Το ιστορικό Cine Paris μετράει πάνω από 100 χρόνια ζωής και από την πρώτη στιγμή της επαναλειτουργίας του τον Μαΐου του 2024, αγαπήθηκε όσο κανένα άλλο θερινό σινεμά της πόλης. Από τότε μέχρι σήμερα, η ομάδα του Cinobo παρουσιάζει ένα προσεκτικά επιμελημένο πρόγραμμα με κλασικά αριστουργήματα, νέες κυκλοφορίες και μοναδικά αφιερώματα, σύγχρονο ελληνικό σινεμά, ταινίες από το παρελθόν και ιστορικές επανεκδόσεις.

Η αγαπημένη κινηματογραφική ταράτσα της Πλάκας επιστρέφει την Πέμπτη 23 Απριλίου για να εγκαινιάσει τη θερινή σεζόν από νωρίς!

Την πρώτη εβδομάδα της λειτουργίας του, θα παρουσιαστούν οι δύο εμβληματικές ταινίες του Αλέξη Δαμιανού Μέχρι Το Πλοίο και Ευδοκία, αλλά και δύο κινηματογραφικές επιτυχίες της φετινής σεζόν, το The Drama με την Ζεντάγια και τον Ρόμπερτ Πάτινσον και το βραβευμένο με Χρυσό Λέοντα Father Mother Sister Brother του Τζιμ Τζάρμους.

Τις επόμενες εβδομάδες θα ακολουθήσουν σύγχρονες παράγωγες όπως το Ο Διάβολος Φοράει Prada 2 (The Devil Wears Prada 2), η νέα ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ Bitter Christmas και φυσικά η πολυαναμενόμενη ελληνική ταινία του καλοκαιριού που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Βενετίας και το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, η Αρκουδότρυπα των Χρυσιάννα Παπαδάκη και Στέργιου Ντινόπουλου. Το καλοκαίρι δεν θα λείψουν και οι κλασικές επανεκδόσεις, όπως το Amelie, 25 χρόνια μετά την κυκλοφορία του, και το θρυλικό Μια Θέση Στον Ήλιο (A Place In The Sun).

Παράλληλα, θα παρουσιαστούν τρία μεγάλα αφιερώματα: το Greek Classics (από 17/6) θα φέρνει κάθε Τετάρτη στην οθόνη του Cine Paris αριστουργήματα του ελληνικού σινεμά – από την Στέλλα, μέχρι το Κυριακάτικο Ξύπνημα, τα Κόκκινα Φανάρια, το Χώμα Βάφτηκε Κόκκινο. Το αφιέρωμα Love Stories Under The Stars (από τις 2/7) θα παρουσιάσει τις ωραιότερες ιστορίες αγάπης της δεκαετίας του 2000, ταινίες όπως τα Η Αιώνια Λιακάδα Ενός Καθαρού Μυαλού (Eternal Sunshine of the Spotless Mind), Moulin Rouge, Χαμένοι Στην Μετάφραση (Lost in Translation), Chocolat και άλλες. Τέλος, από τις 6 έως τις 12 Αυγούστου, το Cine Paris θα παρουσιάσει το αφιέρωμα Η Τζέιν Όστεν Με Κατέστρεψε, παρουσιάζοντας τέσσερις ταινίες βασισμένες στο έργο της Τζέιν Όστεν, με αφορμή την συμπλήρωση 250 χρόνων από την γέννηση της ξεχωριστής συγγραφέα.

Το Cine Paris επιστρέφει από τις 23 Απριλίου χάρη στο Cinobo, έτοιμο να προσφέρει μια υψηλής αισθητικής κινηματογραφική εμπειρία, στην ομορφότερη γειτονιά του κόσμου, κάτω ακριβώς από την Ακρόπολη.

Προπώληση εισιτηρίων εδώ

Λίγες πληροφορίες για το Cine Paris

Το Cine Paris βρίσκεται στην ταράτσα του χαρακτηρισμένου ως νεότερου μνημείου κτιρίου του Stelios Philanthropic Foundation της οδού Κυδαθηναίων 22, που διαθέτει μία από τις ωραιότερες θέες της Αθήνας. Το Cinobo ανέλαβε την επαναλειτουργία του ιστορικού θερινού σινεμά, και τον Μάιο του 2024 παρέδωσε το Cine Paris πλήρως ανακαινισμένο, αναβαθμισμένο και πλέον μερικώς προσβάσιμο σε άτομα με κινητική αναπηρία.

Στόχος της ομάδας του Cinobo ήταν να παραμείνει πιστή στην παράδοση και το ύφος των κλασικών χαρακτηριστικών καλοκαιρινών κινηματογράφων που αποτελούν σήμα κατατεθέν της Αθήνας. Το brand και design επιμελήθηκε το MB STUDIO του Μίλτου Μπότη, την αρχιτεκτονική πρόταση το γραφείο SpatialArchitecture + Design των Βασιλίνα Καούρη και Μάρω Κρούσκα και τη μελέτη φωτισμού ο Γιώργος Τέλλος και η εταιρία του Lighting Art. Το σινεμά εξοπλίστηκε με σύγχρονη μηχανή προβολής υψηλών προδιαγραφών,περιμετρικά ηχεία για Dolby 7.1 ήχο, καθώς και με νέα οθόνη για τις βέλτιστες συνθήκες προβολής, με τον σχεδιασμό και την υποστήριξη του Χρήστου Γαρταγάνη. Τις φυτεύσεις και την επιμέλεια του πρασίνου έκανε η εταιρεία Λιανάκης Horticulture.

Η Υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, δήλωσε: «Η διάσωση, η αποκατάσταση και η επανάχρηση του κτιρίου-μνημείου, επί της οδού Τριπόδων 32, από τα ελάχιστα πλέον σωζόμενα “αθηναϊκά σπίτια”, συμβάλλει στην επανένταξή του στη σύγχρονη ζωή της πόλης. Στον αύλειο χώρο και στο ισόγειο της διατηρητέας οικίας ήλθαν στο φως, κατά τις ανασκαφικές εργασίες της περιόδου 2000-2003, αρχαία κατάλοιπα που χρονολογούνται από την κλασική έως τη βυζαντινή εποχή. Το έργο προστασίας, συντήρησης και ανάδειξης των αρχαιοτήτων έχει ως στόχο τη βελτίωση της εικόνας τους και του περιβάλλοντος χώρου, την προαγωγή της αναγνωσιμότητας και της εκπαιδευτικής τους αξίας, διασφαλίζοντας η απρόσκοπτη θέασή τους. Συνολικά, αποκαθίσταται η ιστορική εικόνα του κτηρίου, αναδεικνύεται ο μνημειακός του χαρακτήρας και διασφαλίζεται η καθολική προσβασιμότητα.

