Ξεκίνησε τον Ιούνιο του 1981 και ολοκληρώθηκε το 1997 μέσα από 752 τεύχη, φιλοξενώντας μια πλειάδα χαρακτήρων με ολιγοσέλιδες αυτοτελείς ιστορίες από τα βρετανικά περιοδικά Whizer & Chips, The Beano, Buster, Whoopee αλλά και τίτλους από Ισπανούς, Αμερικάνους και Γάλλους δημιουργούς. Ειδική μνεία στην περίπτωση του οπισθόφυλλου με την περίφημη «Οδός Τρέλας 13» όπου σε κάθε «διαμέρισμα», έφτανε μία ατάκα και το σκίτσο για να ολοκληρώσει την ιστορία, κάτι που επαναλαμβανόταν και στους τέσσερις ορόφους του. Όσο περνούσε ο καιρός και η Βαβούρα γνώριζε μεγάλη επιτυχία, η πολυκατοικία μεγάλωνε, όπως και οι πόλεις που μεγαλώσαμε. Ακόμα περισσότερα διαμερίσματα, ακόμα περισσότερες ιστορίες, ακόμη μεγαλύτερη βαβούρα.

Η αναβίωση της Βαβούρας φέρνει μαζί της 13 από τις κλασικές ιστορίες που μεγαλώσαμε, μεταξύ αυτών και την «Οδός Τρέλας 13» —αυτή τη φορά με τους Κλήμη Κεραμιτσόπουλο (σχέδιο) και Λάζαρο Αλεξάκη (σενάριο).

Πιο αναλυτικά:

Γουρουνομούρης
Σουίνι το Διαβολάκι
Ο Μικρός Κονγκ
Το Μαμόθρεφτο
Το Αγγελούδι
Η Γκρινιάρα
Οι Δισεκατομμυριούχοι
Ο Λιχούδης
Θεοπάλαβη Τάξη
Τζαίη Αρ Τζούνιορ
Η Κλαψιάρα
Ακτίνες Χ
Οδός Τρέλας 13

Το αξέχαστο αυτό περιοδικό που προκαλούσε κύματα γέλιου στη χώρα μας επιστρέφει από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως και θα επιχειρήσει να μας επαναφέρει σε μια εποχή, όπου το γέλιο δεν μπορούσε να ταχθεί σε στενά όρια ή στενούς τοίχους.

*Κυκλοφορεί πανελλαδικά σε βιβλιοπωλεία, κομιξάδικα κι άλλα σημεία πώλησης

Η γαλλική μάρκα λανσάρει το Arts & Culture Magazine, μια έκδοση που επανεξετάζει το έργο της μάρκας με καλλιτέχνες και πολιτιστικά ιδρύματα τα τελευταία πέντε χρόνια. Το έργο διευθύνεται από το Culture Fund της Chanel και την Yana Peel, πρόεδρο τεχνών, πολιτισμού και κληρονομιάς της μάρκας. Για να εγκαινιάσει την έκδοση, η Chanel ανέλαβε το Foreign Exchange News στο Bayswater του Λονδίνου μέχρι τις 28 Ιουνίου.

Το πρώτο τεύχος του Arts & Culture Magazine, γνωστό και ως Τόμος 1, θα είναι επίσης διαθέσιμο σε 20 βιβλιοπωλεία παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένων καταστημάτων στο Άμστερνταμ, τη Μπανγκαλόρ, την Μπανγκόκ, το Βερολίνο, τη Γλασκώβη, το Χονγκ Κονγκ, το Λος Άντζελες, την Πόλη του Μεξικού, το Μιλάνο, τη Νέα Υόρκη, το Παρίσι, το Σάο Πάολο, τη Σεούλ, τη Σαγκάη, το Σίδνεϊ, την Ταϊπέι, το Τόκιο και τη Ζυρίχη.

Το περιοδικό θα διατίθεται από τα Foreign Exchange News, Tenderbooks, Rococo News & Magazines και Reference Point στο Λονδίνο και τα RIPE Mags στη Γλασκώβη.

Το περιοδικό είναι μια οπτική πανδαισία με πολλαπλούς τύπους χαρτιού σε 250 σελίδες που παράγονται στα αγγλικά. Η Chanel ζήτησε από τους εμπλεκόμενους δημιουργούς να μοιραστούν τις απόψεις τους για το μέλλον.

Η κυκλοφορία του περιοδικού Arts & Culture Magazine αποτελεί μέρος της προσπάθειας της μάρκας να υποστηρίξει τα έντυπα και τα βιβλιοπωλεία σε όλο τον κόσμο. Το εξώφυλλο του περιοδικού χρησιμοποιεί αντικείμενα από την προσωπική συλλογή της Gabrielle Chanel: μια προτομή τηα σχεδιάστριας, κατασκευασμένη από τον Jacques Lipchitz το 1921, φορώντας μεταλλικά γυαλιά ηλίου Chanel από την έκθεση της μάρκας το φθινόπωρο του 2002, φωτογραφημένη από τον Roe Ethridge.

