θα στοιβαχτούμε σε ένα νυχτερινό τρόλεϊ

θα μιλήσουμε με ανθρώπους με μαύρους κύκλους στα μάτια

και με άλλους που μιλάνε μόνοι

μα αυτή τη φορά ακούγονται καθαρά σε ένα άδειο βαγόνι του ηλεκτρικού

δε θα διαβάσουμε βιβλίο

ούτε και κάποιο ποίημα

θα δούμε μια παλιά εκπομπή με μουσικούς στα 20 τους

σήμερα είναι 74 ακριβώς, όσοι είναι

θα πάμε θερινό να δούμε μια ταινία για εικοστή φορά

θα είναι ρομαντικά άδειο το θερινό

θα πιούμε μπύρα από το σούπερ μάρκετ

δε θα βρούμε πλατεία να κάτσουμε

θα περπατάμε ακόμα και στη μέση του δρόμου

θα ακούσουμε ένα ζευγάρι να μαλώνει για κάποιο ξεχασμένο ανοιχτό φως

κάποιο άλλο για το τελευταίο παγωτό

θα κάτσουμε στο μπαλκόνι και θα μετρήσουμε τα κλειστά παντζούρια

τα γατιά μας θα κοιμούνται όλη μέρα-όχι πάνω μας

θα προσποιηθούμε τους τουρίστες

και θα κατέβουμε Θησείο μετά από μήνες

θα δούμε τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου καθαρή από γνωστούς

η Ακρόπολη θα είναι ίδια κι απαράλλαχτα περήφανη παρουσία

δε θα μαγειρέψουμε

θα μας μαγειρέψουν

θα περάσουμε έξω από ένα στέκι που θα είναι κλειστό έως τις 27 Αυγούστου

θα λείπουμε στις 27 Αυγούστου

θα βρούμε ανοιχτά μόνο κάτι μπαρ ναυάγια

θα βάλουμε να ακούσουμε Διάφανα κρίνα

θα καταλάβουμε ότι το Λιωμένο Παγωτό γράφτηκε για τα καλοκαίρια των φωτισμένων δρόμων στις μεγαλουπόλεις

θα πούμε ότι η Αθήνα έχει αδειάσει

μα στη δική μας γειτονιά είναι όλα όπως πριν

το μίνι μάρκετ είναι ανοιχτό 11 με 11

και σήμερα εδώ δεν είναι 15 Αυγούστου

σε γειτονιές όπως τα Πατήσια

είναι ακόμα μια μέρα και μια νύχτα

Ρουμπαγιάτ ονομάζεται το περσικό τετράστιχο, όπως το απέδωσε o ποιητής και συγγραφέας Edward FitzGerald στην πρώτη έκδοση το 1858 της μετάφρασης από τα περσικά, των ποιημάτων του Ομάρ Καγιάμ. Ο Ομάρ Καγιάμ ήταν Πέρσης φιλόσοφος-ποιητής ή ποιητής-φιλόσοφος αλλά και αστρονόμος, μαθηματικός, επιστήμονας και έχει υμνηθεί κι ακόμα υμνείται ως σύμβολο και ως ο δημιουργός εκείνος που δόξασε το κρασί περισσότερο απ’ όλους. Η εξύμνηση του οίνου στην ποίηση του Ομάρ, μας θυμίζει πως είμαστε σάρκα και πνεύμα μαζί και δεν μπορούμε να απαρνηθούμε την πρώτη, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τη θνητότητά μας γιατί κι αυτή συμπληρώνει το πνεύμα μας. Ο ποιητής πιστεύει βαθιά πως το κρασί είναι σύμβολο και δεν το ξεχωρίζει από τις θρησκείες. Ίσα ίσα, θεωρεί πως ο άνθρωπος που καταναλώνει κρασί είναι ελεύθερος. Ρουμπαγιάτ λοιπόν και πρόσκληση για κρασί κι ελευθερία. Και είναι σημαντικό το νέο σου στέκι να έχει ένα όνομα που σου μαθαίνει και κάτι κι ίσως αυτό κάνει πιο έντονη την εμπειρία της εξόδου.

