Η πιο κοινή αίσθηση λέει ότι βλέπεις τη ζωή έτσι όπως σταμάτησε περίπου δύο χιλιάδες χρόνια πριν. Έχει σημασία; Για εμάς τους junkies της ιστορίας έχει και παραέχει. Κάθε ιστορική περίοδος, λίγο ή πολύ, λειτουργεί ως ένα εργαστήριο σκέψης που διαπερνά όλο το φάσμα της ζωής. Αν καταλάβουμε πώς ζούσαν οι άνθρωποι πριν από εμάς, ίσως μας βοηθήσει να ζήσουμε κι εμείς καλύτερα. Βέβαια, αν έφερνα στο σήμερα έναν κάτοικο της Πομπηίας από το 79 μ.Χ. και του έλεγα ότι εκεί που ζούσε συρρέουν σήμερα τέσσερα εκατομμύρια επισκέπτες τον χρόνο, είναι πιθανό να μου απαντούσε κυνικά «για ποιο λόγο; Δεν κάναμε και τίποτα σπουδαίο». Σε ακούω, φίλε μου, Ρωμαίε. Θα είχες κι εσύ τα ζόρια σου ειδικά αν ήσουν φτωχός εργάτης, τεχνίτης, γυναίκα, απελεύθερος ή δούλος. Το τελευταίο πράγμα που θα σε απασχολούσε θα ήταν να γίνει το εκμαγείο σου έκθεμα για λευκούς, συνταξιούχους Αμερικάνους με καπελάκι MAGA. Εμείς πάλι, δεμένοι στο άρμα της προόδου, μη νομίζεις ότι λύσαμε τα πάντα.

Θα έρθει η ώρα που θα γίνουμε κι εμείς αρχαίοι. Έχοντας αφήσει ένα ισχυρό αναλογικό και ψηφιακό αποτύπωμα θα είναι εύκολο για την επιστημονική κοινότητα να αναπαραστήσει τη ζωή μας. Σε περίπτωση όμως που θαφτούμε κάτω από τις συνέπειες μιας τεράστιας καταστροφής και η ζωή δεν επανέλθει ποτέ στη μορφή που την γνωρίζουμε, συχνά, σκέφτομαι τους αρχαιολόγους του μέλλοντος (ή τους εξωγήινους) να σκάβουν για να αναδείξουν τη σημερινή Αθήνα. Σε ποιο συμπέρασμα θα καταλήξουν, όταν θα φέρνουν στο φως σειρές από lockers στα κάγκελα των εισόδων των πολυκατοικιών; Τι θα λένε για τη ζωή μας, όταν θα ανακαλύψουν τα ίχνη των παπουτσιών μας πάνω σε ατέλειωτες ουρές; Πώς θα τους φανεί η κουλτούρα μας, όταν θα ξεθάψουν άπειρες μηχανές καφέ; Και κυρίως πού θα κατατάξουν τον πολιτισμό μας, όταν θα ξύσουν τις επιφάνειες των τοίχων και θα διαβάσουν ένα σύνθημα που λέει “Stop genocide”;

Αν θέλετε μπορώ να το πάρω πάνω μου και να απαντήσω. Μην ανησυχείτε, θα ανταποκριθώ στις απαιτήσεις της κρίσιμης κατάστασης. Θα χρησιμοποιήσω τα πιο σύγχρονα ψηφιακά μέσα καταγραφής και αποθήκευσης και με μια ασυνήθιστη φυσικότητα θα πω τα παρακάτω: «Πλάσματα του μέλλοντος. Εκεί που εσείς βλέπετε την πρόοδο, εμείς βλέπαμε ένα συνεχές πεδίο ερειπίων, καταστροφών και χαμένων ζωών. Ζούσαμε ψηφιακά απομονωμένοι σ’ έναν κόσμο που, χρόνο με το χρόνο, άνθιζε όλο και λιγότερο. Αφήναμε τα παιδιά να χάνονται στηριζόμενοι στη λογική ότι ορισμένοι άνθρωποι περισσεύουν. Βάζαμε πάνω από τα κεφάλια μας φονιάδες. Πουλούσαμε τις ώρες μας για να φάμε και να πιούμε και γυρνούσαμε αποκαμωμένοι στα σπίτια μας λάμνοντας σε μια θάλασσα από λαμαρίνες. Τα σπίτια μας έφταναν ψηλά για να έχουμε την επιλογή να πέσουμε. Και τώρα εσείς που έχετε ένα πιο αναπτυγμένο σύστημα αισθήσεων, ελπίζουμε να έχετε αποδεχτεί την ελλειμματική μας φύση και να απολαμβάνετε την ομορφιά. Να έχετε ξεμπερδέψει, μια και καλή, με το άδικο και να αφήσετε χώρο για τους επόμενους».