Άλλες εικόνες στο τεύχος περιλαμβάνουν έναν λευκό δίσκο σε σχήμα κοχυλιού με χρυσά εσωτερικά που περιέχει μια σειρά από μαργαριτάρια με ένα μπουκάλι Chanel No. 5 και ένα χρωματιστό κοχύλι, και ένα κολάζ από λιοντάρια, το οποίο αποτελεί μια διακριτική υπόδειξη για το ζώδιο της ιδρύτριας.

Την περασμένη εβδομάδα, η Chanel γιόρτασε τα 100 χρόνια της στο Ηνωμένο Βασίλειο με ένα οικείο δείπνο 100 καλεσμένων και μια παράσταση μπαλέτου πίσω από ένα ύφασμα σκηνής του Pablo Picasso στο V&A East Storehouse στο Queen Elizabeth Olympic Park του Στράτφορντ.

«Όλα χρονολογούνται από την Gabrielle και το Ηνωμένο Βασίλειο εξακολουθεί να έχει αυτή την ξεχωριστή θέση για τον οίκο, επειδή εξακολουθούμε να προμηθευόμαστε τουίντ και κασμίρ από το Ηνωμένο Βασίλειο», δήλωσε στο WWD η Elizabeth Anglès d’Auriac, πρόεδρος της Chanel U.K. «Τα πράγματα γίνονται εμφανή και οι ιδέες φουσκώνουν όταν αρχίζεις να ενδιαφέρεσαι για το τοπικό σου περιβάλλον, τους πελάτες σου και το πολιτιστικό περιβάλλον. Σκεφτόμαστε πάντα τη δημιουργία, τη δημιουργικότητα και την δεξιοτεχνία — είναι η κληρονομιά μας, αλλά είναι επίσης το παρόν και το μέλλον μας», είπε.

Πηγή: ARTnews / Κεντρική φωτογραφία: Chanel

Η Πελικότ, η οποία έγινε φεμινίστρια ηρωίδα αφού αποφάσισε να παραιτηθεί από το δικαίωμά της στην ανωνυμία στη δίκη του πρώην συζύγου της και 50 άλλων ανδρών πέρυσι, κίνησε νομικά μέτρα κατά της έκδοσης τον Απρίλιο. Το εβδομαδιαίο περιοδικό είχε δημοσιεύσει επτά φωτογραφίες της Πελικότ συνοδευόμενη από έναν άνδρα που περιγράφηκε ως σύντροφό της να περπατάει στους δρόμους της νέας της πόλης. Εκείνη την εποχή, οι δικηγόροι της δήλωσαν ότι ήταν «σοκαριστικό» και «απογοητευτικό» το γεγονός ότι το Paris Match τράβηξε κρυφά φωτογραφίες της Πελικότ, η οποία είχε βιντεοσκοπηθεί κρυφά από τον πρώην σύζυγό της κατά τη διάρκεια περισσότερων από 200 βιασμών από το 2011 έως το 2020.

Ένας από τους δικηγόρους, ο Αντουάν Καμύ, κατηγόρησε το Paris Match ότι «δεν έμαθε τίποτα» από την τετράμηνη δίκη για βιασμό πέρυσι. Πριν από την ακροαματική διαδικασία, οι δικηγόροι της Πελικότ και του Paris Match επιβεβαίωσαν ότι είχε επιτευχθεί συμφωνία για τον διακανονισμό της υπόθεσης περί παραβίασης της ιδιωτικής ζωής. Κατόπιν αιτήματος της Πελικότ, το περιοδικό συμφώνησε να καταβάλει 40.000 ευρώ σε δύο φιλανθρωπικά ιδρύματα που υποστηρίζουν θύματα βίας.

Το πρώτο, το Isofaculté, είναι ένα κέντρο ιππασίας με έδρα το Μαζάν, το χωριό στη νότια Γαλλία όπου ζούσε η Πελικότ κατά τη στιγμή των βιασμών. Το κέντρο υποστηρίζει ευάλωτα άτομα, συμπεριλαμβανομένων γυναικών και παιδιών που είναι θύματα βίας.

Το δεύτερο κέντρο, το Women Safe & Children, είναι ένα δίκτυο ομάδων που υποστηρίζει γυναίκες και παιδιά που έχουν επιβιώσει από βία και κακοποίηση. Σε μια δήλωση, οι δικηγόροι ανέφεραν ότι η υπόθεση είχε επιλυθεί με τρόπο που να προβλέπει «την προστασία άλλων θυμάτων».

