Η 6^η Μαΐου έχει οριστεί ως Παγκόσμια Ημέρα Άσθματος σε μια προσπάθεια ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης για τη νόσο. Το άσθμα είναι μία χρόνια πάθηση που σχετίζεται με φλεγμονή στους αεραγωγούς μας, δηλαδή στους βρόγχους, τα «κανάλια» που οδηγούν τον αέρα στους πνεύμονες. Σε ασθενείς με άσθμα, οι βρόγχοι αντιδρούν υπερβολικά όταν εκτεθούν σε ερεθιστικούς περιβαλλοντικούς παράγοντες, με αποτέλεσμα να συσπώνται οι λείες μυϊκές ίνες και να στενεύει ο αυλός τους. Η φλεγμονή προκαλεί επίσης πρήξιμο και παραγωγή παχύρρευστων εκκρίσεων, δυσκολεύοντας ακόμη περισσότερο τη ροή του αέρα.

Τα συμπτώματα του άσθματος

Τα συμπτώματα εκδηλώνονται συνήθως μετά από επαφή με εξωτερικούς παράγοντες, όπως ιογενείς λοιμώξεις, σκόνη, γύρη, τρίχωμα ζώων, υγρασία, καπνό ή συγκεκριμένα φάρμακα. Ακόμη και η έντονη σωματική άσκηση μπορεί να αποτελέσει έναυσμα για μία κρίση άσθματος σε κάποιον ασθενή.

Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν δύσπνοια, βήχα, βάρος στο στήθος και χαρακτηριστικό «σφύριγμα» στην αναπνοή (συριγμό). Μπορεί να παρουσιάζονται σε μορφή κρίσεων που άλλοτε είναι σπάνια και ήπια, κι άλλοτε επαναλαμβανόμενα και έντονα, με σοβαρές επιπτώσεις στην ποιότητα ζωής.

Η διαχείριση του άσθματος είναι εξατομικευμένη, αφού κάθε ασθενής εμφανίζει διαφορετική βαρύτητα και συχνότητα συμπτωμάτων. Αν και η απομάκρυνση από τον εκλυτικό παράγοντα μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να αρκεί για την υποχώρηση των συμπτωμάτων, στις περισσότερες απαιτείται φαρμακευτική αγωγή.

Πόσο διαδεδομένο είναι το άσθμα παγκοσμίως;

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, πάνω από 300 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο ζουν με άσθμα. Αν και οι θάνατοι που σχετίζονται με τη νόσο μειώνονται χάρη στη βελτίωση των θεραπευτικών επιλογών, η συχνότητα εμφάνισης του άσθματος και των αλλεργιών συνεχίζει να αυξάνεται. Στατιστικά, περίπου το 7-10% του παγκόσμιου πληθυσμού πάσχει από άσθμα, με τη συχνότητα να διαφέρει ανάλογα με την περιοχή και το επίπεδο ανάπτυξης. Είναι πιο κοινό στις βιομηχανοποιημένες δυτικές χώρες, ενώ υψηλότερα ποσοστά θνησιμότητας παρατηρούνται σε περιοχές με χαμηλότερα εισοδήματα.

Χώρες όπως η Μεγάλη Βρετανία, η Ιρλανδία, η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία αναφέρουν υψηλά ποσοστά εμφάνισης της νόσου (έως και 20%), ενώ σε περιοχές όπως η Ανατολική Ευρώπη, η Ινδία ή η Αιθιοπία, τα ποσοστά είναι σημαντικά χαμηλότερα (2-3%).

Ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης το γεγονός ότι στην παιδική ηλικία το άσθμα είναι πιο συχνό στα αγόρια, ενώ μετά την ενηλικίωση τείνει να εμφανίζεται συχνότερα στις γυναίκες.

Τι είναι ο ψηφιακός πνευμονολόγος

Μία από τις καινοτομίες στην ενημέρωση και την καθοδήγηση για την αποτελεσματική διαχείριση του άσθματος μπορούμε να βρούμε στον ιστότοπο της Ένωσης Πνευμονολόγων Ελλάδας, με τον Ψηφιακό Πνευμονολόγο. Πρόκειται για μία εφαρμογή που ενημερώνει σχετικά με τα βασικά νοσήματα του αναπνευστικού, τη χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και το βροχικό άσθμα. Επιλέγοντας το άσθμα, μπορείτε να πάρετε πληροφορίες σχετικά με την βασική εξέταση, τη σπιρομέτρηση, τους παράγοντες που μπορούν να «ξυπνήσουν» το άσθμα και τις διαθέσιμες θεραπείες.

Προφανώς η τεχνολογία δεν αντικαθιστά τον γιατρό μας -και δεν θα έπρεπε-, όμως γίνεται ένα πολύτιμο εργαλείο στην καθημερινότητα των ασθενών και βοηθά στην καλύτερη κατανόηση της νόσου και την επικοινωνία με τον γιατρό.

Πρόκειται για μια ιστορική απόφαση και μάλιστα, το κείμενο που τη συνοδεύει περιλαμβάνει παραδοχές για την ιστορία και τη συμβολή της ελληνικής γλώσσας στον πολιτισμό και την πολιτιστική κληρονομιά της ανθρωπότητας, γεγονός που ποτέ εως τώρα δεν είχε καταγραφεί επίσημα από έναν Διεθνή Οργανισμό, με το κύρος και την εμβέλεια της UNESCO.

Οι προοπτικές για την ανάδειξη και εξάπλωση της γλώσσας μας, είναι πολύ θετικές καθώς η ελληνική πρόταση υποβλήθηκε με την έγγραφη υποστήριξη – «συγκηδεμόνευση» λέγεται στην διπλωματική γλώσσα – 87 χωρών μελών της UNESCO από κάθε άκρη του κόσμου. Ο αριθμός θεωρείται ιδιαίτερα μεγάλος και δίνει ισχυρή νομιμοποίηση στην πρωτοβουλία που ώθησε στην πολυπόθητη για πολλά χρόνια, απόφαση διεθνούς αναγνώρισης της γλώσσας μας.