Πώς σας φαίνεται;

Κατά τις ανασκαφές του 1961 υπό τον Αμέδεο Μαϊούρι, αρχαιολόγοι εντόπισαν το Orto dei Fuggiaschi, μια περιοχή όπου δεκατέσσερα άτομα παρασύρθηκαν από το πυροκλαστικό νέφος ενώ προσπαθούσαν να διαφύγουν μέσω της Porta Nocera. Ανάμεσα στα θύματα, ένα αποτύπωμα έκρυβε ένα ξεχωριστό εύρημα: μια μικρή θήκη από οργανικό υλικό με μεταλλικά εργαλεία και νομίσματα.

Η θήκη αυτή παρέμεινε κρυμμένη μέσα στον γύψινο κορμό έως ότου σύγχρονες αναλύσεις ξανάνοιξαν την ιστορία του άνδρα που παγιδεύτηκε στις τελευταίες στιγμές της Πομπηίας. «Ακόμη και πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, υπήρχαν εκείνοι που δεν ήταν απλώς γιατροί σε συγκεκριμένες ώρες, αλλά γιατροί κάθε στιγμή—ακόμη και την ώρα της διαφυγής από την έκρηξη, διακοπτόμενη από το πυροκλαστικό νέφος που σκέπασε μια ομάδα φυγάδων», σχολίασε ο διευθυντής του πάρκου Gabriel Zuchtriegel.

Το εύρημα προσφέρει σπάνια εικόνα στα προσωπικά αντικείμενα και τα επαγγελματικά εργαλεία των πολιτών της Πομπηίας, δείχνοντας πώς οι άνθρωποι προσπάθησαν να διασώσουν τις δεξιότητές τους ακόμη και μπροστά στον επικείμενο θάνατο.

Σύγχρονη τεχνολογία αποκαλύπτει μυστικά αιώνων

Με τη χρήση προηγμένων διαγνωστικών εργαλείων, όπως ακτινογραφίες, αξονικές τομογραφίες και τρισδιάστατες ανακατασκευές με υποστήριξη τεχνητής νοημοσύνης, οι ερευνητές μπόρεσαν να εξετάσουν το περιεχόμενο του αποτυπώματος χωρίς να το καταστρέψουν. Μέσα στη θήκη βρέθηκαν πλάκα σχιστόλιθου πιθανόν για παρασκευή φαρμακευτικών ή καλλυντικών ουσιών, χάλκινα και ασημένια νομίσματα, καθώς και σειρά μεταλλικών εργαλείων συμβατών με χειρουργική χρήση.

Η ανάλυση επιβεβαίωσε όχι μόνο το επάγγελμα του θύματος αλλά ανέδειξε και τον βαθμό πολυπλοκότητας του προσωπικού εξοπλισμού στην αρχαία Πομπηία. Ένα περίτεχνο σύστημα κλειδώματος με οδοντωτό τροχό στη θήκη αποκάλυψε την τεχνική δεξιοτεχνία των Ρωμαίων τεχνιτών.

Διεπιστημονική συνεργασία αναβιώνει την ιστορία

Η έρευνα συγκέντρωσε αρχαιολόγους, συντηρητές, φυσικούς ανθρωπολόγους, αρχαιοβοτανιστές, νομισματολόγους, ακτινολόγους, τεχνικούς διαγνωστικών εξετάσεων και ειδικούς ψηφιακής μοντελοποίησης. Όλοι συνέβαλαν στην ανασύνθεση της ζωής του άνδρα που παγιδεύτηκε στην Πομπηία, ενώ η συνεργασία αυτή επέτρεψε στους επιστήμονες να συνθέσουν όχι μόνο αντικείμενα αλλά και μια προσωπική ιστορία παγωμένη στον χρόνο.

