Αναρτήσεις που δημοσιεύτηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από την ομάδα ακτιβιστών για το κλίμα Last Generation Canada δείχνουν τη στιγμή που οι διαδηλωτές πετούν χρώμα στο πορτρέτο, ένα έργο του Πάμπλο Πικάσο του 1901 με τίτλο “L’hetaire”. Ο διαδηλωτής φαίνεται στη συνέχεια να συνοδεύεται έξω από την γκαλερί από ένα μέλος της ασφάλειας του μουσείου.

Η ανάρτηση στο Instagram περιλαμβάνει μια δήλωση του διαδηλωτή, ο οποίος αναγνωρίστηκε από την ομάδα ως ένας 21χρονος ονόματι Μαρσέλ. «Σήμερα, δεν επιτίθεμαι στην τέχνη, ούτε την καταστρέφω. Την προστατεύω. Η τέχνη, στον πυρήνα της, είναι απεικονίσεις της ζωής. Είναι από τους ζωντανούς, για τους ζωντανούς. Δεν υπάρχει τέχνη σε έναν νεκρό πλανήτη», αναφέρει η δήλωση. Συγκεκριμένα, στην ανακοίνωση αναφέρεται η Γουίνιπεγκ, μια μεγάλη πόλη στην καναδική επαρχία Μανιτόμπα, η οποία, μαζί με τμήματα του Σασκάτσουαν, βιώνει ένα ρεκόρ καύσωνα.

Τις τελευταίες εβδομάδες, Καναδοί αξιωματούχοι έχουν προειδοποιήσει ότι ο ασυνήθιστα ζεστός και ξηρός καιρός θα επιδεινώσει τη σοβαρότητα των πυρκαγιών αυτό το καλοκαίρι στις καναδικές επαρχίες, καθώς χιλιάδες έχουν ήδη διαφύγει. «[Αν] ήμουν στη Γουίνιπεγκ αυτή τη στιγμή, θα μπορούσα ακόμα να δημιουργήσω τέχνη», πρόσθεσε η δήλωση της Last Generation. «Θα είχα τον χρόνο, την ενέργεια, τους πόρους; Ή θα ήμουν πολύ απορροφημένος σε μια μάχη για την επιβίωση και την ευημερία μου, επειδή η κυβέρνησή μου αρνείται να προστατεύσει τον λαό της».

Η αστυνομία του Μόντρεαλ επιβεβαίωσε στην Independent ότι ο ακτιβιστής είχε συλληφθεί και αργότερα αφέθηκε ελεύθερος για να εμφανιστεί στο δικαστήριο σε μεταγενέστερη ημερομηνία. Τα δύο άτομα που βιντεοσκόπησαν τον βανδαλισμό συνελήφθησαν πριν αφεθούν ελεύθερα χωρίς κατηγορία, ανέφερε η αστυνομία σε ανακοίνωση.

Τα τελευταία πέντε χρόνια, διάσημα έργα τέχνης που εκτίθενται σε δημόσια μουσεία στη Δυτική Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν γίνει δημοφιλείς στόχοι ομάδων για το κλίμα, συμπεριλαμβανομένων διαφόρων παραρτημάτων της Last Generation και του συνασπισμού με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο, γνωστού ως Just Stop Oil (ο τελευταίος είναι περισσότερο γνωστός για τις διαμαρτυρίες που στόχευαν στο Βρετανικό Μουσείο στο Λονδίνο). Η αποτελεσματικότητα των στρατηγικών που στοχεύουν έργα τέχνης -μεταξύ των οποίων έργα του Βίνσεντ βαν Γκογκ και του Έντγκαρ Ντεγκά- έχει διχάσει την κοινή γνώμη και, σε ορισμένες περιπτώσεις, έχει οδηγήσει σε σοβαρές νομικές συνέπειες για τους διαδηλωτές.

Τον περασμένο Αύγουστο, η Last Generation Austria, το ακτιβιστικό παράρτημα πίσω από ένα περιστατικό που έλαβε μεγάλη δημοσιότητα και αφορούσε έναν πίνακα του Γκούσταφ Κλιμτ στο Μουσείο Τέχνης Leopold της Βιέννης, διαλύθηκε, επικαλούμενη «άγνοια, απειλές θανάτου και πρόστιμα δεκάδων χιλιάδων ευρώ». «Δεν βλέπουμε πλέον καμία προοπτική επιτυχίας», δήλωσε η ομάδα, προσθέτοντας ότι τα υπόλοιπα κεφάλαια που είχε λάβει θα χρησιμοποιηθούν για την κάλυψη εκκρεμών νομικών εξόδων.

Πηγή: ARTnews / Κεντρική φωτογραφία: Last Generation Canada

Το έργο, με τίτλο “Grey, Orange on Maroon, No. 8” (1960), στεγάζεται στο Depot, μια εγκατάσταση αποθήκευσης που είναι ανοιχτή στο κοινό και βρίσκεται δίπλα στο κεντρικό κτίριο. Το περιστατικό συνέβη κατά τη διάρκεια μιας «αφύλακτης στιγμής», είπε το μουσείο στο ολλανδικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Algemeen Dagblad, το οποίο ανέφερε επιπλέον ότι ο πίνακας αξίζει 50 εκατομμύρια ευρώ.

Σύμφωνα με δήλωση Τύπου του ιδρύματος, το έργο υπέστη επιφανειακή αλλά ορατή ζημιά στο μη βερνικωμένο στρώμα βαφής στο κάτω τμήμα του καμβά. «Αυτή τη στιγμή ερευνούμε τα επόμενα βήματα για την επεξεργασία του πίνακα. Αναμένουμε ότι το έργο θα μπορέσει να παρουσιαστεί ξανά στο μέλλον», ανέφερε το μουσείο.

Σύμφωνα με πληροφορίες, το μουσείο έχει αναζητήσει εκτίμηση εμπειρογνώμονα σε θέματα διατήρησης εντός και εκτός της Ολλανδίας.