Εκτελούνται εργασίες αποκατάστασης του κελύφους και ανασύστασης του, κυρίως, προσκτίσματος–συνοδού διώροφου κτηρίου, ώστε να αποκατασταθεί η τυπολογία της αθηναϊκής αυλής, συνδυαστικά με την διαχείριση του μετώπου της οδού Τριπόδων, καθώς και της λειτουργικής αναβάθμισης του κτηρίου για τη νέα του χρήση. Το κτηριακό συγκρότημα ανασυγκροτείται στην ιστορική του εικόνα, προσφέροντας πολλαπλό όφελος τόσο για την ανάδειξη της οδού Τριπόδων, όσο και για τον ιστορικό χαρακτήρα της Πλάκας».

Το έργο αφορά στην προστασία και ανάδειξη των αρχαιοτήτων στον περιβάλλοντα χώρο του ακινήτου, οι οποίες τεκμηριώνουν τη χρήση του χώρου από τους αρχαίους μέχρι τους νεότερους χρόνους. Πρόκειται για τη μορφολογική και δομική αποκατάσταση των αρχαίων αρχιτεκτονικών καταλοίπων λαμβάνοντας υπόψη την εγκεκριμένη μελέτη αποκατάστασης του διατηρητέου κτηρίου, μιας λαϊκής τριώροφης κατοικίας με υπόγειο και αυλή. Κατά μήκος της ανατολικής πλευράς του οικοπέδου εντοπίσθηκε η αρχαία οδός Τριπόδων με στρωματογραφία από τη σύγχρονη εποχή έως τον 4ο αιώνα π.Χ.

Σε βάθος περίπου δύο μέτρων από τη στάθμη της σύγχρονης οδού Τριπόδων, βρέθηκε το εσωτερικό δυτικό ανάλημμα της οδού μαζί με πώρινο αγωγό και αλληλοκαλυπτόμενους πήλινους αγωγούς. Το ανάλημμα της οδού διακόπτεται από κλιμακωτή άνοδο με τουλάχιστον τέσσερις βαθμίδες. Εκατέρωθεν της κλίμακας εντοπίζονται δύο τετράγωνες κρηπίδες πιθανώς Χορηγικών Μνημείων. Στο ισόγειο της διατηρητέας οικίας σώζονται αρχαία κατάλοιπα, όπως αναλημματικός τοίχος της ελληνιστικής περιόδου, τμήματα του οποίου βρέθηκαν και σε γειτονικά ακίνητα, καθώς και τμήμα του πήλινου αγωγού «πεισιστράτειου ή κιμώνειου».

Στη δυτική πλευρά του αύλειου χώρου βρέθηκε φρεατοδεξαμενή, η οποία περιέπεσε σε αχρηστία και γέμισε με μεγάλη ποσότητα κεραμικής απόθεσης (κυρίως, αγγεία συμποσίων) του τελευταίου τετάρτου του 4ου αιώνα π.Χ. Στο μεσαίο δωμάτιο υπάρχουν κατάλοιπα παλαιοχριστιανικού κτηρίου, ενώ στο νότιο δωμάτιο έχουν εντοπιστεί οδοστρώματα ανιούσας οδού κλασικών, αρχαϊκών και γεωμετρικών χρόνων. Εντοπίστηκαν, επίσης, παλαιοχριστιανικά και βυζαντινά κατάλοιπα, τα οποία έχουν ως επί το πλείστον απομακρυνθεί. Τα προς ανάδειξη αρχιτεκτονικά κατάλοιπα ανάγονται στον 4ο αιώνα π.Χ.

Οι εργασίες περιλαμβάνουν τη στερέωση και συντήρηση των αρχαίων καταλοίπων, τη διατήρηση της αυθεντικότητας και τον σεβασμό των ιστορικών φάσεων, καθώς και την ένταξη νέων στοιχείων με σαφή διάκριση από τα αυθεντικά. Παράλληλα, επιδιώκεται η ασφαλής και απρόσκοπτη κίνηση των επισκεπτών και η ενημέρωσή τους. Η στέγαση των αρχαιοτήτων αποτελεί βασικό μέτρο προστασίας τους από περιβαλλοντικούς παράγοντες, κυρίως το νερό. Τα αρχαιολογικά κατάλοιπα καλύπτονται κυρίως από υπερυψωμένο δάπεδο που διαμορφώνει την αυλή της διατηρητέας οικίας, το οποίο επεκτείνεται ανατολικά, ώστε να στεγάζεται πλήρως το σωζόμενο τμήμα του μνημείου. Τα κατάλοιπα παραμένουν ορατά και προσβάσιμα κάτω από το νέο επίπεδο, ενώ τμήμα του οικοπέδου παραμένει ελεύθερο κατασκευών. Η προστασία συμπληρώνεται με σύστημα αποστράγγισης, απομάκρυνσης των υδάτων και διαχείρισης της βλάστησης, ώστε να αποτρέπεται η διάβρωση και η ανερχόμενη υγρασία στα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα.

Όσον αφορά στην αποκατάσταση και ανάδειξη του αρχαιολογικού χώρου, δίνεται έμφαση στην ανάδειξη των αρχαίων οδών (Τριπόδων και κάθετης ρύμης), των χορηγικών μνημείων και των κτηριακών καταλοίπων. Η πρόσβαση στον αρχαιολογικό χώρο προβλέπεται μέσω ανεξάρτητης εισόδου, από την οδό Τριπόδων, με μεταλλική κλίμακα και διευρυμένο πλατύσκαλο που γεφυρώνει την υψομετρική διαφορά, διευκολύνοντας την πρόσβαση των ΑμεΑ. Η ανάδειξη του μνημείου ενισχύεται με την τοποθέτηση ενημερωτικών πινακίδων και νυχτερινό φωτισμό των καταλοίπων.

Περισσότερες φωτογραφίες εδώ

Το κτίριο, σε ερειπιώδη κατάσταση σήμερα, έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο με τον περιβάλλοντα χώρο του, διότι αποτελεί εξαιρετικό δείγμα αθηναϊκού σπιτιού, ενώ η διάσωσή του συμβάλλει στην ιστορία της Ελληνικής Αρχιτεκτονικής. Οι μελέτες για την αποκατάσταση του κτιρίου και του περιβάλλοντος χώρου του εκπονήθηκαν με πόρους του Υπουργείου Πολιτισμού. Το έργο χρηματοδοτείται από το Περιφερειακό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα της Αττικής- ΕΣΠΑ 2021-2027 με 1.700.000 ευρώ.

