Η πλειονότητα των απολιθωμάτων ανήκε σε χελώνες, αλλά άλλοι κάτοικοι ήταν ψάρια, συγγενείς κροκοδείλων, γυμνοσάλιαγκες-συμπεριλαμβανομένου του πρώτου απολιθώματος των Neocyclotidae, μιας οικογένειας τροπικών χερσαίων σαλιγκαριών και της πρώτης καταγραφής του Leptinaria, ενός γένους μικρών τροπικών χερσαίων σαλιγκαριών που αναπνέουν αέρα- και σαλιγκαριών. Το πιο σημαντικό εύρημα από όλα αυτά: Ένας νέος τιτανόσαυρος που ονομάζεται Chadititan calvoi.

Αν και οι ερευνητές γνώριζαν για δεκαετίες το σχηματισμό βράχου Anacleto όπου ανακαλύφθηκαν τα απολιθώματα, δεν είχε υπάρξει ποτέ εύρημα με τέτοια ποικιλομορφία σε ένα μόνο μέρος στη Βόρεια Παταγονία, λέει ο συν-συγγραφέας Diego Pol, παλαιοντολόγος στο Museo Argentino de Ciencias Naturales Bernardino Rivadavia στο Buenos Aires και ένας ερευνητής του National Geographie.

Η ομάδα Αργεντινών και Ουρουγουανών ερευνητών δημοσίευσε τα ευρήματά της σχετικά με τον νέο τιτανόσαυρο και την τοποθεσία στο Revista del Museo Argentino de Ciencias Naturales. «Η πανίδα των απολιθωμάτων εκεί είναι ποικίλη και η κατανόησή μας για τα οικοσυστήματα του Νοτίου Ημισφαιρίου από το τέλος της Εποχής των Δεινοσαύρων είναι ακόμη ελλιπής», λέει ο παλαιοντολόγος Matthew Lamanna του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Carnegie στο Πίτσμπουργκ, ο οποίος δεν συμμετείχε στην έρευνα.

Η τοποθεσία είναι τόσο πλούσια γιατί ήταν πιθανώς μια όαση μέσα σε σκληρά περιβάλλοντα στην Αργεντινή Παταγονία κατά την ύστερη Κρητιδική περίοδο. Εκείνη την εποχή, οι θερμοκρασίες ήταν περίπου πέντε έως 10 βαθμούς Κελσίου υψηλότερες από ό,τι σήμερα, και τα hotspot της βιοποικιλότητας θα συγκεντρώνονταν σε υψηλότερα γεωγραφικά πλάτη, καθώς οι τροπικές περιοχές ήταν πολύ ζεστές για τα περισσότερα είδη. «Πρόκειται για ένα πολύ ιδιαίτερο περιβάλλον, με αποθέσεις αμμόλοφων διάσπαρτες με μικρές λίμνες – και όπως ακριβώς βλέπουμε σήμερα σε άνυδρες περιοχές, το νερό συγκεντρώνει τη βιοποικιλότητα», λέει ο Pol.

Από τα περισσότερα από 400 απολιθώματα που βρέθηκαν, περίπου 20 ανήκουν στο Chadititan Calvoi. Το “Chadi” ή «αλάτι» στη γλώσσα Mapudungun που ομιλείται από ομάδες Mapuche αναφέρεται στον χώρο ανασκαφής, που βρίσκεται στα περιθώρια μιας αλυκής, τις πεδιάδες Salitral Moreno. Το πλήρες όνομα του γένους μεταφράζεται σε “Titan of the Salt”. Το είδος calvoi είναι ένας φόρος τιμής στον αείμνηστο Αργεντινό παλαιοντολόγο Jorge Calvo, ο οποίος περιέγραψε αρκετούς τιτανόσαυρους και επινόησε τον clade Rinconsauria, στο οποίο ανήκει το νέο είδος.