«Αυτός ο άνθρωπος πήρε μαζί του τα εργαλεία του για να είναι έτοιμος να ξαναχτίσει τη ζωή του αλλού χάρη στο επάγγελμά του—ίσως και για να βοηθήσει άλλους. Αφιερώνουμε αυτή τη μικρή αλλά σημαντική ανακάλυψη σε όλους τους άνδρες και τις γυναίκες που σήμερα συνεχίζουν να ασκούν αυτό το λειτούργημα με υψηλό αίσθημα ευθύνης και προσφοράς στην κοινωνία», κατέληξε ο Zuchtriegel.

Διαχρονικό αφιέρωμα στους αρχαίους γιατρούς

Η ταυτοποίηση του γιατρού της Πομπηίας προσφέρει μια μοναδική ανθρώπινη σύνδεση με το παρελθόν. Αναδεικνύει πώς η αφοσίωση των ιατρών ξεπερνά τα όρια του χρόνου, καθώς οι πράξεις του άνδρα στις τελευταίες στιγμές της Πομπηίας αντικατοπτρίζουν την αφοσίωση των σημερινών γιατρών.

Όπως μεταδίδει το Euro News, η ανακάλυψη υπογραμμίζει τη σημασία των προηγμένων τεχνολογιών στην αρχαιολογία—δείχνοντας ότι ακόμη και δεκαετίες μετά τις πρώτες ανασκαφές μπορεί να προκύψουν νέα ευρήματα όταν εφαρμόζονται σύγχρονες μέθοδοι. Το εύρημα αυτό ενισχύει τις δυνατότητες της μελλοντικής έρευνας να φέρνει στο φως περαιτέρω προσωπικές ιστορίες από τις στάχτες της Πομπηίας, αλλάζοντας τον τρόπο που κατανοούμε τη ζωή, την εργασία και την ανθρώπινη αντοχή στις αρχαίες πόλεις.

Εσείς που με ξέρετε θα φαντάζεστε τι πυροδοτεί μέσα στο μυαλό μου το άκουσμα μιας αρχαίας ανακάλυψης με ένα τόσο τρυφερό περιεχόμενο. Η σκέψη μου ξεκινάει από το τι να απέγιναν ο αποστολέας και ο παραλήπτης του μηνύματος και τελειώνει στο πώς θα είναι οι ανθρώπινες σχέσεις σε δύο χιλιάδες χρόνια από τώρα.

Επειδή πάλι δεν έχω τις απαντήσεις, θα το πιάσω από τον κοινό παρονομαστή που είνα ιδιαχρονικά η βιολογία. Αυτός ο χορός των χημικών ενώσεων που δίνουν το καύσιμο της αγάπης, αφήνοντας την κατεύθυνση στις κοινωνικές κατασκευές. Οι άνθρωποι πάντα ένιωθαν έντονα, αλλά μία αόρατη φωνή που οι ίδιοι επινοούσαν τούς υπαγόρευε τι επιτρεπόταν να νιώσουν, τι θεωρούνταν σωστό και πώς έπρεπε να το δείξουν.

Η σύγκρουση των ενστίκτων με τις κοινωνικές νόρμες έγινε, πολλές φορές, υψηλή τέχνη. Έγινε ποίημα της Σαπφούς, σονέτα του Σαίξπηρ, μυθιστόρημα του Φλομπέρ, πίνακας του Μποττιτσέλλι, όπερα του Βάγκνερ, ταινία του Μπέργκμαν και μουσική του Χατζιδάκι. Το σώμα μπλέκεται με τις λέξεις, τους μύθους, τις προσδοκίες, τα χρώματα και τις μουσικές. Εκατοντάδες αριστουργηματικοί τρόποι για να πεις απλώς «σ’ αγαπώ πολύ».

