Η συζήτηση για τον νόμο αυτό υπήρχε εδώ και καιρό στην Ιταλία, όμως η δολοφονία της Giulia Cecchettin από τον πρώην σύντροφό της συγκλόνισε τη χώρα και επιτάχυνε τις εξελίξεις. Τον Νοέμβριο του 2023, η 22χρονη μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου από τον Filippo Turetta, ο οποίος στη συνέχεια εγκατέλειψε το σώμα της σε μια λίμνη.

Χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν έξω από την εκκλησία όπου τελέστηκε η κηδεία της Giulia Cecchettin, αποτίοντας φόρο τιμής. Η υπόθεση έμεινε στην επικαιρότητα μέχρι τη σύλληψη του δράστη, όμως ήταν η δημόσια παρέμβαση της αδελφής της, Elena Cecchettin, που άγγιξε βαθιά την κοινωνία.

Η Elena υπογράμμισε ότι ο δολοφόνος δεν ήταν «τέρας», αλλά «υγιής γιος μιας πατριαρχικής κοινωνίας», λόγια που κινητοποίησαν μαζικές διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα και ενίσχυσαν το αίτημα για αλλαγή.

Νέα νομοθεσία και κοινωνικός αντίκτυπος

Δύο χρόνια μετά το έγκλημα, οι βουλευτές ψήφισαν τον νόμο περί γυναικοκτονίας έπειτα από μαραθώνια συνεδρίαση. Η Ιταλία γίνεται έτσι μία από τις ελάχιστες χώρες που αναγνωρίζουν τη γυναικοκτονία ως διακριτό αδίκημα. Την πρωτοβουλία είχε η πρωθυπουργός Giorgia Meloni, με στήριξη τόσο από την κυβέρνηση όσο και από την αντιπολίτευση, ενώ πολλοί βουλευτές φορούσαν κόκκινες κορδέλες ή σακάκια στη μνήμη των θυμάτων.

Από εδώ και στο εξής, κάθε φόνος γυναίκας με κίνητρο το φύλο θα καταγράφεται ως γυναικοκτονία. Όπως εξηγεί η δικαστής Paola di Nicola, μία από τις συντάκτριες του νόμου, «οι γυναικοκτονίες θα καταγράφονται, θα μελετώνται στο πραγματικό τους πλαίσιο, θα υπάρχουν». Η ίδια συμμετείχε σε επιτροπή που εξέτασε 211 πρόσφατες δολοφονίες γυναικών για να εντοπίσει κοινά χαρακτηριστικά.

Η δικαστής επισημαίνει ότι είναι λανθασμένο να ερμηνεύονται τέτοια εγκλήματα ως αποτέλεσμα «παθολογικής αγάπης» ή «ζήλιας», όροι που συσκοτίζουν τα πραγματικά κίνητρα εξουσίας και ιεραρχίας. Με τον νέο νόμο, η Ιταλία γίνεται η πρώτη χώρα στην Ευρώπη που αποκαλύπτει τους αληθινούς λόγους πίσω από αυτά τα εγκλήματα.

Ορισμός, στατιστικά και αντιδράσεις

Σε διεθνές επίπεδο δεν υπάρχει κοινός ορισμός για τη γυναικοκτονία, κάτι που δυσκολεύει τη σύγκριση στοιχείων. Ο ιταλικός νόμος καλύπτει φόνους που αποτελούν «πράξη μίσους, διακρίσεων, κυριαρχίας ή υποταγής γυναίκας ως γυναίκας», συμπεριλαμβανομένων περιπτώσεων όπου αυτή τερματίζει μια σχέση ή επιχειρεί να προστατεύσει τις ελευθερίες της.

Τα τελευταία αστυνομικά στοιχεία δείχνουν μικρή μείωση στις δολοφονίες γυναικών πέρυσι – 116 θύματα, εκ των οποίων οι 106 αποδίδονται σε κίνητρο φύλου. Μελλοντικά, τέτοιες υποθέσεις θα καταγράφονται ξεχωριστά και θα επισύρουν αυτόματα ισόβια κάθειρξη ως αποτρεπτικό μέτρο.

