Μέσα από τους πίνακες ξένων ζωγράφων που θα δείτε παρακάτω, μένουν στην αιωνιότητα γεγονότα που χάραξαν την ελληνική Ιστορία. Ζωγράφοι που με τα έργα τους διέσωσαν το μήνυμα της Ελληνικής Επανάστασης και της απελευθέρωσης, μεταφέρουν με έντονα χρώματα τις δυσκολίες, τις μάχες και προβάλλουν την Ελλάδα που βγαίνει από τα συντρίμμια που άφησε η Τουρκοκρατία, λαβωμένη αλλά περήφανη και έτοιμη να στήσει ξανά τα θεμέλια ενός κράτους ξαναγεννημένου από τις στάχτες του.

Πίτερ Φον Ες – «Ο Ιερός Λόχος μάχεται στο Δραγατσάνι» (19ος αιώνας)

Στο Δραγατσάνι της Βλαχίας είχαν οχυρωθεί τα ελληνικά στρατεύματα υπό τον Αλέξανδρο Υψηλάντη. Μαζί του ήταν ο Γεωργάκης Ολύμπιος, ενώ επικεφαλής του Ιερού Λόχου είχε οριστεί ο Νικόλαος Υψηλάντης. Ο οπλαρχηγός Βασίλειος Καραβιάς, παρακούοντας διαταγή του Υψηλάντη προκαλεί σε μάχη τους Τούρκους. Στη μάχη που ακολούθησε το τούρκικο ιππικό, παρά την ηρωική αντίσταση των Ιερολοχιτών, νίκησε και σκοτώθηκαν περισσότεροι από διακόσιοι Ιερολοχίτες. Στην κρίσιμη στιγμή της μάχης έφτασε ο Γεωργάκης Ολύμπιος ο οποίος διέσωσε τους υπόλοιπους, 136 συνολικά, μεταξύ των οποίων ήταν ο Νικόλαος Υψηλάντης και ο Αθανάσιος Τσακάλωφ. Την επομένη ημέρα ο Αλέξανδρος Υψηλάντης με διακήρυξή του δίνει τέλος στον αγώνα στις Παραδουνάβιες χώρες.

Ευγένιος Ντελακρουά, «Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου» (1826)

Εικονίζει την προσωποποίηση της ηρωικής Ελλάδας. Φοράει ελληνική παραδοσιακή φορεσιά, ξεκούμπωτη στο στήθος. Είναι στραμμένη προς τον θεατή με τα χέρια σε στάση απόγνωσης, και το πρόσωπο σε τρία τέταρτα στραμμένο προς τα αριστερά. Στέκει όρθια επάνω στα ερείπια του Μεσολογγίου, που έχουν καταπλακώσει έναν αγωνιστή. Στο βάθος ένας μαύρος άνδρας με κίτρινο τουρμπάνι που συμβολίζει τον εχθρό καρφώνει μια σημαία στο έδαφος. Ο πίνακας «Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου» είναι καλλιτεχνικό έργο του Γάλλου ζωγράφου Ευγένιου Ντελακρουά και είναι εμπνευσμένο από τη μάχη των Ελλήνων στην τρίτη πολιορκία του Μεσολογγίου.

Ο πίνακας βρίσκεται στο Μουσείο Καλών Τεχνών του Μπορντό.

Nicolas-Louis François Gosse, «Η μάχη της Ακρόπολης»

Ο Nicolas-Louis François Gosse ζωγράφισε τον πίνακα «Η μάχη της Ακρόπολης». Πρωταγωνίστρια η Ασήμω Λιδωρίκη, γυναίκα του φρούραρχου της Ακρόπολης, Ιωάννη Γκούρα, που σκοτώθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου του 1826. Η Ασήμω Λιδωρίκη αποτέλεσε μία από τις γνωστότερες επαναστατικές φιγούρες και ανέλαβε την αρχηγία των πολιορκημένων στην Ακρόπολη έως ότου αναλάβει ο Νικόλαος Κριεζώτης.

Όπως μπορείτε να δείτε στον πίνακα, η Ασήμω Λιδωρίκη αποτελεί μια εικόνα νίκης. Η ενδυμασία έχει λαμπερό χρώμα, τη στιγμή που η εικόνα της μάχης πίσω της είναι θολή.

Ευγένιος Ντελακρουά, «Η σφαγή της Χίου»

Η σφαγή της Χίου αναφέρεται στη σφαγή δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων από τον Οθωμανικό στρατό, στις 30 Μαρτίου του 1822. Λίγες ημέρες νωρίτερα, στις 11 Μαρτίου 1822, είχε προηγηθεί ο ξεσηκωμός του νησιού με την απόβαση εκστρατευτικού σώματος Σαμιωτών. Οι Οθωμανοί κλείστηκαν αρχικά στο κάστρο. Στις 30 Μαρτίου έφθασε ο οθωμανικός στόλος, ο οποίος έλυσε την πολιορκία και άρχισε τη σφαγή του ορθόδοξου πληθυσμού με τη συμμετοχή και άτακτων μουσουλμάνων που κατέφθαναν από τις ακτές της Μικρής Ασίας με κάθε είδους πλεούμενο.