Έχουν μιλήσει τόσοι άλλοι για μένα, που μού έχει μείνει μόνο ο απλός τρόπος κι ας μην τον χρησιμοποιώ. Κι ας είναι κάτω από τη μύτη μου. Εγώ όμως είμαι αλλού. (Δε) Συμβιβάζομαι. Θέλω και (δεν) αντέχω. Γίνομαι μια καραμέλα στο σημείο που σκάει η γλύκα της. Κυνηγάω μια μικρή, προσωρινή αθανασία, όπως οι γκραφιτάδες της Πομπηίας έχοντας την ψευδαίσθηση της αιώνιας ζωής και στο τέλος, μένω με ξερά χείλη. Δεν ξεδιψάω. Περιμένω μια νεροποντή κι ας ξέρω ότι δε θα αφήσει τίποτα όρθιο, μαζί κι εμένα. Τη μία μέρα, είμαι η μία όψη του πολιτισμού που κάνει τα σπαράγματα ποιήματα και τραγούδια και την άλλη μέρα, η άλλη όψη του, που πακετάρει το συναίσθημα σαν φτηνό προϊόν και το πουλάει τυλιγμένο με τον πόνο. «Είμαι ο κανένας. Εσύ; Αν είσαι το ίδιο, τότε είμαστε ήδη ζευγάρι». **

Οι άνθρωποι αγαπιόντουσαν, αγαπιούνται και (μάλλον) θα αγαπιούνται. Ίσως είναι ο μόνος ολοκάθαρος δρόμος τους. Και αγαπούν με όρους ή άνευ όρων. Με ανιδιοτέλεια ή με συμφέρον. Με αυταπάρνηση ή με οδηγίες χρήσης. Λίγο ή πολύ. Από κοντά ή από μακριά. Αισιόδοξα ή απελπισμένα. Γνωρίζοντας τον τρόπο ή όχι. Χάνοντας τα μυαλά τους ή όχι. Εθισμένοι ή όχι. Με κάθε κύτταρό τους ή μόνο με το μικρό τους δαχτυλάκι. Στα λόγια ή στην πράξη. Στη σφαίρα της φαντασίας ή στην σκληρή πραγματικότητα. Παραμένοντας οι εαυτοί τους ή παριστάνοντας κάποιους άλλους. Για πάντα ή για ένα δευτερόλεπτο. Σ’ αυτήν τη ζωή ή την άλλη.

*Με αυτές τις λέξεις τελειώνει το τραγούδι «μη με κλειδώνεις» του Αλκίνοου Ιωαννίδη.
** Με αυτές τις λέξεις ξεκινάει το ποίημα “I’m Nobody! Who are you?” της Έμιλι Ντίκινσον.

Μια εξαιρετικά σπάνια ζωφόρος γνωστή ως «μεγαλογραφία» ή πίνακας με φιγούρες σε φυσικό μέγεθος, ανακαλύφθηκε σε μια περιοχή όπου οι συνεχείς ανασκαφές έχουν δώσει μερικά από τα πιο σημαντικά ευρήματα της αρχαίας τοποθεσίας. Βρισκόμενη σε μια ευρύχωρη αίθουσα δεξιώσεων που άνοιγε σε έναν κήπο, η ζωφόρος χρονολογείται από τον 1ο αιώνα π.Χ. που σημαίνει ότι ήταν σχεδόν 100 ετών όταν ο Βεζούβιος εξερράγη το 79 μ.Χ, θάβοντας την Πομπηία σε ελαφρόπετρα και σκοτώνοντας περισσότερους από 2.000 κατοίκους.

Η πιο πρόσφατη ανακάλυψη, στην περιοχή στο κεντρικό τμήμα της πόλης, απεικονίζει την πομπή του Διόνυσου, του αρχαίου Έλληνα θεού του κρασιού, πάνω σε τοίχους και στήλες ζωγραφισμένες με κόκκινο της Πομπηίας. Οι απεικονίσεις δείχνουν ιερείς και ιέρειες, γνωστές ως βάκχαντες ή μαινάδες, που απεικονίζονται ως χορεύτριες, μαζί με φλαουτίστες και κυνηγούς.

