Στη συνέχεια, με κυρίευσε θυμός, όχι με τη Stokes, αλλά με τα μέσα ενημέρωσης και τις εταιρείες που προωθούν τη λατρεία του αδύνατου. Εγώ γεννήθηκα με μια σπάνια σωματική αναπηρία και χρειάστηκαν χρόνια για να συμφιλιωθώ με το σώμα μου. Η εμφάνισή μου φανερώνει την αναπηρία μου, έχω ουλές από επεμβάσεις και μια σκολίωση που οι χειρουργοί δεν μπόρεσαν να διορθώσουν, ενώ χρησιμοποιώ βοηθήματα κινητικότητας.

Για εμένα, η Stokes φαίνεται ως μια ελκυστική, επιτυχημένη και υγιής γυναίκα χωρίς αναπηρία (αν και αυτό αφορά στην ιδιωτική της ζωή), με την τύχη να έχει δύο παιδιά. Εύχομαι η ίδια κι άλλες γυναίκες να μπορούσαν να δουν τον εαυτό τους έτσι. Μου πήρε χρόνια να αγαπήσω το σώμα μου, να αναγνωρίσω τις αντοχές του, όσα πέρασα και την ευχαρίστηση που μπορεί να προσφέρει και να δεχθεί, όμως είναι εφικτό.

Ζούμε σε δύσκολες εποχές, όπου γυναίκες και άνδρες χωρίς αναπηρία καταστρέφουν την ψυχική τους υγεία και θέτουν σε κίνδυνο τη σωματική τους υγεία με εξαντλητικές δίαιτες και ενέσεις αδυνατίσματος, μειώνοντας τον εαυτό τους για τα βλέμματα των άλλων και τα likes στο TikTok και το Instagram. Ως κοινωνία θα έπρεπε να ντρεπόμαστε που δημιουργούμε αυτές τις συνθήκες, εκθέτοντας ανθρώπους σε διατροφικές διαταραχές, υποσιτισμό και ψυχολογικά προβλήματα.

Έχουμε μόνο ένα σώμα· αν είστε αρκετά τυχεροί ώστε το δικό σας να λειτουργεί σωστά, τότε έχετε κερδίσει το λαχείο. Το μίσος προς τον εαυτό, η ντροπή, η απομόνωση και η επιθυμία για λεπτότητα δεν είναι εγγενή ή αναπόφευκτα στοιχεία του να έχει κανείς παραπάνω βάρος, όπως συχνά υπονοούν άρθρα σαν αυτό της Rose Stokes. Προκαλούνται από τη λιποφοβία.

Αυτό το φαινόμενο έχει αξιοποιηθεί αδίστακτα από τις βιομηχανίες αδυνατίσματος, συμπεριλαμβανομένων των σύγχρονων παρασκευαστών φαρμάκων τύπου GLP-1. Οι εταιρείες αυτές δεν λογοδοτούν όταν τα προϊόντα τους αποτυγχάνουν ή βλάπτουν τους χρήστες· αντίθετα, οι άνθρωποι με παραπάνω βάρος φορτώνονται την ευθύνη. Πάντα πρέπει να προσπαθούμε περισσότερο.

Η άλλη όψη: Κίνημα αποδοχής σώματος

Για μια πιο ισορροπημένη οπτική, ας εξετάσουμε ένα κοινωνικό κίνημα που δρα εδώ και τουλάχιστον 50 χρόνια, ασκώντας κριτική στο «βιομηχανικό σύμπλεγμα παχυσαρκίας». Ο επιστημονικός κλάδος fat studies και το δημόσιο μοντέλο υγείας «health at every size» αποτελούν παρακλάδια αυτού του κινήματος. Πολλοί εργαζόμαστε σε αυτούς τους τομείς, προσφέροντας μια πιο σύνθετη και αισιόδοξη προσέγγιση στη βιωματική εμπειρία ανθρώπων με παραπάνω βάρος.