Τη σφαγή της Χίου περιέγραψε σαν αυτόπτης μάρτυρας ο Χριστόφορος Πλάτωνος Καστάνης (γ. 1814). Αρχικά συνελήφθη από τους Τούρκους και πουλήθηκε ως σκλάβος. Δραπέτευσε και κατέφυγε στο Ναύπλιο όπου βρήκε βοήθεια από τον φιλέλληνα Χάου ο οποίος τον πήρε μαζί του στις ΗΠΑ.

Ο πίνακας βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου.

Ιβάν Αϊβαζόφσκι, «Η ναυμαχία του Ναυαρίνου» (1827)

Η Ναυμαχία του Ναυαρίνου αποτελεί την κορύφωση των πολεμικών επιχειρήσεων στη θάλασσα κατά την Ελληνική Επανάσταση. Στις 20 Οκτωβρίου του 1827, στη σημερινή Πύλο της Δυτικής Πελοποννήσου, οι συμμαχικοί στόλοι των Βρετανών, των Ρώσων και των Γάλλων υπό τις διαταγές του Άγγλου ναυάρχου, Έντουαρντ Κόδριγκτον, συνέτριψαν τις αντίστοιχες τούρκο-αιγυπτιακές δυνάμεις. Στόχος των συμμάχων ήταν να ανακόψουν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο επιβάλλοντας έτσι τη Συνθήκη του Λονδίνου (1827), σύμφωνα με την οποία θα ιδρυόταν αυτόνομο ελληνικό κράτος υπό την επικυριαρχία του Σουλτάνου. Στον κόλπο του Ναυαρίνου, ο στόλος των τριών Μεγάλων Δυνάμεων αποτελούμενος από 27 πλοία κατέστρεψε τον κατά πολύ ισχυρότερο, αριθμητικά, στόλο των Οθωμανών με 106 πλοία.

Λουδοβίκο Λιπαρίνι, «Ο θάνατος του Μάρκου Μπότσαρη»

Ο Μάρκος Μπότσαρης υπήρξε ηγετική μορφή της Επανάστασης. Στα τέλη του 1820 διαπραγματεύτηκε με τον Αλή Πασά την απελευθέρωση του Σουλίου, ορίστηκε αρχιστράτηγος και έδωσε λαμπρά δείγματα οργανωτικών και στρατηγικών ικανοτήτων. Στις 3 Ιουλίου 1821 αντιμετώπισε νικηφόρα στο Κομπότι της Αρτας ισχυρή τουρκική δύναμη, αγωνίστηκε στη μάχη του Πέτα, που κατέληξε σε καταστροφή, και βρέθηκε μεταξύ των υπερασπιστών του Μεσολογγίου στην πρώτη του πολιορκία (Οκτ. – Δεκ. 1822) όπου παρασύροντας τους Τούρκους σε πλαστές συνομιλίες έδωσε χρόνο στους πολιορκημένους να ενισχύσουν τις οχυρώσεις.

Τον Ιούλιο του 1822 ξεκίνησε να αντιμετωπίσει τους Τουρκαλβανούς στο Καρπενήσι και σχεδίασε νυχτερινή αιφνιδιαστική επίθεση, οι Τούρκοι αντέδρασαν αποφασιστικά και ο Μπότσαρης ήταν από τους πρώτους νεκρούς. Κηδεύτηκε στο Μεσολόγγι και ο θάνατός του συγκλόνισε το μαχόμενο Ελληνισμό και την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη.

Ο πίνακας βρίσκεται στο Μουσείο της Τεργέστης στην Ιταλία.

Πέτερ φον Ες, «Μπουμπουλίνα»

Η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα είχε καταγωγή από την Ύδρα. Γεννήθηκε μέσα στις φυλακές της Κωνσταντινούπολης στις 11 Μαΐου 1771, όταν η μητέρα της Σκεύω επισκέφτηκε τον σύζυγό της, Σταυριανό Πινότση, τον οποίο είχαν φυλακίσει οι Οθωμανοί για τη συμμετοχή του στα Ορλωφικά (1769-1770).

Την βάφτισε και της έδωσε το όνομά της εκεί ο φυλακισμένος πολέμαρχος της Μάνης, Παναγιώτης Μούρτζινος. Μετά τον θάνατο του Πινότση στη φυλακή, μητέρα και κόρη επέστρεψαν στην Ύδρα. Μετακόμισαν στις Σπέτσες όταν η μητέρα της παντρεύτηκε τον Δημήτριο Λαζάρου Ορλώφ. Από τον γάμο αυτόν η Μπουμπουλίνα απέκτησε 8 ετεροθαλή αδέλφια.

