Με αφορμή το «Ταξίδι στην αρχαία Ελλάδα», τη νέα περιπέτεια του μικρού δράκου Καρύδα και της παρέας του, και το πρώτο μέρος της νέας σειράς Έλιοτ και Ιζαμπέλα, με τίτλο «Περιπέτεια στο ποτάμι», ο Ίνγκο Ζίγκνερ θα ζωντανέψει τις ιστορίες του και θα υπογράψει βιβλία στους μικρούς αναγνώστες. Η είσοδος στις εκδηλώσεις είναι ελεύθερη,
 ενώ θα υπάρχει και παράλληλη διερμηνεία από τα γερμανικά στα ελληνικά.

Ταξίδι στην αρχαία Ελλάδα με τον μικρό δράκο Καρύδα και τους φίλους του


«Στο Ταξίδι στην αρχαία Ελλάδα ο Καρύδας, η Ματίλντα και ο Όσκαρ ταξιδεύουν πίσω στον χρόνο, στην αρχαία Ελλάδα, εκεί όπου φιλόσοφοι όπως ο Σωκράτης και ο Αριστοτέλης έθεσαν τις βάσεις για την κατανόηση του κόσμου μας. Για αυτή την περιπέτεια του Καρύδα επέλεξα τον Αριστοτέλη. Στο βιβλίο εμφανίζεται και ο Μέγας Αλέξανδρος, ο οποίος υπήρξε μαθητής του Αριστοτέλη και αργότερα κατέκτησε πολλές χώρες με τον στρατό του. Στη νέα περιπέτεια του μικρού δράκου Καρύδα όμως τον συναντάμε ως μικρό αγόρι. Συνοδεύει τον Καρύδα, τη Ματίλντα και τον Όσκαρ στους βάλτους της Πελοποννήσου για να βρουν τη Λερναία Ύδρα, ένα τέρας που υπάρχει μόνο στη μυθολογία. Αν τελικά θα τη συναντήσουν ή αν θα βρουν κάτι άλλο, δεν θα το αποκαλύψω εδώ…».


-Ίνγκο Ζίγκνερ


Η σειρά του μικρού δράκου Καρύδα που απευθύνεται σε παιδιά από 5 ετών έχει αγαπηθεί τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Ο Ζίγκνερ αφουγκράζεται τον σφυγμό των παιδιών και δημιουργεί συναρπαστικές ιστορίες με κύρια συστατικά το χιούμορ και την περιπέτεια που διαδέχεται η μία την άλλη. Η εξαιρετική εικονογράφησή του αντανακλά την προσωπικότητα του δημοφιλούς ήρωα και παρουσιάζει με φαντασία και ελαφράδα την κόσμο του. Μια απίστευτη παρέα που μας παρασύρει στη ζούγκλα, στην προϊστορία, στο διάστημα, στην Άγρια Δύση, στον Βόρειο Πόλο, αλλά και στην Αφρική, ακόμα και στη χαμένη Ατλαντίδα!

Ο Έλιοτ και η Ιζαμπέλα σε μια Περιπέτεια στο ποτάμι


«Σε αντίθεση με τις ιστορίες του μικρού δράκου Καρύδα, είχα από την αρχή μια ξεκάθαρη εικόνα για τον Έλιοτ και την Ιζαμπέλα: Ο Έλιοτ ζει στην πόλη, του αρέσει να διαβάζει και να γράφει ποίηση. Είναι δραστήριος, κάπως αγχώδης, αλλά με πολλές πρωτότυπες ιδέες. Η Ιζαμπέλα, από την άλλη, είναι ένα ποντίκι της εξοχής. Είναι γενναία και έξυπνη, αλλά ξέρει να υπολογίζει τον κίνδυνο – ειδικά τους κινδύνους που κρύβει η φύση. Ο Έλιοτ είναι ερωτευμένος με την Ιζαμπέλα, αλλά δεν ξέρουμε ακόμη αν κι εκείνη νιώθει το ίδιο. Το μόνο σίγουρο είναι πως τον βρίσκει χαριτωμένο. Με μια τρυφερή, ειρωνική διάθεση, διασκεδάζει με την αδεξιότητά του. Της αρέσουν τα ποιήματα που γράφει και θαυμάζει τις ιδέες του, που πάντα τους βγάζουν από τη δύσκολη θέση. Είναι η εποχή του πρώτου έρωτα, γεμάτη προσδοκίες, αβεβαιότητα, αμφιβολίες, φόβους, αλλά πάνω απ’ όλα με αστείρευτη ενέργεια, χαρά για τη ζωή και δίψα για περιπέτεια».

