Δεν ήμουν πολύ ακριβής. Οι λόγοι για να πας στη Σκύρο είναι περισσότεροι από τρεις. Και όσο το σκέφτομαι, μπορώ να μετρήσω πολλούς και με πολλά και διαφορετικά κριτήρια. Η Σκύρος ανήκει στις Σποράδες και μπορείς να φτάσεις είτε αεροπορικώς, είτε με πλοίο από την Κύμη της Εύβοιας. Αυτό και μόνο κάνει πιο οικονομική την πρόσβαση στο νησί – λόγος Νο 1.

Φτάνοντας στο λιμάνι, τη Λιναριά, το νησί σε υποδέχεται μουσικά, με το Thus Spoke Zarathustra, τη μουσική εισαγωγή της όπερας του Richard Straus από το lounge bar Κάβος, που κρέμεται πάνω από την θάλασσα. Η παραμονή σου εδώ ξεκινά πολλά υποσχόμενη.

Κατεβαίνοντας στο μικρό λιμάνι, ο καθένας παίρνει τον δρόμο του. Άλλοι φεύγουν για τη Χώρα, άλλοι για τους παραλιακούς οικισμούς και κάποιοι επιλέγουν κάποιο κατάλυμα στο ίδιο το λιμάνι. Μην φανταστείς κάτι πολύβουο, μια χαρά επιλογή είναι, ειδικά αν θέλεις κάτι απλό, ήρεμο και εύκολο για το βράδυ και να μην χρειαστεί να παίρνεις αυτοκίνητο.

Και Σποράδες και Κυκλάδες

Η Σκύρος έχει δύο πρόσωπα και δύο όψεις, κάτι που την κάνει ακόμη πιο μαγική. To νότιο τμήμα της είναι ξερικό, ένα τοπίο που θυμίζει Κυκλάδες, με τον ήλιο να αντανακλά στην πέτρα. Αλλά και η Χώρα της, με τα λευκά σπίτια, πιο πολύ Κυκλάδες θυμίζει παρά κάτι άλλο. Για λίγο αναρωτιέσαι αν έχεις έρθει στο σωστό νησί ώσπου φτάνεις στην βόρεια πλευρά της, τη γεμάτη με πεύκα που φτάνουν μέχρι τη θάλασσα. Δεν είναι τρόπος του λέγειν, είναι κυριολεξία, εικόνες που γεμίζουν τα μάτια δροσιά, που ξεκουράζουν. Είναι, δε, το νησί μικρό και φιλικό, οι δρόμοι εύκολοι (για νησί, μην υπερβάλουμε!), οι διαδρομές σύντομες και σου επιτρέπουν να κινείσαι σε διαφορετική κατεύθυνση και παραλία κάθε μέρα.

Αυτό το είπα; Οι παραλίες στην Σκύρο είναι πολλές και υπέροχες – σημείωσέ το, λόγος Νο 2. Άλλες οργανωμένες, ήπια και με λογικές τιμές – τουλάχιστον μέχρι πριν από δύο χρόνια που είχα βρεθεί εκεί, άλλες ελεύθερες, η ομπρέλα και μια ψάθα χρειαζούμενες.

Από την Χώρα στις παραλίες της Σκύρου

Σκαρφαλωμένη στη βορειοανατολική πλευρά του νησιού η Χώρα, με το κάστρο να κρέμεται από πάνω της, είναι ένα η ίδια ένα κομψοτέχνημα: λευκά ασβεστωμένα σπίτια, δαιδαλώδη δρομάκια, κρυμμένα καφέ και μεζεδοπωλεία, καταστήματα με καλόγουστα ρούχα, κοσμήματα και παραδοσιακή τέχνη, αλλά και με τοπικά προϊόντα. Η Χώρα της Σκύρου έχει όλα τα φόντα για να κατακτήσει την ψυχή σου και να βρίσκεις κάθε απόγευμα έναν διαφορετικό λόγο – αφορμή για να την επισκεφθείς.

Αν πρέπει να αναφέρω ένα αρνητικό, θα πω τη δυσκολία στο πάρκινγκ. Αν έχεις αυτοκίνητο, αξίζει να πας νωρίς για βόλτα στη Χώρα ώστε να βρεις να παρκάρεις στο δημοτικό πάρκινγκ. Αλλιώς θα παρκάρεις λίγο πιο μακριά, αλλά τι στο καλό, διακοπές είσαι, καλή καρδιά!

Αν η Χώρα είναι το ένα hit της Σκύρου, οι παραλίες της είναι το άλλο, κάθε μία διαφορετική και πιο δελεαστική από την άλλη. Οργανωμένες με beach bar, με ομπρέλες και ξαπλώστρες, με δέντρα, χωρίς δέντρα, ελεύθερες κι ωραίες, στη Σκύρο μπορείς να κολυμπάς κάθε μέρα σε διαφορετική παραλία, με διαφορικά vibes: από τον Πεύκο με τα πεύκα και τα αλμυρίκια που φτάνουν ως το κύμα και την πιο δυσπρόσιτη Αγαλίπα με τα κρυστάλλινα γαλαζοπράσινα νερά, μέχρι την πιο trendy παραλία Μαγαζιά και τον Μώλο με τα beach bar και τις ταβέρνες στη σειρά.