Οι τιτανόσαυροι είναι γνωστοί για τις εξαιρετικές τους αναλογίες, που κυμαίνονται από ζώα μεγέθους αγελάδας ενός μετρικού τόνου έως θηρία σε μέγεθος φάλαινας περίπου 60 μετρικών τόνων, λέει ο Lamanna. Ενώ οι μεγαλύτεροι τιτανόσαυροι έφτασαν σε μήκος πάνω από 30 μέτρα, το νέο είδος έχει μήκος περίπου 8 μέτρα ή το ίδιο μήκος με ένα Rbus. «Ο Chadititan είναι πολύ μικρός όπως οι τιτάνοσαυροι, αν και θα ήταν ακόμα μεγάλος σε σύγκριση με τα περισσότερα από τα σημερινά ζώα», προσθέτει.

Μερικά από τα απολιθωμένα οστά του C. calvoi μοιράζονται χαρακτηριστικά με άλλους φυτοφάγους δεινόσαυρους της ύστερης Κρητιδικής περιόδου που βρέθηκαν στην περιοχή, όπως ο Overosaurus και ο Muyelensaurus. Αλλά, άλλα χαρακτηριστικά ξεχωρίζουν το νέο είδος. «Για παράδειγμα, έχει ένα πλάγιο εξόγκωμα στο μηριαίο οστό του, η νευρική του σπονδυλική στήλη προβάλλεται προς τα πίσω και το βραχιόνιο είναι πραγματικά λεπτό και φαρδύ», εξηγεί ο Pol.

Για τον Lamanna, το εύρημα είναι ενδιαφέρον γιατί υποδηλώνει ότι η υποομάδα των τιτανόσαυρων στην οποία ανήκει ο C. calvoi, οι rinconsaurians, «μπορεί να είχαν ασυνήθιστες αναλογίες σώματος, δυνητικά περισσότερα καμηλοπάρδαλης στην κατασκευή από τα περισσότερα άλλα σαυρόποδα», λέει.

Αν και οι τιτανόσαυροι περιπλανήθηκαν σε όλη την υδρόγειο, ήταν στη Νότια Αμερική που ήταν πιο διαφορετικοί και άφθονοι – και όπου βρέθηκαν τα πιο σημαντικά φυτοφάγα ζώα της υποηπείρου. «Σε κάθε χερσαίο οικοσύστημα, τα φυτοφάγα ζώα διαδραματίζουν βασικό ρόλο καθώς είναι οι ενδιάμεσοι μεταξύ των φυτών και όλων των άλλων κρίκων της τροφικής αλυσίδας», εξηγεί ο Pol. Οι ερευνητές δεν γνωρίζουν με βεβαιότητα ποιοι μεγάλοι δεινόσαυροι ήταν αρπακτικά για τους τιτανόσαυρους, «αλλά αυτοί, ειδικά οι νεαροί, πιθανότατα ήταν θήραμα άλλων ειδών», λέει ο Pol.

Όταν ένας αστεροειδής έφερε το τέλος των δεινοσαύρων πριν από περίπου 66 εκατομμύρια χρόνια, οι τιτανόσαυροι ήταν οι τελευταίοι ζωντανοί φυτοφάγοι με μακρύ λαιμό. Η μελέτη του νέου είδους και άλλων θα μπορούσε να βοηθήσει τους παλαιοντολόγους να κατανοήσουν πώς άλλαξε η βιοποικιλότητα καθώς ο κόσμος πλησίαζε στο τέλος της βασιλείας των δεινοσαύρων. «Οι Τιτανόσαυροι περιλαμβάνουν στις τάξεις τους μερικά από τα τελευταία είδη δεινοσαύρων που δεν είναι πτηνά στον πλανήτη», λέει ο Lamanna.