Το μουσείο δεν ανέφερε ποιος θα ήταν υπεύθυνος για το κόστος των επισκευών του έργου, αλλά πρόσθεσε στη δήλωσή του: «Το Μουσείο Boijmans Van Beuningen δεν παρέχει πληροφορίες για την εκτίμηση του πίνακα, το πιθανό κόστος που σχετίζεται με τη συντήρηση του πίνακα ή τον περαιτέρω χειρισμό αυτού του θέματος. Οι εικόνες της ζημιάς δεν θα κυκλοφορήσουν».

Το μέλλον θα δείξει, σύμφωνα με το μουσείο.

Πηγή: ARTnews / Κεντρική φωτογραφία: Flickr

Μεταξύ 1925 και 1927, ο Miró δημιούργησε έναν μικρό, με λάδι σε καμβά πίνακα, με τίτλο Pintura (Ζωγραφική), την οποία έδωσε στη μεγάλη του φίλη, την υποστηρίκτρια της τέχνης Joan Prats. Μέχρι εκείνη την εποχή, έχοντας κάνει το αναπόφευκτο καλλιτεχνικό προσκύνημα στο Παρίσι, πειραματιζόταν με τον φωβισμό, τον μετα-εξπρεσιονισμό και τον κυβισμό – κατά τη διαδικασία διαψεύδοντας πλήρως τις ελπίδες των γονιών του ότι θα μπορούσε μια μέρα να βρει σταθερή δουλειά ως λογιστής – ο Miró είχε καταφύγει τελικά σε ένα πιο ελεύθερο, πιο ατομικό στυλ.

Ο πίνακας υπογραμμίζει αυτό που ο Marko Daniel, ο διευθυντής του Fundació Joan Miró, περιγράφει ως τη δέσμευση του καλλιτέχνη να «ξεπερνά τις συμβάσεις της ζωγραφικής, του εικονιστικού χώρου, του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί η ζωγραφική».

Αλλά μπορεί επίσης να έχει ένα βαθύτερο, κρυφό νόημα που αντανακλά την προσπάθεια του καλλιτέχνη να ξεφύγει από τους αστούς περιορισμούς της οικογένειάς του καθώς ξεκίνησε τη διάσημη προσπάθειά του να «δολοφονήσει τη ζωγραφική». Πέντε χρόνια μετά τον θάνατο του Prats το 1970, ο πίνακας έγινε μέρος της συλλογής του ιδρύματος, το οποίο εδρεύει στη Βαρκελώνη. Ο χρόνος και η υγρασία δεν ήταν ευγενικοί στον καμβά, ο οποίος είχε υποστεί μικρορωγμές και άλλες ζημιές.

Πριν από ένα χρόνο, ειδικοί στο ίδρυμα, με επικεφαλής την Elisabet Serrat, επικεφαλής της προληπτικής συντήρησης και αποκατάστασης, αποφάσισαν να ρίξουν άλλη μια ματιά στον “Pintura”. Μια ακτινογραφία δεκαετιών είχε αφήσει να εννοηθεί ότι κάτι άλλο βρισκόταν κάτω από τον πίνακα του Miró, όπως και οι άκρες του πίνακα, όπου το μπλε χρώμα υποχωρεί σε παλαιότερα, πιο σκούρα χρώματα. Χρησιμοποιώντας ακτίνες Χ, υπεριώδες και υπέρυθρο φως, υπερφασματική απεικόνιση, μεταδιδόμενο φως, η ομάδα της Serrat και ερευνητές από οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένου του Centre de Restauració de Béns Mobles de Catalunya και του Universidad Pablo de Olavide στη Σεβίλλη, ανακάλυψαν το πορτρέτο μιας καλοντυμένης γυναίκας ζωγραφισμένη σε στυλ που δεν θα μπορούσε να είναι πιο διαφορετικό από αυτό του Miró.

Σύντομα παρατήρησαν ότι τα σκουλαρίκια της και η καρφίτσα στο λαιμό της αντιστοιχούσαν στις τρεις κηλίδες της ανυψωμένης μπογιάς που είχαν ήδη δει βρεθεί στην επιφάνεια του πίνακα. «Έτσι τώρα είχαμε μια καλής ποιότητας εικόνα του πορτρέτου, που έμοιαζε σχεδόν με φωτογραφία», λέει η Serrat. «Αλλά δεν ξέραμε ποιος ήταν».

Μη μπορώντας να βρει στοιχεία για την ταυτότητα της γυναίκας στη Βαρκελώνη, η Serrat κατευθύνθηκε στην Ταραγόνα λίγες εβδομάδες αργότερα για να επισκεφτεί το Fundació Mas Miró, ένα μουσείο που βρίσκεται στην αγροικία όπου ο καλλιτέχνης και η οικογένειά του περνούσαν τα καλοκαίρια τους. «Αλλά κανένα από τα πορτρέτα εκεί δεν ταίριαζε», προσθέτει. «Ο διευθυντής του ιδρύματος είπε ότι το πορτρέτο θα μπορούσε να είναι στη Μαγιόρκα, όπου έζησε και εργαζόταν επίσης ο ζωγράφος».

Στο στούντιο του Miró, Son Boter, στο νησί των Βαλεαρίδων, η Serrat βρήκε ένα πορτρέτο του 1907 υπογεγραμμένο από τον καλλιτέχνη Cristòfol Montserrat Jorba. Όχι μόνο το πρόσωπο ταίριαζε με αυτό της γυναίκας στις ακτινογραφίες, αλλά το θέμα του ήταν μια Dolors Ferrà i Oromí – πιο γνωστή ως μητέρα του Miró. «Το [πορτρέτο της Μαγιόρκα] είναι ακριβώς το ίδιο, με μερικές διαφορές: το φόρεμα ήταν διαφορετικό και τα σκουλαρίκια ήταν διαφορετικά, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι το ίδιο πρόσωπο», λέει η Serrat.