Η αγαπημένη μου παραλία της Σκύρου είναι ο λόγος Νο 3 και ο λόγος που ψάχνω να κλείσω και φέτος να πάω λίγες μέρες για αλλαγή παραστάσεων στο νησί: γαλαζοπράσινα νερά κι ένας υδάτινος δρόμος ανάμεσα σε μαλακά βράχια (δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς, δεν είναι άγρια και απρόσιτα βράχια αλλά χαϊδεμένα από τη θάλασσα, λεία σαν απαλό μάρμαρο) που μπορείς να περπατήσεις/κολυμπήσεις και να βρεθείς σε μια δεύτερη παραλία σε απόσταση λίγων λεπτών. Αναφέρομαι στον Άγιο Φωκά, στο δυτικό μέρος του νησιού, έναν ήρεμο κολπίσκο, με ένα συμπαθητικό ταβερνάκι ακριβώς από πίσω και λίγες ομπρέλες και ξαπλώστρες για όσους δεν έχουν φέρει τις δικές τους ή θέλουν μεγαλύτερη άνεση από αυτήν που προσφέρει η απλωμένη στην άμμο ψάθα.

Ο 4ος λόγος

«Μα, μας μιλάς για 3 λόγους στον τίτλο, πώς έφτασες στον τέταρτο;», μπορεί εύλογα να σκεφτείς. Είναι όμως αυτό που παραδέχτηκα από την αρχή, ότι οι λόγοι για να επισκεφθεί κάποιος τη Σκύρο είναι πολλοί περισσότεροι από τρεις.

Ο 4ος, λοιπόν, λόγος είναι για να φας αστακομακαρονάδα στο λιμάνι. Το νησί φημίζεται για το πιάτο αυτό και αξίζει να το απολαύσεις τουλάχιστον μία φορά. Κάτι που με κέρδισε, εκτός από τη γεύση, είναι ότι ο ευγενικός σερβιτόρος στον Ψαριώτη στη Λιναριά, μία από τις πιο γνωστές ταβέρνες για ψαρικά, μας απέτρεψε απ’ το να παραγγείλουμε άλλα πιάτα γιατί δεν θα μπορούσαμε να απολαύσουμε τον αστακό. Έτσι περιοριστήκαμε (!) σε μία φρέσκια αχινοσαλάτα, που μύριζε θάλασσα και ιώδιο για να συνοδέψουμε το κρασί μας μέχρι να έρθει το φαγητό. Και οι τιμές, πάλι μιλάω για πριν από δύο χρόνια, αλλά δεν φαντάζομαι να έχει επέλθει τεράστια αλλαγή, πολύ πολύ λογικές.

Κι αν θέλεις κι έναν 5ο λόγο -πάει ξέφυγα!- το νησί αυτό έχει κρατήσει το χρώμα και την παράδοση της φιλοξενίας. Δεν είναι όπως στα 70’ s υποθέτω, αλλά διαθέτει ακόμη όλα όσα κάνουν τις διακοπές μας «διακοπές». Αν πας, περιμένω εντυπώσεις και φωτογραφίες!

Πηγή φωτογραφιών: Shutterstock

Παναγιώτα, αρχές Ιουνίου, ήσουν στην Ύδρα. Λίγες μέρες μετά, στους αμπελώνες της Ανδαλουσίας. Ποιο είναι το επόμενο σημείο του χάρτη, που έχεις κυκλώσει;

Τα καλοκαίρια μου, όπως κι αν κυλάνε, περιλαμβάνουν πάντα μια στάση στην αγαπημένη μου Μάνη, μιας και η καταγωγή μου είναι από εκεί. Ένας καφές, λοιπόν, στο καφενείο του χωριού μου είναι το επόμενο καλοκαιρινό μου «όνειρο» .

Πώς προέκυψε αυτή η φάση σου; Ήσουν πάντα σε κίνηση; Έχεις πιάσει τον εαυτό σου να υπερβάλλει πού και πού;

Τα ταξίδια ήταν πάντα κάτι, που αγαπούσα πολύ. Δε θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου να γυρίζει από οποιοδήποτε ταξίδι, επαγγελματικό ή προσωπικό, χαρούμενος. Η τάση φυγής υπάρχει μέσα μου από πάντα και η μικρή παύση από οποιαδήποτε ρουτίνα είναι κάτι που κυνηγάω συχνά. Ακόμα και λίγες ώρες μακριά από την βάση μου, για μένα αποτελούν σημείο φόρτισης κι επανεκκίνησης. Η υπερβολή είναι, θεωρώ, κάτι εντελώς υποκειμενικό, μιας και ο καθένας φτιάχνει μια δική του καθημερινότητα, με βάση τις δικές του ανάγκες κι επιθυμίες. Έτσι, τουλάχιστον, θα έπρεπε.