-Ίνγκο Ζίγκνερ


Λίγα λόγια για τον συγγραφέα και εικονογράφο

Ο Ίνγκο Ζίγκνερ γεννήθηκε το 1965 και μεγάλωσε στο Γκρόσμπουργκβεντελ, κοντά στο Ανόβερο. Μετά το σχολείο και τον στρατό εργάστηκε σε τράπεζα, έζησε έναν χρόνο στη Γαλλία, πήγε για λίγο στο πανεπιστήμιο και κατέληξε να δουλεύει σε ένα γραφείο διοργάνωσης οικογενειακών ταξιδιών. Στα ταξίδια διηγούνταν στα παιδιά φανταστικές ιστορίες. Κι επειδή οι ιστορίες του τους άρεσαν πολύ, άρχισε να τις γράφει. Σιγά σιγά έμαθε και να ζωγραφίζει. Τώρα ζει και εργάζεται στο Ανόβερο. Με τα βιβλία του μικρού δράκου Καρύδα, που έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, έχει κατακτήσει τις καρδιές των μικρών αναγνωστών. Το φθινόπωρο του 2003 τιμήθηκε με το Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας Μπαντ Ίμπουργκερ.

Όλα τα βιβλία της σειράς «Ο μικρός δράκος Καρύδας» κυκλοφορούν από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.

Μπαίνοντας σε κάποιο νέο σπίτι και παρατηρώντας τις γεμάτες βιβλιοθήκες, συγκινούμαι κάθε φορά που κάποιος έχει κρατήσει κι έχει τοποθετήσει ευλαβικά τα βιβλία που στα παιδικά του χρόνια διάβασε παραπάνω από μία φορά. Συγκινούμαι επειδή ξέρει ότι αυτά είναι ακόμα γραμμένα μέσα του σαν προστατευτικό πέπλο, όποτε η ενηλικίωση συννεφιάζει τον ουρανό της ζωής.

Είναι πολύ σημαντικό να διαβάζουμε, να μάθουμε να ανοίγουμε ένα βιβλίο για να ταξιδέψουμε με όχημα τη φαντασία μας, που μπορεί να ταξιδέψει πιο μακριά από τα πάντα στην ανάγνωση της πρώτης γραμμής. Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίσουμε την υφή ενός βιβλίου από πολλή μικρή ηλικία και να μην την ξεχάσουμε ποτέ. Να την έχουμε ανάγκη. Να την αναζητάμε. Να τη χαρίζουμε στους ανθρώπους μας. Να τη φυλάμε κάτω από το μαξιλάρι μας λίγο πριν κοιμηθούμε.

Η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου είναι μια υπενθύμιση. Είναι μια υπενθύμιση της αξίας της φιλαναγνωσίας. Της φιλαναγνωσίας που καλλιεργεί τη σημασία των βιβλίων. Των βιβλίων που διαβάζονται από γονείς, από εκπαιδευτικούς και από τα παιδιά που έμαθαν να διαβάζουν και εξασκούνται στο διάβασμα αγκαλιά με τα παιδικά βιβλία που δανείστηκαν από τη σχολική βιβλιοθήκη.

Οι συγγραφείς, οι εικονογράφοι, οι εκδοτικοί οίκοι και κάθε ένας άνθρωπος που έχει συμβάλει στη δημιουργία ενός παιδικού νέου κόσμου, ή έχει διαδώσει αυτόν τον κόσμο, γιορτάζουν. Κι εμείς τους χαιρόμαστε και τους ευχαριστούμε λιγάκι παραπάνω κάθε τέτοια γιορτινή μέρα. Έτσι, δίνουμε τον λόγο σε τρεις συγγραφείς, τρεις ανθρώπους που συμβάλλουν με τον δικό τους φανταστικό τρόπο στην ανάγκη να διαβάζουμε και να κάνουμε τις ιστορίες δικές μας.

Αργυρώ Πιπίνη: Ένα ποίημα σα γενέθλιο τραγούδι

Αν θες να πας ταξίδι στο φεγγάρι

Τα βιβλία μπορούν

να σε πάνε

στον Βόρειο Πόλο,

στην Ανταρκτική,

20 χιλιάδες λεύγες

κάτω από τη θάλασσα,

σ’ έναν δρόμο στο Λονδίνο,

στο θέατρο δίπλα σ’ έναν αρλεκίνο.

Μπορούν να σε στείλουν

δυο χρόνια διακοπές,

να σε μάθουν πώς να μιλάς με σιωπές,

να σε πάνε στο φεγγάρι,

σ’ ένα έρημο νησί μα και στον Άρη.

Τα βιβλία μπορούν

να σε στείλουν

για ύπνο τη νύχτα,

να σε φιλήσουν

και να σου πουν

Καληνύχτα.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα:

H Αργυρώ Πιπίνη είναι συγγραφέας, ηθοποιός και μεταφράστρια. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες και θέατρο. Αγαπάει τα βιβλία, ζει για τα βιβλία αλλά και από τα βιβλία. Διδάσκει θέατρο, μεταφράζει λογοτεχνία, κείμενα για το θέατρο, παιδικά βιβλία. Οργανώνει σεμινάρια δημιουργικής γραφής και προγράμματα φιλαναγνωσίας τόσο για ενήλικες όσο και για παιδιά σε συνεργασία με διάφορους φορείς. Τα βιβλία της έχουν βραβευθεί και συμπεριληφθεί σε σημαντικές λίστες πολλές φορές. Έχει λάβει το Κρατικό Βραβείο Παιδικού Βιβλίου το 2018 και το 2022.