Τέτοιες ανακαλύψεις είναι εξαιρετικά σπάνιες. Η αποκάλυψη του προσώπου της Dolores Ferrà, προσθέτει η Serrat με έναν τόνο υποτίμησης, ήταν «μια απολαυστική έκπληξη». Η ομάδα της πιστεύει ότι ο Miró έκοψε μια άλλη εκδοχή του πορτρέτου του Montserrat – ο Pintura έχει διαστάσεις μόλις 49 εκ. x 60 εκ. – και το γύρισε από πορτρέτο σε οριζόντιο, αλλά επίτηδες επέλεξε να κρατήσει το κεντρικό τμήμα που έδειχνε το πρόσωπο της μητέρας του. Όλα αυτά εγείρουν το προφανές ερώτημα: γιατί;

Η Serrat και ο Daniel βλέπουν την απόφαση του Miró ως σκόπιμη πράξη και ως προμήνυμα της υπερβολικής ζωγραφικής που θα εφάρμοζε ο καλλιτέχνης στα δικά του, προηγούμενα έργα του τη δεκαετία του 1950. Η υπερβολική ζωγραφική ήταν επίσης μια τεχνική που επισκέφτηκε στα κιτς, κολλώδη έργα των καλλιτεχνών χάκερ προς το τέλος της ζωής του, όταν άρχισε να παραποιεί αυτό που έβλεπε ως φτηνή, κακή και κιτς τέχνη.

«Τούτου λεχθέντος, η νέα ανακάλυψη δεν είναι υπερβολική ζωγραφική, ούτε η δική του, ρεβιζιονιστική υπερζωγραφική», λέει ο Daniel. «Είναι μια πράξη εξέγερσης. Αλλά ο Miró ήταν ήδη 32 ετών όταν το ξεκίνησε, επομένως δεν είναι μια νεανική πράξη εξέγερσης εναντίον των γονιών του… [αλλά] ενάντια στο είδος του κόσμου που αντιπροσώπευαν οι γονείς του· τις φιλοδοξίες της μεσαίας τάξης να είσαι κάπως πιο κομψός από ό,τι πραγματικά είσαι».

Είναι πεπεισμένος ότι ο Miró δεν επέλεξε το πορτρέτο του Montserrat τυχαία: «Δεν υπήρχε τεχνική ανάγκη να ζωγραφίσει πάνω από αυτό· δεν ήταν σαν τον Gauguin στον Νότιο Ειρηνικό, χωρίς πρόσβαση σε υλικά. Για αυτόν, αυτό ήταν πραγματικά μια πράξη επιλογής».

Και όμως, στο μυαλό της Serrat, η περίεργη χειρονομία του καλλιτέχνη δεν ήταν χωρίς κάποια στοργή. «Θα μπορούσε να είχε επιλέξει ένα άλλο πορτρέτο», λέει. «Αλλά επιλέγει αυτό, και το κόβει και κρατά το πρόσωπο της μητέρας του ολοκληρωμένο, οπότε υπάρχει σεβασμός». Σημειώνει επίσης ότι άφησε άθικτες τις τρεις συστάδες χρωμάτων – το x που σημάδευε το σημείο των κοσμημάτων της μητέρας του – όταν μπορούσε εύκολα να τα είχε ξύσει.

Τα ευρήματα των ειδικών, τα οποία ο Daniel αναφέρει ως “CSI: Miró”, παρουσιάζονται σε μια νέα έκθεση, “Under the Layers of Miró: A Scientific Investigation”, και σε ένα συνοδευτικό ντοκιμαντέρ, “El Secret de Miró”. Η παράσταση, στα κεντρικά γραφεία του ιδρύματος στη Βαρκελώνη, θα επιτρέψει στους επισκέπτες να δουν τόσο τον “Pintura” όσο και το πορτρέτο της “Ferrà” του Montserrat.

Σχεδόν έναν αιώνα αφότου η λαμπρή μπλε μπογιά στέγνωσε στον αινιγματικό πίνακα του Miró, ο Daniel νιώθει ότι ο κόσμος αρχίζει επιτέλους να κατανοεί τις προθέσεις του καλλιτέχνη. «Κατά κάποιο τρόπο, ο Miró μας άφησε πολύ καλές ενδείξεις – ειδικά η καρφίτσα, η οποία είναι πραγματικά τρισδιάστατη και μπορείτε να την δείτε σε απίστευτο φως», λέει. «Μας άφησε αυτές τις ενδείξεις, οπότε πρέπει να σκέφτεται: Γιατί σας πήρε τόσο καιρό να το ανακαλύψετε; Εκατό χρόνια αργότερα, καταλάβατε τι έκανα!»

Πηγή: The Guardian

Αυτή είναι η πρώτη φορά που η δημοπρασία θα πραγματοποιηθεί την ίδια εβδομάδα με το Art Basel Hong Kong. Ο εντυπωσιακός, ζεστός ροζ και καφές πίνακας 6,5 πόδια επί 7,5 πόδια του Jean-Michel Basquiat ζωγραφίστηκε αρχικά το 1984 και εκτιμάται ότι θα πουληθεί μεταξύ 13 και 16 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ.

Ο πίνακας “Sabado” προέρχεται από μια περίοδο που ο Basquiat συνεργαζόταν στενά με τον Andy Warhol. Από εκείνη τη συγκεκριμένη εποχή, ο Basquiat ζωγράφισε πάνω από 150 κομμάτια.

Ο οίκος Christie’s το αποκαλεί «ένα συναρπαστικό αριστούργημα [που] συγκαταλέγεται στα πιο εμβληματικά έργα του Basquiat, αποτυπώνοντας το χαρακτηριστικό στυλ του να συνδυάζει αριστοτεχνικά κείμενο, εικονογραφία και ανθρώπινες φιγούρες».

Το 1984 ήταν μια μεγάλη χρονιά για τον καλλιτέχνη και θεωρείται ευρέως ως μια καθοριστική στιγμή στην καριέρα του. Είναι την ίδια χρονιά που η πρώτη του ατομική έκθεση στο μουσείο “Jean-Michel Basquiat: Paintings 1981–1984” ταξίδεψε στο Ινστιτούτο Σύγχρονων Τεχνών του Λονδίνου και στο Μουσείο Boijmans Van Beuningen στο Ρότερνταμ μέχρι το 1985.