Σε μια εικόνα, ένας κυνηγός κουνάει ένα σπαθί από το οποίο κρέμονται τα εντόσθια των ζώων. Σε μια άλλη, μια φιγούρα κάνει μια ακροβατική προσφορά κρασιού, με τη σπονδή να ρέει πίσω της από ένα κέρατο. Στο κέντρο της ζωφόρου, δίπλα στον σύντροφο του Διόνυσου Σιληνού, στέκεται μια γυναίκα. Είναι στα πρόθυρα να μυηθεί στα μυστήρια του Διονύσου, ένα αρχαίο τελετουργικό που χρησιμοποιεί μεθυστικά για να απομακρύνει τις αναστολές. Στη συνέχεια, οι μυημένοι έγιναν μέλη των «μυστηρίων λατρειών». Οι τελετουργίες τους δεν μπορούσαν να αποκαλυφθούν σε όσους ήταν έξω από τη λατρεία και, ως εκ τούτου, ήταν πηγή μεγάλης γοητείας για τον ευρύτερο πληθυσμό.

Το 186 π.Χ., η Ρωμαϊκή Σύγκλητος απαγόρευσε τις τελετές, γνωστές ως Bacchanalia, για ηθικούς λόγους, εκτός από ειδικές περιστάσεις. Ωστόσο, συνεχίστηκαν, ειδικά στη νότια Ιταλία.

Όλες οι φιγούρες στη ζωφόρο εμφανίζονται σε βάθρα, και μια δεύτερη σειρά εικόνων πάνω από τις ανθρώπινες μορφές δείχνει ζώα –ζωντανά και νεκρά– καθώς και θαλάσσια πλάσματα και θαλασσινά σε καλάθια. Ο Gabriel Zuchtriegel, διευθυντής του Αρχαιολογικού Πάρκου της Πομπηίας, είπε ότι οι τοιχογραφίες είχαν σκοπό να ευχαριστήσουν τους επισκέπτες στα συμπόσια. «Μάλλον όπως όταν βρίσκουμε ένα αντίγραφο της Δημιουργίας του Αδάμ του Μιχαήλ Άγγελου στον τοίχο ενός ιταλικού εστιατορίου στη Νέα Υόρκη για να δημιουργήσουμε λίγη ατμόσφαιρα», είπε σε δήλωση τύπου που δημοσιεύθηκε την Τετάρτη.

«Για τους αρχαίους, το bacchante ή η μαινάδα εξέφραζε την άγρια, αδάμαστη πλευρά των γυναικών: τη γυναίκα που εγκαταλείπει τα παιδιά της, το σπίτι και την πόλη, που απελευθερώνεται από την ανδρική τάξη για να χορέψει ελεύθερα, να πάει για κυνήγι και να φάει ωμό κρέας στα βουνά και τα δάση», είπε ο Zuchtriegel. «Με άλλα λόγια, το άμεσο αντίθετο της «ωραίας» γυναίκας που μιμείται την Αφροδίτη, τη θεά του έρωτα και του γάμου, τη γυναίκα που κοιτάζει τον εαυτό της στον καθρέφτη και «καλλωπίζει τον εαυτό της». Θα ανοίξει άμεσα για το κοινό, με χωρητικότητα 15 άτομα τη φορά.

«Η μεγαλογραφία παρέχει μια άλλη ματιά στις τελετουργίες των μυστηρίων του Διονύσου. Είναι ένα εξαιρετικό ιστορικό ντοκουμέντο και, μαζί με την τοιχογραφία της Βίλας των Μυστηρίων, αποτελεί ένα μοναδικό στο είδος του, καθιστώντας την Πομπηία μια εξαιρετική μαρτυρία για μια πτυχή της ζωής στην κλασική μεσογειακή ζωή που είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστη», δήλωσε ο υπουργός Πολιτισμού της Ιταλίας, Alessandro Giuli. «Ζούμε μια σημαντική στιγμή για την ιταλική και παγκόσμια αρχαιολογία, η οποία έχει επίσης καταγράψει μια ισχυρή αύξηση επισκεπτών».

