Το βίντεο, που καταγράφηκε σε μια κάμερα ίχνους στις 24 Ιουλίου 2024, προέρχεται από μια τοποθεσία όπου δεν έχουν εντοπιστεί πρόσφατα τέτοια ζώα. Για την ασφάλεια του αιλουροειδούς, το Κέντρο δεν προσδιορίζει την τοποθεσία. «Φώναξα από χαρά όταν συνειδητοποίησα τι έβλεπα στην κάμερα ίχνους. Αυτό το απίστευτο πλάνο μας δείχνει ότι οι οσελότοι ανήκουν στα νησιά του Ουρανού, παρά τις απειλές που αντιμετωπίζουν», δήλωσε ο Russ McSpadden, υπέρμαχος της διατήρησης της νοτιοδυτικής περιοχής στο Κέντρο Βιολογικής Ποικιλότητας. «Αυτά τα κομψά, άπιαστα και έντονα ευλύγιστα αιλουροειδή είναι ένα σημαντικό μέρος αυτού που κάνει τη νότια Αριζόνα τόσο ξεχωριστή. Η καταγραφή πλάνων αυτής της γάτας στην άγρια ​​φύση μου δίνει ελπίδα για την επιβίωσή τους».

Προστατευόμενοι βάσει του νόμου περί απειλούμενων ειδών από το 1982, οι οσελότοι είναι γνωστοί για τις εντυπωσιακές ροζέτες και τις κηλίδες τους που μοιάζουν με αλυσίδα, που επιτρέπουν στους ερευνητές να αναγνωρίζουν μεμονωμένα ζώα, όπως συμβαίνει με τα ανθρώπινα δακτυλικά αποτυπώματα. Αυτά τα διακριτικά σημάδια παρέχουν επίσης εξαιρετικό καμουφλάζ στα πυκνά δάση, το τραχύ έδαφος και τα αγκάθια που αποτελούν τον βιότοπό τους.

Μετά από ανάλυση και διαβούλευση με αρκετούς εμπειρογνώμονες – συμπεριλαμβανομένης της Carmina Gutiérrez González, Ph.D., συντονίστριας έρευνας για το Northern Jaguar Project – το Κέντρο επιβεβαίωσε ότι η τελευταία ανίχνευση είναι το ίδιο ζώο που καταγράφηκε στις 12 Ιουνίου 2024, στα Highlands Atascosa δυτικά του Nogales από ερευνητές στο ζωολογικό κήπο του Phoenix. Φαίνεται ότι ο οσελότος ταξίδεψε τουλάχιστον 30 μίλια μεταξύ των ανιχνεύσεων.

Κάποια στιγμή τον Ιούνιο ή τον Ιούλιο, ο οσελότος διέσχισε τον ποταμό Santa Cruz – σε μια έκταση που προτείνεται να γίνει εθνικό καταφύγιο άγριας ζωής – διέσχισε τον I-19 και μετακόμισε σε μια περιοχή με πολλές οροσειρές Sky Island. «Τα βουνά Sky Island δεν είναι απλά όμορφα τοπία. Είναι ζωντανά μέρη του πολιτισμού και της ταυτότητάς μας. Βλέποντας την επιστροφή ενός οσελότου σε αυτές τις προγονικές χώρες επιβεβαιώνεται η ιερή μας σχέση με αυτό το μέρος και αυτό μας υπενθυμίζει το καθήκον μας να προστατεύσουμε αυτά τα εδάφη και τα πλάσματα που εξαρτώνται από αυτά», δήλωσε ο Πρόεδρος Austin Nunez της περιφέρειας San Xavier του έθνους Tohono O’odham . «Η επιβίωση του οσελότου είναι συνυφασμένη με τη δική μας και πρέπει να διασφαλίσουμε ότι αυτό το είδος θα αντέξει για τις μελλοντικές γενιές».

Οι οσελότοι βασίζονται στις ανέπαφες, διασυνδεδεμένες άγριες περιοχές των Sky Islands. Ο κατακερματισμός του οικοτόπου τους λόγω των δρόμων, της αστικής εξάπλωσης, των ναρκών και των φραγμών στα σύνορα αποτελεί σοβαρή πρόκληση για την επιβίωσή τους. Στη Sonora του Μεξικού, η συνεχιζόμενη κατασκευή μιας εμπορευματικής σιδηροδρομικής γραμμής μεταξύ Imurís και Nogales καταστρέφει τον κρίσιμο βιότοπο αναπαραγωγής οσελότων, θέτοντας άλλη μια απειλή για το απειλούμενο είδος.