Με το πράσινο φως του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και της ηγεσίας του ΥΠΕΞ, ο Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ελλάδας στην UNESCO Γιώργος Κουμουτσάκος, εργάστηκε συστηματικά για έξι μήνες για αυτόν το σκοπό, εφαρμόζοντας μια διπλωματική «πόρτα-πόρτα» επίμονη στρατηγική εξασφάλισης υποστήριξης. Το έργο δεν ήταν καθόλου εύκολο καθώς οι λίγες γλώσσες που έχουν ήδη διεθνή ημέρα, είναι γλώσσες εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων, όπως τα Ισπανικα, Αραβικά, Ρωσικά, Πορτογαλικά.

Ο Γεώργιος Κουμουτσάκος, χαρακτήρισε την απόφαση «μια διεθνή αναγνώριση της διαχρονικότητας, της οικουμενικότητας και της προσφοράς της γλώσσας μας στην πολιτιστική κληρονομιά της ανθρωπότητας—μέρα χαράς και υπερηφάνειας», σε δήλωση στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Στην απόφασή της η UNESCO μεταξύ άλλων «αναγνωρίζει το ρόλο της ελληνικής γλώσσας και τη συνεισφορά της στη διατήρηση και διάδοση του ανθρώπινου πολιτισμού διαμέσου των αιώνων» και επιπλέον αναφέρει ότι «πολλές γλώσσες έχουν εκτενώς αντλήσει και συνεχίζουν να αντλούν από την ελληνική για να εμπλουτίσουν την επιστημονική ορολογία και το λεξιλόγιό τους γενικότερα».

Έτσι, στο εξής, η ελληνική γλώσσα θα γιορτάζεται κάθε 9η Φεβρουαρίου σε όλο τον κόσμο.

Κάθε 21η Ιανουαρίου, γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Αγκαλιάς, μια ημερομηνία για την προώθησή της και την ανάδειξη των πλεονεκτημάτων της. Αυτή η ημερομηνία ορίστηκε στις 21 Ιανουαρίου του 1986 από τον ψυχολόγο και πάστορα Kevin Zaborney στην πόλη Clio, στο Μίσιγκαν των Ηνωμένων Πολιτειών, για να προωθήσει αυτή τη χειρονομία στην αμερικανική κοινωνία. Μέσα από τη δουλειά του, ο Zaborney συνειδητοποίησε ότι ήταν δύσκολο για τους ανθρώπους να δείξουν στοργή δημόσια, επομένως και χρειάζονταν μια ημέρα – υπενθύμιση προσωπικής έκφρασης τρυφερότητας. Η ημερομηνία έγινε δημοφιλής στον κόσμο επειδή η οικονομική εταιρεία Chase συμπεριέλαβε την Ημέρα Αγκαλιάς στο ετήσιο ημερολόγιο εκδηλώσεων.

Για να λάβετε όλα τα οφέλη, η αγκαλιά πρέπει να διαρκεί τουλάχιστον 20 δευτερόλεπτα και να γίνεται τακτικά, εννοώντας καθημερινά. Η Αμερικανίδα ψυχοθεραπεύτρια, γνωστή για την προσέγγισή της στην οικογενειακή θεραπεία Virginia Satir, συνήθιζε να λέει ότι ένας άνθρωπος χρειάζεται καθημερινά τέσσερις αγκαλιές για να επιβιώσει, οκτώ για να ζήσει καλά και δώδεκα για να είναι ευτυχισμένος.

Πόσο ωφελούμαστε από τις αγκαλιές; Με κάθε αγκαλιά ο εγκέφαλος εκκρίνει δύο ουσίες: ντοπαμίνη και σεροτονίνη, και οι δύο μειώνουν το άγχος και μαζί προσφέρουν ηρεμία και γαλήνη. Η αγκαλιά αυξάνει επίσης τα επίπεδα της ωκυτοκίνης, ενός τύπου ορμόνης που παράγεται στον υποθάλαμο και προωθεί τα θετικά συναισθήματα.

Οι αγκαλιές στα παιδιά ενισχύουν την αντίληψη της σιλουέτας των μεγαλύτερων ως αναφορά, εκτός από τη συναισθηματική ρύθμιση και τη γνωστική ωρίμανση, συμβάλλοντας στις κινητικές δεξιότητες και την αυτοεκτίμηση τους. Ενισχύει τους συναισθηματικούς δεσμούς μεταξύ του ατόμου που αγκαλιάζει και αυτού που αγκαλιάζεται. Προωθεί τα θετικά συναισθήματα και μειώνει τα αρνητικά. Επιτρέπει στους ντροπαλούς να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση, να είναι πιο ανοιχτοί, αυθόρμητοι και σίγουροι.

Διαφέρουν οι αγκαλιές; Υπάρχουν τουλάχιστον 6 βασικά είδη αγκαλιάς. Ξεκινάμε με την πολύ σφιχτή αγκαλιά ή αλλιώς την αγκαλιά της αρκούδας που θεωρείται και η πιο σημαντική αγκαλιά. Όταν το ένα άτομο κοιτάζει προς τη φορά του άλλου και αγκαλιάζονται σφιχτά με πάθος και ένταση, τότε εκφράζονται και ανταλλάσσονται συναισθήματα αγάπης, ζεστασιάς, τρυφερότητας και ειλικρινούς ενδιαφέροντος.

Συνεχίζουμε με την παράλληλη αγκαλιά ή την πλαϊνή αγκαλιά. Όταν το ένα άτομο έχει τα χέρια του στη μέση ή τους ώμους του άλλου και αντίστοιχα το άλλο, σαν μια συνεχόμενη γραμμή δυο σωμάτων. Σαν ο ένας να είναι η συνέχεια του άλλου. Αυτή η αγκαλιά δείχνει εμπιστοσύνη, οικειότητα, ενδιαφέρον και χαλαρή διάθεση.

Σειρά έχει η αγκαλιά-κουτάλι. Όταν ο ένας κοιτάζει την πλάτη του άλλου. Αυτή είναι αφενός μια αγκαλιά εμπιστοσύνης (από αυτόν που τη δέχεται), αφετέρου προστασίας από αυτόν που την προσφέρει.