Παντρεύτηκε δυο φορές, στην ηλικία των 17 με τον Σπετσιώτη Δημήτριο Γιάννουζα και στην ηλικία των 30 ετών με τον Σπετσιώτη πλοιοκτήτη και πλοίαρχο Δημήτριο Μπούμπουλη. Και οι δυο σκοτώθηκαν από Αλγερινούς πειρατές. Της άφησαν, ωστόσο, μια τεράστια περιουσία, την οποία ξόδεψε εξ ολοκλήρου για να αγοράσει καράβια και εξοπλισμό για την Ελληνική Επανάσταση.

Η Μπουμπουλίνα φαίνεται ότι μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία το 1819 στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν η μόνη γυναίκα που μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία, κατέχοντας τον κατώτερο βαθμό μύησης αφού οι γυναίκες δεν γίνονταν δεκτές.

Μόλις η Μπουμπουλίνα επέστρεψε στις Σπέτσες διέταξε τη ναυπήγηση του πλοίου «Αγαμέμνων», για το οποίο δαπάνησε 25.000 δίστηλα. Με μήκος 48 πήχεις (περίπου 34 μέτρα) και εξοπλισμένο με 18 κανόνια, ο «Αγαμέμνων» καθελκύστηκε το 1820 και ήταν το μεγαλύτερο πλοίο που έλαβε μέρος στην Επανάσταση.

Ο εθνικός ξεσηκωμός βρήκε την Μπουμπουλίνα «πεντηκοντούτιδα, ωραίαν, αρειμάνιον ως αμαζόνα, επιβλητικήν καπετάνισσαν, προ της οποίας ο άνανδρος ησχύνετο και ο ανδρείος υπεχώρει», όπως τη σκιαγράφησε ο δημοσιογράφος και ιστορικός Ιωάννης Φιλήμων.

Πηγή: Athens Voice

«Εμείς, οι δημιουργοί έργων, τα οποία εκτίθενται ή αποτελούν μέρος της Συλλογής της Πινακοθήκης, καθώς και οι κληρονόμοι ή νόμιμοι εκπρόσωποι καλλιτεχνών, των οποίων έργα βρίσκονται στους χώρους της Πινακοθήκης, ζητούμε την προσωρινή απόσυρση των έργων μας από τους εκθεσιακούς χώρους, έως ότου επανεκτεθούν τα έργα που παρανόμως κατέβηκαν από την έκθεση» τονίζουν στην επιστολή, που απέστειλαν στην Υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, τη διευθύντρια της πινακοθήκης Συραγώ Τσιάρα και τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου.

«Καλούμε την Εθνική Πινακοθήκη και το ΥΠΠΟ να δράσουν σύμφωνα με το Νόμο και να επανεκθέσουν τώρα τα έργα που αποκαθηλώθηκαν, όπως ακριβώς υπαγορεύει ο Νόμος και το δημοκρατικό πολίτευμα», σημειώνουν.

Επιπλέον, υπογραμμίζουν ότι αν και πέρασε ένας μήνες από την επίθεση και τον βανδαλισμό και παρά τις διαβεβαιώσεις, τα έργα δεν έχουν εκ νέου αναρτηθεί. Οι ίδιοι απορρίπτουν δικαιολογίες του τύπου «εξετάζονται με τη συμβολή ειδικών, οι όροι και οι προϋποθέσεις της ασφαλούς επανέκθεσής τους», καθώς πιστεύουν ότι «υποτιμούν τη νοημοσύνη μας και θέτουν ερωτήματα για τους πραγματικούς λόγους ολιγωρίας».

«Η ελευθερία της καλλιτεχνικής έκφρασης προστατεύεται συνταγματικά από το άρθρο 16 του Συντάγματος. Η αδράνεια του Υπουργείου Πολιτισμού και της Εθνικής Πινακοθήκης να εκπληρώσουν τον θεσμικό τους ρόλο ως θεματοφυλάκων του Συντάγματος, μας προσβάλλει, και ως δημοκρατικούς πολίτες και ως καλλιτέχνες», αναφέρουν.

Αναλυτικά η επιστολή

Αξιότιμη Υπουργέ Πολιτισμού κ.Λίνα Μενδώνη,
Αξιότιμη Διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης κ.Συραγώ Τσιάρα,
Αξιότιμα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της Εθνικής Πινακοθήκης

Έχει περάσει ένας μήνας από τον βανδαλισμό εικαστικών έργων στην Εθνική Πινακοθήκη (10.3.25), μετά από την παράνομη επίθεση βουλευτή ακροδεξιού κόμματος και την αποκαθήλωση έργων της περιοδικής έκθεσης «Η σαγήνη του αλλόκοτου». Παρά τις διαβεβαιώσεις του ΥΠΠΟ και της Εθνικής Πινακοθήκης, τα έργα αυτά δεν έχουν αναρτηθεί εκ νέου. Δικαιολογίες του τύπου «εξετάζονται με τη συμβολή ειδικών, οι όροι και οι προϋποθέσεις της ασφαλούς επανέκθεσής τους», υποτιμούν τη νοημοσύνη μας και θέτουν ερωτήματα για τους πραγματικούς λόγους ολιγωρίας.

