Η Roblox αναγνωρίζει ότι τα παιδιά που χρησιμοποιούν την πλατφόρμα μπορεί να εκτεθούν σε επιβλαβές περιεχόμενο και σε «κακούς ηθοποιούς». Λέει ότι εργάζεται σκληρά για να διορθωθεί αυτό, αλλά ότι απαιτείται συνεργασία σε όλη τη βιομηχανία και κυβερνητική παρέμβαση.

Περιγράφοντας τον εαυτό της ως «το απόλυτο εικονικό σύμπαν», η Roblox διαθέτει εκατομμύρια παιχνίδια και διαδραστικά περιβάλλοντα, γνωστά συλλογικά ως «εμπειρίες». Μέρος του περιεχομένου αναπτύσσεται από τη Roblox, αλλά μεγάλο μέρος του δημιουργείται από χρήστες. Το 2024, η πλατφόρμα είχε περισσότερους από 85 εκατομμύρια ενεργούς χρήστες καθημερινά, εκ των οποίων το 40% εκτιμάται ότι είναι κάτω των 13 ετών.

Ενώ η εταιρεία δήλωσε «ότι συμπονά βαθιά» τους γονείς των οποίων τα παιδιά πληγώθηκαν από την πλατφόρμα, είπε ότι «δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι έχουν μια θετική, εμπλουτιστική και ασφαλή εμπειρία στο Roblox κάθε μέρα».

Ωστόσο, σε μια έρευνα που κοινοποιήθηκε στον Guardian, οι ειδικοί σε θέματα ψηφιακής συμπεριφοράς Revealing Reality ανακάλυψαν «κάτι βαθιά ανησυχητικό… μια ανησυχητική αποσύνδεση μεταξύ της φιλικής προς τα παιδιά εμφάνισης της Roblox και της πραγματικότητας αυτού που βιώνουν τα παιδιά στην πλατφόρμα».

Το Revealing Reality δημιούργησε πολλούς λογαριασμούς Roblox, καταχωρώντας τους σε φανταστικούς χρήστες ηλικίας πέντε, εννέα, 10, 13 και 40 ετών και άνω. Οι λογαριασμοί αλληλεπιδρούσαν μόνο μεταξύ τους και όχι με χρήστες εκτός του πειράματος, για να διασφαλίσουν ότι οι συμπεριφορές των avatar τους δεν επηρεάζονταν με κανέναν τρόπο.

Παρά τα νέα εργαλεία που κυκλοφόρησαν την περασμένη εβδομάδα με στόχο να δώσουν στους γονείς περισσότερο έλεγχο στους λογαριασμούς των παιδιών τους, οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα: «Οι έλεγχοι ασφαλείας που υπάρχουν είναι περιορισμένοι στην αποτελεσματικότητά τους και εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικοί κίνδυνοι για τα παιδιά στην πλατφόρμα». Η έκθεση διαπίστωσε ότι παιδιά ηλικίας έως πέντε ετών μπορούσαν να επικοινωνούν με ενήλικες ενώ έπαιζαν παιχνίδια στην πλατφόρμα και βρήκε παραδείγματα ενηλίκων και παιδιών που αλληλεπιδρούν χωρίς αποτελεσματική επαλήθευση ηλικίας. Αυτό συνέβη παρά το γεγονός ότι η Roblox άλλαξε τις ρυθμίσεις της τον περασμένο Νοέμβριο, έτσι ώστε οι λογαριασμοί που αναφέρονται ως άτομα κάτω των 13 ετών να μην μπορούν πλέον να στέλνουν απευθείας μηνύματα σε άλλους εκτός από παιχνίδια ή εμπειρίες, αντί να έχουν πρόσβαση μόνο σε μηνύματα δημόσιας μετάδοσης.

Η αναφορά βρήκε επίσης ότι το avatar που ανήκει στον λογαριασμό της 10χρονης μπορούσε να έχει πρόσβαση σε «υψηλά υποβλητικά περιβάλλοντα». Αυτά περιελάμβαναν έναν χώρο ξενοδοχείου όπου μπορούσαν να δουν ένα θηλυκό avatar με διχτυωτές κάλτσες να περιστρέφεται σε ένα κρεβάτι και άλλα avatar ξαπλωμένα το ένα πάνω στο άλλο σε σεξουαλικά υποβλητικές πόζες και έναν δημόσιο χώρο μπάνιου όπου οι χαρακτήρες ουρούσαν και τα avatar μπορούσαν να επιλέξουν αξεσουάρ φετίχ για να ντυθούν.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα δοκιμαστικά τους avatar άκουγαν συνομιλίες μεταξύ άλλων παικτών που μιλούσαν για σεξουαλική δραστηριότητα, καθώς και επαναλαμβανόμενους θορύβους, φιλιά και γρυλίσματα, όταν χρησιμοποιούν τη λειτουργία φωνητικής συνομιλίας.