Τα stories σου έχουν πάντα κάτι το κινηματογραφικό. Πώς τα σκέφτεσαι;

Ωραίο σχόλιο! Ευχαριστώ! Δεν σκέφτομαι κάτι. Προσπαθώ μόνο να μοιράζομαι εικόνες, που μου τραβούν το ενδιαφέρον και θα ήθελα να βλέπουν κι άλλοι, μέσα από τα δικά μου μάτια. Για το μόνο που μπορώ να «περηφανευτώ» είναι ότι δεν χρησιμοποιώ φίλτρα και σε καμία περίπτωση, δεν επεξεργάζομαι φωτογραφίες. Ψέματα δε θα πω, φυσικά ένας λόγος είναι το γεγονός ότι δεν τα ξέρω και τα βαριέμαι, αλλά σε κάθε περίπτωση, προτιμώ πάντα μια εικόνα να μένει, όσο γίνεται, ατόφια χωρίς τους υπερβολικούς καλλωπισμούς, που μας έχουν κατακλύσει.

Ποιος είναι ο μήνας του χρόνου, που κάθεσαι, με χαρτί και μολύβι, και λες «εκεί, εκεί, εκεί» «τότε, τότε, τότε», «για να, για να, για».

Για μένα, δεν υπάρχει ιδανική περίοδος. Όλος ο χρόνος μπορεί να γεμίζει με προορισμούς, που του ταιριάζουν και σίγουρα εγώ μπορώ να ταξιδεύω όλο τον χρόνο. Λόγω δουλειάς, όμως, είναι τόσο αβέβαιο το πρόγραμμά μου, που συχνά δεν μπορώ να προγραμματίζω και πολύ τα πράγματα. Συνήθως, οργανώνω κάτι τελευταία στιγμή και φεύγω με αυτό τον ενθουσιασμό. Έχω την τύχη να ταξιδεύω συχνά για επαγγελματικούς λόγους κι έτσι παίρνω «το οξυγόνο» μου, ανά τακτά διαστήματα.

Τυχερή! Μοιράσου, αν θες, κάποιες ταξιδιωτικές εμπειρίες σου, που εμπεριέχουν τις δύο λέξεις «πρώτη φορά».

Πρώτη φορά, ταξίδεψα στη Β΄ Γυμνασίου με τους συμμαθητές μου και βρεθήκαμε στο Παρίσι. Ακόμα ευγνωμονώ τους γονείς μου γι’ αυτή την ευκαιρία. Πρώτη φορά, άλλαξα ήπειρο και πήγα με μια διοργάνωση για το θέατρο στο Βιετνάμ. Εμπειρία ζωής! Πρώτη φορά, πήγα στην Πάρο με την παρέα μου και είδα «να χαράζει στο Αιγαίο». Κάθε προορισμός έχει μέσα του «πρώτες φορές», έχει εμπειρίες και σίγουρα απρόοπτα.

Είσαι ηθοποιός. Πόσο σπουδαία άσκηση είναι το ταξίδι γι’ αυτό το επάγγελμα;

Θεωρώ μεγάλη. Και σίγουρα, όσο πιο διαφορετικό το μέρος και οι άνθρωποι που θα δεις, τόσο μεγαλύτερη και η έμπνευση που θα πάρεις. Ας σκεφτούμε μόνο πόσο υλικό μπορεί να συλλέξει κάποιος σε ένα ελληνικό χωριό από ανθρώπους που ζουν μόνιμα εκεί. Ο τρόπος ζωής, οι ντοπιολαλιές, η καθημερινότητα των ανθρώπων, που ζουν διαφορετικά από εσένα, είναι πάντα πηγή έμπνευσης, όχι μόνο για το θέατρο, αλλά και για τη ζωή. Είναι μικρά καμπανάκια για πράγματα που θες να αλλάξεις ή που είσαι ευγνώμων για αυτά.

Υπήρξαν, μέχρι στιγμής, συναντήσεις με ανθρώπους, που δεν είχαν καμία σχέση με σένα, αλλά, παρόλα αυτά, τις θυμάσαι ως πολύ δυνατές;

Φυσικά και υπήρξαν. Όπως ανέφερα και παραπάνω, ταξιδεύω συχνά και για δουλειά, κυρίως στην Ιταλία, κι εκεί γνωρίζω ανθρώπους εντελώς διαφορετικούς, όχι μόνο ξένους, αλλά και Έλληνες. Με έχει σοκάρει, για παράδειγμα, περπατώντας σε δρόμους της Φλωρεντίας, με πόση ευκολία Έλληνες μιλούσαν ρατσιστικά και δυνατά για ομοφυλόφιλο άντρα, που πέρασε από δίπλα τους. Θα μου πεις, σπουδαία νέα, αλλά βλέπεις πως το μέρος δεν αλλάζει και τον άνθρωπο.