Σε δήλωσή της, η επικεφαλής βραδινών πωλήσεων και τέχνης του 20ου/21ου αιώνα της Christie’s Ada Tsui είπε: «Είναι προνόμιο να παρουσιάζω το “Sabado por la Noche”, ένα εμβληματικό αριστούργημα που αντηχεί με την αμίμητη οπτική γλώσσα του Basquiat». Αναφέρει ότι ο Christie’s εδώ και χρόνια «καλλιεργούσε την ασιατική αγορά για το Basquiat», που χρονολογείται από το 2021 όταν ο Christie’s στο Χονγκ Κονγκ πούλησε το “Warrior (1982)” για ένα ρεκόρ 41,8 εκατομμυρίων δολαρίων.

Η δημόσια προεπισκόπηση των έργων ξεκινά από τις 25 έως τις 27 Μαρτίου στο Christie’s Hong Kong πριν από τη ζωντανή δημοπρασία στις 28 Μαρτίου.

Πηγή: Hypebeast / Κεντρική φωτογραφία: Christie’s

Το πορτρέτο της γυναίκας χάθηκε όταν ο Πικάσο ζωγράφισε πάνω του, πιθανώς λίγους μήνες αργότερα, το 1901 για να απεικονίσει τον φίλο του γλύπτη Mateu Fernández de Soto να κάθεται σε ένα τραπέζι σε αποχρώσεις του μπλε και του πράσινου. Όμως, σχεδόν 125 χρόνια αργότερα, τα περιγράμματα του αρχικού πορτρέτου αποκαλύφθηκαν από το Ινστιτούτο Τέχνης Courtauld στο Λονδίνο, όταν εξέτασαν το έργο τέχνης χρησιμοποιώντας υπέρυθρες και ακτίνες Χ πριν από μια έκθεση.

Το πορτρέτο της γυναίκας «αναδύθηκε κυριολεκτικά μπροστά στα μάτια μας… κομμάτι-κομμάτι», λόγω του τρόπου που μοιάζει με μωσαϊκό μια υπέρυθρη κάμερα σαρώνει μια εικόνα, εξήγησε ο Barnaby Wright, αναπληρωτής επικεφαλής της γκαλερί Courtauld. Αν και οι ειδικοί «ήταν αρκετά πεπεισμένοι ότι κάτι κρυβόταν κάτω από την επιφάνεια γιατί… μπορείτε να δείτε πινελιές… που δεν σχετίζονταν πραγματικά με το τελειωμένο πορτρέτο», δεν ήξεραν τι θα έβρισκαν μόλις άρχιζαν να το σκανάρουν, είπε ο Wright στο CNN.

Δεν είναι ακόμα σίγουροι για την ταυτότητα της γυναίκας, αν και μοιάζει με πολλές άλλες γυναίκες που ζωγράφισε ο Picasso στο Παρίσι το 1901, καθώς μοιράζεται το χαρακτηριστικό σινιόν χτένισμα που ήταν της μόδας τότε στη γαλλική πρωτεύουσα. «Μπορεί να ήταν απλώς κάποια που έκανε μοντέλο για τον Picasso… μπορεί να ήταν ερωμένη, μπορεί να ήταν φίλη».

Ο Picasso ήταν μόλις 19 ετών όταν έφτασε στο Παρίσι το 1901, αλλά έβρισκε ήδη διαφορετικούς τρόπους να ζωγραφίζει τα θέματά του. Εγκαταλείποντας αυτό το παλαιότερο πορτρέτο και ζωγραφίζοντας πάνω του, ο Picasso πιθανότατα «όχι απλώς άλλαζε θέμα αλλά και το στυλ του καθώς ανέπτυξε τον διάσημο τρόπο ζωγραφικής της Μπλε Περιόδο», είπε ο Wright.

Κατά τη διάρκεια της Μπλε Περιόδου του, ο Picasso χρησιμοποίησε πιο σκοτεινά χρώματα για να απεικονίσει τα θέματά του καθώς απομακρύνθηκε από το προηγούμενο ιμπρεσιονιστικό στυλ του, μια αλλαγή που εν μέρει επηρεάστηκε από την αυτοκτονία του καλού του φίλου Carlos Casagemas.

Η απεικόνιση μέσω των ακτίνων Χ υποδηλώνει ότι ο Picasso ξαναδούλεψε αυτόν τον καμβά ίσως έως και τρεις ή τέσσερις φορές, εν μέρει επειδή δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να αγοράσει νέα υλικά αλλά και επειδή «είναι ξεκάθαρο ότι του άρεσε η διαδικασία μετατροπής μιας εικόνας σε άλλη», είπε ο Wright. «Ζωγράφισε τη φιγούρα του φίλου του ακριβώς πάνω από τη γυναίκα… η μια φιγούρα αναδύεται από την άλλη, μεταμορφώνοντας τη μια στην άλλη».

Ωστόσο, τα υπολείμματα του πορτρέτου της γυναίκας παραμένουν ορατά στο εκπαιδευμένο μάτι. «Μόλις μάθετε τι υπάρχει από κάτω από αυτήν την τεχνική εικόνα και επιστρέψετε στον τελειωμένο πίνακα, μπορείτε να δείτε μερικά από αυτά τα σημάδια πολύ καθαρά – το μάτι, το αυτί και τα μαλλιά της», είπε ο Wright. «Αυτή η απόκοσμη παρουσία της γυναίκας, στην πραγματικότητα δεν είναι απλώς κάτω από την επιφάνεια, αλλά στην πραγματικότητα πιέζει την ίδια την επιφάνεια».

Πηγή: CNN UK / Κεντρική φωτογραφία:  
The Courtauld Institute of Art

Αποκτήθηκε πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια από έναν ιδιώτη πωλητή, το ανυπόγραφο πορτρέτο -ζωγραφισμένο στο Παρίσι το 1906- επικυρώθηκε πρόσφατα και δημοσιεύτηκε στο αρχείο Modigliani της Ρώμης. Η ανακάλυψη ήρθε όταν ο Guzzini, περίεργος για μια χαρακτηριστική σφραγίδα στο πίσω μέρος του πορτρέτου. Ύστερα από μικρή έρευνα, η σφραγίδα αποδείχθηκε ότι ήταν το σήμα ενός καταστήματος όπου καλλιτέχνες στην αλλαγή του αιώνα στη Μονμάρτρη αγόραζαν προμήθειες. Το επόμενο βήμα ήταν η διαβούλευση με το Fondazione Amedeo Modigliani στη Ρώμη.