Η Roblox λέει ότι όλες οι φωνητικές συνομιλίες – οι οποίες είναι διαθέσιμες σε λογαριασμούς επαληθευμένους μέσω τηλεφώνου που επίσημα ανήκουν σε χρήστες ηλικίας 13 ετών και άνω – υπόκεινται σε εποπτεία AI σε πραγματικό χρόνο. Διαπίστωσαν επίσης ότι ένα δοκιμαστικό avatar που είχε εγγραφεί σε έναν ενήλικα ήταν σε θέση να ζητήσει τα στοιχεία Snapchat του δοκιμαστικού avatar πέντε ετών χρησιμοποιώντας ελάχιστα κωδικοποιημένη γλώσσα.

Αν και η Roblox λέει ότι η συνομιλία με κείμενο εντός του παιχνιδιού υπόκειται σε ενσωματωμένα φίλτρα και εποπτεία, η έκθεση αναφέρει ότι αυτό είναι ένα παράδειγμα του πόσο εύκολα μπορούν να παρακαμφθούν τέτοια μέτρα, δημιουργώντας ευκαιρίες για επιθετική συμπεριφορά. Η Roblox είπε ότι αναγνώρισε ότι «υπάρχουν κακοί παράγοντες στο Διαδίκτυο», αλλά πρόσθεσε ότι αυτό είναι «ένα ζήτημα που υπερβαίνει τη Roblox και πρέπει να αντιμετωπιστεί μέσω της συνεργασίας με τις κυβερνήσεις και μιας δέσμευσης σε όλη τη βιομηχανία για ισχυρά μέτρα ασφαλείας σε όλες τις πλατφόρμες». Αναγνώρισε επίσης ότι η επαλήθευση ηλικίας για άτομα κάτω των 13 ετών «παραμένει μια πρόκληση του κλάδου».

Ο Damon De Ionno, διευθυντής ερευνών του Revealing Reality, δήλωσε: «Τα νέα χαρακτηριστικά ασφαλείας που ανακοινώθηκαν από τη Roblox την περασμένη εβδομάδα δεν φτάνουν αρκετά μακριά. Τα παιδιά μπορούν ακόμα να συνομιλούν με αγνώστους που δεν είναι στη λίστα φίλων τους και με 6 εκατομμύρια εμπειρίες [στην πλατφόρμα], συχνά με ανακριβείς περιγραφές και βαθμολογίες, πώς να αναμένεται από τους γονείς να τις μετριάζουν;»

Ο συνεργάτης της οργάνωσης και εκπρόσωπος της ασφάλειας στο Διαδίκτυο, Beeban Kidron, είπε ότι η έρευνα αποκάλυψε τη «συστηματική αποτυχία της πλατφόρμας να κρατήσει τα παιδιά ασφαλή», προσθέτοντας: «Αυτό το είδος έρευνας χρηστών θα πρέπει να είναι ρουτίνα για ένα προϊόν όπως το Roblox».

Ο Matt Kaufman, ο επικεφαλής ασφαλείας της Roblox, δήλωσε: «Η εμπιστοσύνη και η ασφάλεια είναι στον πυρήνα όλων όσων κάνουμε. Εξελίσσουμε συνεχώς τις πολιτικές, τις τεχνολογίες και τις προσπάθειες μετριοπάθειας για την προστασία της κοινότητάς μας, ιδιαίτερα των νέων. Αυτό περιλαμβάνει επένδυση σε προηγμένα εργαλεία ασφάλειας, στενή συνεργασία με ειδικούς και ενδυνάμωση γονέων και φροντιστών με ισχυρούς ελέγχους πόρων. Μόνο το 2024, προσθέσαμε περισσότερες από 40 νέες βελτιώσεις ασφάλειας και παραμένουμε πλήρως δεσμευμένοι να προχωρήσουμε περαιτέρω για να κάνουμε το Roblox ένα ασφαλές και ανθρώπινο μέρος για όλους».

Πηγή: The Guardian

Η σημερινή εικόνα που αντικρίζουν δάσκαλοι βλέποντας τους μαθητές τους να μπαίνουν στις τάξεις είναι εντελώς διαφορετική κι αυτό το επιβεβαιώνουν εκπαιδευτικοί και έρευνες που έχουν γίνει στις ΗΠΑ. Τα παιδιά έχουν τα μάτια τους συνεχώς κολλημένα σε μια οθόνη και δυσκολεύονται σε πολύ απλά πράγματα, όπως να κλείσουν το φερμουάρ του μπουφάν τους ή να γυρίσουν γρήγορα μια σελίδα από το βιβλίο.

