν στους γονείς για τη διαδικτυακή τους ζωή. Και αυτός ο νόμος θα αφαιρούσε το δικαίωμα των γονέων να αποφασίζουν τι είναι καλύτερο για τα παιδιά τους. Οι κυβερνήσεις θα πρέπει να επενδύσουν στην ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των γονέων και των φροντιστών σχετικά με την αλληλεπίδραση των εφήβων και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Πολλές μελέτες έχουν αναλύσει τους τρόπους με τους οποίους η χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης επηρεάζει τους εφήβους, συμπεριλαμβανομένης της επιβάρυνσης της ψυχικής υγείας των νέων και των δυσμενών επιπτώσεων στην ποιότητα του ύπνου τους, για παράδειγμα. Χρειάζονται, βέβαια, περισσότερες παρεμβάσεις στο πώς οι γονείς μπορούν να υποστηρίξουν τα παιδιά στην αντιμετώπιση του διαδικτυακού εκφοβισμού για την ασφάλειά τους και τη διασφάλιση της ψυχικής τους ευημερίας, όπως υποστηρίζεται στο άρθρο αυτό.

Επιπρόσθετα, δεν είναι σαφές επιστημονικά, ποιες είναι οι βέλτιστες πρακτικές για τους γονείς, ώστε να εκπαιδεύουν τα παιδιά τους για τη ρύθμιση του χρόνου τους στην οθόνη. Υπάρχουν πολλές ερωτήσεις που χρήσουν επιστημονικής επεξεργασίας και ανάλυσης, όπως:

· Είναι καλύτερο να καθυστερήσει να δώσει στο παιδί του ένα smartphone μέχρι να γίνει έφηβος, για να επιτρέψει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά να περιορίσει την πρόσβαση ή να χρησιμοποιήσει έναν συνδυασμό αυτών των προσεγγίσεων;

· Πόσο πρέπει να συμμετέχουν οι γονείς στις διαδικτυακές ζωές των παιδιών τους, για να διασφαλίσουν ότι παρέχουν υποστήριξη αλλά και να προάγουν την ανεξαρτησία;

Παράλληλα, δεν είναι επίσης σαφές πώς η χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ενός γονέα επηρεάζει τη χρήση των παιδιών τους και το αντίστροφο.

Συμπερασματικά, σύμφωνα με το άρθρο στο διεθνές περιοδικό “Nature”, απαιτούνται περαιτέρω επιδημιολογικές μελέτες για τη διερεύνηση διαφόρων προσεγγίσεων –όπως ο περιορισμός ή η απαγόρευση της χρήσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης– και η σύγκριση των αποτελεσμάτων με υποστηρικτικές μεθόδους στις οποίες γονείς και παιδιά περνούν χρόνο στο διαδίκτυο μαζί και συζητούν πώς να αντιμετωπίζουν τέτοιους κινδύνους από την τεχνολογία της κοινωνικής δικτύωσης. Ανάλογες παρεμβάσεις, ίσως, θα πρέπει να γίνονται στα παιδιά από μικρές ηλικίες έως την ενηλικίωση. Είναι ουσιαστικής σημασίας οι διεθνείς φορείς και οι κυβερνήσεις να χρηματοδοτήσουν αντίστοιχες έρευνες, οι οποίες, σύμφωνα με το επιστημονικό αυτό περιοδικό, είναι απίθανο να προτείνουν εύκολες λύσεις που ταιριάζουν σε όλους.

Η επιτυχία του μέτρου θα εξαρτηθεί από την εφαρμογή του και την αποδοχή του από την κοινωνία, καθώς και από τη συνεργασία κυβερνήσεων, τεχνολογικών εταιρειών και γονέων για την καλύτερη δυνατή προστασία των παιδιών στο διαδίκτυο.