Η Υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη δήλωσε: «Το Υπουργείο Πολιτισμού, στο πλαίσιο του σχεδιασμού και της υλοποίησης ενός συνολικού προγράμματος προστασίας και ανάδειξης κτηρίων -ιδιοκτησίας του Δημοσίου- στην Πλάκα, της γειτονιάς που έχει συνδεθεί περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, με τον χαρακτήρα του ιστορικού κέντρου της Αθήνας, προχωρά στην αποκατάσταση της “οικίας Κοκοβίκου” -όπως επικράτησε να λέγεται το κινηματογραφικό σπίτι του Αντωνάκη και της Ελενίτσας, από την ελληνική ταινία “Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα”- και τη μετατροπή της σε πολιτιστικό χώρο, προβολής ταινιών του ελληνικού κινηματογράφου.

Η διάσωση, η αποκατάσταση και η επανάχρηση ενός κτηρίου-μνημείου, από τα ελάχιστα πλέον σωζόμενα “αθηναϊκά σπίτια” συμβάλλει στην ένταξή του στη σύγχρονη ζωή, ανασυγκροτεί την ιστορική εικόνα του με την ανασύσταση του βασικού συνοδού κτίσματος, μεγάλου μέρους της αυλής σε επαφή με το κτήριο και στην αποκατάσταση του μετώπου του οικοπέδου, με πολλαπλό όφελος για το ανάπτυγμα της οδού και τον ιστορικό τόπο της Πλάκας. Στόχος μας είναι η ενίσχυση του ιδιαίτερου ιστορικού και πολιτιστικού χαρακτήρα της Πλάκας, σεβόμενοι το μνημειακό της χαρακτήρα, αλλά και η ενίσχυση του τουριστικού ενδιαφέροντος για την Αθήνα, μέσα από την ανάδειξη νέων πολιτιστικών προορισμών.

Μαζί με την Οικία Κωλέττη επί της Πολυγνώτου, το Σπίτι του Ελύτη, το κτίριο επί της Διοσκούρων 7, το οποίο προορίζεται να φιλοξενήσει το Μουσείο Καρόλου Κουν, την οικία Κωστή Παλαμά επί της Περιάνδρου, την «οικία Κοκοβίκου» επί της Τριπόδων, δημιουργούμε ένα πυρήνα κτηριακών υποδομών για πολιτιστικές χρήσεις, αναδεικνύοντας τις διαφορετικές εκφάνσεις και εποχές της ιστορίας των Αθηνών. Ευχαριστώ τον Περιφερειάρχη Αττικής Νίκο Χαρδαλιά για την εξαιρετικά γόνιμη συνεργασία μας για την ενίσχυση και αναβάθμιση της πολιτιστικής φυσιογνωμίας της πρωτεύουσας και της Αττικής».

Σύμφωνα με την εγκριθείσα μελέτη, αποκαθίσταται η ιστορική εικόνα του κτιρίου, αναδεικνύεται ο μνημειακός του χαρακτήρας, ενώ διασφαλίζεται η καθολική προσβασιμότητα. Εκτελούνται εργασίες αποκατάστασης του κελύφους και ανασύστασης του κυρίως προσκτίσματος–συνοδού διώροφου κτηρίου, ώστε να αποκατασταθεί η τυπολογία της Αθηναϊκής αυλής, συνδυαστικά με την διαχείριση του μετώπου της οδού Τριπόδων, καθώς και της λειτουργικής αναβάθμισης του κτηρίου για τη νέα του χρήση. Ταυτόχρονα, συντηρούνται τα αρχαία αρχιτεκτονικά λείψανα που έχουν εντοπισθεί στο εσωτερικό του κτηρίου και στον αύλειο χώρο του, ενώ παράλληλα, διασφαλίζεται η απρόσκοπτη θέασή τους.

Το κτίριο, συνολικής επιφανείας 266 τ.μ., είναι τριώροφο με ξύλινο συνεχές χαγιάτι, σε όλες τις στάθμες, ανταποκρινόμενο στα πρότυπα της πρώιμης οθωνικής περιόδου. Αποτελεί μέρος συγκροτήματος με άλλοτε συνοδά κτίρια και εσωτερική αυλή, τυπολογία που επικράτησε στα χρόνια της Οθωμανοκρατίας, στην Πλάκα.

Η παρουσία του κυρίως κτιρίου μαζί με τα προσκτίσματά του, τεκμηριώνεται την περίοδο 1836-1837. Αποτελεί παλίμψηστο λόγω της παρουσίας σωζόμενων ορατών αρχαιοτήτων, σε στάθμη χαμηλότερη από το δάπεδο του ισογείου, τόσο εντός του κτηρίου στην κατώτερη στάθμη του, όσο και στον άλλοτε αύλειο χώρο. Έχει δεχτεί σειρά επεμβάσεων και τροποποιήσεων λόγω μεταλλαγής του αύλειου χώρου του (καθαιρέσεις συνοδών κτισμάτων και μανδρότοιχου), διενέργειας ανασκαφικής έρευνας σε ολόκληρο σχεδόν τον χώρο και στο εσωτερικό του κτιρίου, και συνολικής επισκευής. Η μορφή του ακινήτου διασώζεται σε τεκμήρια εποχής.

Πηγή: Το Βήμα

Το αφιέρωμα «Δευτέρες με τη Μελίνα» τιμά όχι μόνο δύο καλλιτέχνες που σημάδεψαν το ελληνικό και παγκόσμιο σινεμά, αλλά και μια εμβληματική ερωτική και δημιουργική σύμπραξη που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στην ιστορία της τέχνης. Το δημιουργικό πάθος και την κοινή καλλιτεχνική πορεία δύο θρύλων του 20ού αιώνα αναβιώνεται μέσω της διαχρονικής γοητείας του ελληνικού θερινού σινεμά, στο Cine Paris.

Όλες οι προβολές θα διαθέτουν αγγλικούς υπότιτλους.

