Μόλις η ενημέρωση εγκριθεί από τις ρυθμιστικές αρχές, το Apple Watch θα χρησιμοποιεί τον αισθητήρα φωτός για να αναλύει πώς ανταποκρίνονται τα αιμοφόρα αγγεία του χρήστη στον καρδιακό του παλμό, προειδοποιώντας τον εάν ανιχνεύσει σταθερά σημάδια χρόνιας υπέρτασης ή υψηλής αρτηριακής πίεσης.

Σημαντικό είναι ότι το ρολόι δεν θα δίνει πραγματικές μετρήσεις πίεσης, μόνο ειδοποιήσεις ότι ο χρήστης μπορεί να έχει υπέρταση. Η Apple δήλωσε ότι θα συνιστά στους χρήστες που λαμβάνουν αυτές τις ειδοποιήσεις να χρησιμοποιήσουν ένα παραδοσιακό πιεσόμετρο για να παρακολουθήσουν τα επίπεδα της πίεσής τους για μια εβδομάδα και στη συνέχεια να επικοινωνήσουν με τον γιατρό τους με τα αποτελέσματα.

Οι ειδικοί υγείας λένε ότι, παρά τους περιορισμούς της, η λειτουργία θα μπορούσε να βοηθήσει στην ευαισθητοποίηση για μια πάθηση που συχνά μένει αδιάγνωστη.

Σχεδόν 1,3 δισεκατομμύρια ενήλικες παγκοσμίως έχουν υψηλή αρτηριακή πίεση, αλλά σχεδόν οι μισοί δεν το γνωρίζουν. Οι περισσότεροι δεν αισθάνονται κανένα σύμπτωμα, αλλά η υπέρταση αυξάνει τον κίνδυνο καρδιακής προσβολής, εγκεφαλικού επεισοδίου και βλάβης στα νεφρά.

Η Apple δήλωσε ότι αναμένει οι ρυθμιστικές αρχές να εγκρίνουν τη λειτουργία «σύντομα» και ότι σκοπεύει να την κυκλοφορήσει σε πάνω από 150 χώρες και περιοχές, συμπεριλαμβανομένης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η λειτουργία θα είναι διαθέσιμη στο Apple Watch Series 9, και αργότερα στο Apple Watch Ultra 2 και στο watchOS 26.

Ο καρδιολόγος Dr Felix Mahfoud, πρόεδρος της Καρδιολογικής Κλινικής στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Βασιλείας στην Ελβετία, είπε στο Euronews Health ότι η λειτουργία του smartwatch μπορεί να είναι «καλή για τάσεις», αλλά δεν πρέπει να χρησιμοποιείται για ακριβή δεδομένα υγείας ή για λήψη αποφάσεων.

«Μπορώ να σας πω τι σημαίνει αν μετρήσουμε την πίεσή σας [σε ιατρείο], όσον αφορά τον κίνδυνο εγκεφαλικού» και άλλων προβλημάτων υγείας, είπε ο Mahfoud, που είναι επίσης υπεύθυνος επικοινωνίας της European Society of Cardiology.

Ωστόσο, «όλα αυτά είναι ουσιαστικά άγνωστα για τον εντοπισμό μέσω smartwatch» και «κανείς δεν πρέπει ποτέ να βασίζει οποιαδήποτε θεραπεία ή διαχείριση σε ένα smartwatch», πρόσθεσε.

Σε δοκιμές με περισσότερα από 2.200 άτομα, η Apple δήλωσε ότι η λειτουργία υπέρτασης του ρολογιού είχε ευαισθησία περίπου 41% (ικανότητα να εντοπίζει σωστά μια πάθηση) και ειδικότητα περίπου 92% (ικανότητα να αναγνωρίζει σωστά την απουσία πάθησης).

Αυτό σημαίνει ότι το ρολόι θα μπορούσε να χάσει περισσότερες από τις μισές περιπτώσεις υπέρτασης, αλλά παραμένει απίθανο να στείλει πολλές λανθασμένες προειδοποιήσεις.