Η λιγότερο επιθυμητή αγκαλιά, είναι η μισή αγκαλιά, όταν υπάρχει απόσταση στο κάτω μέρος των δύο σωμάτων και αγκαλιάζουν μόνο τα χέρια/μπράτσα. Αυτό συχνά δείχνει ότι ο ένας ή και οι δύο κρατούν «αποστάσεις» είτε γιατί υπάρχει δυσφορία για κάποιον λόγο είτε ανασφάλεια στον δεσμό, ή ακόμη και έλλειψη εμπιστοσύνης. Αυτή είναι μια αγκαλιά που πάντα ελπίζουμε να γίνει ολόκληρη.

Έπειτα, η ρομαντική αγκαλιά είναι όταν ο ένας αγκαλιάζει και χαϊδεύει την πλάτη ή τα μαλλιά του άλλου κοιτάζοντας απευθείας και συνεχόμενα τα μάτια του για αρκετή ώρα. Με αυτή την αγκαλιά ανταλλάσσονται ερωτικά συναισθήματα και ερωτική επιθυμία.

Τέλος, υπάρχει και η αγκαλιά με ελαφριά χτυπήματα στην πλάτη. Αυτή είναι μια ανακουφιστική και καθησυχαστική αγκαλιά. Μεταφέρει ενσυναισθητική πρόθεση και διάθεση και επικοινωνεί ειλικρινές νοιάξιμο και προσφορά υποστήριξης, συναισθήματα απολύτως απαραίτητα για την ανθρώπινη υπόστασή μας.

Η σημασία της αγκαλιάς επιβεβαιώνεται από τα διαφορετικά είδη της καθώς είναι μια κίνηση που ανακουφίζει σε σχεδόν κάθε περίσταση της ζωής μας, όταν τα συναισθήματά μας είναι έντονα θετικά ή αρνητικά. Επιβεβαιώνεται ακόμα από τα πολλά οφέλη της για την υγεία μας και την ψυχική μας ισορροπία. Επιβεβαιώνεται πάνω από όλα γιατί στη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο, τη ζωγραφική, τη γλυπτική, σε όλες τις τέχνες, αποτελεί έκφραση λύτρωσης και επίτευξης ενός κλεισίματος που προσφέρει συναισθήματα ολοκλήρωσης. Στις τέχνες μπορούμε να αγκαλιάσουμε και να αγκαλιαστούμε όποτε και με όσα θέλουμε, για όσο θέλουμε.

Το πιο σημαντικό είναι πως αγκαλιάζοντας μαθαίνουμε τα σώματά μας σε σχέση με εκείνα που αγκαλιάζουμε, μαθαίνουμε τα όρια μας όσον αφορά τις επαφές που αντέχουμε, μαθαίνουμε να αποφεύγουμε τη μοναξιά και την έλλειψη ζεστασιάς σωματικής και ψυχικής, μαθαίνουμε να υπάρχουμε μαζί, να εκφράζουμε αυτό το μαζί, να περνάνε τα πάντα στην αγκαλιά αυτού του μαζί. Από αγκαλιές σφιχτές, μέχρι εκείνες της ειλικρινούς συμπαράστασης, που χάνουν σε ένταση αλλά κερδίζουν σε νοιάξιμο, οι αγκαλιές μας θυμίζουν την ανάγκη για το άλλο, για εκείνο το άλλο που μας κρατάει κοντά του σαν ένδειξη αφοσίωσης, σαν την ίδια ένδειξη αφοσίωσης που δείχνουμε όταν εμείς οι ίδιοι προσφέρουμε μια αγκαλιά.

Αγκαλιαστείτε σφιχτά ή τρυφερά, με ένταση ή με επιθυμία για ένα απλό άγγιγμα, με όρεξη, με παρόρμηση, με αγάπη, από αγάπη, με υπομονή, με γενναιοδωρία, με την αίσθηση του ανήκειν ως προστασία.

Στην ποίηση άλλωστε, τη μορφή τέχνης που βάζει λέξεις στη σειρά αρμονικά, η αγκαλιά σιγοντάρεται με το φιλί αιώνες τώρα. Η ποιήτρια Μάτση Χατζηλαζάρου, αγκαλιάζει τα πάντα όπως ξέρει η ίδια και όπως μας καλεί να μάθουμε κι εμείς για τις επόμενες αγκαλιές μας.

Απλώνω την αγκαλιά μου και συνάζω,

όλα τα μάτια, και τους καημούς, τα βράχια, τ’ ακρογιάλια,

τους αετούς, τη μουσική όλων των κλαριών, τον αφρό όλων των κυμάτων.

Απλώνω την αγκαλιά μου και συνάζω,

όλους τους ασφόδελους που φύτεψα στα βράχια, όλα μου

τα μεράκια, τα ντέρτια – το τσιφτετέλι και το ζεϊμπέκικο,

το κρεμεζί μου το μαντίλι και τις γαλάζιες μου τις χάντρες.

Απλώνω την αγκαλιά μου και συνάζω,

όλα μου τα κολύμπια στην Κινέτα, τον έρωτά μου με το φως

και τα βότσαλα, την αναπνοή μου όταν αγαπώ, το φόβο μου

όταν με διώχνουνε, την έξαρσή μου όταν θέλω, τη χαρά μου όταν ζω.

Απλώνω την αγκαλιά μου και συνάζω,

όλες τις μέρες του χρόνου – δικές μου είναι, από τη μιαν αυγή στην άλλη –

με πλημμυρίζουνε ανοιξιάτικες ευωδίες,

ξεφάντωμα και κορεσμός του ήλιου.

Από τη συλλογή: «Μάης, Ιούνης και Νοέμβρης» – Ίκαρος, 1944

Πηγές: EΡΤ/ Primicias / Κεντρική φωτογραφία: Από την ταινία Roma, του Αλφόνσο Κουαρόν

Ακολουθούν μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία σχετικά με αυτήν την τόσο ευεργετική πρακτική.