Το 2024, περισσότεροι από τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι επισκέφτηκαν τον ιστότοπο. Το 2025, το πάρκο θα περιορίσει τους ημερήσιους επισκέπτες σε 20.000 την ημέρα.

Η ανακάλυψη έρχεται περισσότερα από 100 χρόνια αφότου μια παρόμοια ζωφόρος που απεικονίζει τα Διονυσιακά μυστήρια βρέθηκε στη λεγόμενη Βίλα των Μυστηρίων κοντά στην κύρια είσοδο του αρχαιολογικού πάρκου. Πρόσφατες ανασκαφές στην περιοχή, η οποία καλύπτει περίπου 3.200 τετραγωνικά μέτρα, έφεραν στο φως ένα πολυτελές σπα, εξωτικές τοιχογραφίες σε μια βίλα που ήταν υπό ανακαίνιση όταν ξέσπασε ο Βεζούβιος και ένα αρτοποιείο.

Πηγή: CNN UK / Κεντρική φωτογραφία: Pompeii Sites

Στην ανακοίνωσή του για την ανασκαφή του σπιτιού αυτή την εβδομάδα, το Αρχαιολογικό Πάρκο της Πομπηίας συνέκρινε τη μικρή κατοικία με το φαινόμενο του «μικροσκοπικού σπιτιού». Η κατοικία, έλεγε η ανακοίνωση, ήταν «εξαιρετικά εκλεπτυσμένη στη διακόσμηση».

Είναι ένα από τα πολλά παρόμοια που έχουν βρεθεί πρόσφατα στην Πομπηία. Το σπίτι, που χρονολογείται από τον 1ο αιώνα μ.Χ., δεν είναι ο μοναδικός αρχαίος ρωμαϊκός χώρος εδώ που περιέχει ερωτικές εικόνες. Αλλά αυτή η δομή είναι «εντυπωσιακή για το υψηλό επίπεδο διακοσμημένων τοίχων», σημείωσε το πάρκο. Αυτές οι διακοσμήσεις περιλαμβάνουν έναν πίνακα της Φαίδρας, μιας Κρητικής πριγκίπισσας από την ελληνική μυθολογία που ερωτεύτηκε τον θετό γιο της Ιππόλυτο, μόνο για να τον κατηγορήσει για σεξουαλική επίθεση όταν απέρριψε τις προθέσεις της. Η Αφροδίτη και ο Άδωνις, επίσης το θέμα μιας ιστορίας ανεκπλήρωτου έρωτα, φιγουράρουν σε έναν άλλο πίνακα που βρέθηκε εδώ.

Πέρα από την απλή παροχή τροφής για μάτια που διψάνε, το σπίτι προσφέρει επίσης ενθουσιασμό στους ειδικούς με τη μορφή του αρχιτεκτονικού του σχεδίου. Τα περισσότερα σπίτια στην Πομπηία ήταν χτισμένα γύρω από ένα αίθριο, όπως ήταν συνηθισμένο για την εποχή. Αυτό δεν είναι, καθώς ήταν πολύ μικρό για να χωρέσει ένα impluvium, μια λεκάνη που χρησιμοποιείται για τη συλλογή του νερού της βροχής που παραδοσιακά φιγουράρει στις αρχαίες ρωμαϊκές αυλές. Ωστόσο, οι αρχαιολόγοι βρήκαν στοιχεία ότι υπήρχε ένα διαφορετικό σύστημα συλλογής του νερού της βροχής, το οποίο κατευθυνόταν εδώ σε ένα πηγάδι μέσω ενός καναλιού.

Οι αρχαιολόγοι βρήκαν επίσης ένα θυμιατό, μια λάμπα και άλλα αντικείμενα που θάφτηκαν σε στάχτη από την έκρηξη του Βεζούβιου το 79 μ.Χ.

Πηγή: ARTnews

Η ανακάλυψη είναι μέρος μιας ανασκαφής στην περιοχή IX (9) της θαμμένης πόλης που έχει αποκαλύψει μια πληθώρα αρχαίων κτιρίων και τεχνουργημάτων, όπως ένα αρτοποιείο, ένα ανακαινισμένο σπίτι και δωμάτια διακοσμημένα με περίτεχνα σχέδια.