Η επιστημονική ανάλυση αποκάλυψε χαρακτηριστικά που συνάδουν με την πρώιμη παριζιάνικη περίοδο του Modigliani, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης φθηνής λευκής μπογιάς που προτιμούσαν καλλιτέχνες της εποχής που εξοικονομούσαν κόστος. Το θέμα πιστεύεται ότι είναι ο Mario Cavalieri, ένας Βενετός φίλος του καλλιτέχνη. «Η αξία αυτού του έργου τέχνης σήμερα δεν έγκειται μόνο στην τιμή αγοράς του, αλλά κυρίως στην ιστορική του σημασία», είπε ο Guzzini.

Τον Νοέμβριο του 2023, ένα παρόμοιο ευμετάβλητο πρώιμο έργο του Modigliani πουλήθηκε σε δημοπρασία του Sotheby’s Paris “Impressionist and Modern”, για περισσότερα από 403.000 δολάρια.

Νωρίτερα φέτος, ένα σπάνιο τοπίο ακουαρέλας από τον καλλιτέχνη της Φιλαδέλφειας του 19ου αιώνα, William H. Dorsey, βρέθηκε σε ένα κατάστημα ειδών στο Glendale της Πενσυλβάνια. Η αγορά των 10 $ βρίσκεται τώρα στην Ιστορική Εταιρεία της Πενσυλβάνια. Και το 2023, ένας πίνακας 4 δολαρίων που βγήκε από κάδο στο Manchester αποκαλύφθηκε ως ελαιογραφία από τον N. C. Wyeth, με εκτιμώμενη αξία έως και 250.000 $.

Ωστόσο, δεν κερδίζει το τζακ ποτ κάθε αγοραστής αντικών. Ένας άνδρας στη Μινεσότα πίστευε ότι ένας πίνακας 50 δολαρίων που παραλήφθηκε σε μια πώληση σε γκαράζ αναγνωρίστηκε ως ένας πιθανός χαμένος από καιρό Vincent Van Gogh με τίτλο Elimar. Η εταιρεία ερευνών τέχνης LMI Group International με έδρα τη Νέα Υόρκη αγόρασε το έργο από τον ανώνυμο συλλέκτη για ένα άγνωστο ποσό το 2019 και στη συνέχεια δημοσίευσε μια έκθεση 458 σελίδων υποστηρίζοντας ότι το πορτρέτο ήταν πρωτότυπο.

Το Μουσείο Van Gogh στο Άμστερνταμ σκέφτηκε διαφορετικά και είπε ότι η εικόνα δεν μπορούσε να αποδοθεί στον ζωγράφο, κάτι που άφησε την LMI Group «μπερδεμένη».

Πηγή: ARTnews / Φωτογραφία: Tate Britain

Ο εν λόγω πίνακας, με τίτλο Elimar (1889), θα είχε δημιουργηθεί ενώ ο καλλιτέχνης βρισκόταν στο ψυχιατρικό ιατρείο Saint-Paul στο Saint-Rémy-de-Provence της Γαλλίας, στο οποίο νοσηλεύτηκε, μεταξύ Μαΐου 1889 και Μαΐου 1890. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ζωγράφισε περίπου 150 καμβάδες, συμπεριλαμβανομένων αριστουργημάτων όπως το Άνθος Αμυγδαλιάς (1890), οι Ίριδες (1889) και Η Έναστρη Νύχτα (1889).

Ο Elimar απεικονίζει έναν ψαρά με άσπρη γενειάδα και ένα στρογγυλό καπέλο να κρατά μια πίπα στο στόμα του κολλημένη καθώς επισκευάζει το δίχτυ του κατά μήκος μιας ερημικής ακτής. Η λέξη “Elimar”, που υποτίθεται ότι είναι το όνομα του άνδρα, είναι χαραγμένη στην κάτω δεξιά γωνία. Έχει διαστάσεις 18 επί 16 ίντσες.

Για την αξιολόγηση του πίνακα, μια ομάδα περίπου 20 ειδικών από διάφορους τομείς —συμπεριλαμβανομένων χημικών, επιμελητών και δικηγόρων ευρεσιτεχνίας— συγκεντρώθηκε από την εταιρεία έρευνας τέχνης LMI Group International με έδρα τη Νέα Υόρκη, η οποία αγόρασε το έργο από τις ανώνυμες αντίκες συλλέκτη για ένα άγνωστο ποσό το 2019.

Μια λεπτομερής αναφορά 458 σελίδων για το κομμάτι αποκάλυψε μερικές συναρπαστικές λεπτομέρειες. Μελετώντας τις χρωστικές και τις ίνες του “Elimar”, για παράδειγμα, η πρόεδρος της Επιστημονικής Ανάλυσης Καλών Τεχνών Jennifer Mass διαπίστωσε ότι ο αριθμός των νημάτων του καμβά ταίριαζε με εκείνους που κατασκευάζονταν την εποχή του Van Gogh, όπως και οι χρωστικές που χρησιμοποιήθηκαν για τη ζωγραφική του έργου – εκτός από μία. Η οργανική ένωση PR-50, που σχετίζεται με τη δημοφιλή κόκκινη χρωστική της λίμνης, η οποία δημιουργεί βιολετί αποχρώσεις στον ουρανό του πορτρέτου, πιστώνεται σε γαλλικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας από το 1905-06.