Μια πρόσφατη έρευνα του Education Week διαπίστωσε ότι το 77% των εκπαιδευτικών ανέφεραν ότι οι μικροί σε ηλικία μαθητές έχουν μεγαλύτερες δυσκολίες στο χειρισμό μολυβιών, στυλό και ψαλιδιών. Συγκριτικά, το 69% σημείωσε αυξημένες δυσκολίες με το δέσιμο των παπουτσιών σε σύγκριση με πέντε χρόνια πριν.

«Είναι σαν να μην έχουν δει ποτέ τους ένα τουβλάκι», λέει η Amy Hornbeck, εκπαιδευτικός στα δημόσια σχολεία του Beverly City στο Νιου Τζέρσι, περιγράφοντας πώς τα παιδιά αρχίζουν να δυσκολεύονται όταν τους ζητείται να στοιβάξουν μόλις τρία τουβλάκια.

Όπως γράφει το National Geographic, τα σημερινά παιδιά χάνουν κρίσιμες δεξιότητες λεπτής κινητικότητας – τις μικρές, ακριβείς κινήσεις που απαιτούνται για να δέσουν ένα κορδόνι, να γράψουν με ένα στυλό ή να χτίσουν έναν πύργο. Οι ειδικοί επισημαίνουν ως υπαίτιους ένα σύνθετο μείγμα χρόνου στην οθόνη, αλλαγής συνηθειών και μετατόπισης των παιδικών εμπειριών.

Είναι εύκολο να κατηγορήσουμε την πανδημία για τη μείωση των λεπτών κινητικών δεξιοτήτων. Μια μελέτη σε περισσότερα από 250 μωρά που γεννήθηκαν κατά το πρώτο έτος της πανδημίας διαπίστωσε ότι σημείωσαν χαμηλότερη βαθμολογία σε τεστ λεπτής κινητικότητας σε ηλικία έξι μηνών σε σχέση με τα μωρά που γεννήθηκαν πριν από την πανδημία.

Η Lauren Shuffrey, η οποία πραγματοποίησε τη μελέτη και είναι τώρα καθηγήτρια στην Ιατρική Σχολή Grossman του NYU, λέει ότι είναι δύσκολο να γνωρίζουμε αν τα αποτελέσματα οφείλονται στο αυξημένο προγεννητικό στρες ή στο διαφορετικό περιβάλλον που βίωσαν τα μωρά της πανδημίας κατά τους πρώτους μήνες της ζωής τους.

Η παραμονή στο σπίτι με εργαζόμενους γονείς οδήγησε επίσης σε αυξημένο χρόνο οθόνης για τα παιδιά όλων των ηλικιών -ένας παράγοντας που συνδέεται με καθυστερήσεις στις λεπτές κινητικές δεξιότητες. «Οι γονείς έκαναν ό,τι έπρεπε σε συνθήκες που δεν ήταν και τόσο ιδανικές», λέει η Shuffrey.

Ωστόσο, ο Steven Barnett, συνδιευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Έρευνας για την Πρώιμη Εκπαίδευση στο Πανεπιστήμιο Rutgers, πιστεύει ότι η τάση αυτή προϋπήρχε της πανδημίας. «Ήρθε πολύ καιρό πριν», λέει, υποδηλώνοντας ότι η πανδημία μπορεί να επιτάχυνε ένα ήδη υπάρχον ζήτημα.

Ο χρόνος που ξοδεύεται στις οθόνες – είτε πρόκειται για κινητά, tablet, ηλεκτρονικά βιβλία ή τηλεόραση – αφαιρείται από τον χρόνο που τα παιδιά με τη χειροτεχνία, τη ζωγραφική και άλλες δραστηριότητες που βοηθούν τη λεπτή κινητικότητα.

Ενώ η εκμάθηση μαθηματικών ή η δημιουργία ψηφιακής τέχνης μπορεί να είναι εκπαιδευτική, προφανώς δεν αναπτύσσει τον έλεγχο της λεπτής κινητικότητας που προέρχεται από το γράψιμο, το κόψιμο ή τον χρωματισμό.

Το υπαίθριο παιχνίδι, ζωτικής σημασίας για την ανάπτυξη της λεπτής και αδρής κινητικότητας, επίσης μειώνεται. «Δεν σκάβουν, δεν μαζεύουν λουλούδια, δεν κάνουν πολλά ενδιαφέροντα πράγματα που τα παιδιά πρέπει να κάνουν», εξηγεί ο Barnett.