Λιγότεροι από 100 ocelots πιστεύεται ότι παραμένουν στις ΗΠΑ, με την πλειοψηφία να κατοικεί στο νότιο Τέξας. Η Αριζόνα φιλοξενεί έναν μικρό αλλά κρίσιμο πληθυσμό, που υπάρχει στο βορειότερο τμήμα της περιοχής του είδους.

Τα Sky Islands είναι μια σειρά από απομονωμένες οροσειρές που υψώνονται δραματικά από τον πυθμένα της ερήμου και εκτείνονται από το βόρειο Μεξικό έως τη νότια Αριζόνα. Αυτές οι σειρές είναι πλούσιες βιολογικά, δημιουργώντας μοναδικά οικοσυστήματα που υποστηρίζουν μια απίστευτη ποικιλία φυτών και ζώων. Τα Sky Islands χρησιμεύουν ως ζωτικοί διάδρομοι βιότοπων για είδη όπως οθ οσελότοι, το τζάγκουαρ και η μαύρη αρκούδα, επιτρέποντάς τους να μετακινούνται μεταξύ διαφορετικών οροσειρών αναζητώντας τροφή, συντρόφους και ασφαλές καταφύγιο.

«Κάθε θέαση οσελότου και ιαγουάρου είναι μια ευκαιρία να γιορτάσουμε αυτά τα απίστευτα πλάσματα και να σκεφτούμε πώς μπορούμε να βοηθήσουμε την ασφαλή επιστροφή τους στις Νοτιοδυτικές ΗΠΑ», είπε ο McSpadden. «Ελπίζω ότι αυτός ο όμορφος οσελότος να υπενθυμίσει σε όλους μας την κρίσιμη δουλειά που έχουμε μπροστά μας για να διασφαλίσουμε ότι ο βιότοπος αυτών των γατών θα παραμείνει και θα προστατεύεται για τις μελλοντικές γενιές».

ΛΗ κάμερα του ίχνους ελέγχθηκε από τον McSpadden και την Clara Smith, ασκούμενη στο Κέντρο και φοιτήτρια στο πρόγραμμα Border Studies του Πανεπιστημίου Earlham.

Πηγή: World Animal News

Ενώ αυτό ήταν ενθαρρυντικό για τους επιστήμονες, υπήρχε ένα πρόβλημα: Το δείγμα ήταν νεκρό. Στη συνέχεια, ένας άλλος νεκρός παπαγάλος της νύχτας εντοπίστηκε 16 χρόνια αργότερα. Μόλις το 2013 ένας φυσιοδίφης βρήκε έναν μικρό, ζωντανό πληθυσμό στο νοτιοδυτικό Κουίνσλαντ. Από τότε, ο γνωστός πληθυσμός του είδους έχει δεκάδες πουλιά και ο νυχτερινός παπαγάλος παραμένει ένα από τα πιο άπιαστα – και πιο απειλούμενα – πουλιά στη Γη.

Τώρα, ωστόσο, μια ομάδα ιθαγενών δασοφυλάκων και επιστημόνων ανακάλυψε έως και 50 νυχτερινούς παπαγάλους στη γη που διαχειρίζονται οι άνθρωποι Ngururrpa στη Μεγάλη Αμμώδη Έρημο της Δυτικής Αυστραλίας. Τα νέα αποτελέσματα από το έργο τους, το οποίο υποστηρίζεται με τη χρηματοδότηση του Resilient Landscapes Hub, του Εθνικού Προγράμματος Περιβαλλοντικής Επιστήμης της Αυστραλίας, δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Wildlife Research τη Δευτέρα.

