Το να είναι κάποιος single, όμως, είναι απόλυτα φυσιολογικό. Δεν είναι πάντα η πρώτη επιλογή, αλλά το πιο σημαντικό είναι να βρίσκεις την ισορροπία στη ζωή σου και να είσαι ευτυχισμένος με τον εαυτό σου και αυτά που έχεις. Επιπλέον, πολλοί είναι οι άνθρωποι που επιλέγουν να μην βρίσκονται σε σχέση, όχι επειδή έχουν κάποιο πρόβλημα ούτε επειδή είχαν τραυματικές ερωτικές εμπειρίες – απλώς είναι αυτό που θέλουν. Ωστόσο, αρκετά συχνά, η παραπάνω προσέγγιση φαντάζει μάλλον παράξενη σε ορισμένους, οι οποίοι επιμένουν να ρωτούν – και μάλιστα με δεικτικό τρόπο- γιατί δεν έχουμε ακόμα σχέση.

Σε αυτούς, λοιπόν, μπορείτε εύκολα να απαντήσετε μία από τις δέκα προτάσεις που συγκέντρωσε σε ένα άρθρο του το περιοδικό TIME σε συνεργασία με την συγγραφέα και κοινωνιολόγο Bella DePaulo.

«Χαίρομαι που ρωτάς, μου αρέσει πολύ να μιλάω για το πόσο όμορφη είναι η εργένικη ζωή».
Σύμφωνα με την κοινωνιολόγο μπορείτε να μοιραστείτε το πόσο υπερήφανοι νιώθετε με την επιλογή σας, επειδή δεν υποκύψατε σε κοινωνικά πρέπει και έχετε καταφέρει να φτιάξετε μία ζωή όπως την ονειρευόσασταν.

«Ήθελα να ρωτήσω και εγώ. Γιατί είσαι ακόμα παντρεμένος;»
Με ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη, κάντε τον άλλον κέντρο της συζήτησης, ξαφνιάζοντάς τον.

«Τι θέλεις να πεις με αυτό;»
Οι άνθρωποι συνήθως «παγώνουν» όταν τους ρωτούν από πού πηγάζει η ερώτησή τους, λέει η ειδικός, η οποία θεωρεί τη συγκεκριμένη απόκριση αρκετά έξυπνη και ήρεμη, που θα βάλει τον άλλο στη διαδικασία να σκεφτεί τις υποθέσεις που κάνει και τα συμπεράσματα που βγάζει.

«Α! Να μια ερώτηση που δεν μου έχουν ξανακάνει ποτέ. Αστειεύομαι, την ακούω κάθε μέρα».
Με βάση το χιούμορ το συγκεκριμένο σχόλιο καταδεικνύει, χωρίς να προσβάλλει, πόσο συχνή και αδιάκριτη μπορεί να γίνει η συγκεκριμένη ερώτηση.

«Πολύ ωραία ερώτηση. Όταν μάθεις, πες μου και εμένα».
Το βάρος της συζήτησης μετατοπίζεται στον άλλο με έναν παιχνιδιάρικο τρόπο, ενώ δίνεται και ένα στοιχείο για το πόσο ανόητη μπορεί να μοιάζει η ερώτησή τους.

«Δεν θα ήθελα να συζητήσω την προσωπική μου ζωή αυτή τη στιγμή».
Με ειλικρίνεια ξεκαθαρίζετε τη θέση σας. Μπορεί η απάντηση να μοιάζει απότομη και αυστηρή, αλλά σε ορισμένους ανθρώπους το χιούμορ και η ευγένεια δεν πιάνει.

«Σε νοιάζει πραγματικά η ζωή μου, έτσι;»
Απαντώντας με τη συγκεκριμένη ερώτηση στρέφετε και πάλι το ενδιαφέρον στο άλλο άτομο, κάτι που μπορεί πέρα από το τέλος της συζήτησης να είναι και αρκετά ενδυναμωτικό. Υπονοεί διακριτικά ότι η ερώτησή είναι αδιάκριτη, αλλά χωρίς να είναι η απάντηση επιθετική.

«Νομίζω το σύμπαν δεν έχει ακόμη δημιουργήσει κάποιον τόσο υπέροχο όσο εγώ».
Πρόκειται για μια διασκεδαστική, αλλά και θρασύτατη απάντηση που είναι δείχνει τόση σιγουριά για τον εαυτό μας, αλλά είναι και παιχνιδιάρικη. Υποδηλώνει ότι είστε ευχαριστημένοι με τον εαυτό σας και εμπιστεύεστε ότι το σωστό άτομο θα έρθει όταν πρέπει.

«Είναι η κατάρα που μου έριξε μια γριά μάγισσα».
Το χιούμορ είναι το μεγαλύτερο εργαλείο επικοινωνίας. Αφοπλίζει τους ανθρώπους και ξεκαθαρίζει τα όριά σας, χωρίς να χρειάζεται να γίνετε αγενής ή απότομοι. Προσεγγίζοντας την κατάσταση με αυτό το είδος της ελαφρότητας δίνετε στους άλλους να καταλάβουν ότι δεν χρειάζεται να ανησυχούν για τη ρομαντική σας ευημερία.

«Μου αρέσει να μην έχω σχέση».
Το να μην δέχονται οι άλλοι ότι είστε ευτυχισμένοι, επειδή δεν κάνατε την ίδια επιλογή με εκείνους είναι εξοργιστικό. Απαντήστε με αυτοπεποίθηση, ώστε να δείξετε ότι όντως είστε χαρούμενοι με τις επιλογές σας.