Το άρθρο της Rose Stokes αγγίζει ευαίσθητες χορδές σε όλο τον γυναικείο χώρο. Θα πρόσθετα πως η δυσμορφία σώματος ποτέ δεν περιοριζόταν μόνο σε γυναίκες που δεν πληρούν τα πρότυπα λεπτότητας.Το κίνημα body positivity απελευθέρωσε όλες τις γυναίκες από αυτά τα αδύνατα πρότυπα. Δεν είναι τυχαίο ότι μόλις εμφανίστηκε αυτό το κίνημα και οι γυναίκες άρχισαν να διεκδικούν περισσότερο χώρο –και δύναμη– άρχισαν να κυκλοφορούν φάρμακα για να περιοριστούμε ξανά.

Charlotte Cooper – Λονδίνο
Danuta Kean – Hastings, East Sussex

Πηγή: The Guardian

Όλοι καταλαβαίνουμε πως στη ρίζα βρίσκεται η ανισορροπία εξουσίας. Το «ταλέντο» λατρεύεται, η δύναμη ανεβαίνει στο κεφάλι του άνδρα, τον κάνει να νιώθει ανίκητος, να πιστεύει ότι έχει ασυλία. Ξέρει ότι οι εργοδότες του δεν μπορούν να τον χάσουν.

Αλλά ας σκεφτούμε λίγο διαφορετικά. Η Fiona Bruce είναι μια αναντικατάστατη τηλεοπτική σταρ. Η Mishal Husain είναι εξαιρετική ραδιοφωνική δημοσιογράφος. Η Mel Giedroyc είναι αγαπημένη παρουσιάστρια. Μπορείτε να φανταστείτε τη Bruce να γδύνεται μπροστά στο συνεργείο της, με μόνο φούντες να καλύπτουν το στήθος της; Ή τη Husain να κάνει σεξουαλικά σχόλια στους ερευνητές της; Ή τη Giedroyc, την εποχή του Bake Off, να σπρώχνει τη λεκάνη της σε έναν νεαρό που σκουπίζει τη ζύμη από το παντελόνι της;

Και αυτές κατέχουν θέσεις εξουσίας. Το ταλέντο τους εκτιμάται, αλλά η δύναμη δεν τις διαφθείρει. Δεν νιώθουν ανίκητες ούτε συμπεριφέρονται με ασυλία. Πριν καιρό, η Giedroyc παρουσίαζε μια φιλανθρωπική εκδήλωση και ήταν υπόδειγμα ευγένειας και ταπεινότητας, ευχαριστώντας τους συνεργάτες τόσο μπροστά όσο και πίσω από τη σκηνή.

Η βαθύτερη ρίζα: έμφυλη ανισότητα

Όταν αντιστρέφουμε το παράδειγμα, οι δικαιολογίες καταρρέουν. Μένει μόνο μία εξήγηση: η ανισορροπία εξουσίας ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες. Όσο κι αν νομίζουμε ότι έχουμε προχωρήσει προς την ισότητα των φύλων, οι άνδρες εξακολουθούν να νιώθουν πολύ πιο συχνά δικαιούχοι και ανώτεροι. Οι χειρότεροι από αυτούς θα ενεργήσουν ανάλογα – μερικές φορές βλάπτοντας και άλλους άνδρες.

Δεν αφορά σε όλους τους άνδρες φυσικά. Πολλοί είναι ταπεινοί, σεβαστικοί και αξιαγάπητοι ως συνάδελφοι, φίλοι ή σύντροφοι. Αυτοί όμως είναι όσοι έχουν αμφισβητήσει συνειδητά τις κοινωνικές δυνάμεις που προσδίδουν εξουσία στους άνδρες εις βάρος εξίσου ικανών γυναικών.

Αυτές οι δυνάμεις εμφανίζονται από πολύ μικρή ηλικία. Από τα τρία κιόλας χρόνια, τα αγόρια διακόπτουν πιο συχνά τα κορίτσια της ηλικίας τους παρά άλλα αγόρια. Μέχρι τα έξι, τόσο αγόρια όσο και κορίτσια πιστεύουν ότι τα αγόρια είναι πιο πιθανό να είναι «πολύ έξυπνα», παρότι γνωρίζουν ότι τα κορίτσια ήδη αποδίδουν καλύτερα στο σχολείο.