Ακολουθεί το πρόγραμμα του αφιερώματος

Δευτέρα 12 Μαΐου / 20:45 – ΤοπKαπί | TopKapi (1964)

Μια απολαυστική αστυνομική περιπέτεια, μια από τις πιο γνωστές ταινίες του Ζυλ Ντασέν. Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από μια διεθνή συμμορία που σχεδιάζει να κλέψει ένα πολύτιμο εγχειρίδιο από το Μουσείο Τοπκαπί στην Κωνσταντινούπολη. Όσκαρ δεύτερου αντρικού ρόλου (Peter Ustinov)

Δευτέρα 19 Μαΐου / 21:00 – Ποτέ την Κυριακή | Never on Sunday (1960)

Εκτόξευσε τη Μελίνα Μερκούρη στο διεθνές κινηματογραφικό στερέωμα. Με την αφοπλιστική ερμηνεία της ως Ίλια, η Μερκούρη έγινε η πρώτη (και παραμένει η μόνη) Ελληνίδα που τιμήθηκε με το Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου, ενώ η ταινία καθιέρωσε και την προσωπική αλλά και καλλιτεχνική της σύμπραξη με τον Ζυλ Ντασέν. Ένα φιλμ-σταθμός που σφράγισε την εικόνα της Μερκούρη ως σύμβολο ελευθερίας, γοητείας και ελληνικής ψυχής.

Δευτέρα 26 Μαΐου / 21:00 – Δέκα και μισή, καλοκαίρι βράδυ | 10:30 P.M. Summer (1966)

Μια από τις πιο ώριμες και εσωτερικές ερμηνείες της Μελίνας Μερκούρη. Μακριά από την εξωστρέφεια ρόλων όπως η Ίλια ή η Φαίδρα, εδώ η Μερκούρη ενσαρκώνει με λεπτότητα και δύναμη τη σύγχυση μιας γυναίκας σε υπαρξιακή κρίση. Η σκηνοθεσία του Ζυλ Ντασέν, γεμάτη υπαινιγμούς και εσωτερική ένταση, συνθέτει ένα ποιητικό δράμα για την ενοχή, την επιθυμία και την αδυναμία του ανθρώπου να ξεφύγει από τον εαυτό του.

Δευτέρα 2 Ιουνίου / 21:00 – Φαίδρα | Phaedra (1962)

Η Μελίνα Μερκούρη δίνει μία από τις πιο έντονες και δραματικές ερμηνείες της καριέρας της. Υποδύεται τη σύγχρονη εκδοχή της μυθικής ηρωίδας, μιας γυναίκας παγιδευμένης ανάμεσα στο πάθος και την καταστροφή. Ο Ζυλ Ντασέν μεταφέρει την αρχαία τραγωδία στον κόσμο των εφοπλιστών και της διεθνούς ελίτ, δίνοντας στη Μελίνα έναν ρόλο κομμένο και ραμμένο για τη θεατρικότητα και τη βαθιά της ευαισθησία.

Λίγες πληροφορίες για το Cine Paris

Το Cine Paris βρίσκεται στην ταράτσα του χαρακτηρισμένου ως νεότερου μνημείου κτιρίου του Stelios Philanthropic Foundation της οδού Κυδαθηναίων 22, που διαθέτει μία από τις ωραιότερες θέες της Αθήνας. Το Cinobo ανέλαβε την επαναλειτουργία του ιστορικού θερινού σινεμά, και τον Μάιο του 2024 παρέδωσε το Cine Paris πλήρως ανακαινισμένο, αναβαθμισμένο και πλέον μερικώς προσβάσιμο σε άτομα με κινητική αναπηρία.

Στόχος της ομάδας του Cinobo ήταν να παραμείνει πιστή στην παράδοση και το ύφος των κλασικών χαρακτηριστικών καλοκαιρινών κινηματογράφων που αποτελούν σήμα κατατεθέν της Αθήνας. Το brand και design επιμελήθηκε το MB STUDIO του Μίλτου Μπότη, την αρχιτεκτονική πρόταση το γραφείο Spatial Architecture + Design των Βασιλίνα Καούρη και Μάρω Κρούσκα και τη μελέτη φωτισμού ο Γιώργος Τέλλος και η εταιρία του Lighting Art. Το σινεμά εξοπλίστηκε με σύγχρονη μηχανή προβολής υψηλών προδιαγραφών,περιμετρικά ηχεία για Dolby 7.1 ήχο, καθώς και με νέα οθόνη για τις βέλτιστες συνθήκες προβολής, με τον σχεδιασμό και την υποστήριξη του Χρήστου Γαρταγάνη. Τις φυτεύσεις και την επιμέλεια του πρασίνου έκανε η εταιρεία Λιανάκης Horticulture.

Η αγαπημένη κινηματογραφική ταράτσα της Πλάκας επέστρεψε από την 1η Μαΐου με την sold out προβολή της ταινίας Φαίδρα του Ζυλ Ντασσέν, με πρωταγωνίστρια την Μελίνα Μερκούρη. Φίλοι του σινεμά και της αίθουσας, γέμισαν από νωρίς τις θέσεις του Cine Paris, φωτογράφισαν το εντυπωσιακό ηλιοβασίλεμα, και απόλαυσαν σε γιορτινό κλίμα μια ατμοσφαιρική προβολή κάτω από την Ακρόπολη.
Οι προβολές της ταινίας Φαίδρα θα συνεχιστούν μέχρι και την Κυριακή 4 Μαΐου, ενώ στη συνέχεια ένα πρόγραμμα αμέτρητων επιλογών, κλασικά αριστουργήματα, νέες κυκλοφορίες και μοναδικά αφιερώματα, σύγχρονο ελληνικό σινεμά, ταινίες από το παρελθόν και πολλές ακόμη εκπλήξεις, θα περιμένουν και φέτος τους φίλους του σινεμά στην όμορφη ταράτσα της Αθήνας. Οι ταινίες και τα αφιερώματα που θα προβάλλονται στην οθόνη του Cine Paris, θα ανανεώνονται διαρκώς.

Ακολουθεί το πρόγραμμα των πρώτων εβδομάδων και φωτογραφικό υλικό από την χθεσινή γιορτινή βραδιά.

Πρόγραμμα

Ταινία έναρξης: Φαίδρα | Phaedra (Έως τις 4/5)

Ο Ζυλ Ντασσέν συναντάει για άλλη μια φορά τη μούσα του Μελίνα Μερκούρη, σε μια ακόμη παγκόσμια στιγμή του ελληνικού σινεμά.

Δευτέρες με την Μελίνα
Κάθε Δευτέρα το Cine Paris παρουσιάζει τις πιο εμβληματικές ταινίες της Μελίνας Μερκούρη – ένας φόρος τιμής σε μια προσωπικότητα που καθόρισε τον σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό. Θα προβληθούν οι ταινίες: Τοπ Καπί (12/5), Ποτέ Την Κυριακή (19/5), 10:30 SUMMER NIGHT (26/5), Φαίδρα (ΔΕ 2/6).

