Δεν είναι ο μόνος. Παρότι η υπερβολική χρήση του κινητού τηλεφώνου είναι παγκόσμιο φαινόμενο, οι αρχές στην Ιαπωνία έχουν αρχίσει να λαμβάνουν μέτρα, καθώς αυξάνονται οι ανησυχίες για τις σωματικές και ψυχολογικές συνέπειες, ιδίως στα παιδιά και τους νέους.

Την περασμένη εβδομάδα, η πόλη Τογιοάκε, στην κεντρική Ιαπωνία, εισήγαγε ένα μέτρο που περιορίζει τη χρήση του smartphone σε δύο ώρες την ημέρα για τους 69.000 κατοίκους της. Οι αξιωματούχοι λένε ότι ο στόχος είναι να αντιμετωπιστούν η εξάρτηση από το διαδίκτυο και η έλλειψη ύπνου.

Το σχετικό ψήφισμα, που εγκρίθηκε από το δημοτικό συμβούλιο τον περασμένο μήνα, δεν προβλέπει ποινές για όσους το αγνοήσουν.

Ο Μοριγιάμα ήταν ανάμεσα σε αρκετούς εικοσάρηδες που δέχτηκαν την πρόκληση, της εφημερίδας The Guardian, να περιορίσουν τη χρήση του κινητού τους σε δύο ώρες την ημέρα και να μοιραστούν την εμπειρία τους. Τα αποτελέσματα πολλά και διαφορετικά.

Ο Μοριγιάμα, που συνηθίζει να ελέγχει διαρκώς το LINE (μια ιαπωνική εφαρμογή για μηνύματα, ειδήσεις και ψυχαγωγία), καθώς και το TikTok, το Instagram και το X (Twitter), παραδέχτηκε ότι το να κρατηθεί μακριά από αυτές τις πλατφόρμες ή έστω να περιορίσει δραματικά τη χρήση τους, ήταν πολύ δύσκολο.

«Περνάω περίπου οκτώ ώρες την ημέρα στο κινητό, οπότε οι δύο ώρες είναι υπερβολικά λίγες… δεν μου φτάνουν για να είμαι ενημερωμένος για όλα», λέει.

«Τελικά, χρησιμοποίησα το κινητό για μία ώρα και 50 λεπτά, που είναι τεράστια μείωση σε σχέση με τον συνηθισμένο μου χρόνο. Τον υπόλοιπο χρόνο τον αφιέρωσα στο διάβασμα, στη μελέτη για τις σπουδές μου και στο γυμναστήριο, οπότε η μέρα μου δεν πήγε χαμένη».
Η συνάδελφός του, Τομόμι Χαναόκα, κατάφερε επίσης να περιορίσει τη συνήθειά της.

«Συνήθως περνάω περίπου τρεις ώρες την ημέρα στο κινητό τις καθημερινές και έξι ή επτά ώρες τα Σαββατοκύριακα, οπότε οι δύο ώρες μου φάνηκαν ελάχιστες. Οι περισσότεροι χρειάζονται τουλάχιστον τρεις με τέσσερις ώρες», λέει η Χαναόκα, που δεν μπορεί να αποχωριστεί το LINE, το TikTok και το Instagram.

«Κράτησα τη χρήση μου στις δύο ώρες και τον υπόλοιπο χρόνο διάβασα και έκανα άλλα πράγματα».

Η Ακάρι Σάιτο, φοιτήτρια πανεπιστημίου, έκανε εξαρχής μια παρατήρηση: «Η προσωπικότητά μου είναι τέτοια που, αν βάλω όριο σε κάτι, θέλω να το κάνω ακόμη περισσότερο», λέει γελώντας.

Η Σάιτο χαιρέτισε την πρωτοβουλία της Τογιοάκε ως μια αφορμή για ευρύτερη συζήτηση σχετικά με τη χρήση των κινητών, αλλά πιστεύει ότι η έμφαση πρέπει να δίνεται στην ποιότητα και όχι στην ποσότητα του χρόνου μπροστά στην οθόνη.

«Αν και είναι δύσκολο να διαχωρίσεις τη μάθηση από την ψυχαγωγία», παραδέχεται.

Παρά την προσπάθειά της, η Σάιτο δεν κατάφερε να μειώσει ουσιαστικά τις τρεις με τέσσερις ώρες που περνά καθημερινά στο κινητό της.

«Ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να το αφήσω στην άκρη στο τρένο για το πανεπιστήμιο ή όταν περπατούσα. Όμως καταλαβαίνω ότι, αν μειώσω τον χρόνο στο κινητό, η μέρα μπορεί να μοιάζει μεγαλύτερη και να έχει περισσότερο νόημα».

Ο δήμαρχος της Τογιοάκε, Μασαφούμι Κόκι, υπερασπίστηκε το μέτρο, παρότι δέχτηκε δεκάδες παράπονα από πολίτες που κατηγόρησαν τη δημοτική αρχή ότι παρεμβαίνει στην ιδιωτική τους ζωή.

Ο Κόκι, που δηλώνει ότι χρησιμοποιεί συχνά το κινητό του για να παρακολουθεί σκορ στο μπέιζμπολ ή να βλέπει χάρτες – αλλά το αφήνει στην άκρη κατά τη διάρκεια του φαγητού – είπε ότι ανησυχεί επειδή τα παιδιά και οι νέοι θυσιάζουν τον ύπνο και τον χρόνο με την οικογένειά τους για χάρη του σκρολαρίσματος, των μηνυμάτων και των αναρτήσεων.

Μετά από κύμα διαδικτυακής κριτικής – μέρος της οποίας λανθασμένα ισχυριζόταν ότι το δίωρο όριο θα εφαρμοστεί αυστηρά – ο δήμαρχος είπε στην εφημερίδα Mainichi Shimbun: «Αν κάποιος ακούσει ‘δύο ώρες’, θα σταματήσει και θα σκεφτεί πόσο πραγματικά χρησιμοποιεί το κινητό του. Αυτός είναι ο σκοπός».

Σύμφωνα με έρευνα της Υπηρεσίας για τα Παιδιά και τις Οικογένειες, οι νέοι Ιάπωνες περνούν περίπου πέντε ώρες την ημέρα στο διαδίκτυο τις καθημερινές.

Η Άγια περνά πολύ περισσότερο χρόνο, περίπου οκτώ ώρες την ημέρα στο κινητό της.

«Δεν κατάφερα να το περιορίσω στις δύο ώρες, αλλά μόνο η επίγνωση της πρόκλησης έκανε τη διαφορά. Τελικά κατάφερα να μειώσω τη χρήση μου περίπου κατά 60%, κάτι που μου φάνηκε σημαντικό», λέει η φοιτήτρια, προσθέτοντας ότι εξακολουθούσε να χρησιμοποιεί το κινητό για ταξιδιωτικά σχέδια, email και μηνύματα.

Η Άγια υποστήριξε την πρωτοβουλία της Τογιοάκε, θεωρώντας ότι η απουσία ποινών ίσως είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημά της.

«Αυτό ακριβώς της δίνει νόημα. Πρέπει να βάλεις εσύ τα δικά σου όρια και να τα προσαρμόζεις. Είναι μια σημαντική ευκαιρία να σκεφτούμε συγκεκριμένα τις καθημερινές μας συνήθειες, όχι απλώς θεωρητικά».

Και, όπως λέει, δεν της έλειψαν οι ώρες που περνούσε «άσκοπα σκρολάροντας».

«Πέρασα περισσότερο χρόνο μιλώντας με ανθρώπους και προσέχοντας τι συμβαίνει γύρω μου. Ένιωσα ότι η μέρα μου είχε περισσότερο νόημα», κατέληξε.

Πηγή: Lifo.gr

Η σημερινή εικόνα που αντικρίζουν δάσκαλοι βλέποντας τους μαθητές τους να μπαίνουν στις τάξεις είναι εντελώς διαφορετική κι αυτό το επιβεβαιώνουν εκπαιδευτικοί και έρευνες που έχουν γίνει στις ΗΠΑ. Τα παιδιά έχουν τα μάτια τους συνεχώς κολλημένα σε μια οθόνη και δυσκολεύονται σε πολύ απλά πράγματα, όπως να κλείσουν το φερμουάρ του μπουφάν τους ή να γυρίσουν γρήγορα μια σελίδα από το βιβλίο.

Μια πρόσφατη έρευνα του Education Week διαπίστωσε ότι το 77% των εκπαιδευτικών ανέφεραν ότι οι μικροί σε ηλικία μαθητές έχουν μεγαλύτερες δυσκολίες στο χειρισμό μολυβιών, στυλό και ψαλιδιών. Συγκριτικά, το 69% σημείωσε αυξημένες δυσκολίες με το δέσιμο των παπουτσιών σε σύγκριση με πέντε χρόνια πριν.