Πώς διαμορφώνεται η αίσθηση ανωτερότητας

Μια από τις πιο αποθαρρυντικές μελέτες για το βιβλίο μου “The Authority Gap”, ζήτησε από Βρετανούς γονείς να εκτιμήσουν τον δείκτη νοημοσύνης των παιδιών τους. Κατά μέσο όρο έβαλαν τα αγόρια στο 115 και τα κορίτσια μόλις στο 107, παρότι τα κορίτσια συνήθως αναπτύσσονται νωρίτερα, έχουν μεγαλύτερο λεξιλόγιο και υπερέχουν ακαδημαϊκά σε όλα τα επίπεδα.

Έτσι, τα αγόρια μεγαλώνουν απορροφώντας υποσυνείδητα την εσφαλμένη πεποίθηση πως είναι εξυπνότερα από τα κορίτσια – και το ίδιο συμβαίνει και στα ίδια τα κορίτσια. Δεν προκαλεί έκπληξη λοιπόν ότι όταν οι ίδιοι ερευνητές ζήτησαν από ενήλικες άνδρες και γυναίκες να εκτιμήσουν τον δικό τους δείκτη νοημοσύνης, οι άνδρες δήλωσαν κατά μέσο όρο 110, ενώ οι γυναίκες μόλις 105. Κι όμως, η κατανομή του IQ είναι πανομοιότυπη μεταξύ των φύλων.

Αυτό το αίσθημα ανωτερότητας ενισχύεται στο σχολείο. Η καθηγήτρια Allyson Julé μελέτησε τις αλληλεπιδράσεις στην τάξη και βρήκε ότι οι εκπαιδευτικοί επαναλαμβάνουν τα σχόλια των αγοριών εννέα φορές περισσότερο ως αναγνώριση της συμβολής τους απ’ ό,τι των κοριτσιών, απευθύνουν περισσότερες ερωτήσεις στα αγόρια και επαινούν περισσότερο τις απαντήσεις τους.

Αυτοπεποίθηση ή υπερβολική σιγουριά;

Ως αποτέλεσμα, τα αγόρια ανταμείβονται επειδή μιλούν και τα κορίτσια επειδή είναι ήσυχα και φρόνιμα – οδηγώντας πολλά κορίτσια να χάσουν τη φωνή, την αυτοπεποίθηση και τις φιλοδοξίες τους στην ενηλικίωση.

Η υπερβολική αυτοπεποίθηση είναι επίσης πιο συχνή στους άνδρες. Μια μελέτη με τίτλο “Bullshitters: Who are they and what do we know about their lives?” εξέτασε 40.000 δεκαπεντάχρονους σε εννέα χώρες: κλήθηκαν να αξιολογήσουν τις γνώσεις τους σε 16 μαθηματικές έννοιες – τρεις εκ των οποίων ήταν ψεύτικες (“subjunctive scaling”, “declarative fraction”, “proper number”). Σε όλες τις χώρες, τα αγόρια ήταν πολύ πιο πιθανό να ισχυριστούν πως γνώριζαν τις ψεύτικες έννοιες – και μάλιστα πίστευαν πραγματικά ότι ήταν καλύτερα στα μαθηματικά απ’ όσο ήταν στην πραγματικότητα.

Οι συνέπειες στην καριέρα και την κοινωνία

Φυσικά, η σεξουαλική παρενόχληση έχει πολλές αιτίες. Όμως αυτό το τοξικό μίγμα υπερβολικής αυτοπεποίθησης, αίσθησης δικαιώματος κι ανωτερότητας αντικατοπτρίζεται στις καταγγελίες κατά του Gregg Wallace, κάποιες από τις οποίες τώρα ερευνώνται από την παραγωγή του.

Σε πιο ήπιες μορφές, αυτό το φαινόμενο βρίσκεται πίσω από τη σχετική υστέρηση των γυναικών στην επαγγελματική εξέλιξη έναντι των ανδρών. Ακόμη κι όταν ξεκινούν στον πρώτο βαθμό διοίκησης, αμερικανική έρευνα δείχνει ότι προάγονται μόλις 81 γυναίκες για κάθε 100 άνδρες, παρότι οι γυναίκες εισέρχονται στην αγορά εργασίας με καλύτερα προσόντα.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του σχολείου και του πανεπιστημίου, οι ικανότητες των κοριτσιών αξιολογούνται αντικειμενικά μέσω ανώνυμων εξετάσεων – όπου υπερέχουν έναντι των αγοριών. Όμως όταν μπαίνουν στον εργασιακό χώρο, αρχίζουν να εισχωρούν οι προκαταλήψεις.