Σπύρος Γιαννακόπουλος: Τα παιδικά βιβλία σε μαθαίνουν περισσότερα από όσα φαντάζεσαι

Μεγάλο μέρος των παιδικών αναμνήσεών μου είναι να διαβάζω βιβλία. Ειδικά τα καλοκαίρια, στο χωριό, στο καφενείο του παππού, τη στιγμή που οι θαμώνες έπαιζαν τάβλι, τα πούλια χτύπαγαν στο ξύλο, το ζάρι κροτάλιζε, εγώ στη γωνιά μου, διάβαζα. Βιβλία για κόσμους μακρινούς, γεμάτους φαντασία, με δράκους και ήρωες που σκότωσαν αυτούς τους δράκους.

Τα βιβλία αυτά με διαμόρφωσαν, με έμαθαν να ονειρεύομαι, να ζω, να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο των μεγάλων. Τα βιβλία αυτά είναι που διαμόρφωσαν την αισθητική μου, που με έμαθαν να γράφω. Άλλους τους έμαθαν να είναι πρωταθλητές, να σέβονται, να ονειρεύονται, να αγαπούν, να αγαπούν τους άλλους κι ας έχουν διαφορετική όψη, να αγαπούν τον εαυτό τους. Άλλους τους έμαθαν να μην το βάζουν κάτω, να προσπαθούν, να μην απογοητεύονται. Να αναζητούν την ελπίδα στο σκοτάδι. Να προσπαθούν για έναν καλύτερο κόσμο.

Τα παιδικά βιβλία σε μαθαίνουν περισσότερα από όσα φαντάζεσαι. Μακάρι όλα τα παιδιά να έχουν πρόσβαση σε αυτά.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:

Ο Σπύρος Γιαννακόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα και όταν έμαθε να διαβάζει, συνέχισε να διαβάζει. Και να βλέπει ταινίες, πολλές ταινίες. Και να ονειρεύεται κόσμους μακρινούς, με δράκους, μάγους και ξωτικά, κυνηγητά με κλέφτες και αστυνόμους, μάχες ανάμεσα στο καλό και στο κακό. Κι όταν κάποια φορά μεγάλωσε, αφού πρώτα τελείωσε τις σπουδές του στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και έγραψε άρθρα σε εφημερίδες και έντυπα, άρχισε να οργανώνει τα όνειρά του, να τα περνάει στο χαρτί, βάζοντας τη μία λέξη μετά την άλλη. Κάποια από αυτά έγιναν βιβλία. Κι ετοιμάζει κι άλλα. Δε θέλει να σταματήσει να γράφει.

Φέτος, βραβεύθηκε με το Κρατικό Βραβείο Εφηβικού – Νεανικού Λογοτεχνικού Βιβλίου 2024 για το βιβλίο του «Κοσμοναύτης».

Στέργια Κάβαλλου: Η στιγμή που οι λέξεις του βιβλίου συναντηθούν πραγματικά με τις λέξεις των παιδιών, είναι μια στιγμή μαγικής ελευθερίας

Κάθε χρόνο, στις 2 Απριλίου, το παιδικό βιβλίο βγαίνει λίγο πιο έξω στο φως. Μπαίνει σε σχολικές τάξεις, σε σχολικές και δημοτικές βιβλιοθήκες, γίνεται δράση στα βιβλιοπωλεία. Μα δεν είναι μόνο. Ποτέ δεν είναι μόνο του.

Οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί, οι συγγραφείς, οι εικονογράφοι το παίρνουμε από το χέρι για να το πάμε κοντά στα παιδιά. Και τα παιδιά το κοιτούν άλλοτε εξεταστικά, άλλοτε αδιάφορα, άλλοτε ενθουσιασμένα. Μπορεί να το ξεφυλλίσουν και να το αφήσουν, να το κλείσουν στην αγκαλιά τους, να πουν τη δική τους εκδοχή της ιστορίας και μετά να βγουν διάλειμμα ή να ξεχάσουν για πάντα τους ήρωές του.

Όμως η στιγμή που οι λέξεις του βιβλίου συναντηθούν πραγματικά με τις δικές τους, είναι μια στιγμή μαγικής ελευθερίας, που εγγράφεται στην ποιητική τους μνήμη και τα αλλάζει για πάντα. Και αυτό είναι κάτι…

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα:

Η Στέργια Κάββαλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι ποιήτρια, πεζογράφος, συγγραφέας παιδικών βιβλίων και μεταφράστρια. Σπούδασε γαλλική γλώσσα και φιλολογία, λογοτεχνική μετάφραση και πολιτιστική διαχείριση. Τα βιβλία της έχουν λάβει τιμητικές διακρίσεις πολλές φορές.