Καμία ίαση, λοιπόν. Ούτε καν περπατώντας απλώς σε δρόμους της Φλωρεντίας. Νιώθεις ενοχές σκεπτόμενη τις οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες πίσω από την «ελευθερία» του να φεύγεις;

Ενοχές θα ένιωθα, αν δεν κόπιαζα κι εγώ σε μια Ελλάδα που αγκομαχά. Ο τρόπος που επιλέγει ο καθένας να αξιοποιεί τα χρήματά του είναι κάτι εντελώς προσωπικό και που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει από μια εικόνα. Εγώ, για παράδειγμα, ταξιδεύω και συχνά αμείβομαι για αυτό. Είναι κάτι που επιλέγω να μην δείξω στα social media μου, αλλά οι δικοί μου άνθρωποι γνωρίζουν πολύ καλά. Το πιο εύκολο σχόλιο σε όλα είναι το «αυτή/ος κάνει ζωάρα» κι εγώ το έχω ακούσει, πολλές φορές, χωρίς κανείς να ξέρει πόσα λεφτά έχω στο πορτοφόλι μου. Σίγουρα, νιώθω τυχερή που μπορώ να κάνω πράγματα που αγαπώ και δεν το θεωρώ καθόλου δεδομένο.

Για μένα, «ζωάρα» είναι ο δρόμος, που περιέχει όλα σου τα όνειρα. Χωρίς εκπτώσεις και μετριότητες. Άρα, ναι, κάνεις ζωάρα, Παναγιώτα Χαϊδεμένου! Και μπράβο. Επίσης, πώς βιώνεις αυτό το λεπτό όριο ανάμεσα στο «μοιράζομαι μια στιγμή» και στο «προβάλλω»;

Έτσι κι αλλιώς τώρα πια όλα έχουν γίνει ένα μεγάλο χάος. Είναι φορές που ούτε ξέρεις πώς πρέπει να αντιδράσεις. Εγώ τα social media μου τα χρησιμοποιώ, πέρα από επαγγελματικούς λόγους, σαν ένα προσωπικό ημερολόγιο. Ημερολόγιο, όμως, μόνο καλών στιγμών, μιας και δύσκολες στιγμές μου δεν έχω μοιραστεί ποτέ. Άρα, εν μέρει, κοροϊδεύω. Όταν παντού υπάρχει πόλεμος, νιώθεις την ανάγκη να μιλήσεις γι’ αυτό. Παράλληλα, όμως, πρέπει να διαφημίσεις και μια παράσταση που παίζεις. Κομμάτι σου και το ένα, κομμάτι σου και το άλλο. Θες απλά να μοιραστείς μια στιγμή δική σου, χωρίς να αγνοείς τι γίνεται γύρω σου. Η κοινωνική μπάλα, δυστυχώς, έχει προ πολλού χαθεί. Έτσι, λοιπόν, ο καθένας ας μοιράζεται αυτά που νιώθει κι αυτά τα μαγικά κουμπάκια επιλογής (follow, unfollow, block, delete) ας κάνουν επιτέλους τη δουλειά τους. Απλά, χωρίς σχόλια και κακίες.

Αλλάζει το βλέμμα σου απέναντι στην πραγματικότητα, όταν είσαι εκτός;

Αλλάζει το βλέμμα μου, γενικά! Σίγουρα, πέρα από την πλάκα, αυτή η απόσταση από την δική σου πραγματικότητα βοηθάει πάρα πολύ. Είτε για να σκεφτείς πιο καθαρά, είτε για να δεις πράγματα που ίσως αγνοούσες. Κάθε ταξίδι έχει κάτι να σου δείξει. Έχει κάτι να σου πει. Είναι σαν να κλείνεις για λίγο τα μάτια και να βλέπεις μετά πιο καθαρά.

Ακούς στις πόλεις, που επισκέπτεσαι, ή βλέπεις γραμμένη τη λέξη «Ελευθερία»;

Βρήκες μια λέξη που αγαπώ και προσπαθώ να μου υπενθυμίζω καθημερινά. Έτσι αν τη δω κάπου γραμμένη θα την προσέξω σίγουρα. Η λέξη που βλέπω να κυριαρχεί, και δεν είναι καθόλου τυχαίο, είναι η λέξη «ειρήνη». Ίσως γιατί η ύπαρξή της θα φέρει και την ελευθερία σε πολύ κόσμο.

Ωραία ιδέα πάντως να πάμε σ’ ένα μέρος και να την γράψουμε, πρώτοι εμείς!

Μαζί σου!

Το διεθνές τουριστικό site αναφέρει στο σχετικό άρθρο του πως «η Σύρος ένα μαγευτικό νησί του Αιγαίου, εδραιώνει διαρκώς την θέση της ως ένας από τους κορυφαίους πολιτιστικούς προορισμούς της Ελλάδας, εντασσόμενη στις τάξεις άλλων πολιτιστικών κόμβων παγκοσμίου φήμης, όπως του Σάλτσμπουργκ στην Αυστρία, του Εδιμβούργου στη Σκωτία, της Αβινιόν στη Γαλλία, της Φλωρεντίας στην Ιταλία και της Πράγας στη Τσεχία. Αυτές οι περιοχές γνωστές για τις πλούσιες καλλιτεχνικές τους παραδόσεις, τα φεστιβάλ και τα ζωντανά πολιτιστικά δρώμενα, έχουν πλέον ένα άξιο “συνοδοιπόρο” στη Σύρο, η οποία συνεχίζει να προσελκύει έναν αυξανόμενο αριθμό διεθνών και εγχώριων επισκεπτών μέσα από ένα πολιτιστικό πρόγραμμα που προσφέρει ευρεία γκάμα εκδηλώσεων, από κλασική μουσική μέχρι σύγχρονο χορό».