Επειδή όλοι τείνουμε να συγχέουμε την αυτοπεποίθηση με την ικανότητα, συχνά προτιμάμε να προσλαμβάνουμε ή να προάγουμε τον υπερβολικά σίγουρο άνδρα που διαφημίζει τον εαυτό του ως λαμπρότερο από μια λιγότερο σίγουρη αλλά σαφώς πιο ικανή γυναίκα.

Το χάσμα εξουσίας παραμένει

Αν δεν αναγνωρίσουμε αυτή την προκατάληψη και δεν λάβουμε μέτρα για τη διόρθωσή της, δεν θα κλείσουμε ποτέ το χάσμα εξουσίας που συγκρατεί τις γυναίκες πίσω ενώ προωθεί τους άνδρες μπροστά. Επιτέλους, αρχίζουμε να απαλλασσόμαστε από τους χειρότερους τύπους σαν τον Wallace – όμως παραμένουν πάρα πολλοί «καυχώμενοι» στη θέση τους που θα έπρεπε να αντικατασταθούν από τις Mishal Husain και Fiona Bruce αυτού του κόσμου.

*Η Mary Ann Sieghart είναι επισκέπτρια καθηγήτρια στο Global Institute of Women’s Leadership του King’s College London και συγγραφέας του βιβλίου The Authority Gap: Why Women Are Still Taken Less Seriously Than Men, and What We Can Do About It.

Πηγή: The Guardian

Η νέα, ανατρεπτική καμπάνια για την Παγκόσμια Ημέρα AIDS

Το μήνυμα αποτελεί το όχημα της νέας καμπάνια της Gilead Sciences Ελλάδας, η οποία ανατρέπει την παραδοσιακή προσέγγιση: αντί να επικεντρώνεται σε όσους χρειάζονται θεραπεία για τον HIV, στρέφει το βλέμμα προς αυτούς που συνεχίζουν να στιγματίζουν και να απομονώνουν τους ανθρώπους που ζουν με τον ιό. Όσοι επιμένουν να στιγματίζουν άλλους ανθρώπους με προκαταλήψεις και στερεότυπα, μένουν χωρίς «θεραπεία», την ίδια στιγμή που ο ιός αντιμετωπίζεται πλέον αποτελεσματικά.

Μια αλήθεια που συχνά αγνοείται

Παρά τη ραγδαία ιατρική πρόοδο που έχει κάνει τη λοίμωξη από τον HIV μια διαχειρίσιμη χρόνια πάθηση, η κοινωνία εξακολουθεί να στιγματίζει τα άτομα που ζουν με τον ιό. Τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις εναντίον του HIV επιμένουν και σημαδεύουν με το δάχτυλο τους ανθρώπους που ζουν με αυτόν, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η σημερινή πραγματικότητα: ότι τα άτομα με HIV, χάρη στην επιστημονική πρόοδο, μπορούν να λάβουν αποτελεσματική θεραπεία και να ζήσουν μία μακρά και φυσιολογική ζωή. Λαμβάνοντας την θεραπεία τους με συνέπεια, μπορούν να διατηρούν κατεσταλμένο τον ιό στο αίμα (μη ανιχνεύσιμο, Undetectable) και έτσι να μη μεταδίδουν τον ιό στους σεξουαλικούς τους συντρόφους (Untransmittable), διαμορφώνοντας την εξίσωση U=U.

Οι πρωτοβουλίες της Gilead δεν περιορίζονται στο να «κάνουν θόρυβο». Στοχεύουν να προκαλέσουν την κοινωνία να σκεφτεί βαθύτερα, να αναμετρηθεί με το φόβο και την άγνοια. Με αυτή την καμπάνια, η εταιρεία επιλέγει να «δείξει» την αλήθεια σε όσους επιμένουν να δείχνουν με το δάχτυλο.