Στην Πομπηία ζούσαν περίπου 20.000 άνθρωποι όταν θάφτηκε κάτω από τέφρα και ηφαιστειακό γυαλί κατά την έκρηξη του Βεζούβιου το 79 μ.Χ.. Η τελευταία ανακάλυψη προσθέτει περισσότερες λεπτομέρειες στην εικόνα του πώς ήταν η ζωή στην πόλη πριν από την καταστροφή. Τα πτώματα βρέθηκαν σε ένα μικρό υπνοδωμάτιο που χρησιμοποιούταν ως προσωρινός χώρος ύπνου, ενώ το μεγάλο σπίτι βρισκόταν υπό ανακαίνιση, σύμφωνα με τους αρχαιολόγους που έκαναν την ανακάλυψη.

Η γυναίκα βρέθηκε στο κρεβάτι. Στα χέρια της κρατούσε μια μικρή κρύπτη από χρυσά, ασημένια και χάλκινα νομίσματα, καθώς και χρυσά και μαργαριταρένια σκουλαρίκια. «Το δωμάτιο επιλέχθηκε ως καταφύγιο από τα δύο άτομα, ενώ περίμεναν το τέλος της πτώσης της ελαφρόπετρας που σταδιακά γέμιζε τους ανοιχτούς χώρους για ώρες στο υπόλοιπο σπίτι», ανέφεραν σε ανακοίνωσή τους οι αρχαιολόγοι. Επειδή η πόρτα ήταν κλειστή, το δωμάτιο παρέμεινε απαλλαγμένο από ελαφρόπετρα, αλλά το ζευγάρι εγκλωβίστηκε μέσα. «Παγιδευμένοι στο στενόχωρο δωμάτιο, ο θάνατός τους προκλήθηκε από το πυροκλαστικό κύμα που τους έθαψε», είπαν οι αρχαιολόγοι.

Το δωμάτιο, το οποίο περιείχε ένα ξύλινο κρεβάτι, σκαμνί, μπαούλο και μαρμάρινο τραπέζι, ήταν κοντά στο δωμάτιο Blue Shrine, το οποίο ανακαλύφθηκε τον Ιούνιο, και δίπλα στο μεγάλο σαλόνι που είναι διακοσμημένο με τοιχογραφίες. Οι αρχαιολόγοι βρήκαν επίσης χάλκινα, γυάλινα και κεραμικά αντικείμενα ακόμα στη θέση τους στο τραπέζι. Στο πάτωμα βρέθηκε ένα μεγάλο χάλκινο καντηλόπημα.

«Η ευκαιρία να αναλύσουμε τα ανεκτίμητα ανθρωπολογικά δεδομένα σχετικά με τα δύο θύματα που βρέθηκαν μέσα στο αρχαιολογικό πλαίσιο που σημάδεψε το τραγικό τους τέλος, μας επιτρέπει να ανακτήσουμε σημαντικό όγκο πληροφοριών για την καθημερινή ζωή των αρχαίων Πομπηίων και τις μικροϊστορίες ορισμένων τους, με ακριβή και έγκαιρη τεκμηρίωση, επιβεβαιώνοντας τη μοναδικότητα της επικράτειας του Βεζούβιου», δήλωσε ο διευθυντής του πάρκου, Gabriel Zuchtriegel.

Περιέγραψε τις ανασκαφές ως «ένα έργο στο οποίο αρχαιολόγοι, ανθρωπολόγοι και ηφαιστειολόγοι συνεργάζονται για να ανασυνθέσουν τις τελευταίες στιγμές της ζωής ανδρών, γυναικών και παιδιών που χάθηκαν κατά τη διάρκεια μιας από τις μεγαλύτερες φυσικές καταστροφές της αρχαιότητας».

Οι τρέχουσες ανασκαφές στην περιοχή IX ξεκίνησαν αρχικά για να αποτρέψουν την κατάρρευση της εξωτερικής περιμέτρου του χώρου. Παρείχαν μερικές από τις πιο σημαντικές ανακαλύψεις που έγιναν ποτέ στην αρχαία πόλη.

Πηγή: CNN