Ο πατέρας της Giulia, Gino Cecchettin, δηλώνει ότι δεν είναι βέβαιος αν ένας τέτοιος νόμος θα είχε σώσει την κόρη του, αφού ο δράστης καταδικάστηκε έτσι κι αλλιώς σε ισόβια. Θεωρεί όμως σημαντικό να ορίζεται και να συζητείται το πρόβλημα: «Παλιά πολλοί δεν ήθελαν καν να ακούν τη λέξη ‘γυναικοκτονία’. Τώρα μπορούμε να μιλάμε ανοιχτά – είναι ένα μικρό αλλά σημαντικό βήμα».

Ο ίδιος επικεντρώνεται στην εκπαίδευση. Μετά τη δολοφονία της Giulia ίδρυσε το Ίδρυμα Cecchettin, με στόχο την πρόληψη αντίστοιχων τραγωδιών μέσω ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης.

Εκπαίδευση και προκλήσεις στην εφαρμογή

Ο Gino Cecchettin επισκέπτεται σχολεία και πανεπιστήμια μιλώντας στους νέους για τον σεβασμό και τα στερεότυπα γύρω από τις σχέσεις. Πιστεύει ότι αν οι νέοι λάβουν τα σωστά εφόδια διαχείρισης συναισθημάτων, δεν θα αναπαράγουν πρότυπα όπως ο «Σούπερμαν» ή ο «Μάτσο άντρας».

Ωστόσο, η εισαγωγή υποχρεωτικής συναισθηματικής και σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία συναντά αντιστάσεις – κυρίως από ακροδεξιούς βουλευτές που αποδέχονται μόνο προαιρετικά μαθήματα για μεγαλύτερους μαθητές. Το Ίδρυμα Cecchettin ζητά τα μαθήματα αυτά να ξεκινούν νωρίς, πριν τα παιδιά εκτεθούν στο διαδίκτυο.

Ο νέος νόμος έχει δεχθεί κριτική. Όταν παρουσιάστηκε αρχικά φέτος, μια ομάδα τον χαρακτήρισε «δηλητηριασμένο κεφτεδάκι». Η καθηγήτρια νομικής Valeria Torre, από το Πανεπιστήμιο Foggia, θεωρεί πως δεν υπάρχει νομικό κενό που να καλύπτει ο νόμος και ότι ο ορισμός της γυναικοκτονίας είναι υπερβολικά ασαφής για πρακτική εφαρμογή στα δικαστήρια.

Υπογραμμίζει ότι οι περισσότερες γυναίκες δολοφονούνται από νυν ή πρώην συντρόφους τους και πως η τεκμηρίωση του κινήτρου λόγω φύλου θα είναι δύσκολη. Εκτιμά ότι απαιτείται μεγαλύτερη οικονομική προσπάθεια για την αντιμετώπιση των ανισοτήτων στην Ιταλία παρά απλώς μια νέα νομοθεσία.

Ανισότητα φύλων και κοινωνική ευαισθητοποίηση

Ακόμη κι όσοι στηρίζουν τον νέο νόμο επισημαίνουν πως πρέπει να συνοδεύεται από ευρύτερα μέτρα κατά των έμφυλων ανισοτήτων. Τα προβλήματα αυτά αναδεικνύονται σήμερα μέσα από το προσωρινό έκθεμα Museum of the Patriarchy, στη Ρώμη – μια φαντασιακή απεικόνιση ενός κόσμου χωρίς πατριαρχία.

Η Ιταλία κατατάσσεται στην 85η θέση στον Δείκτη Παγκόσμιας Ισότητας Φύλων, σχεδόν χαμηλότερα από κάθε άλλη χώρα της ΕΕ, ενώ λιγότερο από το 55% των γυναικών εργάζονται. Σύμφωνα με την Fabiana Costantino της Action Aid Italy, στόχος είναι η πρόληψη της βίας μέσω της οικοδόμησης ισότητας – κάτι που απαιτεί αλλαγές σε όλα τα επίπεδα.

Στην έκθεση παρουσιάζονται μεταξύ άλλων μεγάφωνα που αναπαράγουν σεξιστικές προσβολές και ένας χώρος όπου προβάλλονται τα ονόματα των θυμάτων στους τοίχους. Όπως σημειώνει η Costantino: «Η βία είναι σαν πυραμίδα – πρέπει να καταστρέψουμε τη βάση για να εξαλειφθεί η κορυφή της, δηλαδή η γυναικοκτονία».