Φωτογραφίες: Facebook

Το μυθιστόρημα φαντασίας 400 σελίδων Billy and the Epic Escape, που κυκλοφόρησε νωρίτερα φέτος, παρουσιάζει ένα κορίτσι Αβορίγινων με μυστικιστικές δυνάμεις που ζει σε ανάδοχη οικογένεια και απάγεται από το σπίτι της στην κεντρική Αυστραλία.

Ορισμένοι ηγέτες των Πρώτων Εθνών χαρακτήρισαν το βιβλίο «προσβλητικό», λέγοντας ότι περιέχει γλωσσικά λάθη και συμβάλλει « στη διαγραφή, τον ευτελισμό και τα στερεότυπα των λαών και των εμπειριών των Πρώτων Εθνών». Ο Oliver – ο οποίος αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην Αυστραλία για την προώθηση του νεότερου βιβλίου μαγειρικής του – ζήτησε συγγνώμη και είπε ότι είναι «συντετριμμένος» που προκάλεσε κακό. «Δεν ήταν ποτέ πρόθεσή μου να παρερμηνεύσω αυτό το βαθιά οδυνηρό θέμα», ανέφερε σε δήλωσή του.

Ο εκδότης του βιβλίου, Penguin Random House UK, είπε ότι ο Oliver είχε ζητήσει τη γνώμη των ιθαγενών Αυστραλών σχετικά με το βιβλίο, αλλά μια «εκδοτική παράβλεψη» σήμαινε ότι αυτό δεν συνέβη. Μεταξύ των παραπόνων είναι ότι ο χαρακτήρας έχει τη δυνατότητα να διαβάζει το μυαλό των ανθρώπων και να επικοινωνεί με ζώα και φυτά επειδή «αυτός είναι ο τρόπος των ιθαγενών». Αυτό όμως όπως είπε η Sharon Davis από το εθνικό εκπαιδευτικό σώμα των Πρώτων Εθνών μειώνει τα «σύνθετα και διαφορετικά συστήματα πεποιθήσεων» και τα ονομάζει σε «μαγεία».

Το κορίτσι βρίσκεται επίσης στο επίκεντρο ενός σχεδίου απαγωγής – κάτι που η ηγέτης της κοινότητας Sue-Anne Hunter αποκάλεσε «ιδιαίτερα αναίσθητη επιλογή», ​​δεδομένου του «επώδυνου ιστορικού πλαισίου» των Κλεμμένων Γενεών.

Για δεκαετίες στην Αυστραλία, τα παιδιά των Αβορίγινων και των Νησιών του Torres Strait απομακρύνθηκαν από τις οικογένειές τους ως μέρος μιας πολιτικής αφομοίωσης από διαδοχικές κυβερνήσεις. Το κορίτσι, που είναι από το Mparntwe ή την Alice Springs, χρησιμοποιεί επίσης λεξιλόγιο από τους κατοίκους Gamilaraay της NSW και του Queensland, το οποίο η κ. Davis είπε ότι έδειξε «πλήρη περιφρόνηση για τις τεράστιες διαφορές μεταξύ των γλωσσών, των πολιτισμών και των πρακτικών των Πρώτων Εθνών».

«Δεν υπάρχει χώρος στις αυστραλιανές εκδόσεις (ή αλλού) για να ειπωθούν οι ιστορίες μας μέσα από έναν αποικιακό φακό, από συγγραφείς που έχουν ελάχιστη έως καθόλου σχέση με τους ανθρώπους και τον τόπο για τον οποίο γράφουν», δήλωσε στον Guardian Australia η Δρ Anita Heiss, συγγραφέας Wiradyuri και εκδότης.

Ο Oliver είπε ότι αυτός και οι εκδότες του είχαν αποφασίσει να αποσύρουν το βιβλίο από την πώληση σε όλο τον κόσμο. Μια δήλωση από το Penguin Random House UK πρόσθεσε: «Είναι σαφές ότι τα εκδοτικά μας πρότυπα υπολείπονται σε αυτήν την περίπτωση και πρέπει να μάθουμε από αυτό».

Πηγή: BBC / Κεντρική φωτογραφία: Instagram

Μ’ αρέσει να ρωτώ τους συγγραφείς τι προηγήθηκε της στιγμής που έκατσαν στο γραφείο και το πρώτο βιβλίο προέκυψε σαν νερό.

Προηγήθηκε μια τριβή και σχέση με το γράψιμο από πολύ μικρή ηλικία. Δεν την πρότεινε κανείς, δεν την παρότρυνε κανείς, δεν την επέλεξα ούτε εγώ. Ήταν η φύση μου. Ήξερα πως ανήκα στους «γραφιάδες» με κάποιον τρόπο και πως τα εργαλεία μου θα ήταν πάντα το χαρτί και το μολύβι. Σ’ αυτό έπεσα έξω γιατί αντικαταστάθηκαν από τον υπολογιστή σε μεγάλο βαθμό. Όχι, εντελώς. Ακόμη, όταν γράφω στίχους, τους γράφω με το χέρι.