Χρονολογείται πάνω από 5.000 χρόνια

Ο διαλογισμός δεν είναι σύγχρονη τάση! Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, ο διαλογισμός χρονολογείται από το 5.000 π.Χ., με δεσμούς με την αρχαία Αίγυπτο, την Κίνα, τον Ιουδαϊσμό, τον Ινδουισμό, τον Τζαϊνισμό, τον Σιχισμό και τον Βουδισμό, καθιστώντας τον μια από τις παλαιότερες πρακτικές αυτοβελτίωσης. Το παλαιότερο κείμενο το “Dhammapada”, μια συλλογή από ρήσεις του Βούδα, είναι πάνω από 2.000 ετών, καθιστώντας το, το πρώτο κείμενο διαλογισμού και κλειδί για τη βουδιστική φιλοσοφία. Προσφέρει πρακτική σοφία για το πώς να εξασκείτε την επίγνωση και να ζείτε μια ζωή με ενσυναίσθηση.

Το όνομά του στα αγγλικά προέρχεται από τα λατινικά

Η λέξη “meditation” προέρχεται από τη λατινική λέξη “meditation”, που σημαίνει «σκέφτομαι, στοχάζομαι ή συλλογίζομαι». Στην αρχική του μορφή, ο διαλογισμός αναφερόταν στην πράξη του στοχασμού ή της περισυλλογής παρά στον διαλογισμό που βασίζεται στη συνείδηση ​​που ασκείται σήμερα, στον οποίο η πολλαπλασιαστική σκέψη δεν είναι το κύριο επίκεντρο.

Ο διαλογισμός δεν γίνεται πάντα σε ακινησία

Παρόλο που ο διαλογισμός συνδέεται συχνά με το να κάθεσαι ήσυχα και να παρατηρείς την αναπνοή και τις σκέψεις σου, ορισμένες μορφές διαλογισμού περιλαμβάνουν κίνηση, ενώ άλλες μπορούν να γίνουν ενώ είστε ξαπλωμένοι. Ο περιπατητικός διαλογισμός, για παράδειγμα, εστιάζει στο αργό και προσεκτικό περπάτημα, ενώ πρακτικές όπως το Τάι Τσι και το Τσιγκόνγκ συνδυάζουν την κίνηση με το διαλογισμό για να επιτευχθεί ισορροπία και χαλάρωση. Άλλες μορφές, όπως σάρωση σώματος, Yoga Nidra ή NSDR (Non-Sleep Deep Rest), μπορούν να γίνουν ενώ είστε ξαπλωμένοι.

Μπορεί να γίνει οπουδήποτε!

Ενώ οι άνθρωποι συχνά συνδέουν τον διαλογισμό με γαλήνια περιβάλλοντα όπως ναούς ή ήσυχα δωμάτια, μπορεί να εξασκηθεί οπουδήποτε! Είτε σε ένα γεμάτο μετρό, σε ένα θορυβώδες γραφείο ή καθισμένοι σε ένα πάρκο, μπορείτε να εξασκηθείτε στο διαλογισμό ενσυνειδητότητας εστιάζοντας απλώς στην αναπνοή σας και έχοντας επίγνωση του περιβάλλοντός σας.

Ωφελεί τον εγκέφαλό σας

Μελέτες έχουν δείξει ότι ο τακτικός διαλογισμός μπορεί πραγματικά να αλλάξει τη δομή του εγκεφάλου σας! Ο διαλογισμός έχει συνδεθεί με αυξημένη φαιά ουσία σε τομείς που σχετίζονται με τη μνήμη, τη μάθηση και τη συναισθηματική ρύθμιση. Μπορεί επίσης να μειώσει το μέγεθος της αμυγδαλής, του τμήματος του εγκεφάλου που ελέγχει τις αντιδράσεις του φόβου και του στρες.

Βελτιώνει το ανοσοποιητικό σύστημα

Ο διαλογισμός έχει θετικό αντίκτυπο στο ανοσοποιητικό σας σύστημα. Έρευνες δείχνουν ότι οι άνθρωποι που διαλογίζονται τακτικά μπορεί να έχουν ισχυρότερες ανοσολογικές αποκρίσεις, βοηθώντας τους να καταπολεμήσουν τις ασθένειες πιο αποτελεσματικά.

Προωθεί τη συναισθηματική υγεία

Ένα από τα κύρια κίνητρα για πολλούς είναι ότι η υιοθέτηση μιας τακτικής πρακτικής διαλογισμού μπορεί να βοηθήσει στη μείωση του στρες και του άγχους. Έχει επίσης βρεθεί ότι μειώνει την αρτηριακή πίεση και βοηθά στη διαχείριση του πόνου, συμβάλλοντας στη συναισθηματική ανθεκτικότητα.

Βελτιώνει τον ύπνο

Ο διαλογισμός είναι ευρέως γνωστός για τη βελτίωση της ποιότητας του ύπνου. Ηρεμώντας το μυαλό και προάγοντας τη χαλάρωση, ο διαλογισμός βοηθά τους ανθρώπους να κοιμούνται πιο γρήγορα και να βιώνουν πιο βαθύ, πιο ξεκούραστο ύπνο. Οι καθοδηγούμενοι διαλογισμοί που έχουν σχεδιαστεί ρητά για ύπνο είναι πολύ δημοφιλείς και μπορούν να βοηθήσουν όσους παλεύουν με την αϋπνία.

Επιβραδύνει τη διαδικασία γήρανσης

Ο διαλογισμός μπορεί να επιβραδύνει τη διαδικασία γήρανσης. Έρευνες έχουν δείξει ότι οι άνθρωποι που διαλογίζονται τακτικά μπορεί να έχουν μακρύτερα τελομερή – τα προστατευτικά καλύμματα στα άκρα των χρωμοσωμάτων μας – που σχετίζονται με τη γήρανση και την κυτταρική υγεία. Αυτό υποδηλώνει ότι ο διαλογισμός θα μπορούσε να παίξει ρόλο στην υγιή γήρανση.