Ο Ben Appleton, δικηγόρος διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας με τον Wilson Gunn, μπόρεσε να εντοπίσει ένα δίπλωμα ευρεσιτεχνίας του 1883 για το PR-50 που κατοχυρώθηκε από την Colored Materials and Chemical Products του Saint-Denis σε ένα προάστιο του Παρισιού (τον προμήθευε με αυτές τις μπογιές ο αδελφός του Van Gogh, Theo, που ζούσε στο Παρίσι). Ως αποτέλεσμα, οι συντηρητές μπορούν πλέον να χρονολογούν και να πιστοποιούν τα έργα με αυτή τη χρωστική ουσία στα τέλη του 19ου, αντί για τις αρχές του 20ού αιώνα.

«Η ανάλυση που διεξήχθη σε αυτόν τον ξεχωριστό πίνακα παρέχει νέα εικόνα για το έργο του Van Gogh, ιδιαίτερα καθώς σχετίζεται με την πρακτική του στην επανερμηνεία έργων άλλων καλλιτεχνών», ανέφερε ο Maxwell L. Anderson, Chief Operating Officer του LMI Group και διευθυντής του πρώην Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης, ανέφερε σε δήλωσή του. «Αυτή η κινούμενη ομοιότητα ενσαρκώνει το επαναλαμβανόμενο θέμα της λύτρωσης στον Van Gogh, μια έννοια που συζητείται συχνά στα γράμματα και την τέχνη του. Μέσω του Elimar, ο Van Gogh δημιουργεί μια μορφή πνευματικής αυτοπροσωπογραφίας, επιτρέποντας στους θεατές να δουν τον ζωγράφο όπως ήθελε να τον θυμούνται».

Ο πίνακας, ωστόσο, θα πρέπει να αποδοθεί επίσημα από το Μουσείο Van Gogh στο Άμστερνταμ. Εάν πρόκειται, στην πραγματικότητα, για έναν αυθεντικό Van Gogh, το κομμάτι θα αξίζει περίπου 15 εκατομμύρια δολάρια.

Πηγή: ARTnews / Κεντρική φωτογραφία: LMI Group International

Τώρα, σχεδόν εννέα δεκαετίες αφότου εθεάθη για τελευταία φορά να κοσμεί τη σκάλα του βασιλικού παλατιού που θα γινόταν το κοινοβούλιο της Αθήνας, το αριστούργημα του Carl Bloch, Prometheus Unbound, βρήκε ξανά φήμη στην Ελλάδα.

«Η απήχησή του ήταν εκπληκτική», είπε ο Νικόλας Παπαδημητρίου, ο διευθυντής του Μουσείου Παύλου και Αλεξάνδρας Κανελλοπούλου κάτω από την Ακρόπολη. «Οι άνθρωποι στέκονται μπροστά του καθηλωμένοι. Είναι εντελώς μαγεμένοι».

Σε δημόσια έκθεση για πρώτη φορά στη χώρα, ο πίνακας προσελκύει εδώ και μήνες επισκέπτες που παρακινούνται τόσο από την προοπτική να δουν έναν από καιρό χαμένο πολιτιστικό θησαυρό, για να πάρουν μια γεύση από τη νίκη της ελευθερίας επί της καταπίεσης.

Η δημοτικότητα του πίνακα ήταν τέτοια που σχεδιάζεται τώρα να εκτεθεί αλλού στην Ελλάδα προτού το Υπουργείο Πολιτισμού, το οποίο κήρυξε το έργο διατηρητέο ​​μνημείο, το εκθέσει σε μόνιμη έκθεση στο πρόσφατα ανακαινισμένο παλάτι του Τατοΐου, βόρεια της πρωτεύουσας, αργότερα. φέτος.

«Σε ηλικία 87 ετών δεν νομίζω ότι έχω δει κάτι παρόμοιο», είπε ο Δημήτρης Μαυρίκας, ένας συνταξιούχος έμπορος που ταξίδεψε από το Αγρίνιο για να δει το έργο. «Για μένα όλα έχουν να κάνουν με τη μάχη της ανθρώπινης ύπαρξης, τη μάχη που δίνουμε για να επιβιώσουμε από τη στιγμή που γεννιόμαστε». Σε έναν όλο και πιο ανασφαλή κόσμο, είναι, είπε, μια μάχη με μεγάλη σημασία. «Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός ότι οι άνθρωποι πάντα αγωνίζονταν για την ελευθερία τους;». «Είχα ακούσει τόσα πολλά για αυτόν τον πίνακα και δεν με απογοήτευσε. Προκαλεί δέος.»

Στα τέσσερα μέτρα ύψος και τρία μέτρα πλάτος, το μαγικό κομμάτι απεικονίζει τη στιγμή που ο Προμηθέας απελευθερώνεται από τις αλυσίδες που τον έδεσαν σε έναν βράχο, την τιμωρία που επέβαλε ο Δίας στον τιτάνα επειδή τόλμησε να χαρίσει στην ανθρωπότητα τη δύναμη της φωτιάς.

Καταδικασμένος να ραμφίζεται το συκώτι του από έναν αετό στο διηνεκές – με τον θεό βασιλιά να φροντίζει να ανανεώνεται συνεχώς το όργανο για να το γλεντήσει το πουλί – ο Bloch παραπέμπει στο δράμα της απελευθέρωσης του Προμηθέα μετά την απρόσμενη παρέμβαση του Ηρακλή. Κοιτάζει δύσπιστα καθώς ο βασανιστής του πέφτει από το σώμα του.

Ο Παπαδημητρίου είπε ότι η γοητεία του πίνακα μπορεί επίσης να αποδοθεί «στο τεράστιο μέγεθός του, σε μια χώρα όπου δεν είχαμε ποτέ μεγάλα κτίρια για να κρεμάσουμε τέτοια κομμάτια». Μαθητές επισκέφτηκαν το μουσείο για να θαυμάσουν τον θησαυρό από το δάπεδο μέχρι την οροφή «και η αντίδραση ήταν πάντα η ίδια», είπε. «Στάθηκαν εκεί σιωπηλοί, με απόλυτη κατάπληξη».