Η ελευθερία της καλλιτεχνικής έκφρασης προστατεύεται συνταγματικά από το άρθρο 16 του Συντάγματος. Η αδράνεια του Υπουργείου Πολιτισμού και της Εθνικής Πινακοθήκης να εκπληρώσουν τον θεσμικό τους ρόλο ως θεματοφυλάκων του Συντάγματος, μας προσβάλλει, και ως δημοκρατικούς πολίτες και ως καλλιτέχνες.

Εμείς, οι δημιουργοί έργων, τα οποία εκτίθενται ή αποτελούν μέρος της Συλλογής της Πινακοθήκης, καθώς και οι κληρονόμοι ή νόμιμοι εκπρόσωποι καλλιτεχνών, των οποίων έργα βρίσκονται στους χώρους της Πινακοθήκης, ζητούμε την προσωρινή απόσυρση των έργων μας από τους εκθεσιακούς χώρους, έως ότου επανεκτεθούν τα έργα που παρανόμως κατέβηκαν από την έκθεση. Καλούμε την Εθνική Πινακοθήκη και το ΥΠΠΟ να δράσουν σύμφωνα με τον Νόμο και να επανεκθέσουν τώρα τα έργα που αποκαθηλώθηκαν, όπως ακριβώς υπαγορεύει ο Νόμος και το δημοκρατικό πολίτευμα. Αλλιώς, γιατί είδους πολιτισμό μιλάμε;

Με εκτίμηση,

Ακριθάκη Χλόη, φωτογράφος, εικαστικός, νόμιμη κληρονόμος των έργων του Αλέξη Ακριθάκη

Αρφαράς Μιχάλης, εικαστικός, Ομότιμος Καθηγητής της ΑΣΚΤ

Βερούκας Αλέξης, εικαστικός

Βουρλούμη Ειρήνη, Βουρλούμης Παναγής, Βουρλούμης Ανδρέας, νόμιμοι εκπρόσωποι του Ανδρέα Βουρλούμη.

Γιαβρόπουλος Νίκος, καλλιτέχνης της κινούμενης εικόνας

Διβάρης Γιώργος, εικαστικός, Καθηγητής, Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών, ΑΠΘ

Εγγονοπούλου Ερριέττη, νόμιμη κληρονόμος των έργων του Νίκου Εγγονόπουλου

Ιγνατάκη Μαριάννα, εικαστικός

Καβαλλιεράτος Διονύσης, εικαστικός

Μιχαηλίδης Μίλτος, νόμιμος εκπρόσωπος των έργων του Γιάννη Μιχαηλίδη

Μυλωνά Ελένη, εικαστικός, νόμιμη κληρονόμος των έργων της Άλεξ Μυλωνά

Ξαγοράρης Ζάφος, εικαστικός, Καθηγητής στην ΑΣΚΤ

Ξενάκης Δημήτρης, νόμιμος κληρονόμος των έργων του Κοσμά Ξενάκη

Παναγιωτίδη Μαλβίνα, εικαστικός

Παππάς Αλέκος, νόμιμος κληρονόμος των έργων του Γιάννη Παππά

Σαχίνης Ξενής, εικαστικός, Καθηγητής στην ΑΣΚΤ ΑΠΘ, Τέως Κοσμήτορας της Σχολής

Στεφανή Εύα, σκηνοθέτις, Καθηγήτρια Τμήμα Επικοινωνίας και ΕΜΜΕ, ΕΚΠΑ

Τρανός Νίκος, εικαστικός, Αφυπ. Καθηγητής στην ΑΣΚΤ, Τέως Πρύτανης της ΑΣΚΤ

Τσιτσόπουλος Φίλιππος, εικαστικός

Τσουμπλέκας Δημήτρης, εικαστικός, φωτογράφος και Τσουμπλέκα Άννα, νόμιμοι εκπρόσωποι των έργων του Νίκου Κεσσανλή και Χρύσας Ρωμανού

Χαραλάμπους Πάνος, εικαστικός, Ομότιμος Καθηγητής στην ΑΣΚΤ, Τέως Πρύτανης της ΑΣΚΤ

Χαρβαλιάς Γιώργος, εικαστικός, Αφυπ. Καθηγητής στην ΑΣΚΤ, Τέως Πρύτανης

Χανδρής Παντελής, εικαστικός, Καθηγητής ΑΣΚΤ

Ψυχούλης Αλέξανδρος, εικαστικός, Καθηγητής, Τμήμα Αρχιτεκτόνων, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Για πρώτη φορά στην ιστορία της, η Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου προσφέρει διανυκτέρευση στον τυχερό που κερδίζει τη νέα κλήρωση, η οποία έχει ξεκινήσει πριν από τη δημόσια επαναλειτουργία της τον επόμενο μήνα. Σηματοδοτώντας την 200η επέτειο της γκαλερί, ο διαγωνισμός θα επιλέξει το πρώτο μέλος του κοινού που θα εισέλθει στην πτέρυγα Sainsbury της γκαλερί μετά το κλείσιμο δύο ετών και θα βιώσει τη μεγαλύτερη επανατοποθέτηση ολόκληρης της συλλογής, με τίτλο “CC Land: The Wonder of Art”.