Το εκτενές αφιέρωμα του «Travel and Tour World» τονίζει στη συνέχεια πως «ο Δήμος Σύρου-Ερμούπολης παρουσίασε ένα συναρπαστικό πρόγραμμα για το 2025, με τίτλο «Σύρος – Πολιτισμός 2025» με πάνω από 50 πολιτιστικές εκδηλώσεις από τον Μάιο έως τον Νοέμβριο.Το πρόγραμμα περιλαμβάνει πλήθος φεστιβάλ υψηλού κύρους, συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, χορευτικές εκδηλώσεις και δραστηριότητες για παιδιά, αναδεικνύοντας την αφοσίωση του νησιού στη διατήρηση και την προώθηση της πολιτιστικής κληρονομιάς. Οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν την ποικίλη καλλιτεχνική προσφορά του νησιού, από μουσικές παραστάσεις παγκόσμιας κλάσης έως εκθέσεις σύγχρονης τέχνης».

Εστιάζοντας στον ενισχυτικό ρόλο του Δήμου και της τοπικής κοινωνίας, το αφιέρωμα καταλήγει πως «η επιτυχία του πολιτιστικού προγράμματος της Σύρου είναι αποτέλεσμα της στενής συνεργασίας μεταξύ του Δήμου, των τοπικών φορέων και διαφόρων πολιτιστικών οργανισμών.

Ο Δήμαρχος Αλέξανδρος Αθανασίου κάνει λόγο για την ικανότητα του προγράμματος να προσφέρει τόσο παραδοσιακές όσο και σύγχρονες πολιτιστικές εμπειρίες με εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν με φόντο τα εκπληκτικά ιστορικά αξιοθέατα του νησιού, αναδεικνύοντας τη δέσμευση της Σύρου τόσο στη διατήρηση της πλούσιας κληρονομιάς, όσο και στην υιοθέτηση των σύγχρονων πολιτιστικών τάσεων. Η Αντιδήμαρχος Πολιτισμού Θωμαή Μενδρινού τόνισε επιπλέον τον ρόλο του πολιτισμού στη σύνδεση των κοινοτήτων και στην ενίσχυση της δημιουργικής έκφρασης».

Πηγή: Lifo.gr

Παίρνω βαθιά ανάσα και μυρίζω θυμάρι και θαλασσινή αλμύρα. Ο αέρας δεν κοπάζει σχεδόν ποτέ εδώ, στον ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο. Είναι ο ίδιος άραγε αέρας που φούσκωνε το μαύρο πανί του Θησέα και έσπρωξε τον πατέρα του, Αιγέα, στην απελπισμένη κίνηση να πέσει στη θάλασσα, θρηνώντας τον -τελικά- ζωντανό και νικηφόρο γιο του;

Κάθομαι σε έναν βράχο και νιώθω ξαφνικά πολύ μικρή. Το ίδιο και τα προβλήματά μου. Το μεγαλείο του χώρου, οι ανάσες των προγόνων γύρω μου, μου δίνουν αέρα. Το μυαλό αδειάζει από τις σκέψεις για να αφήσει χώρο στο δέος να το κυριεύσει. Λίγο πριν το φημισμένο ηλιοβασίλεμα, παίρνω τον κατηφορικό δρόμο, που με απομακρύνει από τον αρχαιολογικό χώρο. Ο δικός μου Ναός είναι λουσμένος στο φως του ήλιου, που σε κάνει να μισοκλείνεις τα μάτια. Είναι λουσμένος στο φως που αντανακλά στο λευκό μάρμαρο και που κάνει τη θάλασσα επώδυνο καθρέφτη.

Αφήνω το ηλιοβασίλεμα για τους τουρίστες με τις φωτογραφικές μηχανές και τα κινητά τους, έτοιμα να απαθανατίσουν μια από τις πιο μαγικές εικόνες της Ελλάδας. Κρίμα που τα μάτια τους δεν θα δουν αυτήν την εικόνα ζωντανή παρά μόνο μέσα από την κάμερα. Κατεβαίνω στην αμμουδερή παραλία κάτω από τον Ναό. Εδώ κάπου βρισκόταν το λιμάνι των ιερέων του. Απλώνω την πετσέτα μου δίπλα σε ένα κομμάτι μαρμάρου. Το χαϊδεύω απαλά και νιώθω τους αιώνες να περνάνε σε fast forward κάτω από το δέρμα μου.

Μένω και κοιτάζω τη θάλασσα. Ο ήλιος, που έχει χαμηλώσει, με τυφλώνει. Αφήνω το φως να μπει μέσα μου, να με καθαρίσει, να με γιατρέψει, να με μαλακώσει. Για άλλη μια φορά, νιώθω ευλογημένη που μπορώ να ζω αυτές τις στιγμές, που μπορώ να κάνω αυτό το μυστικιστικό ταξίδι στον χωροχρόνο, που έχω μπροστά μου κάτι τόσο μεγαλειώδες, που μου δίνει την πραγματική, μικρή, προβολή των προβλημάτων της καθημερινότητας. Κλείνω τα μάτια, παίρνω μια βαθιά ανάσα και βουτάω μέσα στο δροσερό νερό της θάλασσας και ξέρω ότι, για μία ακόμη φορά, θα βγω ανάλαφρη, γαλήνια, ευτυχισμενη. Σε ευχαριστώ, Ποσειδώνα, για όλα.