Γνωστός για τις απεικονίσεις του μυθολογικών ηρώων, στον Bloch ανατέθηκε ο πίνακας το 1864 από τον νεαρό βασιλιά Γεώργιο Α’, γεννημένο στη Δανία, ο οποίος είχε αναλάβει τον θρόνο της Ελλάδας το προηγούμενο έτος. Στεγασμένος στο ατελιέ του στη Ρώμη καθώς εξαπλώθηκε η επαναστατική ζέση, ο καλλιτέχνης εργάστηκε μανιωδώς για να τελειώσει τον πίνακα.

Όταν εκτέθηκε για πρώτη φορά στην Κοπεγχάγη το 1865, ο Prometheus Unbound χαιρετίστηκε ως πρωτοποριακός και πρωτοφανής επιτυχία. «Θα ήταν σωστό να πούμε ότι θα ήταν δύσκολο να βρούμε όμοιό του από τις απαρχές της δανικής τέχνης», είπε ένας κριτικός. Αλλά, για πολλούς, η δύναμη του πίνακα βρίσκεται επίσης στην εξαιρετική ιστορία του. Η τυχαία ανακάλυψή του το 2012 όχι μόνο έβαλε τέλος σε εικασίες δεκαετιών, αλλά έλυσε ένα θρίλερ που από καιρό στοίχειωνε τον κόσμο της τέχνης.

Οι αξιωματούχοι του Υπουργείου Πολιτισμού στην Ελλάδα έμειναν έκπληκτοι όταν αντίκρισαν τον καμβά τυλιγμένο σε κύλινδρο ενώ κατέγραφαν χιλιάδες αντικείμενα που συγκεντρώθηκαν στο Τατόι από κτήματα που κάποτε ανήκαν στην έκπτωτη βασιλική οικογένεια του έθνους.

Η τελευταία δημόσια εμφάνισή του ήταν σε έκθεση στην Κοπεγχάγη το 1932. Οι ιστορικοί υπέθεσαν ότι είτε είχε χαθεί καθώς μεταφέρθηκε με πλοίο πίσω στην Ελλάδα είτε είχε πέσει θύμα πυρκαγιάς. Το γεγονός ότι οι λεηλάτες δεν κατάφεραν να εντοπίσουν τον θησαυρό -τα βασιλικά κτήματα είχαν γίνει συχνά στόχος κλεφτών- απλώς ενίσχυσε την έκπληξη. «Χρειαζόταν δουλειά», είπε η Μελίνα Φωτοπούλου, η συντηρήτρια του Υπουργείου Πολιτισμού που επέβλεψε την αποκατάστασή του. «Σε μέρη υπήρχε μούχλα, ρωγμές και αποκόλληση χρώματος που απαιτούσαν αποκατάσταση και καθώς είχε τυλιχτεί τόσο καιρό στον κύλινδρο, ο καμβάς ήταν αρκετά χαλαρός».

Η επίπονη εργασία συντήρησης έγινε πιο δύσκολη λόγω του μεγέθους του πίνακα. «Ήταν αδύνατο να αποκατασταθεί τοποθετημένο σε πλαίσιο και έτσι απλώθηκε στο έδαφος όπου το δουλέψαμε εντατικά», είπε η Φωτοπούλου, προσθέτοντας ότι υπήρχε «αρκετή νευρικότητα» πριν αναρτηθεί το αριστούργημα. «Δεν ήμασταν καθόλου σίγουροι πώς θα έμοιαζε με πλαίσιο, αλλά φυσικά είναι τόσο εντυπωσιακό. είναι υπέροχο».

Πηγή: The Guardian

Η Kardashian δεν έχει ακόμη επιβεβαιώσει επίσημα ότι είναι η αγοράστρια του πίνακα Basquiat, ενός καμβά του 1982 που ονομάζεται Both Poles. Ωστόσο, δημοσιογράφοι με οξυδερκή μάτια παρατήρησαν στα τέλη Οκτωβρίου ότι η Kardashian φαινόταν να παρουσιάζει τον πίνακα σε μια ανάρτηση της Kris Jenner στο Instagram, συμπεριλαμβανομένης μιας φωτογραφίας του σπιτιού της.

Ο πίνακας δεν είναι ο πιο ακριβός Basquiat που πουλήθηκε ποτέ σε δημοπρασία – άλλοι του καλλιτέχνη έχουν πουληθεί για πολύ μεγαλύτερα ποσά. Αλλά αν η Kardashian είναι πραγματικά η ιδιοκτήτριά του, αυτό θα ήταν αξιοσημείωτο, αφού σημαίνει ότι θα είχε έναν παραπάνω πίνακα του καλλιτέχνη από τα περισσότερα μουσεία, συμπεριλαμβανομένου του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης, το οποίο δεν έχει έργα του καλλιτέχνη στη συλλογή του. Πριν από την αγορά πωλήθηκε στον οίκο Christie’s το 2017.

Ο πίνακας “Both Poles” δεν είχε εμφανιστεί στην αγορά από την πρεμιέρα του στην γκαλερί Larry Gagosian το 1982. Η εκπομπή Gagosian του Basquiat σηματοδότησε το ντεμπούτο του στο Λος Άντζελες. Ο πίνακας πήρε το όνομά του από τον Βόρειο και τον Νότιο Πόλο, και οι δύο αναφέρονται σε κείμενο χαραγμένο από τον Basquiat σε ένα φύλλο χαρτιού που τοποθετήθηκε στον καμβά του. Αυτές οι λέξεις εμφανίζονται κρυπτικά δίπλα σε εικόνες μιας αξίνας και ενός πύργου τηλεόρασης.

Το Instagram της Jenner από τον Οκτώβριο έδειξε φωτογραφίες που τραβήχτηκαν κατά τη διάρκεια ενός πάρτι Wicked Watch που έγινε στο σπίτι της Kardashian. Μια φωτογραφία που δείχνει τραπέζια ντυμένα με πανιά με πράσινο χρώμα του Οζ φαίνεται να δείχνει και τον πίνακα να κρέμεται χαλαρά σε έναν τοίχο, χωρίς κανέναν να τον κοιτάει.