Kοινή πολιτική βούληση αλλά μακρύς δρόμος μπροστά

Η μαραθώνια συνεδρίαση του κοινοβουλίου ολοκληρώθηκε αργά το βράδυ με δέσμευση κυβερνητικού βουλευτή πως η βία κατά των γυναικών «δεν θα γίνει ανεκτή ούτε ατιμώρητη». Ο νόμος εγκρίθηκε πανηγυρικά από όλους τους 237 παρόντες βουλευτές.

«Αυτό αποδεικνύει ότι στη μάχη κατά της βίας κατά των γυναικών υπάρχει κοινή πολιτική βούληση», λέει η δικαστής Paola di Nicola, παραδεχόμενη ωστόσο πως υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος. Η ίδια θεωρεί ότι η Ιταλία αρχίζει επιτέλους να συζητά ουσιαστικά ένα πρόβλημα με βαθιές κοινωνικές ρίζες – κι αυτό αποτελεί ήδη ένα σημαντικό πρώτο βήμα προς την αλλαγή.

Πηγή: Lifo.gr

«Δεκάδες από τους καλύτερους συγγραφείς και μουσικούς της Ρωσίας έχουν καταδικαστεί για αυτόν τον σκοπό πριν από εμένα με σκοπό να φιμώσουν τις αντιπολεμικές φωνές», είπε ο Rodnyansky σε δήλωση που κοινοποιήθηκε στο Variety. Η απόφαση, η οποία εκδόθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Basmanny της Μόσχας το απόγευμα της Δευτέρας, καταδίκασε τον Rodnyansky σε 8,5 χρόνια φυλάκιση για τα αντιπολεμικά σχόλιά του και επίσης του απαγόρευσε να δημοσιεύει στο Διαδίκτυο για τέσσερα χρόνια.

Το δικαστήριο τον έκρινε ένοχο για διάδοση στρατιωτικών «ψευδών» ειδήσεων, καθώς Ρώσοι αξιωματούχοι χαρακτηρίζουν οποιεσδήποτε δηλώσεις που έρχονται σε αντίθεση με την επίσημη αφήγηση γύρω από τον πόλεμο στην Ουκρανία, και έκρινε ότι οι ενέργειές του υποκινούνταν από «πολιτικό μίσος», σύμφωνα με τη ρωσική ιστοσελίδα ειδήσεων Mediazona. Στη δήλωσή του, ο Rodnyansky επέμεινε ότι οι αρχές είχαν σχηματίσει «πολιτική υπόθεση» εναντίον του, προσθέτοντας ότι είχε «καταδικαστεί επειδή μίλησε για τις φρικαλεότητες του ρωσικού στρατού στην Bucha».

«Η απόφαση του δικαστηρίου της Μόσχας έχει σκοπό να ενσταλάξει περισσότερο φόβο στη ρωσική κινηματογραφική κοινότητα και να τους εμποδίσει να επικρίνουν δημόσια είτε τον άδικο πόλεμο στην Ουκρανία είτε τον Βλαντιμίρ Πούτιν προσωπικά», είπε.

Σημειώνοντας ότι η καταστολή της αντιπολίτευσης από το Κρεμλίνο έχει στοχεύσει «δεκάδες» Ρώσους καλλιτέχνες – και πολλές χιλιάδες απλούς πολίτες – πρόσθεσε: «Η διαφορά στην περίπτωσή μου είναι απλή: δεν είμαι Ρώσος, είμαι Ουκρανός». Ο γεννημένος στο Κίεβο παραγωγός, ο οποίος πέρασε σχεδόν τρεις δεκαετίες ζώντας και όντας εργαζόμενος στη Ρωσία, υπήρξε ένθερμος επικριτής του πολέμου στην Ουκρανία από την εισβολή της Ρωσίας τον Φεβρουάριο του 2022. Αφού έλαβε μια πληροφορία ότι η κριτική του τον είχε βάλει στο στόχαστρο του Κρεμλίνου, ο Rodnyansky κατάφερε να φύγει από τη χώρα. Τον Οκτώβριο του 2022, το Υπουργείο Δικαιοσύνης της Ρωσίας τον ανακήρυξε «ξένο πράκτορα». Αφού ξεκίνησε μια παραγωγική καριέρα στα μέσα ενημέρωσης στο Κίεβο που τον είδε να σκηνοθετεί ντοκιμαντέρ και να ιδρύει το πρώτο ανεξάρτητο τηλεοπτικό δίκτυο της Ουκρανίας, ο Rodnyansky έγινε ένας από τους παραγωγούς με τη μεγαλύτερη επιρροή στη Ρωσία. Οι συνεργασίες του με τον σκηνοθέτη Andrey Zvyagintsev του έφεραν υποψηφιότητες για Όσκαρ στην ξενόγλωσση (τώρα διεθνή μεγάλου μήκους) κατηγορία για το “Leviathan” και το “Loveless”.