Το Ρουμπαγιάτ ευτυχώς το έμαθα από φίλο κάτοικο της περιοχής κι ευτυχώς ήταν το πρώτο μεζεδοπωλείο που έφαγα στα Πατήσια κι από τότε ψάχνω αφορμή να πάω. Έχω κάνει τα γενέθλιά μου, έχω καλέσει κόσμο υποσχόμενη ότι θα γευτούν το καλύτερο μπουγιουρντί της ζωής τους, έχω απλά πεθυμήσει λίγο καλό φαγητό σε περιβάλλον με πολύχρωμα πιάτα και μουσική “καφενείου”, λίγος Θανάσης και λίγος Μάλαμας πάντα ακούγονται. Στον λογαριασμό τους στα κοινωνικά δίκτυα δηλώνουν πως είναι ακόμα ένα παραδοσιακό καφενείο. Τα πιάτα τους όμως, αν και πιστά στους μεζέδες ενός τέτοιου χώρου, έχουν μια γεύση πιο σύγχρονη, μια μυρωδιά πιο πειστική, μια εικόνα πιο χορταστική. Είναι ένα καφενείο ανοιχτό από το πρωί, πράγμα που σημαίνει ότι απολαμβάνεις και τον ελληνικό σου, απόλαυση-προνόμιο κι απόλαυση που σε οδηγεί σε ένα σωρό εικόνες του παρελθόντος και της παράδοσης. Θα φας πολύ νόστιμους μεζέδες, θα μπορείς να επιλέξεις από το πλήρες μενού που σου προσφέρει και χορτοφαγικά πιάτα και θα τα συνοδεύσεις με χύμα κρασί, ακούγοντας κάποια μπάντα να παίζει ρεμπέτικα ή έντεχνα. Το Ρουμπαγιάτ οργανώνει συχνά μουσικές βραδιές και η ατμόσφαιρα είναι πάντα ζεστή. Κι ακόμα κι αν δε σου αρέσει η live μουσική, μπορείς να καθίσεις έξω και να περάσεις εξίσου καλά.

Κάθε περιοχή χρειάζεται ένα τέτοιο καφενείο, φιλόξενο, με ανθρώπους εξυπηρετικούς και χαμογελαστούς, με φαγητό σε προσιτές τιμές ποιοτικό και γευστικό, με ατμόσφαιρα που σε χαλαρώνει και σε κάνει να νοσταλγείς εποχές που οι άνθρωποι ήταν πιο φιλικοί κι επικοινωνούσαν με το διπλανό τους τραπέζι. Στα Πατήσια και το Ρουμπαγιάτ θα βρεις σίγουρα έναν λόγο να σε κάνει να ξαναέρθεις. Άλλωστε στο καφενείο αυτό, νομίζω πως μελέτησαν πολύ το όνομα και σίγουρα το Ρουμπαγιάτ έχει το όνομα που αξίζει να έχει το επόμενο στέκι σου.

Κι ένα Ρουμπαγιάτ να διαβάσεις.

Δεν πίνω το κρασί γιατί λατρεύω το κρασί.

Δεν πίνω για να µπω στης έκλυτης ζωής το βούρκο.

Πίνω για ν’ αναπνεύσω έξω από μένα μια στιγμή,

Έξω από µένα να βρεθώ• για τούτο πίνω το κρασί

Ομάρ Καγιάμ

Ρουμπαγιάτ καφενείο, Τσίλλερ 55, Πατήσια 111 44

Έχοντας περάσει τα περισσότερα χρόνια που μένω στην Αθήνα σε κεντρική γειτονιά, περίμενα τον Μάιο και το άνοιγμα των θερινών, από τις αρχές της κάθε άνοιξης για να διαλέξω προβολή σε ένα από τα πολλά θερινά του αστικού κέντρου – στα οποία ω, τι τύχη μπορούσα να πάω με τα πόδια. Στα Πατήσια όμως, μέχρι και που μετακόμισα, δεν είχα έρθει, παρά μόνο για λόγους εργασίας. Όταν μιλώντας με τον ιδιοκτήτη του νέου σπιτιού, κλείσαμε ραντεβού να δω το σπίτι, συμφωνήσαμε για απόγευμα και μου έκλεισε το τηλέφωνο τονίζοντας πως θα βρω την πολυκατοικία εύκολα γιατί θα δω και ένα θερινό σινεμά κάπου εκεί κοντά. Πρώτο σημάδι για να αλλάξω σπίτι, θα έχω ακριβώς δίπλα μου την ευκαιρία να βλέπω ταινίες, όλες τις ταινίες για την ακρίβεια που θα προβληθούν το καλοκαίρι. Το δεύτερο σημάδι ήρθε με το που έφτασα στη Νάξου, ένα απόγευμα Ιουλίου και που είδα εκείνη τη φωτεινή επιγραφή και μια ουρά κόσμου ανάμεικτου να βγάζει εισιτήριο. Σαν τρίτο σημάδι πήρα εκείνη την ισπανική ταινία που ακουγόταν σε όλο το στενό και μέχρι το μπαλκόνι μου και ξεχνώντας για λίγο ότι είμαι στα Πατήσια, αποφάσισα να γίνω και μόνιμος κάτοικός τους.