Το Παιδί και το Δελφίνι
Η πρώτη ταινία του Hollywood που γυρίστηκε στην Ελλάδα το 1957 με την μοναδική Σοφία Λορεν, έρχεται αποκλειστικά στο Cine Paris από τις 19 Ιουνίου.

Οι Απάχηδες Των Αθηνών
Η ιστορική πλέον πρώτη ελληνική ταινία μεγάλου μήκους με ήχο, γυρισμένη στην προπολεμική Αθηνά, έρχεται για τρεις μοναδικές προβολές στην οθόνη του Cine Paris, τις πρώτες εβδομάδες του καλοκαιριού. Η ταινία θα προβληθεί για πρώτη φορά μετά την αποκατάσταση της χαμένης κόπιας από την Ταινιοθήκη της Ελλάδας, με την αποκλειστική δωρεά του Ιδρύματος Σταυρός Νιάρχος.

Το Μίσος
Η καθηλωτική ταινία του Ματιέ Κασοβίτς που συμπληρώνει 30 χρόνια από την μέρα που πρωτοπαίχτηκε στους κινηματογράφους σημαδεύοντας μια ολόκληρη εποχή, έρχεται από τις 22 Μαΐου στο Cine Paris.

Ο Χρυσοθήρας
Το Cine Paris συμμετέχει την Πέμπτη 26/6 σε ένα παγκόσμιο event, με την προβολή της all time classic ταινίας του Τσάρλι Τσάπλιν Ο Χρυσοθήρας, σε αποκατεστημένη κόπια. Η ταινία θα προβληθεί την ίδια μέρα σε πολλές ακόμη πόλεις του κόσμου, γιορτάζοντας τα 100 χρόνια μετά την πρεμιέρα της.

Κιούκα, Πριν το Τέλος του Καλοκαιριού
Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Κωστή Χαραμουντάνη, μετά την πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Καννών και την σαρωτική της παρουσία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης όπου κέρδισε 4 σημαντικά βραβεία, έρχεται στο Cine Paris από τις 15/5.

Οι Άγριες Μέρες Μας
Η πολυαναμενόμενη πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του βραβευμένου με Χρυσό Φοίνικα Έλληνα σκηνοθέτη Βασίλη Κεκάτου, μετά την πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Βερολίνου, έρχεται και αυτή στο Cine Paris από τις 12/6.

Νέες Κυκλοφορίες
Η ρομαντική κομεντί της Λορά Πιανί, Η Τζέιν Όστεν Μου Κατέστρεψε τη Ζωή, έρχεται από τις 26 Ιουνίου στο Cine Paris. Ακόμη, η αίθουσα θα φιλοξενήσει και την ανατρεπτική γαλλική μαύρη κωμωδία Οι Μπαλκονάτες και την πιο ρομαντική ερωτική ιστορία του φετινού καλοκαιριού, το ισπανικό Έρωτας στη Βαρκελώνη.

Love Stories Under The Stars
Τέλος, ένα εβδομαδιαίο αφιέρωμα με 9 ερωτικές ιστορίες του κλασικού και του σύγχρονου σινεμά που θα έχει την υπογραφή του Cinobo, έρχεται να προστεθεί στο πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα του Cine Paris.

Περισσότερα εδώ

Λίγες πληροφορίες για το Cine Paris

Το Cine Paris βρίσκεται στην ταράτσα του χαρακτηρισμένου ως νεότερου μνημείου κτιρίου του Stelios Philanthropic Foundation της οδού Κυδαθηναίων 22, που διαθέτει μία από τις ωραιότερες θέες της Αθήνας. Το Cinobo ανέλαβε την επαναλειτουργία του ιστορικού θερινού σινεμά, και τον Μάιο του 2024 παρέδωσε το Cine Paris πλήρως ανακαινισμένο, αναβαθμισμένο και πλέον μερικώς προσβάσιμο σε άτομα με κινητική αναπηρία.

Στόχος της ομάδας του Cinobo ήταν να παραμείνει πιστή στην παράδοση και το ύφος των κλασικών χαρακτηριστικών καλοκαιρινών κινηματογράφων που αποτελούν σήμα κατατεθέν της Αθήνας. Το brand και design επιμελήθηκε το MB STUDIO του Μίλτου Μπότη, την αρχιτεκτονική πρόταση το γραφείο SpatialArchitecture + Design των Βασιλίνα Καούρη και Μάρω Κρούσκα και τη μελέτη φωτισμού ο Γιώργος Τέλλος και η εταιρία του Lighting Art. Το σινεμά εξοπλίστηκε με σύγχρονη μηχανή προβολής υψηλών προδιαγραφών,περιμετρικά ηχεία για Dolby 7.1 ήχο, καθώς και με νέα οθόνη για τις βέλτιστες συνθήκες προβολής, με τον σχεδιασμό και την υποστήριξη του Χρήστου Γαρταγάνη. Τις φυτεύσεις και την επιμέλεια του πρασίνου έκανε η εταιρεία Λιανάκης Horticulture.

Φωτογραφίες
Credits: Στέλιος Παπαρδέλας

Ο χώρος είναι μικρός. Ο χαμηλός φωτισμός, κάπως, τον μεγεθύνει. Οι θαμώνες γίνονται πάντα μια ενιαία παρέα. Στα δεξιά του πάλκου, υπάρχει μια σκαλίτσα. Δεν είναι λίγοι αυτοί που την επιλέγουν για να παρακολουθήσουν το πρόγραμμα από εκεί. Οι τοίχοι γεμάτοι φωτογραφίες και σημειώματα. Ο Τσιτσάνης, ο Χατζιδάκις, ο Μίκης, ο Γκάτσος, ο Λοΐζος, ο Ξαρχάκος, η Μελίνα, ο Κοέν, ο Τσε, ο Σεφέρης, ο Καβάφης, ο Βάρναλης. Μια άλλη σκάλα οδηγεί στο υπόγειο μπαρ και τα αυτοσχέδια καμαρίνια. Λέγεται ότι το συγκεκριμένο υπόγειο ήταν ο ιδιωτικός χώρος μιας ιερόδουλης στην Κατοχή, που δεχόταν ως πελάτες και Γερμανούς στρατιώτες. «Σπίτι» που συνέβαλε, με κάποιο τρόπο, στην αντιστασιακή δράση.