«Μόλις πριν από μερικά χρόνια πριν από την εισβολή του ρωσικού στρατού στην πατρίδα μου την Ουκρανία, ζούσα και εργαζόμουν στη Μόσχα», είπε ο Rodnyanksy στη δήλωσή του. «Οι ταινίες μου κέρδισαν βραβεία στις Κάννες. Δύο φορές ήταν υποψήφιες για Όσκαρ εκπροσωπώντας τη Ρωσία, και μια φορά μια ταινία που παρήγαγα εγώ (Leviathan) κέρδισε Χρυσή Σφαίρα. Οι καιροί έχουν αλλάξει δραματικά από τότε, και σήμερα καταδικάζομαι επειδή μίλησα ανοιχτά κατά του βάναυσου πολέμου σε μια ξεδιάντροπη πολιτική υπόθεση. Από τις πρώτες μέρες του πολέμου, όταν ο Υπουργός Άμυνας της Ρωσικής Ομοσπονδίας έδωσε εντολή στον Υπουργό Πολιτισμού να απαγορεύσει κάθε δουλειά μου στη Ρωσία, ήξερα ότι η αντιπολεμική μου θέση θα τιμωρούνταν αναπόφευκτα», συνέχισε. «Δεν με εμπόδισε ποτέ να υποστηρίξω δημόσια την Ουκρανία και να διαμαρτυρηθώ για τον πόλεμο, και φυσικά δεν θα με σταματήσει τώρα».

Ο Rodnyansky πρόσθεσε ότι δεν «αναγνώρισε την εξουσία του ρωσικού δικαστηρίου» ή την ποινή φυλάκισής του και είπε ότι «θα συνεχίσει να εργάζεται και να λέει την αλήθεια για τη βαρβαρότητα της ρωσικής εισβολής τόσο στα μέσα ενημέρωσης όσο και μέσω των ταινιών μου».

Πηγή: Variety / Φωτογραφία από την ταινία Leviathan

Τον Οκτώβριο του 2022, η Phoebe Plummer και η Anna Holland πέταξαν κουτιά με σούπα ντομάτας Heinz στα Ηλιοτρόπια του Vincent van Gogh και κόλλησαν τα χέρια τους στον τοίχο κάτω από τον πίνακα της Εθνικής Πινακοθήκης στο Λονδίνο. Αν και δεν υπήρξαν ζημιές στον ίδιο τον πίνακα, οι εισαγγελείς είπαν ότι ιταλική κορνίζα αντίκα του 17ου αιώνα υπέστη ζημιά ως αποτέλεσμα της διαμαρτυρίας. Η Plummer και ο Holland κατηγορήθηκαν για εγκληματικές ζημιές και καταδικάστηκαν νωρίτερα αυτό το έτος. Ο δικαστής Christopher Hehir του Southwark Crown Court είπε στην Plummer και στην Holland, και οι δύο ηλικίας 22 ετών, «να είναι προετοιμασμένες με πρακτικούς και συναισθηματικούς όρους για να πάνε στη φυλακή».