«Είναι σαν να μην έχουν δει ποτέ τους ένα τουβλάκι», λέει η Amy Hornbeck, εκπαιδευτικός στα δημόσια σχολεία του Beverly City στο Νιου Τζέρσι, περιγράφοντας πώς τα παιδιά αρχίζουν να δυσκολεύονται όταν τους ζητείται να στοιβάξουν μόλις τρία τουβλάκια.

Όπως γράφει το National Geographic, τα σημερινά παιδιά χάνουν κρίσιμες δεξιότητες λεπτής κινητικότητας – τις μικρές, ακριβείς κινήσεις που απαιτούνται για να δέσουν ένα κορδόνι, να γράψουν με ένα στυλό ή να χτίσουν έναν πύργο. Οι ειδικοί επισημαίνουν ως υπαίτιους ένα σύνθετο μείγμα χρόνου στην οθόνη, αλλαγής συνηθειών και μετατόπισης των παιδικών εμπειριών.

Είναι εύκολο να κατηγορήσουμε την πανδημία για τη μείωση των λεπτών κινητικών δεξιοτήτων. Μια μελέτη σε περισσότερα από 250 μωρά που γεννήθηκαν κατά το πρώτο έτος της πανδημίας διαπίστωσε ότι σημείωσαν χαμηλότερη βαθμολογία σε τεστ λεπτής κινητικότητας σε ηλικία έξι μηνών σε σχέση με τα μωρά που γεννήθηκαν πριν από την πανδημία.

Η Lauren Shuffrey, η οποία πραγματοποίησε τη μελέτη και είναι τώρα καθηγήτρια στην Ιατρική Σχολή Grossman του NYU, λέει ότι είναι δύσκολο να γνωρίζουμε αν τα αποτελέσματα οφείλονται στο αυξημένο προγεννητικό στρες ή στο διαφορετικό περιβάλλον που βίωσαν τα μωρά της πανδημίας κατά τους πρώτους μήνες της ζωής τους.

Η παραμονή στο σπίτι με εργαζόμενους γονείς οδήγησε επίσης σε αυξημένο χρόνο οθόνης για τα παιδιά όλων των ηλικιών -ένας παράγοντας που συνδέεται με καθυστερήσεις στις λεπτές κινητικές δεξιότητες. «Οι γονείς έκαναν ό,τι έπρεπε σε συνθήκες που δεν ήταν και τόσο ιδανικές», λέει η Shuffrey.

Ωστόσο, ο Steven Barnett, συνδιευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Έρευνας για την Πρώιμη Εκπαίδευση στο Πανεπιστήμιο Rutgers, πιστεύει ότι η τάση αυτή προϋπήρχε της πανδημίας. «Ήρθε πολύ καιρό πριν», λέει, υποδηλώνοντας ότι η πανδημία μπορεί να επιτάχυνε ένα ήδη υπάρχον ζήτημα.

Ο χρόνος που ξοδεύεται στις οθόνες – είτε πρόκειται για κινητά, tablet, ηλεκτρονικά βιβλία ή τηλεόραση – αφαιρείται από τον χρόνο που τα παιδιά με τη χειροτεχνία, τη ζωγραφική και άλλες δραστηριότητες που βοηθούν τη λεπτή κινητικότητα.

Ενώ η εκμάθηση μαθηματικών ή η δημιουργία ψηφιακής τέχνης μπορεί να είναι εκπαιδευτική, προφανώς δεν αναπτύσσει τον έλεγχο της λεπτής κινητικότητας που προέρχεται από το γράψιμο, το κόψιμο ή τον χρωματισμό.

Το υπαίθριο παιχνίδι, ζωτικής σημασίας για την ανάπτυξη της λεπτής και αδρής κινητικότητας, επίσης μειώνεται. «Δεν σκάβουν, δεν μαζεύουν λουλούδια, δεν κάνουν πολλά ενδιαφέροντα πράγματα που τα παιδιά πρέπει να κάνουν», εξηγεί ο Barnett.

Η ευκολία στη γονική μέριμνα έχει επίσης επηρεάσει την ανάπτυξη δεξιοτήτων, λέει η Hornbeck. Τα ελαστικά παντελόνια χωρίς φερμουάρ ή κουμπιά εξοικονομούν χρόνο τα πολυάσχολα πρωινά, και τα προσυσκευασμένα σνακ εξαλείφουν την ακαταστασία – αλλά αυτές οι συντομεύσεις στερούν από τα παιδιά ευκαιρίες να εξασκηθούν στο φερμουάρ, στο κούμπωμα ή στη χρήση σκευών.

