Η Έλενα Ξύτσα διαθέτει δύο πανεπιστημιακά πτυχία και εργάζεται ως social media manager. Έχει, όμως, κάνει σημαντικά βήματα ως influencer και το προφίλ της στο Instagram μετρά σχεδόν 30 χιλιάδες followers. Μεταξύ Πάρου και Μυκόνου, η Έλενα πέρασε, πριν από λίγες εβδομάδες, ένα διαφορετικό Σαββατοκύριακο και σίγουρα όχι σαν αυτά, που έχει συνηθίσει τους followers της. Το πρόγραμμα περιλάμβανε πολύωρη ορεινή ανάβαση με τελικό προορισμό την κορυφή του Σμόλικα, της δεύτερης ψηλότερης κορυφής στην Ελλάδα. Εδώ, η Έλενα μας μεταφέρει, με δικά της λόγια, την εμπειρία της – κι εγώ πραγματικά έχω ζηλέψει και είμαι στο τσακ να κλείσω θέση σε μία από τις επόμενες πεζοπορίες της ομάδας!

Από τα κοσμοπολίτικα νησιά στην βουνοκορφή του Σμόλικα

«Το καλοκαίρι μου μοιράζεται ανάμεσα στην εργασία μου ως social media manager σε έναν μεγάλο όμιλο και τις δραστηριότητές μου ως fashion influencer. Όμως, εκείνο το Σαββατοκύριακο του Ιουλίου, άφησα πίσω τα φορέματα, τις αγαπημένες μου fashion τσάντες και τα κοκτέιλ στις Κυκλάδες, φόρεσα ορειβατικά μποτάκια κι ένα ζεστό φούτερ και έζησα μια από τις ωραιότερες εμπειρίες της ζωής μου. Συνοδοιπόροι μου, μεταφορικά και κυριολεκτικά, ήταν τα παιδιά της ομάδας Ascend Hikes. Η ομάδα αυτή δημιουργήθηκε από τον Σταύρο Ξύτσα και τον Μάριο Γιαννάκου, δυο νέα παιδιά, που αγαπούν το βουνό και την δράση και σίγουρα ξέρουν πολύ καλά να μεταδίδουν με τον καλύτερο τρόπο την αγάπη τους αυτή.

Έτσι, εκείνη την Παρασκευή το απόγευμα, ετοίμασα το απαραίτητο backpack και ξεκινήσαμε μοιρασμένοι σε αυτοκίνητα με προορισμό την Κόνιτσα και πιο συγκεκριμένα το χωριό Πάδες, όπου θα περνούσαμε το βράδυ στο καταφύγιο του χωριού προκειμένου να ξεκινήσουμε από εκεί την ανάβαση. Τα ξημερώματα του Σαββάτου, συγκεντρωθήκαμε όλη η ομάδα εκεί, καταφθάνοντας ο καθένας από διαφορετικά μέρη της Ελλάδας, «ξεναγηθήκαμε» στον υπερπλήρη εξοπλισμό, που μας παρείχαν οι διοργανωτές, μάθαμε πώς να δένουμε σωστά τα σακίδια μας, ποια είναι τα απαραίτητα πράγματα, που πρέπει να κουβαλήσουμε, αλλά και το σωστό βάρος τους. Τρία απαραίτητα αξεσουάρ πριν ξεκινήσουμε την ανάβαση; Τα μπατόν, το καπέλο και το αντηλιακό.