Η επιστολή, που οργανώθηκε από την Greenpeace UK και την καλλιτεχνική συλλογικότητα Liberate Tate, δημοσιεύτηκε στις 26 Σεπτεμβρίου, μία ημέρα πριν από την προγραμματισμένη καταδίκη της Phoebe Plummer και της Anna Holland. Η Liberate Tate είναι μια συλλογικότητα τέχνης που ιδρύθηκε το 2010 «αφιερωμένη στην ανάληψη δημιουργικής ανυπακοής» μέσω των καμπανιών της κατά της χρηματοδότησης της βιομηχανίας ορυκτών καυσίμων στις τέχνες. Τον Ιούλιο, ο δικαστής Hehir καταδίκασε μια ομάδα ακτιβιστών της Just Stop Oil σε ποινές τεσσάρων και πέντε ετών για μια εκστρατεία διακοπής της κυκλοφορίας στον M25, τον κύριο περιφερειακό δρόμο του Λονδίνου. Οι υπογράφοντες της επιστολής, όπως οι Fiona Banner, Peter Kennard και Tania Bruguera – καθώς και ιστορικοί τέχνης και ακαδημαϊκοί από το NYU, το Πανεπιστήμιο Willamette, το Goldsmiths, το Εθνικό Κολλέγιο Τέχνης και Σχεδίου στο Δουβλίνο και το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης- δήλωσαν ότι η διαμαρτυρία ήταν « μια πράξη που συνδέεται εξ ολοκλήρου με τον καλλιτεχνικό κανόνα». «Ως καλλιτέχνες, εργάτες τέχνης και ιστορικοί τέχνης, ανησυχούμε για την υπεράσπιση από πλευράς δικαστηρίων στο όνομα μιας ψευδούς αντίληψης περί καλλιτεχνικής καθαρότητας, στις δικαστικές αποφάσεις και στις καταδίκες που τελικά ορίζουν. Η τέχνη μπορεί να είναι, και συχνά είναι, εικονομαχία. Αυτοί οι ακτιβιστές δεν πρέπει να τυγχάνουν στερητική της ελευθερίας ποινές για μια πράξη που συνδέεται εξ ολοκλήρου με τον καλλιτεχνικό κανόνα».

Η επιστολή υποστηρίζει ότι η εικονομαχία ήταν ένα αναγνωρισμένο μέρος της πρακτικής της τέχνης για περισσότερα από 120 χρόνια, συμπεριλαμβανομένου του έργου φουτουριστών και ντανταϊστών. Asger Jorn, Robert Rauschenberg, Gustav Metzger, Gutai Group, Jim Dine, Marta Minujín, «πολλοί άλλοι καλλιτέχνες της περφόρμανς στη δεκαετία του 1960», ο Alexander Brenner και ο Banksy, είναι μερικά παραδείγματα καλλιτεχνών που έχουν ακολουθήσει αυτή την πρακτική.

«Το έργο όλων αυτών των εικονομάχων, συχνά πολύ πιο σωματικά καταστροφικό, λατρεύεται τώρα στα μουσεία σε όλο τον κόσμο. Τέτοια εικονομαχικά έργα αποτελούν τακτικά θέμα εκθέσεων κρατικών μουσείων, συμπεριλαμβανομένης της Tate Britain’s Histories of British Iconoclasm το 2013». «Η διαμαρτυρία των Plummer και Holland μπορεί να είχε δώσει ένα νεύμα στην ιστορία της τέχνης χρησιμοποιώντας τη σούπα του Campbell αντί του Heinz», ανέφερε η επιστολή. «Είναι η γνώμη των ειδικών μας ότι θα ήταν λάθος να θεωρήσουμε αυτή τη δράση της JSO και το κοινωνικό της μήνυμα ως επίθεση σε ένα έργο τέχνης. Αντίθετα, ανήκει στην καθιερωμένη παράδοση της δημιουργικής εικονομαχίας».

«Στις 27 Σεπτεμβρίου, ο δικαστής Hehir θα πρέπει να απέχει από το να τιμωρήσει τις Plummer και Holland με στερητικές της ελευθερίας ποινές για την υποστήριξη μιας παράδοσης αιώνων, να καλούμε δηλαδή την κοινωνική μας συνείδηση ​​μέσω της τέχνης».

Σε viral βίντεο που αναρτήθηκαν στο διαδίκτυο, η Plummer είπε ότι ελπίζει ότι η διαμαρτυρία θα τραβήξει την προσοχή σε πολλά ζητήματα, συμπεριλαμβανομένου του μεγάλου αριθμού αδειών ορυκτών καυσίμων που χορηγούνται από την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, του ποσού των επιδοτήσεων που λαμβάνουν τα ορυκτά καύσιμα σε σύγκριση με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας παρά το σημαντικά χαμηλότερο κόστος της υπεράκτιας αιολικής ενέργειας όπως ανέφερε, και τη σύνδεση με την τρέχουσα κρίση κόστους ζωής στο Ηνωμένο Βασίλειο με αυξανόμενες ανησυχίες για το κόστος της ενέργειας.

Πηγή: ARTnews