Ήταν μονόδρομος για σας οι αποδέκτες; Τα παιδιά δηλαδή;

Όχι. Αντίθετα, οι στίχοι και τα ποιήματα, που έγραφα για πολλά χρόνια, ήταν για ενήλικο κοινό. Η επαγγελματική μου σταδιοδρομία με έφερε κοντά στα παιδιά. Άρχισα να γράφω εκπαιδευτικά προγράμματα, παιχνίδια ρόλων, σκετς, ολόκληρες γιορτές. Αυτή η τριβή, με έμαθε να μιλώ τη γλώσσα των παιδιών. Στην πορεία, κατάλαβα ότι αυτή η γλώσσα είναι για όλους. Γνωρίζω ανθρώπους που αγοράζουν παιδικά βιβλία χωρίς να έχουν παιδιά στο περιβάλλον ή την εργασία τους.

Από τη διάδραση που είναι σύμφυτη με τις δραστηριότητές σας ποιο είναι το μεγαλύτερο κέρδος;

Η καθημερινή επαφή με την αθωότητα. Η καθημερινή επαφή με το παιδί μέσα μου. Η άμεση ηθική ανταπόδοση. Μπορεί να μην γίνεται κανείς πλούσιος με την τρέχουσα σημασία, αλλά αποκτά μια περιουσία κι ένα απόθεμα ψυχικών εφοδίων, που δεν μπορεί ποτέ ούτε να τελειώσει ούτε να αποκτηθεί με χρήματα.

Βοηθάει τους συγγραφείς ότι ένα παιδί δεν έχει παρελθόν να αναπολήσει, ενώ στο μυαλό του ο χρόνος διαστέλλεται;

Δεν το σκέφτηκα ποτέ έτσι. Τα παιδιά άλλωστε, δεν είναι ένα κοινό που το συναντάει το βιβλίο μας άμεσα. Συνήθως, υπάρχει μια διαμεσολαβημένη σχέση μέσω του γονιού ή του εκπαιδευτικού, οπότε ένα βιβλίο για παιδιά ουσιαστικά είναι ένα βιβλίο για όλους. Μπορεί τα παιδιά να μην έχουν παρελθόν, έχουν όμως οι γονείς τους και οι εκπαιδευτικοί κι ένα γραπτό που επαναλαμβάνει θέματα χιλιοειπωμένα ή τρόπους γραφής παρωχημένους ή χωρίς λογοτεχνικό ενδιαφέρον ή είναι απλοϊκό, το αντιλαμβάνονται όλοι.

Όταν ακούτε ερωτήσεις, όπως ποιο είναι το μέλλον του παιδικού βιβλίου σήμερα στην Ελλάδα, ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτεστε;

Το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι ότι θα πάει περίφημα, όλοι θα διαβάζουν, οι βιβλιοθήκες θα πληθαίνουν κι οι συγγραφείς θα αποκτήσουμε φήμη μέχρι τα πέρατα του κόσμου! Η αισιοδοξία είναι μονόδρομος.

Τι τροφοδοτεί διαρκώς την τράπεζα ιδεών; Τι γράφετε αυτόν τον καιρό;

Η ευαισθησία είναι μια ποιότητα χαρακτήρα που πολλοί την έχουν, αλλά λίγοι την εκτιμούν ή την αξιοποιούν. Οι συγγραφείς δουλεύουμε με την ευαισθησία μας. Είναι η κινητήριος δύναμη. Θα έπρεπε να την ασφαλίζουμε, όπως οι βιολονίστες τα χέρια τους. Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχουν ιατρεία να διαπιστώσουν τραυματισμό ή ακρωτηριασμό ευαισθησίας. Κινδυνεύει όμως από τον κυνισμό. Προσωπικά, αποφεύγω τους κυνικούς κι αν ήμουν ασφαλιστική εταιρεία θα ασφάλιζα μόνο τους συγγραφείς, που δεν βλέπουν τηλεόραση και δεν διαβάζουν καθημερινά ειδήσεις.

Γράφω τρία διαφορετικά πολύ μεταξύ τους βιβλία. Το ένα είναι μια εικονογραφημένη ιστορία για παιδιά, το δεύτερο είναι μια πρόταση για να παίξει κανείς με την ποίηση και το τρίτο σχετίζεται με τα εκπαιδευτικά προγράμματα στα μουσεία.

Στο παρόν που ζούμε, ποιο θα ήταν αυτό που θα έπρεπε να «ταρακουνηθεί» περισσότερο ώστε να προκύψει μια άλλη, καλύτερη εκδοχή;

Το μέσα μας. Το έξω μας το φροντίζουμε όλοι πολύ με καινούρια ρούχα και body lotion. Το μέσα μας, όμως, λιμοκτονεί για τρυφερότητα, αληθινή φιλία, γαλήνη, αποδοχή αρχές, ήθος.

Νομίζετε ότι η απλότητα είναι μια έννοια που ξεχνιέται; Ο ελεύθερος χρόνος, επίσης, στη ζωή των παιδιών;

Η απλότητα είναι μια κατάκτηση, που έρχεται μετά από πολλών χρόνων αφαίρεση. Στη νεότητα, προσθέτεις και από μια ηλικία και μετά, αφαιρείς. Είναι υπέροχη πράξη η αφαίρεση! Θα έπρεπε να δίνουμε έμφαση σε αυτήν στο σχολείο.