Η Πελικότ, 73 ετών, πρώην διευθύντρια logistics, είχε επιμείνει η δίκη για βιασμό το 2024 να διεξαχθεί δημόσια για την ευαισθητοποίηση σχετικά με την κατάχρηση ναρκωτικών. «Δεν είναι για εμάς να ντρεπόμαστε, είναι για αυτούς», είπε. Ο πρώην σύζυγός της, Ντομινίκ Πελικότ, ένας από τους χειρότερους σεξουαλικούς παραβάτες στη σύγχρονη γαλλική ιστορία, καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλάκισης επειδή τη νάρκωνε και προσκαλούσε δεκάδες άνδρες να τη βιάσουν στο σπίτι της στη νότια Γαλλία για μια περίοδο σχεδόν μιας δεκαετίας κατά τη διάρκεια του γάμου τους. Συνολικά 50 άλλοι άνδρες κρίθηκαν ένοχοι.

Το δικαστήριο άκουσε ότι ο Ντομινίκ Πελικότ θρυμμάτιζε υπνωτικά χάπια και αγχολυτικά φάρμακα στον πουρέ πατάτας, τον καφέ ή το παγωτό της συζύγου του και προκαλούσε δεκάδες άνδρες να τη βιάσουν στο χωριό Μαζάν στη νοτιοανατολική Γαλλία, όπου το ζευγάρι είχε συνταξιοδοτηθεί.

Η Ζιζέλ Πελικότ πρόκειται να δημοσιεύσει τα απομνημονεύματά της τον επόμενο χρόνο. Έχει πει για το βιβλίο: «Θέλω τώρα να πω την ιστορία μου με δικά μου λόγια… για να μεταφέρω ένα μήνυμα δύναμης και θάρρους σε όλους όσους υποβάλλονται σε δύσκολες δοκιμασίες. Είθε να μην νιώσουν ποτέ ντροπή. Και με τον καιρό, είθε να μάθουν να απολαμβάνουν ξανά τη ζωή και να βρίσκουν γαλήνη».

Πηγή: The Guardian

Με αφήγηση από τον ηθοποιό/μουσικό Kevin Bacon, η πρωτοφανής ηχητική και οπτική εμπειρία μεταφέρει το κοινό χρησιμοποιώντας τον πρωτοποριακό ψηφιακό καμβά 270 μοιρών, ανάλυσης 18K από το δάπεδο μέχρι την οροφή, της ARTECHOUSE και τον υπερσύγχρονο ήχο surround.

Το AMPLIFIED ζωντανεύει την ιστορία του ροκ εν ρολ με ένα δυναμικό μείγμα μουσικής και οπτικών. Η παράσταση είναι μια ξενάγηση στην ιστορία της επαναστατικής μουσικής και των αλλαγών που έφερε. Το Amplified αντλεί από σπάνια πλάνα ζωντανών εμφανίσεων και παρασκηνίων, στιγμές που δεν έχουν ξαναπαρουσιαστεί, αποκλειστικές φωτογραφίσεις πορτρέτων, εξώφυλλα άλμπουμ και αφίσες, προσφέροντας μια από τις πιο ολοκληρωμένες συλλογές εικόνων ροκ εν ρολ που έχουν ποτέ δημιουργηθεί.

Η έκθεση περιλαμβάνει το έργο 500 φωτογράφων και σκηνοθετών – όπως οι Mark Seliger, Danny Clinch, Lynn Goldsmith, Anton Corbijn, Bob Gruen, Jim Marshall, Neil Preston, Janette Beckman και Pooneh Ghana – οι οποίοι πήραν ρίσκα και ξεπέρασαν τα όρια, όπως ακριβώς οι μουσικοί που απαθανάτισαν.

Πηγή και κεντρική φωτογραφία: ARTECHOUSE

Η Moore κοσμεί το εξώφυλλο του ετήσιου τεύχους του περιοδικού, το οποίο φέτος εστιάζει στην αυθεντικότητα και την εσωτερική δύναμη. Η επιλογή της συνδέεται με την εντυπωσιακή της ερμηνεία στην ταινία “The Substance”, έναν σατιρικό τρόμο που εξερευνά την εμμονή του Χόλιγουντ με τη νεότητα και την ομορφιά. Η ερμηνεία αυτή της χάρισε Χρυσή Σφαίρα και βραβείο SAG, ενώ ήταν υποψήφια για Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου.

Σε συνέντευξή της στο People, η Moore μίλησε ανοιχτά για την πορεία της προς την αυτοαποδοχή, αναγνωρίζοντας ότι στο παρελθόν είχε μια «τιμωρητική» σχέση με το σώμα της. Σήμερα, όπως λέει, έχει μεγαλύτερη εκτίμηση για όσα έχει περάσει το σώμα της και δεν αφήνει την εμφάνισή της να καθορίζει την αξία της.