Οι φυτοφάγοι δεινόσαυροι στο νότιο ημισφαίριο φαίνεται να έρχονται σε αντίθεση με άλλες θεωρίες όσον αφορά στην πρόσκρουση του αστεροειδούς Chicxulub στον Κόλπο του Μεξικού. Ο Pol σημειώνει ότι ορισμένες μελέτες υποδηλώνουν ότι υπήρξε κρίση στη βιοποικιλότητα λίγο πριν από το γεγονός της μαζικής εξαφάνισης, ειδικά μεταξύ των φυτοφάγων. «Αυτό είναι κάτι που μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα γιατί θέλουμε να δοκιμάσουμε αυτή τη διατριβή, καθώς δεν είμαστε πεπεισμένοι ότι είναι αλήθεια—ειδικά στη Νότια Αμερική, όπου η ποικιλομορφία των φυτοφάγων φαίνεται να ήταν αρκετά υψηλή», προσθέτει.

Πηγή: National Geographic

Το περασμένο Σάββατο, ο Adrián Simancas έκανε καγιάκ με τον πατέρα του, Dell, στην Bahía El Águila κοντά στον φάρο San Isidro στο Στενό του Μαγγελάνου, όταν εμφανίστηκε μια φάλαινα φυσητήρας, καταβροχθίζοντας τον Adrián και το κίτρινο καγιάκ του για λίγα δευτερόλεπτα προτού τον αφήσει να φύγει.

«Μείνε ήρεμος, μείνε ήρεμος», ακούγεται να λέει μετά την απελευθέρωση του γιου του από το στόμα της φάλαινας. «Νόμιζα ότι ήμουν νεκρός», είπε ο Adrián στο Associated Press. «Νόμιζα ότι με είχε φάει, ότι με είχε καταπιεί». Περιέγραψε τον «τρόμο» αυτών των λίγων δευτερολέπτων και εξήγησε ότι ο πραγματικός του φόβος εμφανίστηκε μόνο αφού ξαναβγήκε στην επιφάνεια, φοβούμενος ότι το τεράστιο ζώο θα έκανε κακό στον πατέρα του ή ότι θα χανόταν στα παγωμένα νερά. Παρά την τρομακτική εμπειρία, ο Dell παρέμεινε συγκεντρωμένος, κινηματογραφώντας και καθησυχάζοντας τον γιο του ενώ αντιμετώπιζε τη δική του ανησυχία.

«Όταν ανέβηκα και άρχισα να επιπλέω, φοβήθηκα ότι κάτι μπορεί να συμβεί και στον πατέρα μου, ότι δεν θα φτάναμε στην ακτή εγκαίρως ή ότι θα πάθω υποθερμία», είπε ο Adrián. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα στο νερό, ο Adrián κατάφερε να φτάσει στο καγιάκ του πατέρα του και έλαβε γρήγορα βοήθεια. Παρά τον τρόμο, και οι δύο επέστρεψαν στην ακτή.

Το σημείο που έλαβε χώρα αυτή η απίστευτη ιστορία, βρίσκεται περίπου 3.000 χιλιόμετρα νότια του Σαντιάγο, της πρωτεύουσας της Χιλής. Ονομάζεται Στενό του Μαγγελάνου και είναι ένα σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο στη Χιλιανή Παταγονία, γνωστό για τις δραστηριότητες περιπέτειας. Τα παγωμένα νερά του αποτελούν πρόκληση για τους ναυτικούς, τους κολυμβητές και τους εξερευνητές που προσπαθούν να το διασχίσουν με διαφορετικούς τρόπους.

Αν και είναι καλοκαίρι στο νότιο ημισφαίριο, οι θερμοκρασίες στην περιοχή παραμένουν δροσερές, με τις χαμηλότερες να πέφτουν στους 4 βαθμούς Κελσίου και τις υψηλές σπάνια να ξεπερνούν τους 20 βαθμούς Κελσίου.

Ενώ οι επιθέσεις φαλαινών σε ανθρώπους είναι εξαιρετικά σπάνιες στα ύδατα της Χιλής, οι θάνατοι φαλαινών από συγκρούσεις με φορτηγά πλοία έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια και οι προσαράξεις έχουν γίνει επαναλαμβανόμενο ζήτημα την τελευταία δεκαετία.

Πηγή: Daily Sabah