Οι προτιμήσεις των παιδιών για τα παιχνίδια έχουν επίσης αλλάξει, συμπληρώνει η Hornbeck. Τα μαγνητικά πλακίδια, τα οποία συναρμολογούνται εύκολα, έχουν αντικαταστήσει τα παζλ και τα ξύλινα τουβλάκια, τα οποία απαιτούν υπομονή και ακρίβεια. Και σε τρεις από τις τέσσερις τάξεις που παρατήρησε η Hornbeck, ούτε ένα παιδί δεν επιχείρησε να μπει στο χώρο ανάγνωσης κατά τη διάρκεια τριών ωρών.

«Αυτή είναι μια τεράστια αλλαγή», λέει. «Στο παρελθόν δεν συνέβαινε αυτό, να μην θέλει κανένα παιδί να μπει στον χώρο των βιβλίων». Η μείωση αυτή αντανακλά μια ευρύτερη τάση: το διάβασμα για διασκέδαση έχει γίνει σπανιότερο για τα παιδιά κυρίως γιατί έχει επηρεαστεί η ευρύτερη ικανότητα συγκέντρωσης και παρακολούθησής τους.

Και σκεφτείτε κάτι απλό. Για να φτιάξεις ένα παζλ χρειάζεται στρατηγική, αναποδογύρισμα των κομματιών, δοκιμές και λάθη. Τα παιδιά έχουν μάθει ότι ο κανόνας είναι ο υπολογιστής να γυρίζει το κομμάτι για σένα και εσύ απλώς να το κατευθύνεις. Που σημαίνει, ότι είναι πολύ πιο εύκολο να παρατήσουν μια διαδικασία που απαιτεί κόπο αλλά και λεπτή κίνηση.

Η συμβουλή για το τι μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε τα παιδιά είναι απλή. Να τα απομακρύνουμε από τις οθόνες και να τα προτρέψουμε να ασχοληθούν με «παραδοσιακές» δραστηριότητες. Από το να μαζέψουν πετραδάκια από τον δρόμο και να κόψουν σελίδες περιοδικών, μέχρι να ζωγραφίσουν με κραγιόν, να φτιάξουν παζλ ή ακόμα και να μας βοηθήσουν στο μαγείρεμα.

Πηγή: Pride.gr

Επίσης, οι έφηβοι από 13 ως 18 ετών θα πρέπει να περιορίζονται σε δύο με τρεις ώρες παρακολούθησης οθόνης την ημέρα, αποφάνθηκε η υπηρεσία. «Για μεγάλο διάστημα, έχει επιτραπεί σε smartphones και σε άλλες οθόνες να εισβάλουν σε κάθε τομέα της ζωής των παιδιών μας», είπε στους δημοσιογράφους ο υπουργός Δημόσιας Υγείας, Γιάκομπ Φόρσμεντ.

Σύμφωνα με τον ίδιο, οι Σουηδοί έφηβοι 13 με 16 ετών περνούν 6,5 ώρες ημερησίως, κατά μέσο όρο, μπροστά από τις οθόνες τους, εκτός του σχολικού ωραρίου. Αυτό δεν τους επιτρέπει να έχουν «πολύ χρόνο για ομαδικές δραστηριότητες, σωματική άσκηση και επαρκή ύπνο» ενώ εξέφρασε θλίψη για μια «κρίση ύπνου», που επικρατεί στη χώρα, επισημαίνοντας ότι περισσότεροι από τους μισούς 15χρονους δεν κοιμούνται αρκετά.

Η Υπηρεσία Δημόσιας Υγείας πρότεινε, επίσης, τα παιδιά να μη χρησιμοποιούν οθόνες προτού πέσουν για ύπνο και τα τηλέφωνα και τα tablets να μη βρίσκονται στο υπνοδωμάτιο στη διάρκεια της νύχτας.
Η υπηρεσία επικαλέστηκε έρευνα, που δείχνει ότι η υπερβολική χρήση οθόνης μπορεί να οδηγήσει σε κακή ποιότητα ύπνου, κατάθλιψη και κακή εικόνα σώματος.

Στο παρελθόν, η κυβέρνηση της Σουηδίας είχε ανακοινώσει ότι εξετάζει το ενδεχόμενο απαγόρευσης της χρήσης smartphones σε δημοτικά σχολεία.