Η ευκολία στη γονική μέριμνα έχει επίσης επηρεάσει την ανάπτυξη δεξιοτήτων, λέει η Hornbeck. Τα ελαστικά παντελόνια χωρίς φερμουάρ ή κουμπιά εξοικονομούν χρόνο τα πολυάσχολα πρωινά, και τα προσυσκευασμένα σνακ εξαλείφουν την ακαταστασία – αλλά αυτές οι συντομεύσεις στερούν από τα παιδιά ευκαιρίες να εξασκηθούν στο φερμουάρ, στο κούμπωμα ή στη χρήση σκευών.

Οι προτιμήσεις των παιδιών για τα παιχνίδια έχουν επίσης αλλάξει, συμπληρώνει η Hornbeck. Τα μαγνητικά πλακίδια, τα οποία συναρμολογούνται εύκολα, έχουν αντικαταστήσει τα παζλ και τα ξύλινα τουβλάκια, τα οποία απαιτούν υπομονή και ακρίβεια. Και σε τρεις από τις τέσσερις τάξεις που παρατήρησε η Hornbeck, ούτε ένα παιδί δεν επιχείρησε να μπει στο χώρο ανάγνωσης κατά τη διάρκεια τριών ωρών.

«Αυτή είναι μια τεράστια αλλαγή», λέει. «Στο παρελθόν δεν συνέβαινε αυτό, να μην θέλει κανένα παιδί να μπει στον χώρο των βιβλίων». Η μείωση αυτή αντανακλά μια ευρύτερη τάση: το διάβασμα για διασκέδαση έχει γίνει σπανιότερο για τα παιδιά κυρίως γιατί έχει επηρεαστεί η ευρύτερη ικανότητα συγκέντρωσης και παρακολούθησής τους.

Και σκεφτείτε κάτι απλό. Για να φτιάξεις ένα παζλ χρειάζεται στρατηγική, αναποδογύρισμα των κομματιών, δοκιμές και λάθη. Τα παιδιά έχουν μάθει ότι ο κανόνας είναι ο υπολογιστής να γυρίζει το κομμάτι για σένα και εσύ απλώς να το κατευθύνεις. Που σημαίνει, ότι είναι πολύ πιο εύκολο να παρατήσουν μια διαδικασία που απαιτεί κόπο αλλά και λεπτή κίνηση.

Η συμβουλή για το τι μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε τα παιδιά είναι απλή. Να τα απομακρύνουμε από τις οθόνες και να τα προτρέψουμε να ασχοληθούν με «παραδοσιακές» δραστηριότητες. Από το να μαζέψουν πετραδάκια από τον δρόμο και να κόψουν σελίδες περιοδικών, μέχρι να ζωγραφίσουν με κραγιόν, να φτιάξουν παζλ ή ακόμα και να μας βοηθήσουν στο μαγείρεμα.

Πηγή: Pride.gr

Ο δημιουργός του PlayStation αποκάλυψε το Future Immersive Entertainment Concept στην έκθεση τεχνολογίας CES 2025 και τώρα μοιράστηκε ένα τρέιλερ για το τεράστιο, σε μέγεθος δωματίου bit of kit. Το Future Immersive Entertainment Concept είναι βασικά ένα τεράστιο κουτί, με οθόνες βίντεο σε κάθε τοίχο. Το τρέιλερ βλέπει τους παίκτες να παίζουν μέσα από το κλασικό The Last Of Us του Naughty Dog με την προσθήκη στοιχείων όπως νέος ήχος και αρώματα που χρησιμοποιούνται για να κάνουν την «εντελώς νέα εμπειρία» ακόμα πιο καθηλωτική από ένα παραδοσιακό παιχνίδι.

«Ένας από τους πυλώνες της δημιουργικότητας της Sony είναι το όραμα ψυχαγωγίας, που είναι η ιδέα της αφήγησης παντού, όπου οι ιστορίες από τη Sony μεταμορφώνονται σε νέα και συναρπαστικά μέσα», εξηγεί το βίντεο. «Το Future Immersive Entertainment Concept στοχεύει να διερευνήσει αυτές τις δυνατότητες. Αυτό το έργο proof-of-concept συνδυάζει τις πιο πρόσφατες τεχνολογίες που βασίζονται στην τοποθεσία, σε πάνελ Sony Crystal LED, σε ελκυστικό ήχο, απτικά, άρωμα και ατμόσφαιρα για να σας βυθίσει πλήρως στον κόσμο της ιστορίας».

Εκτός από το ότι μπορεί να μυρίσει τον κόσμο του The Last Of Us, το τρέιλερ βλέπει τους παίκτες να χρησιμοποιούν έναν πυρσό που τονίζει συγκεκριμένες περιοχές του παιχνιδιού.