Το μοναδικό παράθυρο, από το οποίο φαίνεται η Θόλου. Όσοι τότε δε χωρούσαν, μπορούσαν να στέκονται έξω από αυτό το παράθυρο και να βλέπουν τον αντιστάρ γίγαντα, Μάρκο Βαμβακάρη, όλους τους νέους τότε συνθέτες κι ερμηνευτές, που στην Απανεμιά πήραν τις πρώτες ανάσες της αποδοχής τους, ποιητές και στιχουργούς, εξεγερμένους νέους, ερωτευμένους. Ο Μάνος Λοΐζος με αμπέχονο. Ο Μανώλης Αναγνωστάκης με τα τεράστια γυαλιά του, ψηλός, να ξεχωρίζει. Ο Γιάννης Σπανός κι ο Σαββόπουλος. Ουίσκι VAT 69 έχει πιει στην Απανεμιά μέχρι και ο Λεονάρντ Κοέν. Τον Νοέμβριο του 1973, «το μικρό αυτό κουτάκι» της Πλάκας προστάτευσε πολλούς κυνηγημένους, που κατέφθαναν από την Πατησίων και το κέντρο.

Σήμερα, ιδιοκτήτης της Απανεμιάς και συνεχιστής του ονείρου είναι ο συγγραφέας και ποιητής, Πάνος Δημητρόπουλος. Αιώνιος θαμώνας της και λάτρης της περιοχής, ο κ. Δημητρόπουλος πήρε στα χέρια του ένα κομμάτι σημαντικής ιστορίας για να το μετατρέψει σε έναν ρέοντα χώρο, που δεν αποδυναμώνεται, δεν παίρνει το σχήμα μουσείου, δεν σχετίζεται με νοσταλγία. Η Απανεμιά δεν μπορεί να καταρρεύσει. Κι αυτό γιατί αγαπιέται. Και όσο μαθαίνεται η πορεία της, μέσα στα χρόνια, τόσο ισχυροποιείται η ανάγκη να διαδεχθεί το παρελθόν ένα βαθιά πνευματικό μέλλον. Χωρίς περιγραφές και εστετισμούς. Μόνο με σκαψίματα και προσπάθεια να κατακτηθούν οι έννοιες.

Θυμάμαι πριν λίγα χρόνια, τον Γιάννη Σπανό να ξανακάθεται στο πιάνο της Απανεμιάς. Οι πρώτες σειρές ήταν κατειλημμένες από ανθρώπους κάτω των 25. Κάποια στιγμή, ξαναγύρισε ο αξέχαστος Λάκης Παππάς, αλλά και η Πόπη Αστεριάδη, ο Θάνος Ανεστόπουλος, ο Δημήτρης Ψαριανός, ο Νότης Μαυρουδής, ο Νίκος Ξυδάκης, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο Κωνσταντίνος Βήτα, ο Μπάμπης Στόκας. Ο ευαίσθητος Πέτρος Μάλαμας, η Λένα Κιτσοπούλου, η Μαρίνα Σάττι, ο Λεωνίδας Μπαλάφας, ο Γιάννης Παλαμίδας, ο Λουδοβίκος των Ανωγείων, η Νατάσσα Μποφίλιου, ο Φοίβος Δεληβοριάς. Κι άλλοι. Κι άλλοι. Θυμάμαι και τη Γιώτα Γιάννα. «Τι κορίτσι είναι αυτό», φώναζαν οι από κάτω. Και η Άννα Βίσση μαζί της, κρατώντας το ίδιο μικρόφωνο. Ήταν το 2018.

Στις Μπουάτ, κάτι γίνεται πάντα, σε όποια χρονιά, σε όποιον αιώνα, και δεν ποζάρει κανείς. Ο ένας υπολογίζει τον άλλον. Δεν μεσολαβεί ανάμεσα στον ακροατή και τον καλλιτέχνη τίποτα. Δεν χρειάζονται, πολλές φορές, καν μικρόφωνα. Και στην απόλυτη ησυχία, ακούγονται όλα. Κι έξω από το παράθυρο, κλείνουν το μάτι κι επιδοκιμάζουν όλοι αυτοί που πέρασαν από εδώ, από την Απανεμιά, που την αγάπησαν και συνέβαλαν στην αθανασία της.

Πληροφορίες
Μπουάτ Απανεμιά, Θόλου 4, Πλάκα
Περισσότερα: εδώ
Πηγή φωτογραφιών: εδώ

Ενώ αναμενόταν να πουληθεί για περίπου 1 έως 2 εκατομμύρια δολάρια, η πλάκα έφτασε στα 5 εκατομμύρια δολάρια. «Το αποτέλεσμα αντικατοπτρίζει την απαράμιλλη σημασία αυτού του αντικειμένου», δήλωσε στους New York Times ο Richard Austin, παγκόσμιος επικεφαλής βιβλίων και χειρογράφων του Sotheby’s. «Το να σταθεί κανείς μπροστά σε αυτή την πλάκα είναι μια εμπειρία που δεν μοιάζει με καμία άλλη – προσφέρει μια άμεση σύνδεση με τις κοινές ρίζες της πίστης και του πολιτισμού που συνεχίζουν να διαμορφώνουν τον κόσμο μας σήμερα».

Η μαρμάρινη πλάκα μήκους δύο ποδιών είναι χαραγμένη με τις εντολές, οι οποίες γράφτηκαν σε παλαιοεβραϊκή γραφή και χρονολογούνται μεταξύ 300 και 800 μ.Χ. Με βάρος 155 κιλά, είναι το μόνο ολοκληρωμένο παράδειγμα του είδους του από την αρχαιότητα.

Ανακαλύφθηκε αρχικά κατά τις σιδηροδρομικές ανασκαφές κατά μήκος της νότιας ακτής της τότε Παλαιστίνης το 1913 και, σύμφωνα με τον Jacob Kaplan που ανακάλυψε την πλάκα το 1943, χρησιμοποιήθηκε ως πλακόστρωτο με την επιγραφή στραμμένη προς τα πάνω.

Το 1947, ο Kaplan είχε δημοσιεύσει τα ευρήματά του στο Bulletin of the Jewish Palestine Exploration Society. Η ταμπλέτα περιήλθε στην κατοχή ενός Ισραηλινού έμπορου αρχαιοτήτων το 1995 και στη συνέχεια έγινε μέρος του μουσείου Living Torah στο Μπρούκλιν. Το 2016, αγοράστηκε από τον συλλέκτη Mitchell S. Cappell για 850.000 δολάρια, ο οποίος μόλις τώρα το έβγαλε σε δημοπρασία. Η αυθεντικότητα του έργου, ωστόσο, όχι ασυνήθιστη για τέτοια αντικείμενα, έχει αμφισβητηθεί ευρέως.