Η φύση είναι η πιο ισχυρή influencer

Και η πεζοπορία ξεκίνησε. Σχεδόν τρεις ώρες, μέσα από όμορφα μονοπάτια, απολαμβάνοντας το πράσινο της φύσης, μας χάρισαν μαγικές εικόνες, που αποτυπώθηκαν βαθιά στο μυαλό μου. Η ομάδα μας προχωρούσε, άλλοι πιο γρήγορα κι άλλοι πιο αργά, ο καθένας με τον δικό του βηματισμό και ρυθμό, ακολουθούσαμε τους αρχηγούς. Κάποια στιγμή, τα πόδια βάραιναν, ο ήλιος μας έκαιγε, η πρωτόγνωρη κούραση ξάφνιαζε το σώμα μας, ωστόσο κανείς δεν άφηνε κανέναν να το βάλει κάτω. Ενθάρρυνση, συμβουλές, αστεία, γίνονταν όλα το… influence, που χρειαζόμασταν για να τα καταφέρουμε – τουλάχιστον οι πρωτάρηδες σαν εμένα! Και κάποια στιγμή, ναι, φτάσαμε στο camp μας. Εκεί όπου θα κατασκηνώναμε για μια νύχτα. Ευτυχώς, οι διοργανωτές τα είχαν προβλέψει και προετοιμάσει όλα: οι σκηνές μας ήταν στημένες, τα μπέργκερ ετοιμάζονταν στις ψησταριές, προετοιμάζοντάς μας για τις επόμενες μοναδικές ώρες στο βουνό. Χωρίς πολλά πολλά, καθίσαμε σε έναν κύκλο κι αρχίσαμε να συζητάμε και να γνωριζόμαστε καλύτερα. Συστηθήκαμε ο ένας στον άλλον, μοιραστήκαμε εμπειρίες, είπαμε γιατί βρισκόμαστε εδώ κι αν έχουμε κάνει αντίστοιχες εξορμήσεις.

Η πιο όμορφη στιγμή ήταν, όμως, όταν νύχτωσε και ο ουρανός ήταν τόσο καθαρός που μπορούσες να δεις τα χιλιάδες αστέρια και το φως τους. «Ώρα για θερινό σινεμά», είπαν οι περισσότεροι. Η ομάδα Ascend Hikes είχε μεριμνήσει ακόμη και γι΄ αυτό. Στήθηκαν τα φώτα, το πανί, οι καρέκλες και φυσικά… hοt dog, μπύρες και πατατάκια, τα απολύτως αναγκαία δηλαδή για να ξεκινήσει η προβολή. Παρακολουθήσαμε το inspiring ντοκιμαντέρ του Μάριου, που περιέγραφε το ταξίδι του στο Έβερεστ και την ανάβαση στην κορυφή του κόσμου, στα Ιμαλάια. Στην συνέχεια, ο Μάριος μας μίλησε για την εμπειρία του και μοιράστηκε μαζί μας συγκλονιστικές λεπτομέρειες και πληροφορίες για αυτό το σπουδαίο κατόρθωμα που πέτυχε.

Η θέα από την κορυφή είναι πάντα αλλιώς

Ξημερώματα Κυριακής, αφύπνιση 05.30, η ώρα που χαράζει και ο ουρανός αλλάζει χρώμα. Η θερμοκρασία ακόμη πολύ χαμηλή, αλλά έπρεπε να σηκωθούμε για το πρωινό μας. Μια ώρα μετά, κι αφού μαζέψαμε τις σκηνές μας, αναχωρήσαμε. Σήμερα, η πρώτη στάση θα ήταν στην Δρακόλιμνη. Το μέρος μαγικό! Με υπέροχα χρώματα της φύσης και την απόλυτη ηρεμία. Στην διαδρομή, συναντήσαμε κι άλλες ομάδες, που είχαν τον ίδιο τελικό προορισμό με εμάς.

Είχε μείνει άλλη μια ώρα και κάτι για την κορυφή. Και η ανάβαση συνεχιζόταν, ίσως η πιο δύσκολη φάση, μιας και η κλίση αυξανόταν, μα σαν γυρνούσες πίσω το βλέμμα σου, αντιλαμβανόσουν τι έχεις καταφέρει και πού βρίσκεσαι τώρα, κι όλα με το μάτι μίκραιναν. «Σε 10’ φτάνουμε!». Και, ναι, η θέα από την κορυφή είναι πάντα αλλιώς! Τα καταφέραμε, μπράβο σε όλη την ομάδα. Άξιζε τελικά.

Αφού μπορώ εγώ, μπορείς κι εσύ

Εκεί στην κορυφή του Σμόλικα, υπάρχει ένα βιβλίο που μένει πάντα εκεί, ένα βιβλίο, όπου στις σελίδες του γράφει ο κάθε ορειβάτης το όνομά του. Ανάμεσά τους υπάρχει πια και το δικό μου. Αν θα το ξανάκανα; Φυσικά! Αυτές τις 48 και κάτι ώρες, έζησα ένα ταξίδι διαφορετικό από αυτά που κάνω λόγω της δουλειάς μου και της ενασχόλησής μου με την μόδα. Ένα ταξίδι έντονο, γεμάτο εικόνες, εμπειρίες και ανθρώπους. Ο πλήρης εξοπλισμός της ομάδας, όλες οι παροχές και η διοργάνωση αξίζει να αναφερθούν γιατί γίνεται σπουδαία δουλειά με αγάπη και μεράκι και με όλα όσα χρειάζονται για να νιώσει ασφάλεια, ακόμη και ο πιο «άσχετος» με την πεζοπορία.