Το E! News γνωστοποίησε για πρώτη φορά την είδηση ​​για την πιθανή αγορά του Basquiat από την Kardashian τον Οκτώβριο, χαρακτηρίζοντας τον πίνακα ως «ένα κομμάτι της διακόσμησης του σπιτιού των 5 εκατομμυρίων δολαρίων». Η είδηση ​​δεν είχε χτυπήσει τον καλλιτεχνικό τύπο μέχρι αυτή την εβδομάδα, όταν το Artnet News επεσήμανε ότι ο πίνακας φαινόταν επίσης να είχε πιο λοξή εικόνα σε άλλες αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που σχετίζονται με την Kardashian, συμπεριλαμβανομένου ενός Instagram στο οποίο η κόρη της Chicago τρώει ramen μπροστά σε έναν πίνακα που μοιάζει με Basquiat.

Οι καλόπιστοι της συλλογής έργων τέχνης της Kardashian δεν έχουν ακόμη πλήρως τεκμηριώσει το βάθος της ιδιοκτησίας της, κι αν αγοράζει καν τέχνη καθόλου, παραμένει άγνωστο. Αλλά ήταν το θέμα δύο ιστοριών που σχετίζονται με την τέχνη τον περασμένο περίπου χρόνο, η μία από τις οποίες αφορούσε μια δημοπρασία.

Το 2023, η Kardashian πάλεψε με τον Tom Brady για έναν πίνακα του George Condo κατά τη διάρκεια μιας φιλανθρωπικής πώλησης όπου ο ποδοσφαιριστής τελικά κέρδισε, δίνοντας τη νικητήρια προσφορά των 500.000 $.

Εν τω μεταξύ, η Kardashian βρέθηκε πιο πρόσφατα στο επίκεντρο, αφού μήνυσε το Ίδρυμα Donald Judd, το οποίο ισχυρίστηκε ότι είχε ψευδώς ισχυριστεί ότι είχε τραπέζια σχεδιασμένα από τον μινιμαλιστή γλύπτη. Οι δικηγόροι της Kardashian κίνησαν να απορρίψουν την υπόθεση, αποκαλώντας τη δίκη «ένα τέχνασμα που έχει σχεδιαστεί για να μεγιστοποιήσει τη δημοσιότητα».

Πηγή: ARTnews

Ο πίνακας απεικονίζει τον Maffeo Barberini, έναν Φλωρεντινό αριστοκράτη που στέφθηκε ως Πάπας Urban VIII το 1623. Σύμφωνα με τα παπικά πρότυπα, η βασιλεία του ήταν λαμπρή. Ο Barberini επέκτεινε τα εδάφη της εκκλησίας με ένοπλη δύναμη και έντονες πολιτικοποιήσεις, ακόμη και για 21 χρόνια του Τριακονταετούς Πολέμου.

Ο Urban VIII ήταν μεγάλος προστάτης των τεχνών (συχνά ανέθετε στον Gian Lorenzo Bernini), αν και δεν ίσχυε το ίδιο για την επιστήμη. Υπό την πίεση του Βατικανού, ο Γαλιλαίος αποκήρυξε δημόσια την αστρονομική του ανακάλυψη, η οποία προέρχεται από το ηλιοκεντρικό μοντέλο του Κοπέρνικου που επίσης απορρίφθηκε από τον Ουρβανό VIII.

Ο Caravaggio συνάντησε τον ημερήσιο Πάπα ως νεαρό, φιλόδοξο άνδρα. Χρονολογημένος στο 1598, ο πίνακας δείχνει έναν 30χρονο Barberini να φοράει μια μαύρη μπιρέτα — ένα καπέλο με τρεις ή τέσσερις κορυφές που φορούσαν οι καθολικοί κληρικοί — και ένα πράσινο αμάνικο ράσο, ένα άλλο παραδοσιακό καθολικό σημαίνον.

Με λαμπερά μάτια και πιάνοντας ένα γράμμα, είχε ήδη αποκτήσει διδακτορικό στη Νομική από το Πανεπιστήμιο της Πίζας και ανέβαινε στην ιεραρχία μέσω καλών διασυνδέσεων.

Σύμφωνα με την γκαλερί, ο Barberini είχε καλλιεργήσει ενδιαφέρον για τις τέχνες νωρίς στη ζωή του. Το 1598, ο φίλος και συνάδελφος κληρικός Francesco Maria del Monte φιλοξένησε έναν αγωνιζόμενο καλλιτέχνη στο οικογενειακό του παλάτι — τον Michelangelo Merisi da Caravaggio. Ο Barberini προσκλήθηκε να συναντήσει τον καλλιτέχνη, ο οποίος ζωγράφισε το πορτρέτο που αναδύθηκε πρόσφατα από μια ιδιωτική συλλογή στην Ιταλία.

Σε ένα είδος επιστροφής στο σπίτι, το έργο εκτίθεται στο Palazzo Barberini στη Ρώμη, το οποίο στεγάζει την Εθνική Πινακοθήκη Αρχαίας Τέχνης. Ο χώρος χτίστηκε κατά τη διάρκεια του παπισμού του Urban VIII σε συνεργασία με τον αρχιτέκτονα Carlo Maderno και παρέμεινε στην οικογένεια Barberini κατά τον 20ό αιώνα. Για 300 χρόνια, το πορτρέτο του Caravaggio μεταδόθηκε από τις γενιές της οικογένειας. Στη συνέχεια, τη δεκαετία του 1930, η οικογένεια πούλησε το κτήμα.

Χωρίς τεκμηρίωση για την παραγγελία ή την αγορά του, και χωρίς δημόσιες εκθέσεις, η γνώση του έργου εξασθένησε μέχρι τη δεκαετία του 1960, όταν ο Ιταλός μελετητής Caravaggio Roberto Longhi το παρουσίασε σε ένα άρθρο. «Η καρδιά του πίνακα βρίσκεται στα χέρια, το αριστερό χέρι κρατά ένα γράμμα και το δεξί βγαίνει από τον πίνακα», δήλωσε η συν-επιμελήτρια Paola Nicita σε μια δήλωση. «Είναι ένας πίνακας που εκφράζεται μέσω χειρονομιών».

Πηγή: ARTnews / Κεντρική φωτογραφία: Alberto Pizzoli