Όποιος είναι άνω των 18 ετών και εγγραφεί στο ενημερωτικό δελτίο της Εθνικής Πινακοθήκης θα μπει στην κλήρωση για να κοιμηθεί στο κρεβάτι, το οποίο θα βρίσκεται στη «γέφυρα» που συνδέει την πτέρυγα Sainsbury με την υπόλοιπη γκαλερί. Ο διαγωνισμός είναι ανοιχτός μέχρι τις 6 το απόγευμα της 28ης Απριλίου και ο νικητής θα επιλεγεί τυχαία.

Σύμφωνα με τη γκαλερί, η βραδιά θα ξεκινήσει με ένα δείπνο για δύο στο εστιατόριό της, το Locatelli που πρόκειται να ανοίξει σύντομα. Στη συνέχεια, μόλις κλείσουν οι πόρτες της γκαλερί για το κοινό, ο νικητής θα λάβει τη δική του ιδιωτική ξενάγηση στην έκθεση με την Christine Riding, διευθύντρια συλλογών και έρευνας της Εθνικής Πινακοθήκης. Καθώς θα διασχίσουν τη γκαλερί, θα δουν περισσότερα από 1.000 έργα τέχνης, τα οποία παρακολουθούν την ανάπτυξη της ζωγραφικής στη δυτικοευρωπαϊκή παράδοση μεταξύ του 13ου και του 20ου αιώνα, από γνωστά αριστουργήματα μέχρι πίνακες που δεν έχουν δει ποτέ στην Εθνική Πινακοθήκη.

«Είναι η πρώτη φορά που είχαμε μια τόσο συναρπαστική ευκαιρία να ξανασκεφτούμε και να ανανεώσουμε πώς παρουσιάζουμε μια από τις μεγαλύτερες συλλογές τέχνης στον κόσμο, κάτω από μια στέγη», είπε η Riding. «Οι επισκέπτες μας θα ανακαλύψουν εκ νέου μερικά από τα πιο διάσημα και εμβληματικά έργα τέχνης που δημιουργήθηκαν ποτέ, μαζί με προσωπικά αγαπημένα και πρόσφατες ανακαλύψεις και αποκτήματα».

Το επόμενο πρωί, ο νικητής θα φαιε επίσης πρωινό πριν από το πρώτο δημόσιο άνοιγμα της πτέρυγας Sainsbury στις 10 π.μ. στις 10 Μαΐου.

Το “rehang” της Εθνικής Πινακοθήκης είναι το πιο εκτεταμένο εδώ και χρόνια. Οι εορτασμοί της 200ης επετείου της γκαλερί φέτος περιλαμβάνουν επίσης τα εγκαίνια ενός οίκου υποστηρικτών, για τα μέλη και άλλους υποστηρικτές, και ένα κέντρο εκμάθησης.

Η Εθνική Πινακοθήκη δεν είναι ξένη στις ολονύχτιες εκδηλώσεις. Τον Ιανουάριο, άνοιξε τις πόρτες της για 24 ώρες για το τελευταίο Σαββατοκύριακο της sold out έκθεσης Van Gogh, την οποία επισκέφθηκαν περισσότερα από 200.000 άτομα. Ήταν η δεύτερη φορά στην ιστορία της που η γκαλερί έμεινε ανοιχτή μια νύχτα (η πρώτη ήταν για τον Leonardo Da Vinci: Ζωγράφος στην Αυλή του Μιλάνου το 2012).

Ο Sir Gabriele Finaldi, διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης, δήλωσε: «Η 200ή επέτειος μας παρέχει την τέλεια ευκαιρία να εξετάσουμε έναν νέο τρόπο να αφηγηθούμε την ιστορία των απίστευτων έργων ζωγραφικής της συλλογής μας και να συμπεριλάβουμε μερικές συναρπαστικές εκπλήξεις. «Έτσι πιστεύουμε ότι είναι σωστό μέσω αυτής της κλήρωσης ένας από τους επισκέπτες μας να πάρει μια πρώτη ματιά από την πρόσφατα μεταμορφωμένη Εθνική Πινακοθήκη και την πτέρυγα Sainsbury και να έχει αυτές τις υπέροχες φωτογραφίες για τον εαυτό του ώστε να θυμάται για πάντα μια ξεχωριστή βραδιά».

Πηγή: The Guardian / Κεντρική φωτογραφία: The National Gallery

Σε αυτό το εργαστήριο, θα εξερευνήσουμε την τέχνη με το σώμα μας! Θα περπατήσουμε στους χώρους του Μουσείου, θα παρατηρήσουμε τους πίνακες και τα γλυπτά από πολύ κοντά ή από μακριά, θα φανταστούμε τα χρώματα, τις υφές και τα σχήματα. Θα κλείσουμε τα μάτια, θα ακούσουμε μουσική και θα αφήσουμε το σώμα μας να «μιλήσει» για ό,τι βλέπει.