Τα ευρήματα αυτά υποδεικνύουν ότι «ο χρόνος που ξοδεύουν οι νέοι μπροστά σε οθόνες επηρεάζει σοβαρά τον κίνδυνο εμφάνισης σοβαρών καρδιολογικών προβλημάτων αργότερα στην ζωή τους», ανέφερε ο επικεφαλής ερευνητής, αναπληρωτής καθηγητής Παιδιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Σαν Φρανσίσκο (UCSF). Όπως εξήγησε, η συνεχής ενασχόληση με τις οθόνες «στερεί» χρόνο από σημαντικές δραστηριότητες, όπως η φυσική άσκηση και ο ύπνος, που είναι κρίσιμες για την υγεία.

Η μελέτη

Η μελέτη δημοσιεύθηκε στην ιατρική επιθεώρηση Journal of General Internal Medicine. Σε αυτήν, συμμετείχαν 4.318 εθελοντές, ηλικίας 18-30 ετών κατά την έναρξή της. Οι ερευνητές του UCSF παρακολούθησαν την καρδιαγγειακή υγεία και τον τρόπο ζωής τους για πάνω από 30 χρόνια. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι κάθε ώρα, που περνούσαν καθημερινά μπροστά σε μια οθόνη στην ηλικία των 23 ετών, αύξανε τον κίνδυνο:

Κατά 26% να αναπτύξουν καρδιοπάθεια κατά τη διάρκεια της μελέτης.
Κατά 16% να υποστούν έμφραγμα ή/και εγκεφαλικό.

Η παρατεταμένη ακινησία μπροστά σε μια οθόνη ήταν επικίνδυνη όχι μόνο στην νεαρή ηλικία, αλλά και μετά τα 40 έτη. Κάθε επιπλέον ώρα μπροστά σε μια οθόνη σε αυτή την ηλικία συσχετίστηκε με:

Αύξηση κατά 55% των πιθανοτήτων εμφάνισης στεφανιαίας νόσου.
Αύξηση κατά 58% του κινδύνου για εγκεφαλικό επεισόδιο.
Αύξηση κατά 32% του γενικού κινδύνου για καρδιαγγειακά προβλήματα.

Η μελέτη κατέληξε, επίσης, ότι οι ώρες που ξοδεύουν οι νέοι μπροστά στις οθόνες καθορίζουν τις μελλοντικές τους συνήθειες στην ενήλικη ζωή.

Πηγή: Healthstat

Τα πιο συχνά λάθη που μειώνουν την αποτελεσματικότητα του αντηλιακού

1. Δεν χρησιμοποιούμε αρκετή ποσότητα: Αν δεις βιντεάκια δερματολόγων στο ίντερνετ πιθανότατα θα συνειδητοποιήσεις ότι δεν βάζεις αρκετό αντηλιακό – εγώ σίγουρα δεν έβαζα μέχρι να τα δω. Σύμφωνα με την Αμερικανική Ακαδημία Δερματολογίας (AAD) χρειαζόμαστε περίπου 30 γραμμάρια αντηλιακό για να καλύψουμε όλο το σώμα, όσο τρεις κουταλιές της σούπας ή ένα σφηνάκι. Βάζοντας μικρότερη ποσότητα, μειώνεται αντίστοιχα η προστασία μας στην ακτινοβολία.

2. Δεν το ανανεώνουμε όσο συχνά πρέπει. Σύμφωνα με τον αμερικανικό φορέα Skin Cancer Foundation, για να προστατευόμαστε αποτελεσματικά στις διακοπές, θα πρέπει να ανανεώνουμε το αντηλιακό μας κάθε δύο ώρες -το δίωρο αυτό ισχύει και για την πόλη-, μετά από κάθε βουτιά στη θάλασσα ή αν ιδρώσουμε, π.χ. παίζοντας ρακέτες.

3. Αμελούμε κάποια σημεία στο σώμα και το κεφάλι μας. Περιοχές όπως τα αυτιά, ο λαιμός, η ράχη των χεριών και το κουντεπιέ στα πόδια συχνά μας ξεφεύγουν, όταν βάζουμε αντηλιακό. Επίσης, χρειάζεται να βάζουμε αντηλιακό μέχρι τη γραμμή τριχοφυΐας στο κεφάλι και φυσικά στο γυμνό δέρμα του κρανίου σε περιπτώσεις απώλειας μαλλιών, όπως υπογραμμίζει η Αμερικανική Ακαδημία Δερματολογίας (AAD).