Το κείμενο είναι παρόμοιο με γνωστά Βιβλικά εδάφια που αναφέρονται στις ιουδαιο-χριστιανικές θρησκείες, αλλά δεν περιλαμβάνει την τρίτη εντολή να μην καλούμε το όνομα του Θεού μάταια. Αναφέρει επίσης την ανάγκη λατρείας στο όρος Γεριζίμ (κοντά στη σημερινή παλαιστινιακή πόλη Ναμπλούς και επίσης γνωστή ως η βιβλική πόλη Συχέμ), που θεωρούνταν ιερός τόπος μεταξύ των Σαμαρειτών. «Ένας απτός σύνδεσμος με αρχαίες πεποιθήσεις που έχουν διαμορφώσει βαθιά τις παγκόσμιες θρησκευτικές και πολιτιστικές παραδόσεις, χρησιμεύει ως μια σπάνια απόδειξη της ιστορίας», ανέφερε σε ανακοίνωσή του ο οίκος δημοπρασιών.

Μετά από περισσότερα από 10 λεπτά έντονων προσφορών από ενδιαφερόμενους σε όλο τον κόσμο, η πλάκα αποκτήθηκε από ανώνυμο αγοραστή με πρόθεση να το δωρίσει σε ισραηλινό ίδρυμα.

Πηγή: ARTnews

Τα έργα αποκατάστασης του διατηρητέου κτιρίου στην Πλάκα, ιδιοκτησίας του Υπουργείου Πολιτισμού, ξεκίνησαν το 2013 μετά από πρόταση της Ιουλίτας Ηλιοπούλου, πρώην συντρόφου του ποιητή. Το αρχείο του Οδυσσέα Ελύτη, το οποίο διαχειρίζεται η Ηλιοπούλου, στεγάζεται πλέον στο νεοσύστατο μουσείο και θα είναι προσβάσιμο για μελετητές και ιστορικούς.

Ακόμη, πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό, καθώς και έγγραφα, φωτογραφίες και προσωπικά αντικείμενα του ποιητή, παρουσιάζονται στο ιστορικό κτίριο με στόχο μία πιο συγκεντρωτική αφήγηση της ζωής και του έργου του.

Η Τέχνη γίνεται η πιο αδιάλλαχτη «πράξη λευτεριάς»

*Η μοίρα μπορεί να πλάθεται από την αδυναμία μας. Αλλά η τέχνη δεν έχει μοίρα -η τέχνη είναι δυνατή! Ακόμα και σήμερα, στο πείσμα του πρακτικού πνεύματος που με τόσην αυταρέσκεια καυχιέται ότι εκπροσωπεί την εποχή μας, η επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους εξακολουθεί να γίνεται πολύ καλλίτερα από το δρόμο της καρδιάς και των αισθημάτων παρά από το δρόμο του ορθού λόγου και των αριθμών. Και θα εξακολουθεί -ενόσω το όνειρο και η δράση σ’ αυτό τον κόσμο δε συμβαδίζουν.

Γιατί η τέχνη που δεν κρίνεται ποτέ από τις καλές ή κακές της προθέσεις αλλά πάντοτε και μόνο από τα καλά ή κακά της αποτελέσματα, κατέχει ακριβώς αυτή τη δύναμη: να συνενώνει τις αποχωρισμένες από την υλική διάταξη του κόσμου καταστάσεις που με λαχτάρα εντελώς αφιλόκερδη αναζητάει πάντοτε το πνεύμα, και να τις συνθέτει σε μιαν ολόψυχη ενότητα. Έτσι, και μόνο από τη φύση της λειτουργίας της, η Τέχνη γίνεται η πια αδιάλλαχτη «πράξη λευτεριάς». Είναι αυτή που επιχειρεί να σπάσει τους φραγμούς της συμβατικότητας, κοινωνικής, πολιτικής ή αισθητικής, αδιάφορο. Αυτή που αναλαμβάνει να μιλήσει στον άνθρωπο για τους πόθους, τις ελπίδες, τα όνειρά του, και να τον οδηγήσει πέραν από το «γνωστό», πέραν από κάθε τι που είναι «συρραφή ψεύδους» κι ονομάζεται από τους πολλούς τόσο απατηλά πραγματικότητα, ως πέρα, ως εκεί που ο νους ελεύθερος απλώνεται και δεν γνωρίζει τα όρια καμιάς a priori προσταγής.

Η Τέχνη, είναι λοιπόν στην ουσία της ακόμα κι η πιο ισορροπημένη, ακόμα κι η πιο κλασσική, μια επανάσταση. Αλλά μια επανάσταση που αφορά ολάκαιρη τη ζωή του ανθρώπου πέρα ως πέρα, μιαν επανάσταση που δίνει τη μάχη της στα πιο προχωρημένα φυλάκια της ψυχικής συναισθηματικής πάλης του για απολύτρωση, για καθαρή ζωή, για χαρά και που δεν έχει καμιά σχέση με την άλλη, τη συνονόματή της, αυτή που κάτω από τη μια ή την άλλη σημασία πολεμάει για αιτήματα δίκαια ή άδικα, πάντως αιτήματα, που μόνο και μόνο με το να γίνονται σχέδια προγραμματικά μιας ορισμένης ομαδικής δράσης, τείνουν κι αυτά να μεταβληθούν σε συμβατικότητα.

Η φράση αυτή ας μην παρεξηγηθεί. Δε σημαίνει ότι ο καλλιτέχνης που είναι και πολίτης μιας χώρας και μέλος μιας κοινωνίας πρέπει να την αρνείται αυτή την τελευταία επανάσταση. Σημαίνει ότι είτε την αρνιέται είτε όχι, κι ανεξάρτητα από το γεγονός αυτό, είναι ανάγκη νά ‘χει αδιάκοπα μέσα του τη συναίσθηση ότι ομιλεί για λογαριασμό του βαθύτερου πόθου λευτεριάς που κατοικεί κάθε άνθρωπο, κι ότι ο πόθος αυτός δεν ανέχεται να εκδηλώνεται στον εξωτερικό κόσμο με τα διακριτικά σημάδια μιας μόνο παράταξης, που ερμηνεύει τη φύση με αποκλειστικότητα, εντοπισμένη μέσα στο χρόνο και στην ιστορία. Σημαίνει ότι πρέπει να προχωρεί πέραν από την Ανάγκη – ακόμα κι αν αυτή δεν έχει λυθεί – κι ας φαίνεται αυτό με την πρώτη ματιά σκληρό ή απάνθρωπο. Σημαίνει ότι πρέπει να πείθει. Και πείθει ο καλλιτέχνης μονάχα όταν προχωρεί αποσπασμένος από ατομικό ή ταξικό ή άλλο συμφέρον, όταν προβάλλει ντυμένος με ό,τι τόσον εύστοχα ένας αισθητικός μας ονόμασε ήθος της αφιλοκέρδειας.