Παρά ταύτα, η Apple δήλωσε ότι αναμένει να ειδοποιήσει πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους με αδιάγνωστη υπέρταση τον πρώτο χρόνο. Η λειτουργία δεν προορίζεται για όλους. Η εταιρεία δεν συνιστά να βασίζονται στο ρολόι άτομα κάτω των 22 ετών, έγκυες ή όσους έχουν ήδη διαγνωστεί με υπέρταση.

Ο Mahfoud είπε ότι η λειτουργία θα μπορούσε να βοηθήσει περισσότερους ανθρώπους να συνειδητοποιήσουν τους κινδύνους της υψηλής πίεσης. «Είναι υπέροχο αν μπορούμε να αυξήσουμε την ενημέρωση για την υπέρταση, και ελπίζουμε ότι αυτά τα εργαλεία θα το πετύχουν», κατέληξε ο Mahfoud.

Πηγή: Lifo.gr

Στη συνέχεια, με κυρίευσε θυμός, όχι με τη Stokes, αλλά με τα μέσα ενημέρωσης και τις εταιρείες που προωθούν τη λατρεία του αδύνατου. Εγώ γεννήθηκα με μια σπάνια σωματική αναπηρία και χρειάστηκαν χρόνια για να συμφιλιωθώ με το σώμα μου. Η εμφάνισή μου φανερώνει την αναπηρία μου, έχω ουλές από επεμβάσεις και μια σκολίωση που οι χειρουργοί δεν μπόρεσαν να διορθώσουν, ενώ χρησιμοποιώ βοηθήματα κινητικότητας.

Για εμένα, η Stokes φαίνεται ως μια ελκυστική, επιτυχημένη και υγιής γυναίκα χωρίς αναπηρία (αν και αυτό αφορά στην ιδιωτική της ζωή), με την τύχη να έχει δύο παιδιά. Εύχομαι η ίδια κι άλλες γυναίκες να μπορούσαν να δουν τον εαυτό τους έτσι. Μου πήρε χρόνια να αγαπήσω το σώμα μου, να αναγνωρίσω τις αντοχές του, όσα πέρασα και την ευχαρίστηση που μπορεί να προσφέρει και να δεχθεί, όμως είναι εφικτό.

Ζούμε σε δύσκολες εποχές, όπου γυναίκες και άνδρες χωρίς αναπηρία καταστρέφουν την ψυχική τους υγεία και θέτουν σε κίνδυνο τη σωματική τους υγεία με εξαντλητικές δίαιτες και ενέσεις αδυνατίσματος, μειώνοντας τον εαυτό τους για τα βλέμματα των άλλων και τα likes στο TikTok και το Instagram. Ως κοινωνία θα έπρεπε να ντρεπόμαστε που δημιουργούμε αυτές τις συνθήκες, εκθέτοντας ανθρώπους σε διατροφικές διαταραχές, υποσιτισμό και ψυχολογικά προβλήματα.

Έχουμε μόνο ένα σώμα· αν είστε αρκετά τυχεροί ώστε το δικό σας να λειτουργεί σωστά, τότε έχετε κερδίσει το λαχείο. Το μίσος προς τον εαυτό, η ντροπή, η απομόνωση και η επιθυμία για λεπτότητα δεν είναι εγγενή ή αναπόφευκτα στοιχεία του να έχει κανείς παραπάνω βάρος, όπως συχνά υπονοούν άρθρα σαν αυτό της Rose Stokes. Προκαλούνται από τη λιποφοβία.

Αυτό το φαινόμενο έχει αξιοποιηθεί αδίστακτα από τις βιομηχανίες αδυνατίσματος, συμπεριλαμβανομένων των σύγχρονων παρασκευαστών φαρμάκων τύπου GLP-1. Οι εταιρείες αυτές δεν λογοδοτούν όταν τα προϊόντα τους αποτυγχάνουν ή βλάπτουν τους χρήστες· αντίθετα, οι άνθρωποι με παραπάνω βάρος φορτώνονται την ευθύνη. Πάντα πρέπει να προσπαθούμε περισσότερο.