Πίσω στα «γήινα»

Το Σούνιο απέχει περίπου 60 χιλιόμετρα από την Αθήνα και είναι ένας από τους αγαπημένους προορισμούς για μπάνιο και βόλτα. Αν θέλεις να απολαύσεις το τοπίο, μπορείς να καθίσεις για φαγητό στα δύο ταβερνάκια, τον «Ηλία» και το «Ακρογιάλι», στην παραλία κάτω από τον ναό. Και τα δύο σερβίρουν κυρίως θαλασσινά και φρέσκο ψάρι. Η δική μου επιλογή είναι το «Ακρογιάλι» – με έχουν κερδίσει τα τραπεζάκια πάνω στην άμμο, εκεί που σκάει το κύμα και τα πολύχρωμα φωτάκια, δεμένα στα δέντρα, που θυμίζουν παλιά ελληνική ταινία.

Στα περίπου 3 χιλιόμετρα, ακολουθώντας τον παραλιακό δρόμο προς Αθήνα, συναντάμε τα Λεγραινά και τη διάσημη ταβέρνα «Θόδωρος και Ελένη». Το μόνο αρνητικό είναι ότι δεν μπορείς να κάνεις κράτηση, οπότε τα σαββατοκύριακα είναι θέμα τύχης αν θα βρεις τραπέζι και πόση ώρα θα περιμένεις για να καθίσεις. Η δική μου πρόταση: μια καθημερινή, πάρε, μετά τη δουλειά, το αυτοκίνητο και πήγαινε στο Σούνιο για μια απογευματινή βουτιά κάτω από τον Ναό και μετά πιες ένα τσιπουράκι με μεζέ ψητό χταπόδι και μύδια στην υγειά μας!

Οι εικόνες, η γεύση και η μυρωδιά του διαρκούς ελληνικού καλοκαιριού, μια ώρα από το κέντρο της Αθήνας.

Πηγή φωτογραφίας: Shutterstock

Η διαδρομή άνοιξε χάρη σε ένα πρόγραμμα αποκατάστασης διάρκειας 31 μηνών, ύψους 5,6 εκατομμυρίων ευρώ από τον εθνικό οργανισμό πολιτιστικής κληρονομιάς, Centre des Monuments Nationaux. Ο πλήρης γύρος προσφέρει ένα πανόραμα 360 μοιρών της πόλης, η μορφή του οποίου χρονολογείται από τον 13ο αιώνα. Θα υπάρχει μια καθαρή θέα του πολυπύργωνου κάστρου του, του καθεδρικού του να υψώνεται πάνω από ένα σωρό από ρωμαϊκές κεραμοσκεπές και στα πόδια του η κοιλάδα του ποταμού Aude, που οριοθετείται από τα Μαύρα Όρη στον βόρειο ορίζοντα.

Η αποκατάσταση αφορούσε την επισκευή και τη σταθεροποίηση 300 μέτρων του ανατολικού εσωτερικού παραπετάσματος καθώς και των παρατηρητηρίων. Από το συνολικό κόστος των 5,6 εκατομμυρίων ευρώ, τα 4,5 εκατομμύρια ευρώ χορηγήθηκαν ως επιχορήγηση που συνδέεται με το σχέδιο ανάκαμψης της γαλλικής κυβέρνησης για τον Covid.

Το έργο ακολουθεί τις ανακαινίσεις των λιγότερο ερειπωμένων γαλλο-ρωμαϊκών βόρειων οχυρώσεων το 2008 και του μεσαιωνικού δυτικού τείχους το 2015.

«Μπορεί να νομίζετε ότι τα 300 μέτρα δεν είναι πολλά, αλλά περιλαμβάνει εννέα πύργους, όλοι χτισμένοι από εύθρυπτο ψαμμίτη, μεγάλο μέρος των οποίων έπρεπε να αντικατασταθεί, μαζί με νέο δρύινο δάπεδο σε όλους τους πύργους», δήλωσε ο Franck Doucet, επιμελητής του κάστρου του Carcassonne, στην εφημερίδα The Art Newspaper.

«Συμβολικά είναι σημαντικό. Είναι σίγουρα το μεγαλύτερο έργο αποκατάστασης εδώ από τον Eugène Viollet-Le-Duc», συνεχίζει, αναφερόμενος στον αρχιτέκτονα του 19ου αιώνα που ξεκίνησε μια χονδρική ανοικοδόμηση της πόλης το 1844. Καθοδηγήθηκε στην πόλη από τον φίλο του, συγγραφέα και ιστορικό Prosper Mérrimée κι έτσι ο Viollet-Le-Duc μετέτρεψε ένα ερειπωμένο και σε μεγάλο βαθμό εγκαταλελειμμένο ερείπιο σε ένα εξιδανικευμένο αρχέτυπο κατευθείαν βγαλμένο από τις σελίδες ενός βιβλίου του 13ου αιώνα. Αν και οι καθαρολόγοι ξεπέρασαν μερικές από τις ρομαντικές ακμές – μια κινητή γέφυρα όπου δεν υπήρχε ποτέ, το λάθος είδος κεραμιδιών στις στέγες – το όραμά του οδήγησε στη δημιουργία της τοποθεσίας στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Unesco το 1979.