Η οικογένειά της, συμπεριλαμβανομένων των τριών της παιδιών, εξέφρασε δημόσια τη συγκίνησή της για την τιμή αυτή. Η Rumer Willis μοιράστηκε το εξώφυλλο με υπερηφάνεια, ενώ η Tallulah χαρακτήρισε τη μητέρα της «φωτεινό φάρο».

Τέσσερις επετειακές εκδόσεις, επτά εκθέσεις σε όλη τη Νέα Υόρκη και ένα ντοκιμαντέρ που ετοιμάζεται για το Netflix συνοδεύουν το 2025 την εκατονταετηρίδα του εβδομαδιαίου περιοδικού, που αναγνωρίζεται από τις τολμηρές επιλογές σκίτσων στα εξώφυλλά του, τα οποία κάνουν κάθε τεύχος του ένα μικρό έργο τέχνης.

Η κρίση των μέσων μαζικής ενημέρωσης «πλήττει κι εμάς», όμως «είμαι πεισματάρα και βλέπω το μέλλον με πολλή εμπιστοσύνη και ελπίδα», λέει η καλλιτεχνική διευθύντρια του περιοδικού Φρανσουάζ Μουλί, η οποία είναι από το 1993 «ο μαέστρος» πίσω από το εξώφυλλο του περιοδικού. «Υπάρχουν μερικοί τομείς, όπου το ψηφιακό δεν αντικαθιστά το χαρτί: τα βιβλία για παιδιά, τα κόμικς και το New Yorker», διαβεβαιώνει η Γαλλίδα, περιτριγυρισμένη από εξώφυλλα, που έκαναν τη φήμη του περιοδικού και εκτίθενται στο γαλλικό πολιτιστικό κέντρο L’ Alliance New York.

Κωμικές, ποιητικές σκηνές της πόλης ή πιο πολιτικά σκίτσα για το γάμο για όλους, τη βία μέσω πυροβόλων όπλων ή της κοινοτικές εντάσεις, τα εξώφυλλα οφείλουν «να διαρκούν»: «αν τα δούμε σε 30 χρόνια, θα πρέπει να εξακολουθούμε να μπορούμε να καταλάβουμε», προσθέτει.

Σε έναν αιώνα και περισσότερα από 5.000 τεύχη, το περιοδικό έχει δημοσιεύσει αριστουργήματα της λογοτεχνίας, όπως το «Εν ψυχρώ» του Τρούμαν Καπότε (1965), και έχει προκαλέσει πολλές συζητήσεις, όπως όταν ο Τζέιμς Μπόλντουιν έγραψε για τις φυλετικές εντάσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, ανάμεσα σε άλλες μεγάλες πένες, όπως ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, ο Τζ. Ντ. Σάλιντζερ ή η Σούζαν Σόνταγκ.

Το εβδομαδιαίο περιοδικό έγραψε επίσης μεγάλες σελίδες της δημοσιογραφίας, από το ρεπορτάζ του Τζον Χέρσεϊ για τη Χιροσίμα το 1946, που αφύπνισε τις αμερικανικές συνειδήσεις για τη φρίκη της ατομικής βόμβας, μέχρι την κάλυψη της δίκης του ναζί εγκληματία Άντολφ Άιχμαν από τη φιλόσοφο Χάνα Άρεντ.

Πιο πρόσφατα, το New Yorker τιμήθηκε με βραβείο Πούλιτζερ για την έρευνα του Ρόναν Φάροου για τον κινηματογραφικό παραγωγό Χάρβεϊ Γουάινστιν, που τροφοδότησε το πλανητικών διαστάσεων κύμα σοκ #MeToo.

Πρόκειται για έργα «αξιοσημείωτα που άλλαξαν πραγματικά τον ρου της αμερικανικής ιστορίας και όχι μόνο της αμερικανικής δημοσιογραφίας», υπογραμμίζει η Τζούλι Γκόλια, επιμελήτρια της έκθεσης «Ένας αιώνας του New Yorker» στη μεγάλη βιβλιοθήκη του Μανχάταν.

Στην αρχή, το περιοδικό δεν είχε αυτή τη φιλοδοξία, όταν κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος του με ημερομηνία 21 Φεβρουαρίου 1925. Τη χρυσή εκείνη εποχή της τζαζ, εν μέσω της ευφορίας μετά τον πόλεμο και πριν από το οικονομικό κραχ, οι ιδρυτές του, το ζευγάρι δημοσιογράφων Χάρολντ Ρος και Τζέιν Γκραντ, ήθελαν «ένα περιοδικό γεμάτο πνεύμα και κοσμοπολιτισμό, ένα περιοδικό της πόλης, αλλά που να μην παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά», αφηγείται στο Γαλλικό Πρακτορείο η ιστορικός.