Ενισχύει τη δημιουργικότητα

Ο διαλογισμός μπορεί να ξεκλειδώσει τις δημιουργικές σας δυνατότητες. Μελέτες έχουν δείξει ότι ο διαλογισμός ενσυνειδητότητας βελτιώνει τη δημιουργική σκέψη και τις ικανότητες επίλυσης προβλημάτων. Η πρακτική βοηθά στην απομάκρυνση της πνευματικής ακαταστασίας, επιτρέποντας περισσότερες καινοτόμες ιδέες και ενισχυμένη γνωστική ευελιξία.

Χρειάζονται μόνο 10 λεπτά

Δεν χρειάζεται να διαλογίζεστε για ώρες για να νιώσετε τα οφέλη. Μελέτες δείχνουν ότι μόλις 10 λεπτά (εντάξει, 12 λεπτά, για την ακρίβεια) καθημερινού διαλογισμού μπορούν να μειώσουν το άγχος, να βελτιώσουν την εστίαση και να αυξήσουν τα συναισθήματα ευτυχίας. Ακόμα πιο σύντομες συνεδρίες έχει αποδειχθεί ότι έχουν θετικό αντίκτυπο στην ψυχική υγεία.

Εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι εξασκούνται στον διαλογισμό

Το «Κίνημα Mindfulness» έχει αναπτυχθεί εκθετικά και ο διαλογισμός ενσυνειδητότητας, ο οποίος συχνά επικεντρώνεται στην παρούσα στιγμή και στο να παρατηρείς σκέψεις χωρίς κρίση, έχει κερδίσει σημαντική δημοτικότητα τις τελευταίες δεκαετίες. Οι εκτιμήσεις δείχνουν ότι περίπου 500 εκατομμύρια άνθρωποι διαλογίζονται τακτικά σε όλο τον κόσμο, τόσο σε κοσμικό όσο και σε πνευματικό πλαίσιο. Η πρακτική έχει ενσωματωθεί ακόμη και σε προγράμματα θεραπείας για την ψυχική υγεία.

Υπάρχει μια εφαρμογή διαλογισμού

Στη σύγχρονη εποχή, η τεχνολογία έχει κάνει το διαλογισμό πιο προσιτό από ποτέ. Εφαρμογές όπως το Headspace και το Calm προσφέρουν καθοδηγούμενους διαλογισμούς για τα πάντα, από την ανακούφιση από το άγχος έως τη βελτίωση του ύπνου, διευκολύνοντας το διαλογισμό στο σπίτι ή εν κινήσει.

Ο ΟΗΕ διαθέτει αίθουσα διαλογισμού

Παρά το γεγονός ότι η Παγκόσμια Ημέρα Διαλογισμού εγκαινιάστηκε από τα Ηνωμένα Έθνη για πρώτη φορά μόλις τον Δεκέμβριο του 2024, ο διαλογισμός έχει ιδιαίτερη θέση στον ΟΗΕ για περισσότερο από μισό αιώνα. Από το 1952, υπάρχει μια αίθουσα διαλογισμού στα κεντρικά γραφεία του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη με το όνομα «Δωμάτιο της Σιωπής». Η αίθουσα εγκαινιάστηκε από τον τότε Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Dag Hammarskjold, ο οποίος εξήγησε ότι ήταν σημαντικό γι’ αυτόν το σπίτι της παγκόσμιας κοινότητας «να έχει μια αίθουσα αφιερωμένη στην εξωτερική σιωπή και την εσωτερική ειρήνη» για να εξυπηρετεί το έργο του ΟΗΕ και να προωθήσει τον διάλογο στην υπηρεσία της ειρήνης.

Τώρα, χάρη στα Ηνωμένα Έθνη, ο διαλογισμός έχει τη δική του ημέρα μνήμης στις 21 Δεκεμβρίου για να προωθήσει την αποτελεσματικότητά του στη βελτίωση της ψυχικής κατάστασης, της συνολικής ευημερίας και ακόμη και της παγκόσμιας ειρήνης. Αυτά τα διασκεδαστικά γεγονότα δείχνουν ότι ο διαλογισμός δεν είναι μόνο ένα ισχυρό εργαλείο για χαλάρωση και αυτοβελτίωση, αλλά και μια συναρπαστική πρακτική με βαθιά ιστορική, πολιτιστική και επιστημονική σημασία.

Είτε κάνετε διαλογισμό για να μειώσετε το άγχος, να βελτιώσετε την υγεία σας, να εξερευνήσετε τον εσωτερικό σας κόσμο ή να προωθήσετε την ειρήνη, είναι σαφές ότι τα οφέλη του διαλογισμού είναι χωρίς σύνορα και τόσο τεράστια όσο η ίδια η πρακτική.

Πηγή: Daily Sabah

Συνδέοντας την τέχνη με το ευρύτερο καλλιτεχνικό, πολιτιστικό και γεωπολιτικό οικοσύστημά της στη Νότια Ευρώπη, την Ανατολική Μεσόγειο και πέραν αυτής, το Χταπόδι ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τις περιφερειακές ιστορίες, καθώς και για τη δημοκρατία, τη συμμετοχική ιδιότητα του πολίτη, την ανθρώπινη και μη ζωή και τις συνέπειες της υπερβολικής ανάπτυξης.

Το πρώτο τεύχος του Χταποδιού είναι αφιερωμένο στην «Πολιτιστική και πολιτική μνήμη του HIV». Ξεκινήσαμε να το δουλεύουμε το 2023, ενώ ακόμη στο ΕΜΣΤ κεντρική ομαδική έκθεση ήταν το Modern Love (Η αγάπη στα χρόνια της ψυχρής οικειότητας), η οποία εξέταζε πώς το Διαδίκτυο, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα μέσα εν γένει, επηρέασαν τις προσωπικές και κοινωνικές μας σχέσεις. Η κρίση του HIV/AIDS ήταν φυσικά ένα από τα θέματα που είχαν θιγεί.

Την ίδια περίπου περίοδο, η έκθεση HIV/Aids, the epidemic is not over! στο Mucem το 2021-2022, σε συλλογική επιμέλεια, και η έκθεση Exposé·es στο Palais de Tokyo, σε επιμέλεια της Élisabeth Lebovici, το 2023, έδειξαν, μεταξύ άλλων πρωτοβουλιών, πως είναι επιτακτική η ανάγκη για την αναψηλάφηση μιας από τις σημαντικότερες βιοπολιτικές κρίσεις του τελευταίου αιώνα.