Η Sony δεν έχει αποκαλύψει πώς σκοπεύει να χρησιμοποιήσει αυτήν την τεχνολογία στο μέλλον, αλλά παρόμοιες εμπειρίες 4D έχουν χρησιμοποιηθεί σε θεματικά πάρκα και κινηματογράφους.

Η εταιρεία κατέθεσε ένα δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για την μυρωδιά οράσεως το 2023 μετά την κυκλοφορία του ελεγκτή DualSense, το οποίο χρησιμοποιεί ήχο και δονήσεις για να κάνει το παιχνίδι πιο καθηλωτικό.

Το 2013, η Microsoft δημιούργησε ένα χειριστήριο που εκπέμπει άρωμα για το Xbox One και μια δεκαετία αργότερα, η εταιρεία ανακοίνωσε τα «πρώτα χειριστήρια Xbox στον κόσμο με άρωμα πίτσας» για να γιορτάσει την κυκλοφορία της ταινίας Teenage Mutant Ninja Turtles.

Αν και δεν υπάρχουν σχέδια κυκλοφορίας για το Future Immersive Entertainment Concept της Sony, οι θαυμαστές του The Last Of Us έχουν μόνο λίγους μήνες να περιμένουν μέχρι να μπορέσουν να βουτήξουν ξανά στην προσαρμογή της σειράς HBO. Η δεύτερη σεζόν του Last Of Us αναμένεται να κυκλοφορήσει τον Απρίλιο και ένα νέο teaser trailer υπόσχεται πολύ πόνο.

Δείτε το βίντεο της Sony.

Πηγή: NME

Λούτρινα παιχνίδια, κούκλες, ταμπλέτες σχεδίασης, φορτηγά, σβούρες ή ακόμα και φωτεινά επιτραπέζια παιχνίδια: ορισμένα παιχνίδια περιέχουν LED που εκπέμπουν μπλε φως. Αυτό το φως μπορεί να επηρεάσει τον αμφιβληστροειδή και να διαταράξει τους βιολογικούς ρυθμούς, συμπεριλαμβανομένου του ύπνου, εάν τα μάτια των παιδιών εκτεθούν σε αυτό το φως το βράδυ και τη νύχτα.

«Τα παιδιά των οποίων τα μάτια δεν φιλτράρουν πλήρως το μπλε φως είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα σε αυτούς τους κινδύνους», υπογραμμίζει σε ανακοίνωσή της η Εθνική Υπηρεσία για τα Τρόφιμα, το Περιβάλλον και την Εργασιακή Υγεία και Ασφάλεια (ANSES) υπενθυμίζοντας ότι από το 2010 προειδοποιεί για τις επιπτώσεις των LED στην όραση.

Κατόπιν αιτήματος του υπουργείου Υγείας της Γαλλίας, η υπηρεσία εξέτασε τη νέα έκδοση του ευρωπαϊκού προτύπου για την ασφάλεια των ηλεκτρικών παιχνιδιών, που ενημερώθηκε το 2020.
Μετά την εξέταση του νέου πρωτοκόλλου για την επαλήθευση της ασφάλειας για τα μάτια των παιδιών με τη χρήση παιχνιδιών που περιέχουν LED, συμπεραίνει ότι «η αναθεωρημένη έκδοση δεν εγγυάται τη συμμόρφωση με τις οριακές τιμές που διασφαλίζουν την προστασία των ματιών των παιδιών».

Για την προστασία των παιδιών από αυτούς τους κινδύνους, η ANSES υπενθυμίζει, επίσης, ότι είναι σκόπιμο να περιορίζεται η έκθεση σε μπλε ή λευκά LED και να αποφεύγονται τα φωτεινά παιχνίδια δύο ώρες πριν από τον ύπνο, ώστε να μην διαταράσσεται ο βιολογικός ρυθμός των παιδιών και να αποκοιμούνται.

Πηγή: The mamagers / ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι φήμες για την προσαρμογή του δημοφιλούς παιχνιδιού προσομοιωτή ζωής, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά πριν από περισσότερα από 20 χρόνια το 2000, υπήρχαν στον αέρα εδώ και αρκετούς μήνες. Ο γίγαντας των τυχερών παιχνιδιών Electronic Arts (EA), που δημοσίευσε τη σειρά, ανακοίνωσε ότι συνεργάζεται με τα Amazon MGM Studios για την ταινία. Επιβεβαίωσε ότι η εταιρεία παραγωγής της Margot Robbie LuckyChap και η διευθύντρια του Loki Kate Herron συμμετείχαν επίσης.