Εκατό χρόνια αργότερα, το «The New Yorker» έχει 1,3 εκατομμύριο συνδρομητές, η πλειονότητα των οποίων παραμένει πιστή στην έκδοσή του σε χαρτί, επιπλέον της ψηφιακής εκδοχής του. Είναι ένας από τους εκ των ων ουκ άνευ τίτλων του ομίλου μέσων ενημέρωσης Condé Nast (Vogue, Vanity Fair, GQ), που το εξαγόρασε το 1985.

Παρά τον ελιτίστικο χαρακτήρα του, το περιοδικό, που τοποθετείται στην αριστερά, προσαρμόσθηκε στην ψηφιακή εποχή και στοιχημάτισε στις συνδρομές μάλλον, παρά στις διαφημιστικές εισπράξεις, εξηγούσε πρόσφατα σε ραδιοφωνική εκπομπή ο διευθυντής του, ο Ντέιβιντ Ρέμνικ, που βρίσκεται στη θέση αυτή από το 1998.

«Οι άνθρωποι λαμβάνουν μέσω του ταχυδρομείου κάτι πολύ περισσότερο απ’ αυτές τις σελίδες. Ένας ιστότοπος στο Ίντερνετ, podcasts, ένα πολιτιστικό φεστιβάλ» το φθινόπωρο, εξηγεί η Τζούλι Γκόλια. «Μια μάρκα με απίστευτη επιτυχία», εκτιμά. Μια μάρκα, τα σκίτσα της οποίας κυκλοφορούν επίσης σε παζλ ή πόστερ και ο λογότυπός της εμφανίζεται σε τσάντες που κουβαλούν στον ώμο τους κάτοικοι στους δρόμους της Νέας Υόρκης.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η άνοδος εργαλείων τεχνητής νοημοσύνης όπως το ChatGPT, τα οποία μπορούν να αναπαράγουν κείμενο σε γλώσσα φυσικού ήχου σε διάφορα στυλ, έχει προκαλέσει ανησυχία σε πολλούς τομείς, ιδίως όσον αφορά τη λογοκλοπή και την εξαπάτηση στις εξετάσεις. Το ChatGPT κυκλοφόρησε στο κοινό τον Νοέμβριο από την αμερικανική εταιρεία OpenAI και οδήγησε σε μια συμφωνία πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων με τη Microsoft, με την υπόσχεση να φέρει επανάσταση στην αγορά αναζήτησης στο διαδίκτυο.

Ωστόσο, ο Neil Clarke, συντάκτης του περιοδικού επιστημονικής φαντασίας Clarksworld, είπε στους οπαδούς του στο Twitter την Τρίτη ότι είχε απαγορεύσει περισσότερους από 500 συγγραφείς μόνο τον Φεβρουάριο λόγω υποβολών κειμένων που δημιουργήθηκαν από τη μηχανή. Πριν από την εμφάνιση του ChatGPT, είπε, το περιοδικό του εξέδιδε μια χούφτα απαγορεύσεις κάθε μήνα, κυρίως για λογοκλοπή.

«Οι οδηγίες μας αναφέρουν ήδη ότι δεν θέλουμε γραπτά ή υποβοηθούμενα έργα τεχνητής νοημοσύνης», έγραψε στο Twitter. «Δεν τους νοιάζει. Ένα πλαίσιο ελέγχου σε μια φόρμα δεν θα τους σταματήσει. Απλώς λένε ψέματα».

Κατηγόρησε τέλος την άνοδο των influencers που πουλούσαν την ιδέα των κερδοφόρων “side hustles” χρησιμοποιώντας το ChatGPT και παραδέχτηκε ότι το περιοδικό του δεν είχε ακόμη λύση στο πρόβλημα.

Πηγή: Daily Sabah

Ο Marshall Carry, σκηνοθέτης των ντοκιμαντέρ, συμπεριλαμβανομένων των “SNL50: Beyond Saturday Night” και “Street Fight”, σκηνοθετεί, ενώ παράλληλα υπηρετεί και ως παραγωγός με τον Xan Parker. Εκτελεστικοί παραγωγοί είναι οι Judd Apatow, Josh Church, Helen Estabrook, Sarah Amos και Michael Bonfiglio.

Η έκδοση, που θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά πολιτιστικά περιοδικά του περασμένου αιώνα, παρέχει άνευ προηγουμένου πρόσβαση στις εργασίες, τους συντελεστές και τα αρχεία της. Το ντοκιμαντέρ, που θα προβληθεί φέτος, ακολουθεί τους εκδότες, τους συγγραφείς και τους δημιουργούς στα παρασκήνια «ενός από τα τελευταία έντυπα περιοδικά της εποχής μας», ανέφεραν οι παραγωγοί σε μια δήλωση.