Το ΕΜΣΤ προσκάλεσε για να αναλάβει την αρχισυνταξία ενός μέρους του τεύχους την Juliet Jacques, τρανς συγγραφέα, δημοσιογράφο, καλλιτέχνιδα και μια από τις πολύ σημαντικές ακτιβιστικές φωνές στη Μεγάλη Βρετανία, η οποία συμμετείχε στην έκθεση Modern Love με το οξύ και τρυφερό βίντεο You Will Be Free (2017), ένα οπτικό δοκίμιο για την επιδημία του HIV/AIDS και την Αγγλοαμερικανική αντιμετώπισή της, για τη θνητότητα και το νόημα του θανάτου.

Η Juliet Jacques άπλωσε τα πλοκάμια του Χταποδιού σε πέντε διαφορετικές πόλεις, αναδεικνύοντας τόσο τις κοινές στρατηγικές συντροφικότητας που καλλιεργήθηκαν την πρώτη εποχή της κρίσης του ΗIV όσο και τη σημερινή πολιτική διάσταση της διαχείρισης της μνήμης. Στη συνέντευξή της με την Élisabeth Lebovici, επιστρέφουν στο Παρίσι και τη Νέα Υόρκη, δύο σημαντικές πόλεις για τη μνήμη της επιδημίας, και συζητούν για τη σιωπή και την αλληλεγγύη που καθόρισαν την προσέγγιση της Lebovici στην έκθεση του Palais de Tokyo.

Ο Ben Miller συζητά την περίπτωση του καλλιτέχνη Jurgen Baldiga στο Βερολίνο και του ύμνου της γκέι ζωής ενάντια στις στρατηγικές ευυποληψίας. Ο Max Fox παρουσιάζει τον Kiyoshi Kuromiya, πρωτοπόρο ακτιβιστή των πολιτικών δικαιωμάτων της δεκαετίας του ‘60 από τη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ, ο οποίος συνέβαλε στην αυτοργάνωση των πρώτων ετών της επιδημίας και αποτελεί όχι μόνον ενσάρκωση της διαθεματικότητας αλλά και νήμα που συνδέει τα κινήματα από τον πόλεμο του Βιετνάμ μέχρι τη διεκδίκηση υγειονομικής υποστήριξης και ορατότητας της κρίσης του HIV/AIDS. Τέλος, η ίδια η Juliet Jacques υπενθυμίζει τον ηθικό πανικό με τον οποίο η θρησκόληπτη δεξιά αντιμετώπισε την επιδημία και δείχνει τις αναλογίες του με τη σημερινή τρανσφοβία.

Επιπροσθέτως, η Ιόλη Τζανετάκη συνομιλεί με τη Lola Flash, ιστορική καλλιτέχνιδα της ανταπόκρισης στην κρίση του HIV στη Νέα Υόρκη. Ο Δημήτρης Παπανικολάου, κύριος επιστημονικός υπεύθυνος για το πρότζεκτ «Ένα πολιτικό αρχείο για το HIV/AIDS στην Ελλάδα», το οποίο συγκροτείται σε συνεργασία με τον Σύλλογο Οροθετικών Ελλάδας «Θετική Φωνή», γράφει για την ΑρχεΙΟ-ποίηση (arcHIVing) και τη μνήμη και τις κοινότητες του HIV ως μηχανισμούς πολιτειότητας, ενώ ο Γιώργος Σαμπατακάκης αφηγείται μια ιστορία σιωπής και αποσιωπήσεων στην Ελλάδα και το καθήκον να μη λησμονήσουμε.

Δύο νεότερες ερευνητικές φωνές κοιτούν πίσω, προς τα χρόνια μιας επιδημίας την οποία δεν έχουν ζήσει στην οξύτητά της: η Μάρη Σπανουδάκη συγκρίνει μια περφόρμανς του 1988 και μια περφόρμανς του 2023, ενώ ο Πάνος Φουρτουλάκης ξαναδιαβάζει τα φανζίν και τα έντυπα της δεκαετίας του 1980 που στάθηκαν τα βασικά οχήματα μέσα από τα οποία εκδραματίστηκε η κουίρ επιθυμία και η αντιμετώπιση της επιδημίας.

Τέλος, το «Θαλάμι» αποτελεί ξεχωριστή ενότητα του Χταποδιού και θα περιλαμβάνει podcasts, βίντεο και ιστορικό, ανέκδοτο ή δυσεύρετο αρχειακό υλικό. Στο πρώτο τεύχος φιλοξενούνται έργα του Δημήτρη Παπαϊωάννου, διεθνούς φήμης χορογράφου, σκηνοθέτη και ζωγράφου, και των Κατερίνας Θωμαδάκη-Μαρίας Κλωνάρη, πολυμεσικών καλλιτέχνιδων και πρωτοπόρων της φεμινιστικής και κουίρ τέχνης.

Σύμφωνα με τους Κατερίνα Γρέγου και Θεόφιλο Τραμπούλη, σε μια κρίσιμη συγκυρία, όπου τα ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα, η ελευθερία του λόγου και, εν γένει, οι κατακτήσεις της φιλελεύθερης δημοκρατίας είναι υπό απειλή, έχει ιδιαίτερη σημασία να επανέλθουμε στην ιστορία μιας βιοπολιτικής κρίσης, που τρόμαξε μια γενιά, στην αλληλεγγύη που ενεργοποίησε και στο αποτύπωμα που άφησε, όχι μόνο στην τέχνη, αλλά και στην κοινωνική μνήμη. Με κείμενα και συνεντεύξεις τόσο πρωταγωνιστών στον ακτιβισμό των δεκαετιών του 1980 και του 1990 όσο και νεότερων στοχαστών και κριτικών, το αφιέρωμα του Χταποδιού υπενθυμίζει ότι οι αγώνες για πρόσβαση στα δημόσια συστήματα υγείας, για περισσότερη φροντίδα, για αυτοπροσδιορισμό και αποστιγματισμό στάθηκαν καθοριστικοί για την ανοιχτή, συμπεριληπτική δημοκρατία και για τη θέση της σύγχρονης τέχνης στην καρδιά του πολιτικού λόγου.