Ο θερινός κινηματογράφος Λιλά που είναι ανακηρυγμένος διπλά διατηρητέος χώρος από τα υπουργεία Πολιτισμού και Περιβάλλοντος, συνεχίζει να είναι ακόμα σε λειτουργία στα ταλαιπωρημένα Πατήσια, για να μας θυμίζει ότι η αίγλη μιας άλλοτε ανθισμένης γειτονιάς, είναι ακόμα εδώ. Σε πείσμα της συνεχούς υποβάθμισης της περιοχής, το Λιλά, πεντακάθαρο, πράσινο, φιλόξενο και με μια προσφορά ταινιών σινεφίλ αλλά και για όλες τις προτιμήσεις, προσελκύει κόσμο από διάφορες κοντινές γειτονιές και ζωντανεύει τα Πατήσια. Ως ένα από τα πιο “φωτεινά” θερινά της πόλης, το Λιλά των Πατησίων, φωτίζει μια ολόκληρη οδό με τις μυρωδιές του και τα μουρμουρητά ενδιαφέροντος των επισκεπτών του. Σχεδόν κάθε πρωτάρης θεατής με το που φτάσει στον αριθμό 115 αναρωτιέται, γιατί δε γνώριζε ως εκείνη τη στιγμή την ύπαρξη αυτής της όασης, κυριολεκτικά και μεταφορικά, δίπλα στις πολυσύχναστες οδούς της Πατησίων και της Γαλατσίου. Συνεχίζει μάλιστα αναφωνώντας πως ο χώρος μυρίζει νοσταλγία και θυμίζει μια δεκαετία κάμποσα χρόνια πίσω και κατά λέξη λέγοντας, σημειώνει, «Βρήκα πού θα ερχόμαστε όλο τον Αύγουστο που θα ξεμείνουμε στην Αθήνα, εδώ για να δροσιζόμαστε».

Από όταν μετακόμισα επομένως κι από όταν αγάπησα το Λιλά, προσπαθώ να πείσω φίλους και γνωστούς, ακόμα και ακόλουθους στα κοινωνικά μου δίκτυα, να έρθουν ως εδώ, να δώσουν μια ευκαιρία σε ένα σινεμά εκτός κέντρου, σε μια περιοχή που κατά κύριο λόγο χαρακτηρίζεται επικίνδυνη, σε μια οικογένεια ιδιοκτητών που έχει σεβαστεί και βελτιώσει τον χώρο χρωματίζοντάς τον ακόμα πιο πράσινο, σε έναν κινηματογράφο που η ύπαρξή του και μόνο είναι πολιτισμός, είναι ανάσα, είναι μια διαφορετική μορφή αγκαλιάς. Η αλήθεια είναι πως, έχοντας περάσει μια χρονιά κακών μαντάτων για παραπάνω από έναν κινηματογράφο της μεγαλούπολης, είναι ακόμα πιο επιτακτική η ανάγκη να συνεχίσουμε να βλέπουμε ταινίες εκτός σπιτιού, σε χώρους όπου μοιραζόμαστε την κοινή εμπειρία της απόλαυσης. Οι θερινοί κινηματογράφοι έχουν αποτελέσει ανά τα χρόνια τόπους ανταλλαγής, συζητήσεων, ψυχαγωγίας, συνάντησης με φίλους ή και μη, καταφύγιου της μοναξιάς και δεν μπορώ να μη μοιραστώ πως ζώντας κοντά σε αυτόν τον χώρο, έχω γίνει μάρτυρας όλων αυτών των αναγκών, ακόμα κι αν η ταινία χαρακτηρίζεται κακή.

Να μην ξεχάσω να πω πως απολαμβάνω τους περαστικούς που λίγες μέρες πριν το άνοιγμα στέκονται απ’ έξω, αναζητούν τη μεγάλη οθόνη και επεξεργαζόμενοι το προσεχές πρόγραμμα, μετράνε με τα δάχτυλά τους τις μέρες που μένουν μέχρι την πρώτη τους έξοδο για ταινία και μυρωδιές και χαμογελούν.

Στον αγαπημένο μου θερινό κινηματογράφο, λοιπόν, έχει ταινίες για όλους τους θεατές κι έχει χώρο για κάθε κινηματογραφόφιλη ψυχή ανεξαρτήτου ηλικίας, που κάθε που ανοίγει ο καιρός, ονειρεύεται απόδραση από την πραγματικότητα, κρατώντας μια μπύρα και πατώντας πάνω στο χαλικάκι.