Ήδη αναζητώ στο πρόγραμμα των Ascend Hikes την επόμενη εκδρομή, που θα μου κάνει «κλικ». Και ποιος ξέρει, μπορεί σε αυτήν να συναντηθούμε…»

Το νοτιότερο σημείο της Ελλάδας και της Ευρώπης μας υποδέχεται με ένα ρεύμα καυτού αέρα. Τρίκυκλα με μια μικρή καρότσα από πίσω περιμένουν στο λιμάνι, τον Καραβέ, τους κουρασμένους, αλλά ενθουσιασμένους «τουρίστες» για να τους φορτώσουν επάνω και να τους μεταφέρουν στο Σαρακήνικο. Έλληνες λιγοστοί – ουσιαστικά γνωριστήκαμε όλοι μεταξύ μας τις τρεις ώρες της τελευταίας διαδρομής. Ξένοι περισσότεροι – ξανθά κεφάλια και γαλανά μάτια που μισοκλείνουν, μην αντέχοντας το τόσο φως. Ερώτηση χωρίς απάντηση – και χωρίς σημασία: αν εμείς κάναμε δύο μέρες για να φτάσουμε εδώ από την Αθήνα, αυτοί πόσο ταξίδεψαν για να έρθουν σε αυτόν τον ξεχασμένο παράδεισο;

Πετάμε τα σακίδια στην καρότσα, ανεβαίνουμε κι εμείς και ξεκινάμε την διαδρομή στον υποτυπώδη δρόμο, που παλεύει να ξεχωρίσει από το αμμουδερό τοπίο γύρω του. Αμμόλοφοι και κέδροι αιχμαλωτίζουν τα μάτια μας. Τοπίο διαφορετικό από τις οικείες ακτές της Κρήτης, άγριο, που απαιτεί τον σεβασμό και την προσοχή σου, φιλικό, όταν του τα προσφέρεις.

«Εδώ είμαστε». Το «εδώ», η άκρη μιας απέραντης αμμουδερής παραλίας, διάσπαρτης με γυμνά σώματα που απολαμβάνουν χωρίς αστικούς περιορισμούς την κάψα της άμμου και την δροσιά της θάλασσας. Δύο ταβέρνες είναι το βασικό στοιχείο πολιτισμού. Στο βάθος, οι αμμόλοφοι και οι κέδροι υπενθυμίζουν ότι μια θάλασσα μας χωρίζει από τις ακτές της Αφρικής.

«Προχωρήστε προς τα μέσα και θα βρείτε καβάντζα». Προχωράμε και βρίσκουμε. Στήνουμε το σκηνάκι μας. Δεν θα κοιμηθούμε τελικά ποτέ κάτω από τον καφέ πλαστικό ουρανό της μικροσκοπικής σκηνής. Γιατί να το κάνουμε αυτό, όταν έχουμε από πάνω μας έναν μαυρομπλέ ουρανό, κατάστικτο από λαμπερά αστέρια να μας σκεπάζει;

Το Σαρακήνικο γίνεται το σπίτι μας για τις επόμενες εβδομάδες. Μισή ώρα περίπου απόσταση με τα πόδια είναι ο Άη Γιάννης. Κάποιοι πάνε να δουν κι αυτήν την παραλία. Εμάς μας αρκεί η παρθένα λευκή αμμουδιά της «δικής μας». Μία φορά μόνο πήγαμε, για να λέμε ότι είδαμε κι άλλη μία παραλία σαν αυτές που δεν θα ξαναδούμε ίσως ποτέ.

Παρεό στην άμμο και στα κλαδιά του κέδρου για σκιά. Εσπαντρίγιες για να προστατεύουν τα πόδια στην διαδρομή μέχρι το νερό. Το καλοκαίρι στη Γαύδο του 1990 απαθανατίζεται σε ασπρόμαυρο φιλμ. Τοπία, γέλια, παρέες, φιλιά. Κρίμα που τα φιλμ χάθηκαν. Ευτυχώς, οι αναμνήσεις διασώθηκαν στον σκληρό δίσκο του νου. Ο Κουρτ, μορφή που κερδίζει την προσοχή της παρέας. Αυστριακός, περιπλανώμενος, που έφτασε στην Γαύδο και έπιασε δουλειά στην ταβέρνα «μας». Όταν δεν σερβίρει, μας λέει ιστορίες πίνοντας μπύρες. Πολλές. Για εμάς τους εικοσάρηδες Αθηναίους, αυτό που έχει κάνει είναι αδιανόητη και ζηλευτή Περιπέτεια.