Ξεφυλλίστε το περιοδικό, εδώ.

15.571 γυναίκες έπεσαν θύματα βίας το πρώτο δεκάμηνο του 2024, αριθμός αυξημένος από αυτόν του 2023.

Μάλιστα, σύμφωνα με έρευνα του ΟΗΕ, στον κόσμο μία γυναίκα δολοφονείται ανά 10 λεπτά. Στην Ελλάδα, στην εκπνοή του 2024, σημειώνονται 13 γυναικοκτονίες και στις τηλεφωνικές γραμμές υποστήριξης γυναικών θυμάτων κακοποίησης παρατηρείται μια σταθερή και συνάμα τραγική αύξηση στα τηλεφωνήματα που δέχονται.

Ο φόβος πρέπει να αλλάξει πλευρά, οι γυναίκες πρέπει να έχουν δίπλα τους το ίδιο το κράτος, τις ίδιες τις αρχές.

Το Dove, λοιπόν, με αφορμή αυτή την ημέρα – υπενθύμιση, πιστό στις προσπάθειες του για τη γυναικεία ενδυνάμωση, στέλνει το δικό του μήνυμα υποστήριξης και προτρέπει τις γυναίκες που πέφτουν θύματα βίας και κακοποίησης να μιλήσουν, με την εξής παρακάτω καμπάνια:

Κανένας φόβος δεν είναι παράλογος. Για αυτό, για ό,τι σου προκαλεί φόβο, ήρθε η ώρα να μιλήσεις. Κάθε γυναίκα έχει τη δύναμη μέσα της.

Γραμμή SOS για γυναίκες θύματα βίας: 15900

Η ημέρα αυτή τιμά τη μνήμη των αδελφών Μιραμπάλ, τριών γενναίων γυναικών από τη Δομινικανή Δημοκρατία, που πλήρωσαν με τη ζωή τους τον αγώνα για ελευθερία και δικαιοσύνη το 1960. Οι ζωές τους κόπηκαν βάναυσα, αλλά ο αγώνας τους έγινε φάρος για όλες τις γυναίκες που αρνούνται να υποταχθούν στην καταπίεση και την αδικία.

Η Σκληρή Πραγματικότητα

Κάθε στατιστικό είναι μια ζωή. Μία στις τρεις γυναίκες παγκοσμίως έχει υποστεί κάποια μορφή βίας. Ενδοοικογενειακή βία, σεξουαλική κακοποίηση, ψυχολογική πίεση, λεκτικές προσβολές… Η βία έχει πολλά πρόσωπα, αλλά κοινό παρανομαστή: τον πόνο και την απώλεια.

Η πανδημία του COVID-19 έφερε στο φως έναν «σιωπηλό εχθρό». Οι περιορισμοί μετέτρεψαν τα σπίτια, που θα έπρεπε να είναι ασφαλή καταφύγια, σε παγίδες φόβου. Οι γυναίκες που κακοποιούνται απομονώθηκαν ακόμα περισσότερο, ενώ οι αριθμοί της βίας εκτοξεύτηκαν.

Οι Γυναικοκτονίες – Το Τέλος του Δρόμου

Οι γυναικοκτονίες είναι το απόλυτο τέλος του εφιάλτη. Κάθε τέτοια ιστορία είναι μια υπενθύμιση ότι ζούμε σε έναν κόσμο που δεν έχει καταφέρει ακόμα να προστατεύσει τις γυναίκες του. Στην Ελλάδα, το 2023, πάνω από 20 γυναίκες χάθηκαν από τα χέρια ανθρώπων που ισχυρίζονταν ότι τις «αγαπούσαν». Όχι, η αγάπη δεν σκοτώνει! Σύζυγοι, σύντροφοι, πρώην, άνθρωποι που έβλεπαν τη γυναίκα ως ιδιοκτησία, όχι ως ίσο μέλος της κοινωνίας.

Ένα Παγκόσμιο Φαινόμενο

Φυσικά, το φαινόμενο δεν αντιμετωπίζεται μόνο στην Ελλάδα.

• Στη Λατινική Αμερική, κάθε μέρα γυναίκες δολοφονούνται απλώς επειδή είναι γυναίκες. Στο Μεξικό και το Ελ Σαλβαδόρ, οι γυναικοκτονίες είναι σχεδόν ρουτίνα, με πολλά εγκλήματα να μην φτάνουν ποτέ στη δικαιοσύνη.

• Στην Ευρώπη, οι γυναικοκτονίες, κυρίως εντός οικογενειών, αγγίζουν τις 3.500 ετησίως.

• Στην Ασία και την Αφρική, πρακτικές όπως η προίκα ή οι «φόνοι τιμής» εξακολουθούν να αφαιρούν ζωές.

Γιατί Συμβαίνει Αυτό;

Η βία κατά των γυναικών δεν είναι ένα μεμονωμένο φαινόμενο. Είναι αποτέλεσμα κοινωνικών παθογενειών:

• Πατριαρχία: Ένας κόσμος που εξακολουθεί να βλέπει τις γυναίκες ως ιδιοκτησία.

• Στερεότυπα: Η αντίληψη ότι η γυναίκα πρέπει να υποτάσσεται στις ανδρικές επιθυμίες.

• Ατιμωρησία: Πολλά εγκλήματα δεν τιμωρούνται επαρκώς, δίνοντας το μήνυμα ότι «η βία επιτρέπεται».

• Οικονομική εξάρτηση: Η αδυναμία διαφυγής από κακοποιητικές σχέσεις.

Ας Γίνουμε Η Αλλαγή

Η εξάλειψη της βίας δεν είναι ευθύνη μόνο των κυβερνήσεων. Είναι ευθύνη όλων μας.

• Νομοθεσία: Η αναγνώριση της γυναικοκτονίας ως ξεχωριστού ποινικού αδικήματος είναι επιτακτική.

• Υποστήριξη: Δημιουργία περισσότερων καταφυγίων και γραμμών βοήθειας για τα θύματα.