«Εμείς οι Ngururrpa Rangers ψάχναμε για νυχτερινούς παπαγάλους από το 2019. Αρχικά, νομίζαμε ότι ζούσαν μόνο σε μια περιοχή, στη γειτονική χώρα, αλλά μετά αρχίσαμε να ελέγχουμε στην περιοχή μας και καταλήξαμε να βρούμε στοιχεία ότι είναι εδώ». Ο Clifford Sunfly, ένας δασοφύλακας Ngururrpa και συν-συγγραφέας της μελέτης, λέει σε μια δήλωση. «Ακόμα τους αναζητούμε, για να βεβαιωθούμε ότι είναι ασφαλείς και εξακολουθούμε να τους βρίσκουμε».

Οι νυχτερινοί παπαγάλοι είναι γενικά δύσκολο να ανιχνευθούν – γεγονός που έχει καταγραφεί εδώ και καιρό στον πολιτισμό των ιθαγενών. Το άπιαστο είδος δημιουργεί σήραγγες και φωλιές σε πυκνούς θάμνους και αναδύεται τη νύχτα για να βρει τροφή. Ο εντοπισμός ενός τέτοιου πλάσματος έχει ονομαστεί «Ιερό Δισκοπότηρο της παρατήρησης πουλιών».

Κατά τη διάρκεια της εργασίας τους, οι δασοφύλακες βρήκαν φυσικά στοιχεία νυχτερινών παπαγάλων, συμπεριλαμβανομένων φτερών και φωλιών με αυγά, και «ήξεραν ότι ήταν καλό σημάδι». Πριν από μερικά χρόνια, τράβηξαν ακόμη και μια σπάνια φωτογραφία ενός νυχτερινού παπαγάλου – μόνο την τέταρτη εικόνα του πουλιού που έχει καταγραφεί. Αυτή η συνάντηση έβαλε την ομάδα ανάμεσα στην ειδική ομάδα των λιγότερων από 30 ατόμων που είχαν δει ζωντανό νυχτερινό παπαγάλο τα τελευταία 100 χρόνια. Η νέα ανακάλυψη, ωστόσο, προήλθε από δεδομένα ήχου. Οι Rangers χρησιμοποίησαν τις γνώσεις τους για το περιβάλλον για να περιορίσουν τον τεράστιο βιότοπο του παπαγάλου σε 31 πιθανές περιοχές, όπου η ομάδα τοποθέτησε στη συνέχεια συσκευές εγγραφής ήχου για να ακούσει τις χαρακτηριστικές του κλήσεις, οι οποίες περιλαμβάνουν «σφυρίχτρες, κραυγές και ήχους σαν καμπάνα», υποστηρίζει η ομάδα.

«Τα ακουστικά δεδομένα που συγκεντρώσαμε στη συνέχεια αναλύθηκαν για να εξαχθούν τυχόν κλήσεις πουλιών στο εύρος συχνοτήτων του νυχτερινού παπαγάλου. Οι πιθανές ανιχνεύσεις επαληθεύτηκαν χρησιμοποιώντας μια βιβλιοθήκη αναφοράς γνωστών κλήσεων νυχτερινών παπαγάλων», προσθέτουν οι επιστήμονες στο Conversation. Εντόπισαν επιτυχώς τις νυχτερινές κλήσεις παπαγάλων σε 17 από τις 31 τοποθεσίες που είχαν επιλέξει, δέκα από τις οποίες προσδιορίστηκαν ως τοποθεσίες καταφυγίου, καθώς οι κλήσεις ακούστηκαν λίγο μετά τη δύση του ηλίου και πριν την ανατολή του ηλίου.

Η Μεγάλη Αμμώδης Έρημος, ο βιότοπος αυτών των πουλιών «είναι πιθανώς ένα από τα πιο ανεπηρέαστα οικοσυστήματα του κόσμου όσον αφορά τα αποτυπώματα σε βιομηχανικό επίπεδο», λέει ο James Watson, βιογεωγράφος στο Πανεπιστήμιο του Κουίνσλαντ που δεν συμμετείχε βέβαια στη μελέτη για το πτηνό.

Απαιτείται επείγουσα δράση για την προστασία του πληθυσμού των νυχτερινών παπαγάλων που ανακαλύφθηκε πρόσφατα, γράφουν οι επιστήμονες στο Conversation, και για να «διασφαλιστεί ότι ο νυχτερινός παπαγάλος δεν θα χαθεί για δεύτερη φορά, ίσως οριστικά».

Πηγή: Smithsonian Magazine