4. Δεν χρησιμοποιούμε αντηλιακό τις ημέρες με συννεφιά. Κι όμως, το 80% της υπεριώδους ακτινοβολίας διαπερνά τα σύννεφα, όπως εξηγούν οι ειδικοί της Αμερικανικής Αντικαρκινικής Εταιρείας (ACS). Οι δερματολόγοι συμφωνούν, τονίζοντας μάλιστα ότι θα πρέπει να φοράμε αντηλιακό όχι μόνο το καλοκαίρι αλλά όλον τον χρόνο, κάθε μέρα.

5. Χρησιμοποιούμε το περσινό μας αντηλιακό. Η χρήση ληγμένου αντηλιακού μπορεί να μην καλύπτει τις ανάγκες μας για προστασία από τον ήλιο, ενώ τα αντηλιακά που έχουν περάσει ένα καλοκαίρι εκτεθειμένα στις υψηλές θερμοκρασίες μπορεί, επίσης, να έχουν χάσει μέρος της αποτελεσματικότητάς τους.

6. Χρησιμοποιούμε προϊόντα με χαμηλό δείκτη SPF. Ένας δείκτης προστασίας κάτω από 30 είναι σύμφωνα με την ADD ανεπαρκής ως προς την προστασία που προσφέρει. Σε μια χώρα με έντονη ηλιοφάνεια, όπως η Ελλάδα, για να είμαστε σίγουροι ότι προστατεύουμε σωστά το δέρμα μας θα πρέπει να χρησιμοποιούμε αντηλιακά με δείκτη προστασίας 50+ και ευρέως φάσματος.

7. Παραλείπουμε την εφαρμογή αντηλιακού στα «ντυμένα» σημεία. Κι όμως, οι ακτίνες UV μπορούν να διαπεράσουν ορισμένα υφάσματα. Ιδανικά πρέπει να εφαρμόζουμε το αντηλιακό μας ακόμη σε σημεία του σώματος, που καλύπτονται με λεπτά ή διαφανή υφάσματα, ειδικά τις ώρες που είναι έντονη η ηλιοφάνεια ή αν πρόκειται να παραμείνουμε για μεγάλο χρονικό διάστημα στον ήλιο.

8. Δεν ανανεώνουμε το αντηλιακό μετά το μακιγιάζ. Η εφαρμογή αντηλιακού πάνω από το μακιγιάζ μπορεί να φαίνεται δύσκολη, αλλά υπάρχουν λύσεις, όπως τα αντηλιακά σε μορφή σπρέι ή πούδρας που μπορούν να εφαρμοστούν στη διάρκεια της ημέρας χωρίς να αλλοιωθεί το μακιγιάζ μας.

+1. Δεν φοράμε αντηλιακό, όταν δουλεύουμε με οθόνες. Ένα από τα λιγότερο γνωστά, αλλά σημαντικά λάθη που κάνουμε όλοι είναι ότι δεν φοράμε αντηλιακό, όταν εργαζόμαστε μπροστά από οθόνες υπολογιστών, tablets ή κινητών. Κι όμως, αυτές οι συσκευές εκπέμπουν μπλε φως (HEV), το οποίο, σύμφωνα με έρευνες, μπορεί να διεισδύσει βαθύτερα στο δέρμα από τις ακτίνες UVA και UVB, προκαλώντας οξειδωτικό στρες και πρόωρη γήρανση. Παρά το γεγονός ότι δεν προκαλεί άμεσα ηλιακά εγκαύματα, το μπλε φως από τις οθόνες μπορεί να συμβάλει στην εμφάνιση ρυτίδων και μελάγχρωσης. Σχετικά με την παραπάνω έκθεση, η Αμερικανική Ακαδημία Δερματολογίας συνιστά τη χρήση αντηλιακών προϊόντων που περιέχουν αντιοξειδωτικά, τα οποία βοηθούν στην εξουδετέρωση των ελεύθερων ριζών που προκαλούνται από την έκθεση στο μπλε φως. Και αν δεν το ήξερες και το ψάξεις τώρα, πιθανότατα θα εκπλαγείς από τα πολλά αντηλιακά, αλλά και κρέμες προσώπου με ειδική σύνθεση για την προστασία από το μπλε φως που υπάρχουν πλέον στην αγορά.