Ο ελεύθερος χρόνος δεν είναι τίποτα από μόνος του και δεν σημαίνει το ίδιο για όλους. Κάποιοι θα γίνουν δημιουργικοί μετά από μεγάλο διάστημα ανίας, κάποιοι θα γίνουν άτακτοι, ενοχλητικοί ή θα ενδώσουν σε κάποιον εθισμό. Σίγουρα, χρειάζεται σε όλους ένα περιθώριο χρόνου για να ερχόμαστε σε επαφή με τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας, αλλά και για να πειραματιζόμαστε με ενδιαφέροντα που δεν ξέρουμε ακόμη ότι έχουμε.

Ξέρω ότι τις ξεναγήσεις, που κάνετε, κατά καιρούς, τα παιδιά τις απολαμβάνουν. Γιατί λέτε;

Υποθέτω πως θα έπρεπε να απαντήσουν τα ίδια τα παιδιά σε αυτήν την ερώτηση. Υποψιάζομαι πάντως πως αν τις απολαμβάνουν είναι γιατί ο στόχος μου είναι ακριβώς αυτός: να έχουν μια ευχάριστη και πολύπλευρη εμπειρία, που να εδράζεται στο παιχνίδι.

Αυτόν τον μήνα, σε παρέες, εδώ κι εκεί, έχουμε μιλήσει αρκετά για τα βραβεία και τη σημασία τους. Ποια είναι η δική σας γνώμη;

Τα βραβεία είναι εξαιρετικά, όταν τα παίρνεις, αδιάφορα όταν τα χάνεις από λίγο και διαπλεκόμενα, όταν δεν σε περιλαμβάνουν καθόλου. Αστειεύομαι, αλλά η αλήθεια είναι πως συνήθως κάπως έτσι αντιδρούν οι περισσότεροι. Τα βραβεία βοηθούν στο μάρκετινγκ και τη συζήτηση γύρω από μια δραστηριότητα. Δεν γίνεται κάποιος καλύτερος στο αντικείμενό του, αλλά μπορεί να του δοθούν ευκαιρίες που δεν θα τις είχε ίσως χωρίς μια διάκριση στο βιογραφικό του. Είναι φυσικά αποτέλεσμα συγκυριών και υποκειμενικής επιλογής, αλλά πάντα δεν θέλει και λίγο τύχη η ζωή;

Η Gallery Kids το χαρακτήρισε ως ένα μαγευτικό βιβλίο – δώρο, εμπνευσμένο από τις εμπειρίες της Knightley ως γονέα. Θα εκδοθεί ως πολυτελές, υψηλών προδιαγραφών με σκληρό εξώφυλλο στις 23 Οκτωβρίου 2025, με υποστήριξη γενικής κάλυψης δημοσίων σχέσεων και συνεργασιών.

Η ιστορία ακολουθεί ένα κορίτσι καθώς περιηγείται στις αλλαγές που έρχονται όταν ένα νέο αδερφάκι φτάνει, ταξιδεύοντάς το σε ένα σουρεαλιστικό και μαγευτικό ονειρικό τοπίο. Το βιβλίο διερευνά θέματα του άγχους αποχωρισμού, της ανθεκτικότητας και της ικανότητας της καρδιάς να ανοίγεται καθώς μεγαλώνει η οικογένεια.

Η Knightley έχει λάβει υποψηφιότητες για δύο Όσκαρ, δύο BAFTA, τρεις Χρυσές Σφαίρες και ένα βραβείο Laurence Olivier. Οι δουλειές της κυμαίνονται από υπερπαραγωγές όπως το franchise “The Pirates of the Caribbean” έως υα δράματα όπως “Atonement”, “Pride & Prejudice” και “The Duchess”. Το 2018 έλαβε ένα OBE για τις υπηρεσίες στο δράμα και τη φιλανθρωπία. Ζει στο Λονδίνο με τον σύζυγό της και τις δύο κόρες της.

Η Knightley είπε για την κυκλοφορία του βιβλίου της: «Αυτή είναι μια εξαιρετικά προσωπική δημιουργική προσπάθεια για μένα και ένα έργο με το οποίο είμαι παθιασμένη. Ελπίζω ότι ο κόσμος θα απολαύσει το βιβλίο όσο μου άρεσε να το δημιουργώ». Και πρόσθεσε «Η συνεργασία με την ομάδα του Simon & Schuster για να συγκεντρώσω την ιστορία και τις εικονογραφήσεις μου ήταν ένα όνειρο».

Ο Dougal πρόσθεσε: «Η Keira είναι μια εξαιρετικά ταλαντούχα συγγραφέας και καλλιτέχνιδα, αληθινα δημιουργική και αυτό το βιβλίο πηγάζει από την καρδιά της. Πολύ σπάνια συμβαίνει κάτι τόσο ιδιαίτερο και μοναδικό όσο αυτό».