• Ευαισθητοποίηση: Η εκπαίδευση στην ισότητα και η καταπολέμηση των στερεοτύπων πρέπει να ξεκινούν από το σχολείο.

• Μηδενική ανοχή: Η κοινωνία μας πρέπει να φωνάξει ξεκάθαρα: καμία μορφή βίας δεν είναι αποδεκτή.

Η 25η Νοεμβρίου είναι μια ημέρα για δράση. Ας σταθούμε δίπλα στις γυναίκες που μάχονται για την επιβίωσή τους. Ας γίνουμε η φωνή τους, μέχρι να καταφέρουμε να σβήσουμε τη βία από τις ζωές τους.

Για έναν κόσμο, όπου οι γυναίκες δεν θα χρειάζεται να φοβούνται. Για έναν κόσμο ισότητας, ασφάλειας και σεβασμού!

Ένα από τα πιο διαδεδομένα και διαχρονικά σύμβολα γυναικείας ομορφιάς. Ένα εργαλείο ομορφιάς που έχει την ικανότητα να επηρεάζει την ψυχολογία και την αυτοεικόνα σου. Είναι το πρώτο καλλυντικό που δοκίμασες, όταν κρυφά τρύπωνες στο μπουντουάρ της μαμάς σου, και το πρώτο που αγόρασες με τα δικά σου χρήματα.

Το κραγιόν είναι το διαχρονικά λατρεμένο προϊόν μακιγιάζ

Αποτελεί ένα είδος φετίχ για πολλές γυναίκες (και όχι μόνον), για πολλούς λόγους. Είναι η πιο εύκολη κίνηση για να κάνουμε την εμφάνισή μας καλοκαιρινή ή κομψή, κοριτσίστικη ή ανεπιτήδευτη ή να προσθέσουμε μία sexy πινελιά, που θα απογειώσει το style μας και θα μας γεμίσει αυτοπεποίθηση!

Τι θα μας έλεγε ένας αναλυτής της μόδας και του στιλ:

Το κραγιόν μπορεί να αντανακλά την προσωπικότητα και τη διάθεση της γυναίκας. Ένα κόκκινο κραγιόν μπορεί να δηλώνει αυτοπεποίθηση και δυναμισμό, ενώ ένα απαλό ροζ μπορεί να δείχνει τρυφερότητα και ρομαντισμό. Αλλά, παράλληλα, αυτή η μικρή κίνηση καλλωπισμού μπορεί να αλλάξει εντελώς και να φωτίσει διαφορετικά το γυναικείο πρόσωπο και την εμφάνιση γενικότερα, ανάλογα με το χρώμα και τον τρόπο που μία γυναίκα φορά το κραγιόν της.

Το κραγιόν είναι συχνά συνδεδεμένο με τη σεξουαλικότητα και τη γοητεία. Τα χείλη είναι ένα από τα πιο αισθησιακά μέρη του σώματος και το κραγιόν τα αναδεικνύει, προσδίδοντας μια ερωτική διάσταση.

Το κραγιόν έχει τη δική του ιστορία που συνδέεται με την απελευθέρωση των γυναικών. Στις αρχές του 20ου αιώνα, το κραγιόν έγινε σύμβολο της γυναικείας ανεξαρτησίας και του φεμινιστικού κινήματος.

Το κραγιόν δεν είναι απλώς ένα εργαλείο μακιγιάζ, αλλά μια μορφή τέχνης και έκφρασης, που έχει βαθιά ριζωμένη σημασία στη ζωή πολλών γυναικών.

Ποιες εντυπώσεις προκαλούν οι διάφορες αποχρώσεις κραγιόν

Κόκκινο: Αυτοπεποίθηση, δύναμη, αισθησιασμό.

Ροζ: Τρυφερότητα, νεανικότητα, ρομαντισμό.

Nude: Κομψότητα, φυσικότητα, διακριτικότητα.

Σκούρες αποχρώσεις (όπως μπορντό ή μοβ): Μυστήριο, δραματικότητα, ένταση.

Παγκόσμια Ημέρα Κραγιόν – 29 Ιουλίου

Με τόση σημασία που έχει για την εμφάνιση της γυναίκας, μία αφιερωματική ημέρα τη δικαιούται το λατρεμένο μας κραγιόν ως ένα από τα πιο δημοφιλή καλλυντικά προϊόντα στον κόσμο.

Βέβαια, η Παγκόσμια Ημέρα Κραγιόν καθιερώθηκε για να αναγνωρίσει την ιστορία και την επίδραση του κραγιόν στην κοινωνία και την μόδα. Το κραγιόν έχει χρησιμοποιηθεί από αρχαίους πολιτισμούς μέχρι σήμερα, και έχει μετατραπεί σε ένα σύμβολο ομορφιάς, αυτοπεποίθησης και προσωπικής έκφρασης.

NationalLipstickDay – #LipstickDay

Καλά είναι τα hashtags για την αφιερωματική ημέρα, αλλά εγώ προτίμησα να γιορτάσω τη φετινή επέτειο, τιμώντας στην πράξη το ίδιο το προϊόν: αποκτώντας μερικές νέες, γοητευτικές και λαχταριστές αποχρώσεις. Το άλλοθι το είχα (επέτειος γαρ), καλοκαίρι είναι και όλα τα brands κυκλοφορούν τις πιο απίστευτα ελκυστικές candy αποχρώσεις τους, εντάξει, άνθρωπος είμαι, πόσο να αντέξω; Έκανα δικές μου πέντε τόσο γλυκιές, καλοκαιρινές αποχρώσεις, που έλειπαν από τη συλλογή μου και κρατήθηκα για να μην κάνω δικό μου όλο το stand.

Αποφάσισα να φοράω μία απόχρωση κάθε ημέρα για να τις χαρώ όλες, τώρα, τις πιο ξέγνοιαστες ημέρες των διακοπών που έρχονται. Άλλωστε, πόσα πράγματα μπορούν -όπως το κραγιόν- να μας φέρουν χαρά και να ανεβάσουν τη διάθεσή μας, με μία απλή κίνηση ακόμα και αν είναι μια συνηθισμένη καθημερινή μέρα;