Η Βρετανίδα συγγραφέας και κωμικός Briony Redman θα συνυπογράψει το σενάριο της ταινίας, δήλωσε η EA. Στο παρελθόν είχε συνεργαστεί με τον Herron, ο οποίος έχει σκηνοθετήσει και επεισόδια του Sex Education του Netflix, σε ένα σενάριο για την πιο πρόσφατη σειρά του Doctor Who. Η EA είπε ότι ήταν πολύ νωρίς για να μοιραστεί περισσότερα, αλλά υποσχέθηκε ενημερώσεις το επόμενο έτος, όταν το The Sims γιορτάσει την 25η επέτειό του.

Το παιχνίδι που αναπτύχθηκε από τη Maxis, βάζει τους παίκτες επικεφαλής των καρτούν χαρακτήρων γνωστών ως Sims, δίνοντάς τους τον έλεγχο διαφόρων πτυχών της ζωής τους. Το παιχνίδι λαμβάνει τακτικές ενημερώσεις και με τα χρόνια οι προγραμματιστές έχουν συμπεριλάβει θεματικά πακέτα επέκτασης που εισάγουν νέα στοιχεία, δυναμικές σχέσεων και, σε μία περίπτωση, επιτρέπουν στους παίκτες να μετατρέψουν τους Sims τους σε βαμπίρ.

Η Margot Robbie πρωταγωνίστησε στην περσινή ταινία Barbie και η εταιρεία παραγωγής της εργάζεται επίσης σε μια προσαρμογή της Monopoly. Μιλώντας στο Variety τον Φεβρουάριο, είπε: «Θέλουμε να κάνουμε περισσότερες ταινίες που να έχουν το αποτέλεσμα που έχει η Barbie. Γιατί δεν μπορεί να υπάρξει μια επίσης μεγάλη, πρωτότυπη, τολμηρή ιδέα σε συνεργασία με έναν καταπληκτικό σκηνοθέτη, έναν μεγάλο προϋπολογισμό και την εμπιστοσύνη ενός τεράστιου ομίλου από πίσω του; Θέλω να το ξανακάνω».

Το LuckyChap είχε συνεργαστεί προηγουμένως με την Amazon για την κυκλοφορία του Saltburn – ταινία που είχε τεράστια επιτυχία όταν έγινε διαθέσιμη στην υπηρεσία Prime Video στα τέλη του περασμένου έτους.

Πηγή: BBC

«Αναγνωρίζουμε ότι η Barbie είναι πολλά περισσότερα από μια απλή κούκλα. Αντιπροσωπεύει την αυτοέκφραση και μπορεί να δημιουργήσει την αίσθηση του ανήκειν», ανέφερε, σε δήλωσή της, η ανώτερη αντιπρόεδρος, Κρίστα Μπέργκερ.

Η εταιρεία συνεργάστηκε με το Αμερικανικό Ίδρυμα για τους Τυφλούς για να διασφαλίσει ότι τα πάντα, από τα μάτια της κούκλας, τα ρούχα μέχρι και τη συσκευασία, που έχει γραφή «Μπράιγ», απεικονίζουν με ακρίβεια άτομα με τύφλωση και χαμηλή όραση.

Η κούκλα κρατά ένα λευκό και κόκκινο μπαστούνι με ένα ζαχαρωτό στην κορυφή του, ενώ τα μάτια κοιτούν πάνω και προς τα έξω για να αποτυπώνουν την χαρακτηριστική ματιά ενός τυφλού ατόμου, ενώ έχει γυαλιά ηλίου στο κεφάλι της. Σε αντίθεση με άλλα μοντέλα, αυτή η κούκλα έχει λυγισμένους αγκώνες για να μπορεί να χρησιμοποιεί άνετα το μπαστούνι της.

Η Λούσι Έντουαρντς, ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των ανθρώπων με αναπηρία και παρουσιάστρια, η οποία είναι τυφλή και εμφανίζεται στην καμπάνια με τη νέα Barbie, δήλωσε ότι η κυκλοφορία της κούκλας σημαίνει «τα πάντα για εκείνη» προσθέτοντας: «Ως έφηβη, ένιωθα απομονωμένη χάνοντας την όρασή μου και μη βλέποντας πρότυπα σαν εμένα. Ντρεπόμουν για το μπαστούνι μου, αλλά γνωρίζοντας ότι η Barbie είχε μπαστούνι θα με έκανε να νιώσω τόσο διαφορετικά για το δικό μου και θα με βοηθούσε να νιώσω λιγότερο μόνη στο ταξίδι μου να αποδεχτώ και να αγκαλιάσω την τύφλωσή μου».