«Ήμουν αναγνώστης του περιοδικού για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου και ήταν συναρπαστικό να κοιτάζω πίσω από την κουρτίνα και να παρακολουθώ την ακρίβεια, τη σκέψη και τη σχεδόν φανατική εμμονή που συνεπάγεται η δημιουργία των ιστοριών, των κινούμενων σχεδίων και των εξωφύλλων τους», είπε ο Curry. Ο συντάκτης του New Yorker, David Renmick, είπε, «Το να είσαι το θέμα της αναφοράς κάποιου άλλου είναι, τουλάχιστον, ασυνήθιστο και ακόμη και λίγο ανησυχητικό, για μας. Αφήσαμε τον Marshall, τον Judd και το Netflix να μπουν στα γραφεία και στη δουλειά μας και να πάρουν την έμπνευση από εκεί. Ανυπομονώ να δω τι θα κάνουν με τη δουλειά που κάνουμε κάθε μέρα και πώς θα δείξουν τι ελπίζουμε να πετύχουμε καθώς γιορτάζουμε την 100η επέτειό μας και, ακόμη περισσότερο, να προχωρήσουμε ως έκδοση σε περίπλοκους καιρούς».

Το πρώτο τεύχος του New Yorker κυκλοφόρησε στις 21 Φεβρουαρίου 1925. Το περιοδικό γιορτάζει τα 100 χρόνια έκδοσής του με εκδηλώσεις συμπεριλαμβανομένης μιας νέας συλλογής με την καλύτερη μυθοπλασία του που αναμένεται στις 28 Φεβρουαρίου, μια έκθεση στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης που ανοίγει στις 22 Φεβρουαρίου και μια σειρά προβολών στο Film Forum που περιλαμβάνει ταινίες βασισμένες σε ιστορίες και ρεπορτάζ του New Yorker.

Πηγή: Variety

Συνδέοντας την τέχνη με το ευρύτερο καλλιτεχνικό, πολιτιστικό και γεωπολιτικό οικοσύστημά της στη Νότια Ευρώπη, την Ανατολική Μεσόγειο και πέραν αυτής, το Χταπόδι ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τις περιφερειακές ιστορίες, καθώς και για τη δημοκρατία, τη συμμετοχική ιδιότητα του πολίτη, την ανθρώπινη και μη ζωή και τις συνέπειες της υπερβολικής ανάπτυξης.

Το πρώτο τεύχος του Χταποδιού είναι αφιερωμένο στην «Πολιτιστική και πολιτική μνήμη του HIV». Ξεκινήσαμε να το δουλεύουμε το 2023, ενώ ακόμη στο ΕΜΣΤ κεντρική ομαδική έκθεση ήταν το Modern Love (Η αγάπη στα χρόνια της ψυχρής οικειότητας), η οποία εξέταζε πώς το Διαδίκτυο, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα μέσα εν γένει, επηρέασαν τις προσωπικές και κοινωνικές μας σχέσεις. Η κρίση του HIV/AIDS ήταν φυσικά ένα από τα θέματα που είχαν θιγεί.

Την ίδια περίπου περίοδο, η έκθεση HIV/Aids, the epidemic is not over! στο Mucem το 2021-2022, σε συλλογική επιμέλεια, και η έκθεση Exposé·es στο Palais de Tokyo, σε επιμέλεια της Élisabeth Lebovici, το 2023, έδειξαν, μεταξύ άλλων πρωτοβουλιών, πως είναι επιτακτική η ανάγκη για την αναψηλάφηση μιας από τις σημαντικότερες βιοπολιτικές κρίσεις του τελευταίου αιώνα.

Το ΕΜΣΤ προσκάλεσε για να αναλάβει την αρχισυνταξία ενός μέρους του τεύχους την Juliet Jacques, τρανς συγγραφέα, δημοσιογράφο, καλλιτέχνιδα και μια από τις πολύ σημαντικές ακτιβιστικές φωνές στη Μεγάλη Βρετανία, η οποία συμμετείχε στην έκθεση Modern Love με το οξύ και τρυφερό βίντεο You Will Be Free (2017), ένα οπτικό δοκίμιο για την επιδημία του HIV/AIDS και την Αγγλοαμερικανική αντιμετώπισή της, για τη θνητότητα και το νόημα του θανάτου.

Η Juliet Jacques άπλωσε τα πλοκάμια του Χταποδιού σε πέντε διαφορετικές πόλεις, αναδεικνύοντας τόσο τις κοινές στρατηγικές συντροφικότητας που καλλιεργήθηκαν την πρώτη εποχή της κρίσης του ΗIV όσο και τη σημερινή πολιτική διάσταση της διαχείρισης της μνήμης. Στη συνέντευξή της με την Élisabeth Lebovici, επιστρέφουν στο Παρίσι και τη Νέα Υόρκη, δύο σημαντικές πόλεις για τη μνήμη της επιδημίας, και συζητούν για τη σιωπή και την αλληλεγγύη που καθόρισαν την προσέγγιση της Lebovici στην έκθεση του Palais de Tokyo.