Πηγή: Marie Claire

Η Μαρίνα Μόσχα είναι Κλινική Ψυχολόγος και Ψυχοθεραπεύτρια με ειδίκευση στη σεξουαλική υγεία και σε αυτό το προσωπικό κείμενο μοιράζεται μαζί μας τα συναισθήματα και τις προκλήσεις που βιώνει στην καθημερινότητά της ως ψυχολόγος.

«Στην καθημερινή μου διαδρομή ως ψυχολόγος, όπως κάθε άνθρωπος, συναντώ προκλήσεις που σμιλεύουν τόσο την προσωπική όσο και την επαγγελματική μου ζωή. Σαν μικρά κύματα που λαξεύουν τον βράχο, κάθε εμπόδιο απαιτεί ευελιξία, αυτογνωσία και κατανόηση. Το άγχος, οι σχέσεις, η ανθεκτικότητα και η αυτοφροντίδα είναι βασικοί άξονες της καθημερινότητάς μου, και χωρίς αυτά, δεν θα μπορούσα να είμαι ούτε πηγή στήριξης για τους άλλους ούτε κέντρο ισορροπίας για τον εαυτό μου.

Το άγχος είναι μια αόρατη, αλλά διαρκής συντροφιά στις ημέρες μας. Μέσα στους έντονους ρυθμούς της καθημερινότητας, με τις υποχρεώσεις και ευθύνες να συσσωρεύονται, η ανάγκη για ηρεμία γίνεται πιο επιτακτική από ποτέ. Όταν νιώθω το βάρος τους να με κατακλύζει, επιτρέπω στον εαυτό μου να αποσυρθεί για λίγο, να πάρει ανάσες μέσα από την αγαπημένη μου μουσική, μια βόλτα με το σκύλο μου, τη συντροφιά αγαπημένων προσώπων έστω και μέσα από ένα ολιγόλεπτο τηλεφώνημα ή απλώς λίγες στιγμές σιωπής. Μέσα από την αυτοφροντίδα, τοποθετώ τον εαυτό μου ξανά στο κέντρο της ζωής μου, εστιάζοντας στο παρόν και στο “εδώ και τώρα” αξιολογώντας καταστάσεις και θέτοντας προτεραιότητες.

Η οριοθέτηση επίσης είναι σαν ένα αόρατο προστατευτικό δίχτυ γύρω μου. Το να λέω «όχι» είναι εξίσου σημαντικό με το να λέω «ναι», διότι επιλέγω προσεκτικά πού θα αφιερώσω την ενέργειά μου, αναγνωρίζοντας τις ανάγκες μου και τα «θέλω» μου και διαχωρίζοντάς τα από τα «πρέπει».

Οι διαπροσωπικές σχέσεις, άλλο ένα θεμελιώδες κεφάλαιο, απαιτούν τη δική τους προσοχή και φροντίδα. Κάθε ουσιαστική σύνδεση χτίζεται με την ειλικρινή επικοινωνία, την αμοιβαία κατανόηση και την ενσυναίσθηση. Στις δύσκολες στιγμές με έναν φίλο ή σύντροφο, προσπαθώ να ακούσω αλλά και να εκφράσω τις σκέψεις μου ανοιχτά. Επίσης, κάποιες φορές χρειάζονται και «ξεκαθαρίσματα» καθώς μέσα από συγκεκριμένες συνθήκες αξιολογούνται και όσοι είναι δίπλα μας, αν είναι τελικά δίπλα μας.

Στη θεραπευτική σχέση με τους θεραπευόμενους, προσπαθώ να δημιουργώ ένα ασφαλές περιβάλλον με αποδοχή, ασφάλεια και εμπιστοσύνη, όπου μπορούν να ανοιχτούν και να εξερευνήσουν τα συναισθήματά τους. Η ενσυναίσθηση και η αποδοχή είναι τα μέσα που διευκολύνουν το χτίσιμο αυτής της σχέσης. Όταν, για παράδειγμα, ο θεραπευόμενος βιώνει έντονο άγχος ή προβλήματα στις σχέσεις του, δουλεύουμε μαζί πάνω στις αρνητικές του σκέψεις και αναζητούμε νέους τρόπους αντίληψης και δράσης, νέες οπτικές, είτε αφορούν το άγχος, είτε την προσωπική του ανάπτυξη.

Φυσικά, για να μπορώ να στηρίζω, χρειάζεται και να στηρίζομαι μέσα από τη φροντίδα της ψυχικής μου ανθεκτικότητας ώστε να διατηρώ μια ρεαλιστικά θετική στάση απέναντι στις προκλήσεις. Κάθε εμπειρία γίνεται ευκαιρία μάθησης και ανάπτυξης, ενισχύοντας την εσωτερική μας ισορροπία και τη σύνδεση με τους άλλους. Χωρίς τη φροντίδα αυτή, δεν θα μπορούσα να προσφέρω ουσιαστική υποστήριξη.

Μέσα από όλες αυτές τις πτυχές, οι ανθρώπινες σχέσεις και η ανάγκη για ισορροπία επανέρχονται ως κεντρικά ζητήματα που απαιτούν διαρκή προσπάθεια. Είναι ένας χορός μεταξύ προσωπικής και επαγγελματικής ζωής, όπου η αφοσίωση και η αυτογνωσία ενισχύουν την ικανότητα να προσφέρω και να εμπνέομαι καθημερινά».