Ο Οδυσσέας Ελύτης (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Οδυσσέα Αλεπουδέλλη, (Ηράκλειο Κρήτης, 2 Νοεμβρίου 1911 – Αθήνα, 18 Μαρτίου 1996), ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, μέλος της λογοτεχνικής γενιάς του ’30. Βραβεύτηκε το 1960 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το 1979 με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, ο δεύτερος μέχρι σήμερα Έλληνας που τιμήθηκε με βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Γνωστότερα ποιητικά του έργα είναι τα Άξιον εστί, ο Ήλιος ο πρώτος και οι Προσανατολισμοί. Διαμόρφωσε ένα προσωπικό ποιητικό ιδίωμα και θεωρείται ένας από τους ανανεωτές της ελληνικής ποίησης.

Πηγή: Feltor / doctv

Θυμήθηκα ξανά αυτή τη στιγμή, τώρα που καλοκαιριάζει, τώρα που ανοίγουν οι πόρτες σε αυλές και ταράτσες και τα θερινά έχουν την τιμητική τους, σε αυτό το αναγκαίο κυνήγι ρομαντισμού και κοινωνικότητας, επαφής με τα αστέρια, ταύτισης με ένα σέπια καλοκαίρι, που δεν λέει να εγκαταλείψει κανείς. Όταν χώροι τέτοιοι, μονίμως αντιστεκόμενοι, καταφέρνουν κι αντέχουν σε καιρούς αφανισμού, σπατάλης κι ακύρωσης, τότε μιλάμε για νίκη.

Οδός Κυδαθηναίων, Πλάκα. Το θρυλικό Cine Paris επέστρεψε κανονικά, μετά από τέσσερα καλοκαίρια ερημιάς. Ανανεωμένο, με την επαναλειτουργία του να την αναλαμβάνει το Cinobo, η πρωτοπόρα ελληνική πλατφόρμα streaming. Και με αυτή την θέα στο βράχο της Ακρόπολης να συνοψίζει τα αυτονόητα. Στο μπαρ, μπορεί να βρει κανείς 47 διαφορετικά ποτά. Ο ιστορικός χώρος ξανά στους ανθρώπους. Με αθροισμένα κι ανέπαφα όλα τα πρότερα καλοκαίρια του.

Ο κινηματογράφος άνοιξε το 1920 στην οδό Κυδαθηναίων και το όνομά του το οφείλει στον Έλληνα κομμωτή και ιδρυτή του, που είχε περάσει πολλά χρόνια της ζωής του στην γαλλική πρωτεύουσα. Αρχικά, το Cine Paris στεγαζόταν σε κλειστό χώρο και στις αρχές της δεκαετίας του ’60 μεταφέρθηκε στο κτίριο της Κυδαθηναίων 22. Μετά από μια περίοδο κατά την οποία έμεινε κλειστό, το Cine Paris άνοιξε ξανά το 1986 υπό νέα ιδιοκτησία, λειτουργώντας πλέον μόνο ως θερινός κινηματογράφος, για να κλείσει ξανά το 2020.

Το 2022,το κτίριο αγοράστηκε από το Φιλανθρωπικό Ίδρυμα Στέλιος Χατζηιωάννου, που ξεκίνησε μία πλήρη ανακαίνιση του χώρου για να φτάσουμε στο σήμερα και τη νέα αρχή με την επιμέλεια του Cinobo. Στόχος της ομάδας του Cinobo ήταν να παραμείνει πιστή στην παράδοση και το ύφος των κλασικών χαρακτηριστικών καλοκαιρινών κινηματογράφων, που αποτελούν σήμα κατατεθέν της Αθήνας. Το brand και design επιμελήθηκε το MB STUDIO του Μίλτου Μπότη, την αρχιτεκτονική πρόταση το γραφείο SpatialArchitecture + Design των Βασιλίνα Καούρη και Μάρω Κρούσκα και τη μελέτη φωτισμού ο Γιώργος Τέλλος και η εταιρία του Lighting Art. Το σινεμά εξοπλίστηκε με σύγχρονη μηχανή προβολής υψηλών προδιαγραφών,περιμετρικά ηχεία για Dolby 7.1 ήχο, καθώς και με νέα οθόνη για τις βέλτιστες συνθήκες προβολής.

Το Cine Paris ξεκίνησε επίσημα τη λειτουργία του για το κοινό, το Σάββατο 11 Μαΐου, με την κλασική, βραβευμένη με Όσκαρ, ταινία «Ποτέ την Κυριακή» του Ζυλ Ντασέν, με την Μελίνα Μερκούρη. “I’m looking for something in Greece…I came to Greece to find the truth. Our world is unhappy, why, where did it begin to go wrong”?

Σε αυτή την πόλη, σε αυτή την χώρα, η καρδιά μας (λέω) συνηθίζει, μέρα τη μέρα, στη μεγάλη χαρά και τη μεγάλη λύπη. Όσο το βήμα σταθεροποιείται στις μικρές και σημαντικές κατακτήσεις, άλλο τόσο έδαφος χάνεται, όταν κάτι παύει ενώ θα μπορούσε να έχει σωθεί. Δεν θα είναι η Αθήνα η μόνη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα με τους λιγότερους κινηματογράφους στο κέντρο της. Όσοι αγαπούν την προοπτική, βρίσκονται στο ίδιο σημείο για να καταφέρουν να συμβεί το αντίθετο του «ρημάζω». Τόσο απλά. Ας γίνει πιστευτό.

Φωτογραφίες: Thalia Galanopoulou

*Tο σινεμά θα είναι ανοιχτό καθημερινά από τις 19.30 ώστε οι θεατές να μπορούν να έρθουν έως και μιάμιση ώρα πριν την πρώτη προβολή.

Cine Paris
Κυδαθηναίων 22
210 3252996
www.cineparis.gr