Ημέρες και νύχτες που κυλούν με βασική διαφορά τις αποχρώσεις στο τοπίο και την παρουσία του φωτός. Ή όχι. Οι ημέρες μας ζουν ανάμεσα στην άμμο και την ταβέρνα, για λίγη σκιά και δροσερό νερό. Για να πλύνουμε το σώμα μας περιμένουμε ουρά στην γλύφα, που κάποιος έχει σκάψει λίγο πιο πίσω από την παραλία. Ρίχνουμε με τον κουβά του «πηγαδιού» το υφάλμυρο νερό στο σώμα μας και νιώθουμε πιο καθαροί.

Τις νύχτες μας φωτίζουν οι φωτιές ανάμεσα στους κέδρους. Τραγουδάμε. Μεθάμε από το αλκοόλ και την ελευθερία. Τηλέφωνο στο σπίτι, τους γονείς. Ανέκδοτο. Κάνουμε «εκδρομή» μέχρι το Καστρί, την πρωτεύουσα του νησιού. Στην Αστυνομία, υπάρχει τηλεφωνείο. Μάταιη κι άκαρπη η βόλτα, δεν πιάνει γραμμή όσο κι αν προσπαθούμε. Θα τους τηλεφωνήσουμε από την Κρήτη, όταν γυρίσουμε. Ξέρουν ότι θα είμαστε καλά.

Ώρα για την επιστροφή. Ο Ποσειδώνας έχει διαφορετική άποψη και φυσάει 9 μποφόρ. Τα πλοία δεμένα. Ο καπετάνιος μας αποφασίζει ότι τον έχει τον καιρό. Εμείς, ανέμελοι και αδαείς, ανεβαίνουμε στο πλοιάριο. Η επιστροφή μια εμπειρία, μια περιπέτεια που διηγούμαστε για πολλά χρόνια μετά. Ανεμοδαρμένοι και μούσκεμα από τα κύματα, που έλουζαν το καράβι μέχρι να πλαγιάσει τις πιο ήρεμες ακτές της Κρήτης φτάνουμε κάποτε. Το μακρινό ταξίδι αντιστρέφεται. Επιστροφή στην Αθήνα, αλλά αφού πρώτα έχει δοθεί η υπόσχεση για επιστροφή στη Γαύδο το επόμενο καλοκαίρι. Κι εμείς είμαστε άνθρωποι που κρατάμε τις υποσχέσεις μας.

Σήμερα, στην Γαύδο

Μετά από εκείνες τις δύο φορές που πήγα στη Γαύδο, στις αρχές του 1990, δεν έχω ξαναπάει. Από φίλους που εξακολουθούν να πηγαίνουν πού και πού κι απ’ ό,τι διαβάζω, το νησί έχει εκσυγχρονιστεί: στο Σαρακήνικο υπάρχουν ενοικιαζόμενα δωμάτια, ταβέρνες, μίνι μάρκετ. Οι οικισμοί έχουν, επίσης, αναπτυχθεί και υπάρχουν κάποιες βασικές παροχές, όπως περιφερειακό ιατρείο (αχρείαστο να’ ναι!), ενώ έχουν πληθύνει και οι περιοχές της Κρήτης που συνδέονται με το νησί, ειδικά το καλοκαίρι. Ένα τηλεφώνημα στο Λιμεναρχείο της Γαύδου (28230 41214) ή της Παλαιόχωρας (28230 41214) ή σε κάποιο ταξιδιωτικό πρακτορείο μπορεί να σε διαφωτίσει περισσότερο για τις συνδέσεις καθώς τα πλοιάρια δεν κλείνουν online εισιτήρια.

Μία μόνο παράκληση. Αν πας, στείλε μου φωτογραφίες να θυμηθώ τα παλιά. Ή, μήπως, καλύτερα όχι;

*Πηγή φωτογραφιών: Shutterstock