Ο Ben Miller συζητά την περίπτωση του καλλιτέχνη Jurgen Baldiga στο Βερολίνο και του ύμνου της γκέι ζωής ενάντια στις στρατηγικές ευυποληψίας. Ο Max Fox παρουσιάζει τον Kiyoshi Kuromiya, πρωτοπόρο ακτιβιστή των πολιτικών δικαιωμάτων της δεκαετίας του ‘60 από τη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ, ο οποίος συνέβαλε στην αυτοργάνωση των πρώτων ετών της επιδημίας και αποτελεί όχι μόνον ενσάρκωση της διαθεματικότητας αλλά και νήμα που συνδέει τα κινήματα από τον πόλεμο του Βιετνάμ μέχρι τη διεκδίκηση υγειονομικής υποστήριξης και ορατότητας της κρίσης του HIV/AIDS. Τέλος, η ίδια η Juliet Jacques υπενθυμίζει τον ηθικό πανικό με τον οποίο η θρησκόληπτη δεξιά αντιμετώπισε την επιδημία και δείχνει τις αναλογίες του με τη σημερινή τρανσφοβία.

Επιπροσθέτως, η Ιόλη Τζανετάκη συνομιλεί με τη Lola Flash, ιστορική καλλιτέχνιδα της ανταπόκρισης στην κρίση του HIV στη Νέα Υόρκη. Ο Δημήτρης Παπανικολάου, κύριος επιστημονικός υπεύθυνος για το πρότζεκτ «Ένα πολιτικό αρχείο για το HIV/AIDS στην Ελλάδα», το οποίο συγκροτείται σε συνεργασία με τον Σύλλογο Οροθετικών Ελλάδας «Θετική Φωνή», γράφει για την ΑρχεΙΟ-ποίηση (arcHIVing) και τη μνήμη και τις κοινότητες του HIV ως μηχανισμούς πολιτειότητας, ενώ ο Γιώργος Σαμπατακάκης αφηγείται μια ιστορία σιωπής και αποσιωπήσεων στην Ελλάδα και το καθήκον να μη λησμονήσουμε.

Δύο νεότερες ερευνητικές φωνές κοιτούν πίσω, προς τα χρόνια μιας επιδημίας την οποία δεν έχουν ζήσει στην οξύτητά της: η Μάρη Σπανουδάκη συγκρίνει μια περφόρμανς του 1988 και μια περφόρμανς του 2023, ενώ ο Πάνος Φουρτουλάκης ξαναδιαβάζει τα φανζίν και τα έντυπα της δεκαετίας του 1980 που στάθηκαν τα βασικά οχήματα μέσα από τα οποία εκδραματίστηκε η κουίρ επιθυμία και η αντιμετώπιση της επιδημίας.

Τέλος, το «Θαλάμι» αποτελεί ξεχωριστή ενότητα του Χταποδιού και θα περιλαμβάνει podcasts, βίντεο και ιστορικό, ανέκδοτο ή δυσεύρετο αρχειακό υλικό. Στο πρώτο τεύχος φιλοξενούνται έργα του Δημήτρη Παπαϊωάννου, διεθνούς φήμης χορογράφου, σκηνοθέτη και ζωγράφου, και των Κατερίνας Θωμαδάκη-Μαρίας Κλωνάρη, πολυμεσικών καλλιτέχνιδων και πρωτοπόρων της φεμινιστικής και κουίρ τέχνης.

Σύμφωνα με τους Κατερίνα Γρέγου και Θεόφιλο Τραμπούλη, σε μια κρίσιμη συγκυρία, όπου τα ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα, η ελευθερία του λόγου και, εν γένει, οι κατακτήσεις της φιλελεύθερης δημοκρατίας είναι υπό απειλή, έχει ιδιαίτερη σημασία να επανέλθουμε στην ιστορία μιας βιοπολιτικής κρίσης, που τρόμαξε μια γενιά, στην αλληλεγγύη που ενεργοποίησε και στο αποτύπωμα που άφησε, όχι μόνο στην τέχνη, αλλά και στην κοινωνική μνήμη. Με κείμενα και συνεντεύξεις τόσο πρωταγωνιστών στον ακτιβισμό των δεκαετιών του 1980 και του 1990 όσο και νεότερων στοχαστών και κριτικών, το αφιέρωμα του Χταποδιού υπενθυμίζει ότι οι αγώνες για πρόσβαση στα δημόσια συστήματα υγείας, για περισσότερη φροντίδα, για αυτοπροσδιορισμό και αποστιγματισμό στάθηκαν καθοριστικοί για την ανοιχτή, συμπεριληπτική δημοκρατία και για τη θέση της σύγχρονης τέχνης στην καρδιά του πολιτικού λόγου.

