Η αυθεντικότητα των στίχων επιβεβαιώθηκε από τη φιλόλογο και ειδική στη μελέτη του Λόρκα, Pepa Merlo. Η ίδια υπογραμμίζει πως η καλλιγραφία και οι θεματικές του ποιήματος δεν αφήνουν αμφιβολία: «Αυτή είναι η γραφή του Φεντερίκο, πρόκειται για ένα πραγματικό εύρημα».

Το πρωτότυπο ντοκουμέντο παρουσιάστηκε αποκλειστικά στο δελτίο ειδήσεων της TVE από τον δημοσιογράφο Carlos del Amor. Το άγνωστο αυτό ποίημα θα συμπεριληφθεί στο νέο βιβλίο του Ποβέδα με τίτλο «Las cosas del otro lado. Lo inédito en Federico García Lorca».

Τα λόγια του Λόρκα 93 χρόνια μετά

Ο Μιγκέλ Ποβέδα, εμφανώς συγκινημένος, χαρακτήρισε το εύρημα ως «ένα δώρο για την καρδιά». Πρόκειται για ένα πρόχειρο σκίτσο, το οποίο αναμένεται να δημοσιευτεί για πρώτη φορά στο επερχόμενο έργο του, ως φόρο τιμής στον σπουδαίο ποιητή.

Ακολουθούν οι στίχοι που αποδίδονται στον Λόρκα και απήγγειλε ο Ποβέδα στην εκπομπή, 93 χρόνια μετά τη συγγραφή τους:

Τραγούδι,
Το ρολόι μετρά μηχανικά τις ώρες,
Είναι το ίδιο αν είναι επτά ή δώδεκα,
Εγώ δεν είμαι εδώ,
Είναι το σημάδι της σάρκας που άφησα φεύγοντας
Για να ξέρω τη θέση μου όταν επιστρέψω.

Η σημασία του χρόνου στο έργο του Λόρκα

Σύμφωνα με την Pepa Merlo, το ποίημα βρισκόταν στην πίσω πλευρά της «Γκαθέλα της πικρής ρίζας» και είχε περάσει απαρατήρητο μέχρι σήμερα. Η ειδικός εξηγεί ότι ο Λόρκα «δομεί την έννοια της σημασίας που έδινε ο ίδιος στον χρόνο», ένα θέμα που διατρέχει όλο το έργο του ποιητή από τη Γρανάδα.

Το εύρημα θεωρείται ιδιαίτερα σημαντικό για τους μελετητές της ισπανικής λογοτεχνίας και τους θαυμαστές του Λόρκα, καθώς προσφέρει μια νέα ματιά στη σκέψη και τη δημιουργία του ποιητή.

Το LP, το οποίο σηματοδοτεί την πρώτη ολοκληρωμένη κυκλοφορία των The Cure μετά το 4:13 Dream του 2008, πρόκειται να κυκλοφορήσει την 1η Νοεμβρίου 2024. Τις τελευταίες εβδομάδες, το εμβληματικό βρετανικό συγκρότημα μοιράζεται μια σειρά από αινιγματικά teaser τόσο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όσο και σε πραγματικές τοποθεσίες που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο μουσικό τους ταξίδι.

Ο Smith συζητούσε εδώ και πολλά χρόνια για τα Songs of a Lost World και στο παρελθόν μοιράστηκε την επιθυμία του το άλμπουμ να δει το φως της δημοσιότητας το 2022. Ωστόσο, οι καθυστερήσεις εμπόδισαν τα σχέδιά τους να αποκαλύψουν το έργο, αλλά μόλις ολοκληρώθηκε το “Alone”, όλα τα άλλα μπήκαν στη θέση τους και ο Smith είχε ένα ξεκάθαρο όραμα.

Με διάρκεια κοντά στα επτά λεπτά, το “Alone” αντιπροσωπεύει μια μεγάλη επιστροφή για το συγκρότημα. Όχι μόνο το κομμάτι αντιπροσωπεύει την επιστροφή τους, αλλά για τον Smith, είναι ο τέλειος τρόπος για να παρουσιάσει το επερχόμενο δίσκο του, επειδή είναι το εναρκτήριο κομμάτι.

Σε μια δήλωση, ο Smith μοιράστηκε: «Το “Alone” είναι το κομμάτι που ξεκλείδωσε το δίσκο. Μόλις ηχογραφήσαμε αυτό το κομμάτι, ήξερα ότι ήταν το εναρκτήριο τραγούδι και ένιωσα ότι όλο το άλμπουμ έρχεται στο επίκεντρο. Αγωνιζόμουν να βρω τη σωστή αρχική γραμμή για το σωστό εναρκτήριο τραγούδι για λίγο, δουλεύοντας με την απλή ιδέα να υπάρχω μόνος πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου». Επιπλέον, ο Smith αποκάλυψε την εκπληκτική έμπνευση πίσω από τους στίχους, δηλώνοντας: «Είχα αυτό το ενοχλητικό συναίσθημα ότι ήξερα ήδη ποιος θα έπρεπε να είναι ο αρχικός στίχος. Μόλις τελειώσαμε την ηχογράφηση, θυμήθηκα το ποίημα, “Dregs”, του Άγγλου ποιητή, Ernest Dowson, και ήταν εκείνη τη στιγμή που κατάλαβα ότι το τραγούδι και το άλμπουμ ήταν αληθινά».