Πηγή: The Bookseller

Μακριά από την πολύβουη καθημερινότητα και τους εκατοντάδες περισπασμούς, σε ένα οροπέδιο του Πάρνωνα, ένα προβιομηχανικό οινοποιείο, χτισμένο το 1903, το «Βελανίδι» φιλοδοξεί να γίνει ένας κοινός τόπος για τη διεθνή κοινότητα των ανθρώπων του παιδικού βιβλίου, για συναντήσεις, συζητήσεις, συνεργασίες και ανταλλαγές, για δημιουργικές πρακτικές, έρευνα και έμπνευση.

Στα Πελετά της Νότιας Κυνουρίας, ένα ληνό (σ.σ. μικρό λιθόκτιστο κτίσμα, στο εσωτερικό του οποίου βρισκόταν μεγάλη δεξαμενή και το πατητήρι), μετατρέπεται σε pop-up εργαστήριο για συγγραφείς, εικονογράφους, μεταφραστές, τυπογράφους, επιμελητές, εκδότες, βιβλιοθηκονόμους κι όποιον σχετίζεται με το παιδικό βιβλίο με πολλούς τρόπους, που δεν μπορούμε ακόμα να τους φανταστούμε.

Οι φιλοξενούμενοι του σταθμού απολαμβάνουν τη δυνατότητα να εργαστούν σε ένα περιβάλλον ηρεμίας και βραδύτητας, ενώ παράλληλα συμμετέχουν στην έρευνα, η οποία φιλοδοξεί να αναδείξει όψεις της ιστορίας, της πολιτισμικής κληρονομιάς, της φύσης και των ανθρώπων των Πελετών και των γύρω χωριών.

Ρίζες των μύθων, κλαδιά της μαγείας 21-31 Ιουλίου 2024
Προσκεκλημένη εικονογράφος: Λίζα Αδαμαντίδη Μπ.

Η Λίζα Αδαμαντίδη Μπ. –εικονογράφος ελληνοαρμένικης καταγωγής– είναι η πρώτη προσκεκλημένη καλλιτέχνιδα, η οποία θα φιλοξενηθεί στα Πελετά και θα εργαστεί από κοινού με τις επιμελήτριες του «βελανιδιού» εξερευνώντας το χωριό, τις ιστορίες και τους μύθους του. Το έργο της Λίζας Αδαμαντίδη Μπ. διερευνά τη σχέση του πραγματικού και του φανταστικού, αναζητώντας τα όριά τους ανάμεσα στους μύθους, στις ιστορίες των ανθρώπων και το φυσικό περιβάλλον. Η εικονογράφος οικειοποιείται κι επινοεί μυθικούς χαρακτήρες, εικονογραφικά στοιχεία και τόπους από τη βυζαντινή παράδοση. Και έτσι, ανοίγει δρόμους στους αναγνώστες να φανταστούν νέους τόπους, όπου ο φυσικός κόσμος διατηρεί τη μαγεία του και τα ίχνη των μύθων μένουν ορατά, αρκεί να στρέψουμε την προσοχή μας σε αυτά.

Περισσότερες πληροφορίες στο: velanidi-residency.gr

Στέργια, σε φαντάζομαι με ένα μολύβι κι ένα σημειωματάριο. Επίσης, στα μάτια μου είσαι μια πένα ταχύτατη. Τι ισχύει στα αλήθεια;

Ένα στα δύο. Δεν έχω ποτέ μαζί μου μολύβια ή στυλό ούτε και χαρτάκια. Μου έχει τύχει όμως να σημειώσω πράγματα στο κινητό, που έγιναν παιδικά βιβλία. Η ταχύτητα, ισχύει. Υπάρχει παραγωγή γιατί νομίζω ότι και ως άνθρωπος έχω μια φόρα, μια ανυπομονησία.

Είσαι για τις ιστορίες. Ήσουν από πάντα;

Νομίζω πως ό,τι μού συμβαίνει το τοποθετώ στο πλαίσιο μιας γενικότερης αφήγησης. Τα βλέπω όλα λίγο κινηματογραφικά.

Το παιδικό βιβλίο, που σαφέστατα είναι ένα είδος δύσκολο, προέκυψε με τον ερχομό της Μάντης;

Η Μάντη γεννήθηκε το 2016. Μέχρι το 2016, είχα ήδη εκδώσει πέντε βιβλία για παιδιά. Με ενδιέφερε από πριν να βρω τρόπο να μιλήσω στα παιδιά, αλλά με τον ερχομό της κόρης έγινε πιο επιτακτικό, πιο εύκολο και πιο fun.