Μαγνήτης τουριστών

Με ένα αρχαιολογικό και αρχιτεκτονικό αρχείο που χρονολογείται πάνω από 2.000 χρόνια και πολιτιστικές συνδέσεις που κυμαίνονται από τους Καθαρούς του 13ου αιώνα και τη σταυροφορία των Αλβιγενών έως τα σύγχρονα μυθιστορήματα Languedoc της Kate Mosse, η Carcassonne έχει γίνει ένας από τους κορυφαίους τουριστικούς προορισμούς της Γαλλίας, με περίπου 700.000 επισκέπτες τον χρόνο.

«Έχετε τα τείχη, τους πύργους, το κάστρο, τον καθεδρικό ναό – είναι ένα μοναδικό σύνολο σε ένα εξαιρετικό περιβάλλον», λέει ο Doucet. Προσθέτει ακόμα, ότι είναι συγκρίσιμο με τη μοναστική νησιωτική κοινότητα του Mont St Michel στη Νορμανδία που είναι ένας τόπος ολοκληρωμένης, ολιστικής μεσαιωνικής ταυτότητας.

Πηγή: The Art Newspaper

Τα λόγια του Καφάβη για την αξία του ταξιδιού βρίσκουν διαφορετική ανάγνωση, όταν μιλάμε για τη Μούρθια (Murcia). Κι ομολογουμένως η δυσκολία στην πρόσβαση από τη χώρα μας μπορεί να είναι το μόνο μειονέκτημα αυτού του ταξιδιού. Αν όμως θέλεις να ζήσεις λίγες μέρες σε μια παραδοσιακή ισπανική πόλη, με αυθεντικές εμπειρίες και γεύσεις, τότε η μικρή ταλαιπωρία της διαδρομής αξίζει τον κόπο.

Γιατί Μούρθια;

Η πόλη αυτή στο νότο της Ισπανίας είναι η πρωτεύουσα της περιφέρειας της Μούρθια και μετρά περίπου 450.000 κατοίκους. Η Μούρθια είναι ηλιόλουστη, έχει ήπιο, μεσογειακό κλίμα τρεις εποχές του χρόνου, από το φθινόπωρο μέχρι και την άνοιξη. Το καλοκαίρι οι θερμοκρασίες ανεβαίνουν κι αν βρεθείς εκεί τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο, θα καταλάβεις γιατί ευδοκιμούν τόσοι φοίνικες τριγύρω και γιατί οι κάτοικοι κλείνουν τα μαγαζιά τους το μεσημέρι για την απαραίτητη σιέστα.

Για όσους αγαπούν την Ισπανία, αλλά έχουν κουραστεί από τον εντατικό τουρισμό του βορρά, η Μούρθια θα κλέψει την καρδιά τους: υπέροχο και παραδοσιακό ιστορικό κέντρο, ο απαραίτητος μεγαλεπίβολος Καθεδρικός, στενά δρομάκια με καλοδιατηρημένα κτίρια που ήδη μετράνε κάποιες εκατονταετίες ζωής, χαλαροί ρυθμοί, παραδοσιακές ισπανικές γεύσεις, χαμηλές τιμές.

Προσωπική πληροφορία, που ίσως σε ενδιαφέρει ίσως και όχι, αλλά αφού δεν μπορώ να σε ρωτήσω την παραθέτω: Λίγο πριν από την πανδημία σκεφτόμουν ότι δεν έχω πάει ποτέ στην Ιβηρική και πολύ θα ήθελα να τη γνωρίσω. Σήμερα, πέρα από ένα μεγάλο roadtrip στην Πορτογαλία το περσινό καλοκαίρι, έχω βρεθεί πέντε φορές στην Ισπανία, τρεις από αυτές στη Μούρθια.

Έτσι, θα μοιραστώ εδώ τις inside πληροφορίες για τον τόπο, όπως τις έχω ανακαλύψει μόνη μου και με τη βοήθεια των Μουρθιανών φίλων μου (πια!).

Τι να δεις, τι να κάνεις στη Μούρθια

Η βόλτα στην πόλη, χωρίς συγκεκριμένο προορισμό θα σε οδηγήσει σε όλα τα hot σημεία. Σε κάθε στροφή, θα ανακαλύπτεις μια μικρή πλατεία με υπαίθρια καφέ και εστιατόρια με tapas και μπύρες για να πάρεις μια ανάσα. Κάνε το όπως οι ντόπιοι, ξεκίνα από ένα ποτήρι μπύρα και ένα δυο τάπας και μετά συνέχισε σε άλλο μαγαζί.