Η λοίμωξη είναι μια διαχειρίσιμη χρόνια πάθηση

Ο καυστικός και προκλητικός τόνος του μηνύματος προσελκύει την προσοχή και τονίζει πως η πραγματική πρόοδος βρίσκεται στη θεραπεία και την αποδοχή. Με τη φετινή καμπάνια, η εταιρεία στοχεύει να υπενθυμίσει στο κοινό ότι η HIV λοίμωξη είναι μια διαχειρίσιμη χρόνια πάθηση. Ενώ η επιστήμη προχωρά, το κοινωνικό στίγμα παραμένει προσκολλημένο σε παρωχημένες αντιλήψεις, δυσκολεύοντας τη ζωή των ατόμων με HIV.

1 στους 3 Έλληνες βλέπει με προκατάληψη τα άτομα με HIV

Σύμφωνα με πανελλαδική έρευνα της Metron Analysis για τη Gilead Sciences Ελλάδος (Οκτώβριος 2021), υπάρχει προκατάληψη έναντι των ατόμων με HIV λοίμωξη, ενώ και οι μύθοι και παρεξηγήσεις γύρω από τον ιό καλά κρατούν:

1 στους 3 Έλληνες εξακολουθεί να βλέπει τα άτομα με HIV ως «κίνδυνο για την κοινωνία»,

· το 68% των πολιτών δηλώνει ότι δεν θα έκανε σχέση με κάποιον που ζει με τον ιό.

· το 41% των πολιτών πιστεύει λανθασμένα ότι ο HIV μεταδίδεται μέσω κοινής τουαλέτας

· το 36% των πολιτών πιστεύει λανθασμένα ότι ο HIV μεταδίδεται μέσω αγκαλιάς και φιλιού,

· το 63% αγνοεί ότι τα άτομα με μη ανιχνεύσιμο ιικό φορτίο δεν μπορούν να μεταδώσουν τον ιό μέσω σεξουαλικής επαφής,

· μόνο 1 στους 5 Έλληνες αναγνωρίζει και συμφωνεί με το μήνυμα του U=U.

Αυτές οι πεποιθήσεις και η έλλειψη γνώσης αναδεικνύουν την ανάγκη για ενημέρωση, κατανόηση και αποδοχή των ατόμων με HIV και όχι κοινωνική κατακραυγή, στίγμα και διακρίσεις.

Συνεργασία για την αποδοχή και την εξάλειψη του στίγματος

«Στην Gilead, το στίγμα γύρω από τον HIV είναι κάτι που μας προβληματίζει ιδιαίτερα. Και γι’ αυτό το αντιμετωπίζουμε με ευθύτητα», επισημαίνει με αφορμή την έναρξη της καμπάνιας, ο Σάββας Χαραλαμπίδης, Γενικός Διευθυντής της Gilead Sciences Ελλάδας, Κύπρου και των European Distributor Markets.

«Η φετινή μας καμπάνια φέρνει την κοινωνία αντιμέτωπη με τον ίδιο της τον εαυτό, λέγοντας τη σκληρή αλήθεια που έπρεπε να αναδειχθεί: Το πρόβλημα δεν είναι ο HIV, αλλά η κοινωνική προκατάληψη. Ενώ η πρόοδος της ιατρικής έχει μετατρέψει τον HIV σε μια διαχειρίσιμη κατάσταση, το στίγμα παραμένει, αγκυλωμένο σε αντιλήψεις του μακρινού παρελθόντος. Για όσους επιμένουν λοιπόν να στιγματίζουν, η καμπάνια μας απαντά χωρίς περιστροφές – ήρθε η ώρα να πάψουν να ‘δείχνουν’! Γιατί το στίγμα δεν είναι απλώς ένα κοινωνικό πρόβλημα – είναι ένας «τοίχος» που πρέπει να γκρεμίσουμε. Στόχος μας είναι να σπάσουμε τα στερεότυπα και να δείξουμε τον δρόμο της ενημέρωσης – αφήνοντας πίσω τις προκαταλήψεις και τον φόβο από άγνοια».

Η φετινή καμπάνια της Gilead υλοποιείται σε συνεργασία με την ΕΕΜΑΑ (Ελληνική Εταιρεία Μελέτης & Αντιμετώπισης του AIDS) και τον Σύλλογο Οροθετικών Ελλάδος «Θετική Φωνή». Η προτροπή της καμπάνιας είναι ξεκάθαρη «κάνε σήμερα το τεστ για τον HIV, ενημερώσου για τις διαθέσιμες θεραπείες και συνέχισε τη ζωή σου».