Μαζί θα μεταμορφωθούμε σε γλυπτά, πίνακες ή ακόμα και σχήματα! Τι θέλουν να μας πουν; Όχι με λόγια, αλλά με κινήσεις!

Μέσα από παιχνίδια κίνησης και αυτοσχεδιασμού, θα μπούμε στον κόσμο της εικόνας. Θα αφήσουμε τη φαντασία μας να μας οδηγήσει και θα φτιάξουμε τις δικές μας χορευτικές ιστορίες εμπνευσμένες από τα έργα που θα δούμε.

Αυτό το εργαστήριο είναι μια ευκαιρία να παίξουμε, να δημιουργήσουμε και να δούμε την τέχνη με έναν νέο, μαγικό τρόπο. Είσαι έτοιμος να χορέψεις μέσα στο μουσείο;

Τα εργαστήρια θα πραγματοποιηθούν από τις χορεύτριες και δασκάλες χορού, Ιωάννα Αποστόλου και Μαρία Φουντούλη.

Εργαστήριο για παιδιά 5-7 ετών στο Vorres Museum

Σάββατο 8, 15 & Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 2025

Ώρες: 10:30-12:30

Κόστος συμμετοχής: 15 ευρώ/συνάντηση

Απαραίτητη η δήλωση συμμετοχής online εδώ.

Κάθε εργαστήριο είναι αυτοτελές.

Λίγα λόγια για τις εμψυχώτριες

Η Ιωάννα Αποστόλου γεννήθηκε στην Αθήνα και αποφοίτησε από την Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης. Ως υπότροφος του Ιδρύματος Υποτροφιών Αδελφών Πράτσικα, συνέχισε τις σπουδές της στο σύγχρονο χορό στο Folkwang Hochschule στο Έσεν της Γερμανίας.

Ως χορεύτρια, έχει συνεργαστεί με σημαντικές ομάδες και καλλιτέχνες, όπως οι: Griffon/Ιωάννα Πορτόλου, Πρόσχημα/Μαρία Κολιοπούλου, Ύψιλον/Αγγελική Στελλάτου, Yelp Danceco/Μαριέλα Νέστορα, Ομάδα Σύγχρονου Χορού της Πέρσας Σταματοπούλου, X-it Dance Theatre/Φώτης Νικολάου. Επίσης, έχει συνεργαστεί με καλλιτέχνες όπως η Μαριάννα Καβαλλιεράτου, ο Χάρης Κούσιος, η Μυρτώ Γράψα, ο Νίκος Καλύβας, η Όλια Λυδάκη, η Λία Τσολάκη, και η Ομάδα Σύγχρονου Χορού του Χάρη Μανταφούνη. Οι παραστάσεις στις οποίες έχει συμμετάσχει έχουν παρουσιαστεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έχει διακριθεί στο 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της Αλγερίας με την ομάδα Πρόσχημα/Μαρία Κολιοπούλου για το έργο “mneme – [πράξη] 21”.

Από το 2008 διδάσκει σύγχρονο χορό σε παιδιά, ενήλικες και σπουδαστές χορού. Έχει συνεργαστεί με πολλές σχολές χορού, όπως η επαγγελματική Σχολή Χορού Χοροχρόνος, η σχολή χορού της Έλενας Βακαλοπούλου, η Δημοτική Σχολή Χορού Καλαμάτας, το DAN.C.CE, και η σχολή χορού Χορός – Μάρω Γρηγορίου. Από το 2020, διδάσκει το μάθημα της κίνησης στο Τριετές Πρόγραμμα Σπουδών Μουσικοκινητικής Αγωγής Carl Orff. Ήταν μέλος της ομάδας δασκάλων του προγράμματος “Dancing to Connect” της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, που απευθυνόταν σε μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου. Από το 2024, διδάσκει στην Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης (ΚΣΟΤ).

Το 2020, βραβεύτηκε από την Artworks και το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, συμμετέχοντας ως fellow στο 3ο Πρόγραμμα Υποστήριξης Καλλιτεχνών ΙΣΝ.

Η Μαρία Φουντούλη είναι χορεύτρια και καθηγήτρια χορού. Αποφοίτησε από την Κρατική Σχολή Χορού και το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης.

Έχει συνεργαστεί με πολλές ομάδες και χορογράφους σύγχρονου χορού, όπως η Αθανασία Κανελλοπούλου, η Τέτη Νικολοπούλου, η Τζένη Αργυρίου, οι Sinequanon, η ?ρια Μπουμπάκη, η Ίρις Καραγιάν, οι «Χορευτές», η «Λάθος Κίνηση», ο Χάρης Μανταφούνης, ο Κώστας Τσιούκας, και άλλοι.