Το Real Casinode Murcia είναι μία ιδιωτική λέσχη που στεγάζεται σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κτίριο, σίγουρα αξίζει να του αφιερώσεις τον χρόνο σου.

Αν σου αρέσει να επισκέπτεσαι ναούς, ο καθολικός της πόλης είναι εντυπωσιακός και αξίζει να ανέβεις τα σκαλοπάτια στον πύργο του καμπαναριού για να δεις το κέντρο της πόλης από ψηλά, αλλά και για να βολτάρεις στην πλατεία μπροστά του, την Plaza Cardenal Belluga.

Μια βόλτα πάνω κάτω στο ποτάμι είναι εκ των ων ουκ άνευ, ενώ αν σε εμπνέει μπορείς να κάνεις βαρκάδα μέσα στο ποτάμι.

Axe throwing στη Μούρθια

Κάτι ξεχωριστό που μπορείς να κάνεις στη Μούρθια είναι να αφιερώσεις ένα απόγευμα για να πετάξεις τσεκούρια. Το axe throwing είναι τα καινούρια βελάκια. Σε πολλές χώρες της Ευρώπης, μέχρι στιγμής στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ισπανία, τη Γερμανία, το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο έχουν ανοίξει franchise για πέταγμα τσεκουριών.

Το Hachazo είναι σημείο αναφοράς στη Μούρθια κι οπωσδήποτε θα το επισκεφθείς για να ζήσεις την εμπειρία (και την εκτόνωση!) του πετάγματος τσεκουριού. Tip: η manager της επιχείρησης είναι Ελληνίδα, η Εύη. Αναζήτησέ την για να σου κάνει το εισαγωγικό μάθημα στα ελληνικά και για να σου δώσει tips για το που να πας για tapas.

Τι να φας και τι να πιεις

Κάνε το όπως οι ντόπιοι: αφιέρωσε μια μέρα για να δοκιμάσεις τάπας και να πιεις μπύρες, ένα ποτό που στην Ισπανία πίνουν από το πρωί μέχρι το βράδυ, χωρίς κανέναν δισταγμό. Εάν θέλεις να δοκιμάσεις τοπική εμφιαλωμένη μπύρα, παράγγειλε μία Estrella de Levante ή διαφορετικά άρχισε να παραγγέλνεις cañas (caña είναι το μέγεθος του ποτηριού, αλλά έτσι ζητάνε οι ντόπιοι τη μπύρα τους).

Συνόδεψε τη μπύρα σου με το παραδοσιακό tapa της Μούρθια, τις marineras. Πρόκειται για κριτσίνια σε σχήμα U, με κάποιου είδους ρωσική σαλάτα και από πάνω παστό ψάρι, αντζούγια (marinera) ή γαύρο (marinero). Αν σου αρέσουν τα παστά ψαρικά, μπορείς να ζητήσεις matrimonio, που σημαίνει γάμος: tapas που παντρεύουν την αντζούγια με τον γαύρο πάνω σε ένα ψωμάκι.

Αν θέλεις να φας κάτι παραδοσιακό μουρθιανό, παράγγειλε arroz. Είναι σαν την paella, απλά η paella κατάγεται από την περιοχή της Valencia, ενώ το arroz είναι σπεσιαλιτέ της περιφέρειας της Μούρθια.

Τέλος, όπου κάτσεις να πιεις μία caña, παράγγειλε μαζί salchicha seca con almendras. Πρόκειται για αποξηραμένο λουκάνικο με αλμυρά τηγανητά αμύγδαλα που τρώγεται όλες τις ώρες, όπως ακριβώς πίνεται και η μπύρα.

Πώς θα πας στη Μούρθια

Οι επιλογές είναι αρκετές. Η πιο εύκολη διαδρομή είναι αεροπορικώς μέχρι τη Μαδρίτη και μετά με τρένο (το γρήγορο κάνει λιγότερες από 3 ώρες) ή με λεωφορείο.

Το αεροδρόμιο του Αλικάντε είναι το πιο κοντινό στη Μούρθια και εκεί θα φτάσεις με πτήση με μετεπιβίβαση από την Αθήνα και στη συνέχεια θα πάρεις το λεωφορείο (για μένα οι γραμμές της ALSA είναι οι πιο αξιόπιστες και τις προτείνω) μέχρι το κέντρο της Μούρθια.

Τέλος, κάποιους μήνες του χρόνου η Aegean έχει απευθείας σύνδεση με τη Valencia, η οποία απέχει περίπου τρεις ώρες με λεωφορείο από τη Μούρθια και είναι καλή ιδέα αν θέλεις να συνδυάσεις το ταξίδι στις δύο αυτές πόλεις.

Πού θα μείνεις

Οι τιμές στα ξενοδοχεία της Μούρθια είναι πολύ λογικές, οπότε έχεις πολλές επιλογές. Ιδανικά, προτίμησε κατάλυμα στην περιοχή ανάμεσα στο ποτάμι -φυσικά και έχει ποτάμι!- και το κέντρο της πόλης. Είναι το πιο όμορφο κομμάτι και θα νιώθεις πολύ άνετα να κυκλοφορείς όλες τις ώρες της ημέρας και της νύχτας.