Όπως αναφέρει ο Guardian, η εταιρία λανσάρει επίσης την πρώτη μαύρη Barbie με σύνδρομο Down καθώς στην περσινή σειρά κυκλοφόρησε μία λευκή κούκλα.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η ιστορία αρχίζει σε ένα χωριό της Δανίας, όταν ο 25χρονος Όλε Κίρκ Κριστιάνσεν έφτιαξε το δικό του εργαστήριο κι άρχισε να εργάζεται ως μαραγκός. Το 1932, όταν έχασε την γυναίκα του, σκέφτηκε να φτιάξει ξύλινα ζωάκια για να παίζουν τα τέσσερα παιδιά τους και να είναι χαρούμενα, όσο αυτός θα έλειπε στη δουλειά του. Το πείραμα πέτυχε. Κι έτσι σκέφτηκε να φτιάξει και μινιατούρες και μάλιστα κρέμασε στο εργαστήριό του μια ταμπέλα που έγραφε: «Only the best is good enough».

Το 1934, δύο χρόνια αργότερα ονόμασε την εταιρεία του «Lego», που προέρχεται από την δανέζικη «leg godt», που σηµαίνει «παίζω σωστά». Κατά σύμπτωση, όμως, –κι ενώ ο ίδιος το αγνοούσε- στα λατινικά η λέξη σημαίνει « συναρμολογώ» Το 1942, η µικρή του επιχείρηση καταστράφηκε από πυρκαγιά. Ο ιδρυτής, όμως, δεν πτοήθηκε και την έφτιαξε γρήγορα από την αρχή.

Μέσα σε πέντε χρόνια, ήταν η πρώτη εταιρεία που χρησιμοποίησε μηχάνημα για την παραγωγή πλαστικών παιχνιδιών. Ο Κρίστιανσεν επένδυσε στο πλαστικό για να φτιάξει φθηνότερα και πιο αξιόπιστα παιχνίδια. Το 1949, έφτιαξε τα πρώτα πλαστικά τουβλάκια, με την ονομασία Automatic Binding Bricks, που διέθεταν µικρές προεξοχές στις πάνω πλευρές και τρύπες στις κάτω, ώστε να µπορούν να µπαίνουν το ένα στο άλλο. Μπορούσαν να μείνουν ενωμένα, αλλά όχι τόσο σφιχτά ώστε να μην μπορούν να τραβηχτούν και να γίνουν πάλι ξεχωριστά κομμάτια.

Το 1958, τα τουβλάκια άρχισαν να εξάγονται σε όλη την Ευρώπη. Την ίδια χρονιά, όμως, πέθανε ο Όλε Κιρκ Κρίστιανσεν, οπότε ανέλαβε ο γιος του, Γκόντφρεντ Κιρκ. Το 1963, η Lego χρησιμοποίησε βελτιωµένα υλικά στην παραγωγή, µε αποτέλεσµα τα παιχνίδια της να έχουν καλύτερη ποιότητα χρώµατος και να είναι πιο ανθεκτικά. Το 1967, έφτιαξε µεγαλύτερα τουβλάκια, τα οποία απευθύνονταν σε παιδιά άνω των πέντε ετών. Τα τουβλάκια αυτά έγιναν διεθνώς ανάρπαστα, αφού οι γονείς θεωρούσαν ότι είναι δημιουργικά κι ασφαλή και ακόνιζαν το μυαλό των παιδιών τους.

Το 1968, δηµιουργήθηκε στη Δανία η πρώτη Legoland, ένα τεράστιο πάρκο κατασκευασµένο από τουβλάκια, το οποίο είναι και το δεύτερο πιο δημοφιλές αξιοθέατο, προσελκύοντας περίπου ένα εκατομμύριο επισκέπτες το χρόνο. Σήµερα, η Lego εξακολουθεί να παραµένει οικογενειακή επιχείρηση, καθιστώντας την οικογένεια Κρίστιανσεν την πιο πλούσια δυναστεία στη Δανία, µε προσωπική περιουσία που υπερβαίνει τα πέντε δισ. δολάρια.

Σύµφωνα µε την ιστοσελίδα της εταιρείας, περίπου 327 δισ. τουβλάκια έχουν πουληθεί από το 1949. Τα παιδιά όλου του κόσµου παίζουν με αυτά κάθε χρόνο πέντε δισ. ώρες, ενώ αντιστοιχούν κατά µέσο όρο 62 τουβλάκια σε καθέναν, που ζει σ’ αυτό τον πλανήτη. Υπάρχουν, όμως, και ενήλικες φανατικοί των Lego. Περίπου 250.000 λάτρεις των πλαστικών κύβων, που διατίθενται πλέον σε 53 διαφορετικά χρώματα, είναι γνωστοί και με την προσωνυμία Afols (Adult Fans of Lego), ενώ υπάρχουν και φεστιβάλ, όπως το Brick Festival, όπου χτίζονται κατασκευές τεραστίων διαστάσεων και γίνονται κι αγώνες ταχύτητας κατασκευής μεταξύ των ομάδων.