Από το 2008 διδάσκει σύγχρονο χορό και αυτοσχεδιασμό σε όλες τις ηλικίες. Από το 2019 ανήκει στο επαγγελματικό προσωπικό της Επαγγελματικής Σχολής Χορού Ακτίνα, ενώ από το 2024 διδάσκει και στην Κρατική Σχολή Χορού. Ήταν μέλος της ομάδας χορευτών-δασκάλων του εκπαιδευτικού προγράμματος “Dancing to Connect” της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, το οποίο υλοποιήθηκε από το 2010 έως το 2020 σε γυμνάσια και λύκεια στην Αθήνα και την επαρχία.

Το ομηρικό έπος αποτελεί πηγή έμπνευσης για τον Μάρκο Καμπάνη εδώ και χρόνια. Το 2018 ξεκίνησε τη φιλοτέχνηση μιας μεγάλης σειράς σχετικών έργων, είκοσι δύο από τα οποία περιλαμβάνονται στην έκθεση της Πινακοθήκης Γκίκα. Πρόκειται για μια ενιαία ζωγραφική σύνθεση σε εξέλιξη, εμπνευσμένη από την απαράμιλλη παραστατική δύναμη του ομηρικού κειμένου.

Ο διάπλους του Μάρκου Καμπάνη είναι ζωγραφικός. Πιο σύντομος από το ταξίδι του Οδυσσέα, βασίζεται σε μια δεύτερη γεωγραφία, απότοκη της φαντασίας και της τέχνης του ζωγράφου, η οποία κατά κάποιο τρόπο συνομιλεί με το έπος. Μολύβι, κάρβουνο, ακρυλικό χρώμα, μελάνι, εκτεταμένη χρήση της τεχνικής του κολλάζ πάνω σε χαρτί ή ξύλο: ο Καμπάνης μετέρχεται ποικίλων μέσων για να δημιουργήσει τους τόπους της δικής του περιπλάνησης. Αφετηρία του ταξιδιού είναι η εξαίσια χειρόγραφη Οδύσσεια του 15ου αιώνα από τη συλλογή χειρογράφων Harley της Βρετανικής Βιβλιοθήκης.

Ο καλλιτέχνης εκτύπωσε ψηφιακά τις 24 ραψωδίες, και πάνω τους ζωγράφισε οδυσσειακούς τόπους άκτιστους και κτιστούς, επιβεβαιωμένους και ανεπιβεβαίωτους. Περιμετρικά, στοιχίζονται οκτώ μικρά έργα-βιβλία, το κάθε ένα από τα οποία σχετίζεται με μια συγκεκριμένη αφήγηση ή ραψωδία του έπους: Χάρτες 1, Οίνοψ Πόντος Ι, Άδης, Χώρα των Κυκλώπων, Τηλεμάχεια Ι και ΙΙ, Τα Παλάτια Ι και ΙΙ.

Ο θεατής οδηγείται από τις λέξεις στα χρώματα και στα σχήματα που τις υποκαθιστούν χωρίς εικονογραφική διάθεση, καλούμενος να δει και όχι να διαβάσει. Τα έργα-βιβλία πλαισιώνονται από πραγματικούς και επινοημένους χάρτες με την πορεία του Οδυσσέα και του Τηλέμαχου: Χάρτες 1 και 2, Οδύσσεια-Χάρτης Ι-V, Βράχια.

Πλάι στα έργα του Μάρκου Καμπάνη εκτίθενται μια ελαιογραφία, σχέδια και γλυπτά του Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα, από τη συλλογή της Πινακοθήκης. Ο θεατής εύκολα αναγνωρίζει τη συγγένεια της καλλιτεχνικής αναζήτησης: στα έργα και των δύο ζωγράφων, η εξωτερική γεωμετρία που δομεί τα πράγματα εφάπτεται αρμονικά με την εσωτερική γεωμετρία που μορφοποιεί την ψυχή. Η ζωγραφική χειρονομία εξελίσσεται σε ατελεύτητο πνευματικό νόστο.

Λίγα λόγια για τον καλλιτέχνη:

Ο Μάρκος Καμπάνης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1955. Σπούδασε ζωγραφική στο Λονδίνο, και εργάζεται στην Αθήνα. Στη ζωγραφική του κυριαρχεί ποικιλία σε θέματα, μορφολογικές αναζητήσεις και τεχνικές. Παράλληλα με τη ζωγραφική, ασκεί τη χαρακτική, την εκκλησιαστική τοιχογραφία και την εικονογράφηση βιβλίων. Από το 1979 τα έργα του εκτίθενται σε γκαλερί, μουσεία και πολιτιστικά ιδρύματα, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το 2024 η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος αφιέρωσε στο έργο του μια μεγάλη αναδρομική έκθεση.