Η άλλη όψη: Κίνημα αποδοχής σώματος

Για μια πιο ισορροπημένη οπτική, ας εξετάσουμε ένα κοινωνικό κίνημα που δρα εδώ και τουλάχιστον 50 χρόνια, ασκώντας κριτική στο «βιομηχανικό σύμπλεγμα παχυσαρκίας». Ο επιστημονικός κλάδος fat studies και το δημόσιο μοντέλο υγείας «health at every size» αποτελούν παρακλάδια αυτού του κινήματος. Πολλοί εργαζόμαστε σε αυτούς τους τομείς, προσφέροντας μια πιο σύνθετη και αισιόδοξη προσέγγιση στη βιωματική εμπειρία ανθρώπων με παραπάνω βάρος.

Το άρθρο της Rose Stokes αγγίζει ευαίσθητες χορδές σε όλο τον γυναικείο χώρο. Θα πρόσθετα πως η δυσμορφία σώματος ποτέ δεν περιοριζόταν μόνο σε γυναίκες που δεν πληρούν τα πρότυπα λεπτότητας.Το κίνημα body positivity απελευθέρωσε όλες τις γυναίκες από αυτά τα αδύνατα πρότυπα. Δεν είναι τυχαίο ότι μόλις εμφανίστηκε αυτό το κίνημα και οι γυναίκες άρχισαν να διεκδικούν περισσότερο χώρο –και δύναμη– άρχισαν να κυκλοφορούν φάρμακα για να περιοριστούμε ξανά.

Charlotte Cooper – Λονδίνο
Danuta Kean – Hastings, East Sussex

Πηγή: The Guardian

Όμως, είναι πολύ σημαντικό να μην πιέζουμε υπερβολικά τα παιδιά για το φαγητό, ιδίως ως προς το πόσο θα φάνε, καθώς τα παιδιά καθοδηγούνται από το ένστικτο τους για το πότε χόρτασαν, κάτι που θα χάσουν αν το επισκιάσουμε εμείς με τις απειλές μας ή τις «επιβραβεύσεις» μας.

Γιατί υπάρχουν δύο ειδών πιέσεις

Η άμεση: «φάε το φαγητό σου, γιατί αλλιώς…» ή «αν δεν φας τρεις ακόμη μπουκιές δεν μπορείς να σηκωθείς από το τραπέζι», η οποία μπορεί να εκφράζεται και ως απειλή πως αν δεν φάει αυτό που πρέπει, δεν θα φάει και αυτό που θέλει να φάει (π.χ σοκολάτα).

Υπάρχει όμως και η έμμεση πιέση που είναι η πιο πονηρή, αφού κάποιες φορές ούτε εμείς οι ίδιοι δεν συνειδητοποιούμε ότι το κάνουμε. Πρόκειται για την «επιβράβευση»– όταν δηλαδή χειροκροτάμε τα παιδιά ή τους λέμε «μπράβο» όταν τρώνε αυτό που εμείς θέλουμε. Όμως, έτσι ενδέχεται να αγαπήσουν ή να μισήσουν τροφές μόνο και μόνο λόγω της δικής μας αντίδρασης.

Σε κάθε περίπτωση, εμείς οφείλουμε να προσφέρουμε υγιεινές επιλογές στα παιδιά σε ποσότητες ανάλογες της ηλικίας τους, αλλά και να έχουμε θέσει συγκεκριμένο ωράριο για το πότε τρώμε.
Επίσης, όταν ιδίως είναι μικρότερα, θα πρέπει να τους εξηγούμε πότε είναι η ώρα του επόμενου γεύματος για να γνωρίζουν ότι μόνο τότε θα μπορέσουν να ξαναφάνε ώστε να μάθουν σιγά σιγά να κάνουν τις επιλογές τους. Το σημαντικό παραμένει να μην χάσουν την επαφή με το ένστικτό τους και να μην νιώθουν πίεση.

Πηγή: TheMamagers