Ξεφυλλίστε το περιοδικό, εδώ.

Η Harper, το μικρότερο παιδί της σχεδιάστριας μόδας των Spice Girl και του συζύγου της David, είπε στο κοινό ότι ήταν «τόσο νευρική» αλλά και «ενθουσιασμένη που βρισκόταν εδώ για να παρουσιάσει το βραβείο του επιχειρηματία, ειδικά καθώς απόψε είναι σχολική βραδιά και ελπίζω ότι αυτό δεν πρόκειται να με βάλει σε μπελάδες». Είπε ότι η «καταπληκτική μαμά» της ήταν κάποια που ανέκαθεν προσέβλεπε και της έδειχνε την «αξία του να εργάζεσαι σκληρά, να ονειρεύεσαι υψηλά και τι χρειάζεται για να πετύχεις». «Αλλά πάνω από όλα με έμαθε να είμαι πάντα ευγενική και παρόλο που έχει ένα εκατομμύριο πράγματα να κάνει, σπάνια χάνει το σχολείο».

Αποδεχόμενη το βραβείο για την «καινοτομία και την αφοσίωσή της στη βρετανική και παγκόσμια βιομηχανία της μόδας», η 50χρονη Beckham είπε ότι ήταν «τόσο περήφανη» για την κόρη της που «σηκώθηκε στη σκηνή μπροστά σε ένα δωμάτιο γεμάτο κόσμο».

Η Beckham κυκλοφόρησε το brand μόδας της το 2008 και έκτοτε έχει ενισχύσει την περιουσία της επεκτείνοντας τα προϊόντα ομορφιάς και τα πολυτελή αξεσουάρ. Η εταιρεία σημείωσε διψήφια αύξηση εσόδων τα τελευταία τρία χρόνια και είπε ότι τελικά έγινε κερδοφόρα το 2022. Ωστόσο, οι μέτοχοι, συμπεριλαμβανομένων των Beckhams, έπρεπε να καταβάλουν εισφορά 6,9 εκατομμυρίων λιρών το 2023, όταν οι λειτουργικές ζημίες ανήλθαν σε 200.000 λίρες. Σε συνέντευξή της στο Harper’s Bazaar, είπε: «Η εταιρεία έχει περάσει τόσα πολλά τα τελευταία 17 χρόνια – σκαμπανεβάσματα, αναδιαρθρώσεις… ήταν πολύ το ταξίδι. Επομένως, επιτέλους, το να μπορούμε να πούμε ότι είμαστε κερδοφόροι είναι κάτι για το οποίο είμαι τόσο περήφανη, γιατί δεν είναι ένας εύκολος κλάδος και γίνεται όλο και πιο δύσκολος».

Ο ετήσιος εορτασμός των γυναικείων επιτευγμάτων του περιοδικού μόδας αναγνωρίζει γυναίκες από όλο τον κινηματογράφο, τη μουσική και την τέχνη. Άλλοι που τιμήθηκαν στην εκδήλωση στο ξενοδοχείο του Claridge την Τρίτη ήταν η πρωταγωνίστρια των Killing Eve and Silo, Dame Harriet Walter, στην οποία απονεμήθηκε το βραβείο εικόνας για το θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Η 74χρονη είπε ότι ελπίζει ότι μπορεί «να εκπροσωπήσει όλες τις άλλες ηλικιωμένες γυναίκες που εξακολουθούν να είναι καλές στη δουλειά τους».

Η συγγραφέας Dame Jilly Cooper έλαβε το βραβείο συγγραφέα για την «εξαιρετική προσφορά της στη λογοτεχνία μισού αιώνα». Η σταρ των Bridgerton και Derry Girls, Nicola Coughlan, έλαβε το βραβείο ηθοποιού, ενώ η πρώην ηθοποιός του Game of Thrones, Sophie Turner, πήρε το βραβείο ερμηνείας.

Γκονγκ για τις γυναίκες της χρονιάς δόθηκαν στην τραγουδίστρια Raye, της οποίας το άλμπουμ κέρδισε έξι βραβεία σε μια νύχτα στα Brit Awards, μαζί με την ηθοποιό του One Day, Ambika Mod, την καλλιτέχνιδα Rana Begum, τη σχεδιάστρια Francesca Amfitheatrof και την Ολυμπιονίκη Katarina Johnson-Thompson.

Οι ηθοποιοί Jodie Comer, Golda Rosheuvel και Paapa Essiedu και η παρουσιάστρια του Love Island, Maya Jama, ήταν μεταξύ εκείνων που παρουσίασαν τη βραδιά.

Αναλυτικά όλα τα βραβεία, εδώ.

Πηγή: BBC / Κεντρική φωτογραφία: Harper’s Bazaar