Πώς γράφεις και πού γράφεις; Πώς έρχεται αυτή η θεότητα, που λέγεται έμπνευση;

Αυτή η υψηλή κυρία, λοιπόν, έρχεται σε μια πιο σύνθετη σκέψη που κάνεις, σε βρίσκει στον δύσκολο αποχωρισμό μιας ανάμνησης, σε μια αστεία λεπτομέρεια του σπιτιού, στην απόχρωση μιας παιδικής φωνής, στην παρατήρηση της πιο κραυγαλέας και της πιο ανεπαίσθητης κίνησης. Άλλες φορές, σε παίρνει από τα μούτρα, άλλες είναι πιο ευγενική, χτυπάει πρώτα, πριν μπει. Γράφω στο λάπ τοπ μου, στο γραφείο μου. Είναι ένα πολύχρωμο μικρό δωμάτιο με βιβλιοθήκη, πολλές ζωγραφιές της Μάντης στους τοίχους, το crate της Νίνας και κάτι αλλόκοτους πίνακες.

Πώς βρίσκεις την αποτελεσματική γλώσσα που μιλάει στην ψυχή του πεντάχρονου, οκτάχρονου, δεκάχρονου αναγνώστη;

Θυμάμαι να είμαι πέντε, οκτώ, δέκα. Κι όταν το ξεχνάω το βλέπω γύρω μου. Αλλά επειδή αναπολώ κι εμμένω στην παιδική μου ηλικία, για διάφορους λόγους, δεν τον ξεχνάω συχνά.

Ποιες θεματικές, όσον αφορά στο παιδικό βιβλίο, θίγονται λιγότερο στην Ελλάδα σε σχέση με το εξωτερικό;

Η ταυτότητα φύλου, τα στερεότυπα αναφορικά με το φύλο και την ομορφιά, η έννοια της διευρυμένης οικογένειας.

Τα παιδιά τελικά διαβάζουν και τι;

Διαβάζουν τα βιβλία που θα διαλέξουν τα ίδια από τη σχολική βιβλιοθήκη μία στο τόσο, εκείνα που μπορεί να τους χαρίσουν σε κάποιο πάρτι, τα βιβλία που αγοράζουν οι γονείς τους, αλλά πιο συχνά διαβάζουν υπότιτλους, τα κείμενα στα κουτιά των δημητριακών, τις πινακίδες των δρόμων, τα credits στις τηλεοπτικές σειρές. Τα μικρότερα παιδιά είναι πιο συστηματικοί «αναγνώστες», γιατί θα υπάρξει έστω αυτή η μία ιστορία τη μέρα που θα τα βάλει για ύπνο, θα υπάρξει η νηπιαγωγός που θα διαβάσει το παραμύθι. Από μια ηλικία και μετά, η ανάγνωση λογοτεχνικών βιβλίων είναι επιλογή, η οποία σπάνια ενθαρρύνεται, με ευφάνταστο τρόπο, από το σχολείο.

Μίλησέ μου για το τελευταίο σου βιβλίο και την εμπειρία σου όσο το επικοινωνείς με τους εν δυνάμει αναγνώστες.

Λέγεται «Πώς κάνει η ζέβρα;» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Σιελ, σε εικονογράφηση της Λίας Φωτιάδου. Εγώ είχα την απορία, όταν σκεφτόμουν πώς κάνει το κάθε ζωάκι, και όταν έφτασα στη ζέβρα συνειδητοποίησα ότι δεν ήξερα. Είναι ένα βιβλίο αστείο που μας δείχνει πώς η απορία γίνεται γνώση και που επιβεβαιώνει αυτό που ήδη θα έπρεπε να ξέρουμε μικροί, μεγάλοι, ότι κανείς δεν τα ξέρει όλα. Η ανταπόκριση είναι πολύ γλυκιά. Πάντα χαίρομαι να συναντώ τα παιδιά από κοντά. Ένας μικρούλης, ο Δημήτρης, σε μια παρουσίαση της ζέβρας στην Κυψέλη ήταν κάπως ανήσυχος στην αρχή, όχι πολύ πρόθυμος να συμμετέχει. Τώρα κοιμάται με το βιβλίο αγκαλιά. Και αυτό είναι κάτι…

Ένας συγγραφέας, όταν γράφει για παιδιά ίσως να προσπαθεί να θυμηθεί το δικό του ατόφιο φέρσιμο στην αντίστοιχη ηλικία ίσως να είναι κάτι εύκολο γι’ αυτόν ίσως τίποτε από τα δύο. Τι συμβαίνει όμως;

Δεν μπορείς να ξεφορτωθείς τον εαυτό σου. Εγώ τουλάχιστον δεν μπορώ. Αλλά ο παιδικός εαυτός σου έχει βιώματα όχι μόνο δικά του, αλλά και των άλλων παιδιών γύρω του, οπότε κάπου εκεί μπλέκεται η δική σου με τη γλώσσα των άλλων κι εκείνη των σύγχρονων παιδιών και γεννιούνται άλλοι ήρωες, που η φωνή τους θυμίζει τη δική σου, αλλά δεν είναι.

Γράφεις κάτι τώρα; Τι περιμένουμε τον επόμενο καιρό;

Τώρα μεταφράζω.Έχω γράψει καινούρια πράγματα. Θα υπάρξει μια νέα συνεργασία το 2025 και μια χριστουγεννιάτικη έκπληξη για φέτος.