Τιμή εισιτηρίου έκθεσης: 5€

Σύμφωνα με το γερμανικό έντυπο τέχνης Monopol, τα δύο τυπώματα είχαν σπάσει από τα κουφώματα τους και μπορεί να έχουν «καταστραφεί σοβαρά» κατά τη διάρκεια της ληστείας. Η γκαλερί είπε στη Monopol ότι η ομάδα των εικόνων ήταν σπάνια «επειδή είχαν όλες την ίδια αρίθμηση» και ότι είναι «τρομερή ντροπή» που η σειρά έχει χωριστεί.

Οι κλέφτες, φαίνεται να είχαν αρχικά σκοπό να κλέψουν και τις τέσσερις εκτυπώσεις των “Reigning Queens” που προβάλλονταν στο MPV στη νότια Ολλανδία, αλλά, σύμφωνα με τα πλάνα παρακολούθησης της γκαλερί, το αυτοκίνητο των λεηλατών δεν ήταν αρκετά μεγάλο και για τις τέσσερις φωτογραφίες. Οι εικόνες της βασίλισσας της Ολλανδίας Βεατρίκης και της βασίλισσας Ntfombi Twala της Σουαζιλάνδης έμειναν στο δρόμο καθώς οι ληστές έκαναν την απόδρασή τους.

Ο ιδιοκτήτης του MPV, Mark Peet Visser, δεν έδωσε στη Monopol μια εκτιμώμενη αξία για τις κλεμμένες φωτογραφίες, οι οποίες, συμπεριλαμβανομένων των δύο που έμειναν πίσω, επρόκειτο να πουληθούν κατά τη διάρκεια της έκθεσης τέχνης PAN Amsterdam στα τέλη Νοεμβρίου.

Ωστόσο, τέσσερις αριθμημένες και χειροποίητες εκτυπώσεις της βασίλισσας Βεατρίκης πωλήθηκαν σε δημοπρασία στη Χάγη το 2021 για περισσότερα από 235.000 δολάρια. Το 2022, στον οίκο δημοπρασιών Heffel Fine Art στο Τορόντο, η Βασίλισσα Ελισάβετ ΙΙ του Ηνωμένου Βασιλείου του Warhol, από το Reigning Queens, Royal Edition (F.S.II.337A) πουλήθηκε για λίγο περισσότερα από 856.000 δολάρια.

Πηγή: ARTnews

Στην ανακοίνωσή του για την ανασκαφή του σπιτιού αυτή την εβδομάδα, το Αρχαιολογικό Πάρκο της Πομπηίας συνέκρινε τη μικρή κατοικία με το φαινόμενο του «μικροσκοπικού σπιτιού». Η κατοικία, έλεγε η ανακοίνωση, ήταν «εξαιρετικά εκλεπτυσμένη στη διακόσμηση».

Είναι ένα από τα πολλά παρόμοια που έχουν βρεθεί πρόσφατα στην Πομπηία. Το σπίτι, που χρονολογείται από τον 1ο αιώνα μ.Χ., δεν είναι ο μοναδικός αρχαίος ρωμαϊκός χώρος εδώ που περιέχει ερωτικές εικόνες. Αλλά αυτή η δομή είναι «εντυπωσιακή για το υψηλό επίπεδο διακοσμημένων τοίχων», σημείωσε το πάρκο. Αυτές οι διακοσμήσεις περιλαμβάνουν έναν πίνακα της Φαίδρας, μιας Κρητικής πριγκίπισσας από την ελληνική μυθολογία που ερωτεύτηκε τον θετό γιο της Ιππόλυτο, μόνο για να τον κατηγορήσει για σεξουαλική επίθεση όταν απέρριψε τις προθέσεις της. Η Αφροδίτη και ο Άδωνις, επίσης το θέμα μιας ιστορίας ανεκπλήρωτου έρωτα, φιγουράρουν σε έναν άλλο πίνακα που βρέθηκε εδώ.

Πέρα από την απλή παροχή τροφής για μάτια που διψάνε, το σπίτι προσφέρει επίσης ενθουσιασμό στους ειδικούς με τη μορφή του αρχιτεκτονικού του σχεδίου. Τα περισσότερα σπίτια στην Πομπηία ήταν χτισμένα γύρω από ένα αίθριο, όπως ήταν συνηθισμένο για την εποχή. Αυτό δεν είναι, καθώς ήταν πολύ μικρό για να χωρέσει ένα impluvium, μια λεκάνη που χρησιμοποιείται για τη συλλογή του νερού της βροχής που παραδοσιακά φιγουράρει στις αρχαίες ρωμαϊκές αυλές. Ωστόσο, οι αρχαιολόγοι βρήκαν στοιχεία ότι υπήρχε ένα διαφορετικό σύστημα συλλογής του νερού της βροχής, το οποίο κατευθυνόταν εδώ σε ένα πηγάδι μέσω ενός καναλιού.

Οι αρχαιολόγοι βρήκαν επίσης ένα θυμιατό, μια λάμπα και άλλα αντικείμενα που θάφτηκαν σε στάχτη από την έκρηξη του Βεζούβιου το 79 μ.Χ.

Πηγή: ARTnews