Λιλά, Νάξου 115, Πατήσια, 11141

https://www.instagram.com/cinelila

Κάπου λοιπόν στη Λεωφόρο Ηρακλείου, στο ύψος της Αγίας Λαύρας, θα βρεις μια μπυραρία διαφορετικού στυλ από ότι έχεις συνηθίσει και θα αρχίσεις να έρχεσαι στα Πατήσια για να δοκιμάζεις κάθε φορά και μια ακόμα μπύρα. Οι σερβιτόροι φοβερά διαβασμένοι περί μπύρας, μπορούν να σου προτείνουν και να σε καθοδηγήσουν σύμφωνα με τα γούστα σου . Φεύγοντας μπορείς να πάρεις μαζί σου μια επόμενη μπύρα για δοκιμή, ή τη νέα αγαπημένη σου. Στο Beans and Hops έχω πιει την πρώτη μου γατο-μπύρα (αν είσαι λάτρης της μπύρας, σίγουρα καταλαβαίνεις ποια εννοώ) κι έχω ακούσει πανκ συγκροτήματα που νόμιζα ότι είχα εγκαταλείψει σε μια άκρη του μυαλού μου καιρό πριν. Ναι, η μουσική είναι κυρίως πανκ ή ροκ αλλά συμβαίνει κάτι φοβερό με την ένταση της μουσικής σε αυτό το μαγαζί, την ακούς μόνο αν εσύ το θες, κάθε φορά που το θες. Σε προλαβαίνω για να μη σκεφτείς πως η πανκ είναι μουσική που “φωνάζει” και αυτή δεν είναι μια μπυραρία για να χαλαρώσεις. Αν πάλι είσαι φανατικός ακροατής κι έχεις βαρεθεί μπυραρίες που παίζουν μόνο παλιό, γνωστό κι αγαπημένο πάντα ροκ, έλα, θα το κάνεις στέκι χειμώνα καλοκαίρι κι όχι μόνο για την μπύρα σου. Εκεί στην Ηρακλείου λοιπόν, μπορείς να απολαύσεις και τον καφέ σου και κυριολεκτώ όταν λέω απολαύσεις. Σου προσφέρει καφέ, που ακόμα κι αν είσαι αυστηρός κριτής επειδή είσαι γνώστης αυτής της κουλτούρας, πραγματικά θα τον ευχαριστηθείς. Θα ξαναέρθεις και θα τον πάρεις αυτή τη φορά στο χέρι, θα κατέβεις περπατώντας την Ηρακλείου θαυμάζοντας τις παλιές μονοκατοικίες των Πατησίων και κάτι μου λέει πως ίσως θα ονειρεύεσαι να μένεις κάπου εκεί, σε μια πολυσύχναστη λεωφόρο που όμως δε σε πνίγει και διατηρεί ακόμα την αίγλη των Πατησίων του παρελθόντος. Με το Beans and Hops στη γειτονιά σου, θα είσαι κάτοικος περιοχής που ξέρει πως να συνδυάζει το παλιό νοσταλγικό, με το νέο μοντέρνο.

Ο κόσμος αυτής της πατησιώτικης μπυραρίας είναι πολύχρωμος και σε αφήνω να το ερμηνεύσεις όπως θα ήθελες εσύ. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο κοινό εδώ, είναι ευπρόσδεκτοι όλοι, κάτι που μου θυμίζει Λονδίνο, όπου μπορείς να μπεις σε οποιαδήποτε παμπ ακόμα κι αν αυτή είναι μέταλ κι εσύ το μόνο που έχεις να τους ταιριάζει είναι τα μοβ μαλλιά σου. Βλέπω συχνά οικογένειες να συνυπάρχουν με όποιο στυλ φαντάζεσαι ότι θα διάλεγε μια μπυραρία να παίζει πανκ κι η ισορροπία αυτού του κόσμου είναι τόσο ικανοποιητική τη στιγμή που θα ένιωθα πως θα την ήθελα να είναι αυτονόητη κι εδώ κάπως έτσι νιώθω. Βλέπω σκυλιά να βολτάρουν κάπου στα πόδια μας, ζευγάρια σε ραντεβού ή μεγάλες παρέες ατόμων να πηγαινοέρχονται ζητώντας μια ακόμη από εκείνη την καινούργια μπύρα που γεύτηκαν. Ο καιρός ανοίγει, μπορείς να κάτσεις και όρθιος μπροστά από το μαγαζί αν προτιμάς την αίσθηση ενός μπαρ , απολαμβάνοντας το αστικό τοπίο της Αθήνας αλλά και τους ήχους της, σε μια μπυραρία όμως διαφορετική από ό,τι έχεις συνηθίσει.

Σου υποσχέθηκα καφέ σα να πηγαίνεις σε καφεκοπτείο, σερβιτόρους να σε ακούνε και να σου μαθαίνουν νέες μπύρες γιατί κι αυτό είναι μια γνώση και περιβάλλον φιλικό σε όλους και για όλους. Μην ξεχνάς την τοποθεσία, όταν την επισκεφτείς για πρώτη φορά θα καταλάβεις τι εννοώ.

Beans and Hops, Λεωφόρος Ηρακλείου 43, Πατήσια 11141

https://www.instagram.com/beans_and_hops