Ο αρχικός στίχος του “Alone”, “This is the end of every song that we sing”, προέρχεται απευθείας από το ποίημα του Dowson, “Dregs”, το οποίο δημοσιεύτηκε μεταθανάτια το 1902 μετά τον θάνατο του Άγγλου ποιητή το 1900 σε ηλικία 33 ετών.

Το Songs of a Lost World έχει γραφτεί και διασκευαστεί από τον Smith, ο οποίος ήταν συμπαραγωγός και έκανε τη μίξη του δίσκου με τον Paul Crockett, που στο παρελθόν είχε συνεργαστεί με τους The Cure στο Bloodflowers. Ο Smith ήταν επίσης ο δημιουργικός σχεδιαστής πίσω από την ιδέα για την τέχνη με τα μανίκια που ζωντάνεψε ο Andy Vella.

Το LP ηχογραφήθηκε στα Rockfield Studios στην Ουαλία, που είναι κυρίως το στούντιο όπου οι Oasis έκαναν το Definitely Maybe. Η σύνθεση των The Cure για τις ηχογραφήσεις περιλάμβανε τον Smith μαζί με τους Simon Gallup, Roger O’Donnell και Reeves Gabrels.

Πώς ανακοίνωσαν οι Cure το Songs of a Lost World; Αντί να υιοθετήσουν μια παραδοσιακή στρατηγική μάρκετινγκ για το νέο δίσκο, οι Cure επιστράτευσαν μια προσέγγιση γορίλα (gorilla marketing) για την προώθηση της κυκλοφορίας. Τι έκαναν λοιπόν; Νωρίτερα αυτό το μήνα, ξεκίνησαν την κυκλοφορία του άλμπουμ με την παράδοση μαύρων καρτ ποστάλ με τον τίτλο Songs of a Lost World στους πιο πιστούς θαυμαστές τους. Η ημερομηνία κυκλοφορίας, 1η Νοεμβρίου 2024, αναφέρεται επίσης με λατινικούς αριθμούς.

Επιπλέον, οι Cure κρέμασαν μια αφίσα έξω από το The Railway Inn στο Crawley. Η παμπ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ιστορία τους, καθώς ήταν ο χώρος της πρώτης τους συναυλίας. Μοιράστηκαν επίσης πλάνα στα social media του Blackpool, της πόλης όπου γεννήθηκε ο Smith.

Πριν ανακοινώσουν την κυκλοφορία του “Alone”, οι Cure παρείχαν στους θαυμαστές τους μια κλεφτή ματιά στους στίχους του τραγουδιού, όταν κυκλοφόρησαν πρόσφατα έναν νέο ιστότοπο και ένα κανάλι WhatsApp. Κατά την είσοδό τους στον ιστότοπο, οι θαυμαστές πρέπει να εισάγουν τους λατινικούς αριθμούς στις καρτ ποστάλ για να αποκαλύψουν ένα νέο διαφημιστικό έργο τέχνης μαζί με μια πρόσκληση να συμμετάσχουν στην κοινοτική τους ομάδα WhatsApp, η οποία ξεκλείδωσε τον στίχο από το “Alone”, «Αυτό είναι το τέλος κάθε τραγουδιού που τραγουδάμε… Πού πήγε;»

Πηγή: Far Out

Όλες φοράνε μαύρα

Όλες έχουν μια πιο βαθιά ρυτίδα από τις υπόλοιπες που συγκατοικούν στο πρόσωπό τους

στα χέρια τους

στο στέρνο τους

στις άδειες πια κοιλιές τους

που κάποτε φιλοξενούσαν υποχρέωση κι ευθύνη αιωνόβια

στο λαιμό τους

σημάδι γυναικείας αποσύνθεσης

κάτω από τα μάτια τους

σημάδια αρχής και τέλους

Αλλά

μέσα στα μάτια τους

σημάδια ελπίδας σαν φτερά

πως αυτό το παγωτό που λιώνει σε ένα χέρι που τρέμει

θα είναι η συμφωνία για μια ακόμη ευκαιρία

στην απόκτηση ρυτίδων νεότητας.

Μεσημέρι Αυγούστου

Πίσω απ’ τις γρίλιες είναι το μεγάλο μεσημέρι.

Τα σκόρπια σπίτια κάτασπρα, κ’ ένα κόκκινο κάτω απ’ το λόφο.

Λίγο πιο πάνω, ξέρουμε, είναι η μεγάλη ασβεστωμένη μάντρα.

Από κει κατεβαίνει η δροσιά προς τους ευκάλυπτους,

κ’ ένα άρωμα από σάπια ροδάκινα σωριασμένα στο δρόμο.

Άξαφνα τα τζιτζίκια σώπασαν.Δυο ηλιοκαμένα σώματα

στ’ άσπρα σεντόνια. Βγάλε και το δαχτυλίδι σου –

μου πιάνει ένα δικό μου χώρο στο μικρό σου δάχτυλο.

(Γ. Ρίτσος, Ποιήματα, 4ος τ., εκδ. Κέδρος)