Το 2014, η ομώνυμη ταινία έκοψε παγκοσμίως εισιτήρια αξίας 468 εκατ. δολαρίων παγκοσμίως. Τα έσοδα της εταιρείας εκτοξεύτηκαν. Οι πωλήσεις της ξεπέρασαν σε πωλήσεις την Mattel και την Hasbro. Χιλιάδες παιδιά αναζήτησαν τα προϊόντα που εμφανίζονταν στην ταινία. Η Lego, προσφέροντας ουσιαστικά ένα προϊόν, έχει δημιουργήσει ένα από τα πιο επιτυχημένα επιχειρηματικά μοντέλα στη βιομηχανία παιχνιδιών. Τα τουβλάκια, που πωλούνται κάθε χρόνο, μπορούν να καλύψουν τη γη πέντε φορές.

Ακολουθώντας, όμως, την ψηφιακή πραγματικότητα η Lego σχεδιάζει έναν συνδυασμό φυσικού και ψηφιακού παιχνιδιού, όπου, μέσω του διαδικτυακού της τόπου, θα μπορεί ο καθένας να δημιουργήσει το προσωπικό του τρισδιάστατο παιχνίδι.

Αυτή ακριβώς τη φράση είπα σε πέντε παιδιά της Β’ Δημοτικού, που, με το μάτι –γαρίδα, με ρώτησαν «και ήσουν χαρούμενη»; Ναι, ήμουν χαρούμενη, απάντησα και έγινα φίλη τους.

Κάθε μέρα, μαθαίνω κάτι. Μα, κάθε μέρα.

Τα παιδιά λένε συχνά το ρήμα «υπάρχω». Έχουν στην τσάντα τους ένα αληθοφανές, λούτρινο ποντίκι, γκρι ή έναν βραδύποδα. Το ποντίκι, το αληθοφανές, το φοβάμαι. Τα παιδιά γελούν.

Λένε «τότε που είχε ήλιο, τρώγαμε μια μπανάνα και περιμέναμε το πλοίο».

Συγκινούνται με την εξέγερση του Πολυτεχνείου και με ρωτούν αν «υπήρχα» τότε.
«Αχ, κρίμα», λένε.

Με ρωτούν αν ο Σαββόπουλος γεννήθηκε με μούσι ή αν ο «Μέρμηγκας» του Μάνου Λοΐζου ήταν κατοικίδιό του.

Κόβουν στη μέση, με ψαλίδι, ένα χάρτινο νόμισμα για να το μοιραστούν.

Όταν παίζουν τους «μεγάλους», κρατούν, τάχαμου, στο ένα τους χέρι ένα πληκτρολόγιο.

Το «για πάντα» είναι το παρόν.

Όταν παίζουν «εστιατόριο», κάθε πιάτο (τους) κοστίζει από μηδέν έως 0,20 λεπτά.

Γράφουν σε ένα μωβ τετράδιο, μια ιστορία «για μια γάτα, που τη συλλαμβάνουν, επειδή είναι φιλότεχνη, επειδή της αρέσουν τα μουσεία, συγκεκριμένα»

Δεν πιστεύουν με τίποτα ότι στον πόλεμο σκοτώνονται παιδιά «γιατί οι σφαίρες δεν τα πετυχαίνουν ποτέ».

Με ρωτούν τι άλλο έκανα εκτός από το να φροντίζω τα playmobil, όταν ήμουν μικρή.

Ε, να, λέω, σκούπιζα τα βρεγμένα κάγκελα του μπαλκονιού, όταν έβρεχε, έφτιαχνα «οικογένειες» με πέτρες, στις παραλίες – ο μπαμπάς – πέτρας, η μαμά – πέτρα και τα πετράκια-, ήθελα να σώζω τα τζιτζίκια και να κάνω τον παππού μου αθάνατο κι άλλα.

Ω, αυτό με τις πέτρες θα το κάνω κι εγώ, λέει ένα από αυτά τα παιδιά.

Κι εγώ θα παρατηρώ τα τζιτζίκια με μεγεθυντικό φακό, λέει ένα άλλο.

Χρύσα: Κι εγώ θα εφευρίσκω την κάθε μου μέρα. Ξανά.

Μη μας πεις τι σημαίνει «εφευρίσκω». Ξέρουμε.