Για ορισμένα παιδιά, το σχόλιο αυτό δεν έχει περαιτέρω συνέπειες. Όμως σε άλλες περιπτώσεις, μπορεί να υποδηλώνει κάτι πιο ανησυχητικό.

Όταν η «ωριμότητα» είναι αποτέλεσμα πίεσης

Το να σου λένε ότι είσαι ώριμος για την ηλικία σου ίσως σημαίνει ότι βίωσες τη λεγόμενη γονεϊκοποίηση. Σύμφωνα με τον William, «είναι ιδιαίτερα επιζήμιο όταν αυτή η οπτική οδηγεί το παιδί στο να αναλάβει ρόλους και ευθύνες ενήλικα». Η γονεϊκοποίηση συμβαίνει όταν το παιδί αναλαμβάνει ευθύνες που ανήκουν στους γονείς ή τα αδέρφια του ― είτε σωματικά, συναισθηματικά είτε διανοητικά. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει το να φροντίζει μικρότερα αδέλφια, να κάνει δουλειές του σπιτιού που κανονικά ανήκουν σε ενήλικα (όπως πληρωμή λογαριασμών ή μαγείρεμα), ακόμα και να παρέχει φροντίδα σε γονέα ή αδελφό.

Η Maggie Lancioni, σύμβουλος ψυχικής υγείας στο Νιου Τζέρσεϊ, εξηγεί ότι συχνά αυτό σημαίνει πως το παιδί αναγκάστηκε να μεγαλώσει πιο γρήγορα απ’ όσο θα έπρεπε. «Δεν ήταν επιλογή τους», λέει. «Έπρεπε να γίνουν έτσι για να επιβιώσουν, για να καλύψουν τις ανάγκες τους και των άλλων». Σκεφτείτε: Ένα παιδί που φροντίζει τα αδέρφια του δύσκολα θα έχει χρόνο για παιχνίδι ή χόμπι.

Τα παιδιά στερούνται τη δική τους παιδικότητα

Ένα ώριμο παιδί συχνά μπαίνει σε ενήλικο ρόλο από μικρή ηλικία, χωρίς χώρο για ανεμελιά ή αυθορμητισμό. Ίσως δεν επιτρεπόταν να κάνει χαζομάρες ή αυθόρμητες επιλογές, όπως αναφέρει η Lancioni. «Στερούνται το δικαίωμα να κάνουν λάθη, να μαθαίνουν και να εξελίσσονται μέσα από αυτά», προσθέτει ο William. Υπάρχει διαρκής πίεση να φαίνονται πάντα δυνατοί και αυτάρκεις. Αυτή η πίεση μπορεί να ακολουθήσει το άτομο στην ενήλικη ζωή του, οδηγώντας το στο να νιώθει πως πρέπει πάντα να είναι ο ώριμος ή ο φροντιστής της παρέας.

Η αντίληψη των ενηλίκων και οι συνέπειες στην ενηλικίωση

Τα παιδιά που θεωρούνται ώριμα για την ηλικία τους συχνά γίνονται αντιληπτά ως αξιόπιστα από τους ενήλικες. Σύμφωνα με τον William, αυτά τα παιδιά συνήθως δείχνουν εσωτερική δύναμη και ενσυναίσθηση. Η Lancioni συμπληρώνει πως τέτοια παιδιά είναι συνήθως πιο υπάκουα και πρόθυμα να ευχαριστήσουν τους άλλους ― μια προσαρμογή που συχνά προκύπτει από ανάγκη επιβίωσης.

Δεν είναι δίκαιο ένας ενήλικος να περιμένει ωριμότητα ή στήριξη από ένα παιδί. Παρόλα αυτά, είναι πιθανό οι μεγάλοι γύρω σου να σε έβλεπαν ως το στήριγμά τους. Στην ενηλικίωση, όσοι άκουγαν συχνά αυτή τη φράση ως παιδιά εμφανίζουν τάσεις ευχαρίστησης των άλλων, δυσκολία στα όρια και στο να ζητούν βοήθεια.

Οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της πρώιμης ωριμότητας

Η πίεση που συνοδεύει τη φράση «ώριμος για την ηλικία σου» δεν σταματά πάντα στην παιδική ηλικία. Η Lancioni τονίζει ότι ως ενήλικοι μπορεί κάποιος να δυσκολεύεται να εμπιστευτεί άλλους ή να ζητήσει βοήθεια όταν τη χρειάζεται.

Μπορεί επίσης να υποτιμά τα δικά του συναισθήματα και ανάγκες, ή να δυσκολεύεται στη θέσπιση ορίων. Αυτό οδηγεί συχνά σε προβλήματα ψυχικής υγείας όπως άγχος ή υπερβολική ανάγκη αποδοχής από τους άλλους, σύμφωνα με τον William.

Είναι σημαντικό στην ενηλικίωση το άτομο να φροντίζει τον εαυτό του σωματικά, συναισθηματικά και πνευματικά ― προσφέροντας στον εαυτό του την αγάπη που ίσως στερήθηκε ως παιδί, όπως λέει η Lancioni.

Η πρακτική της «θεραπείας του εσωτερικού παιδιού» βοηθά στην αποκατάσταση αυτών των ελλείψεων: τιμώντας την παιχνιδιάρικη πλευρά που δεν εκδηλώθηκε ποτέ ή επιτρέποντας ξεκούραση και αυτοφροντίδα εάν τα παιδικά χρόνια ήταν χαοτικά ή δυσλειτουργικά.

Εάν οι δυσκολίες παραμένουν έντονες, η αναζήτηση βοήθειας από θεραπευτή με εξειδίκευση στο τραύμα θεωρείται απαραίτητη ― κάθε οικογενειακή εμπειρία είναι μοναδική και απαιτεί εξατομικευμένη φροντίδα.

Πώς πρέπει πραγματικά να σχολιάζουμε τη συμπεριφορά ενός παιδιού

Αντί απλά να πούμε σε ένα παιδί ότι είναι ώριμο για την ηλικία του, καλό είναι το σχόλιο να αφορά συγκεκριμένες πράξεις. Η Lancioni επισημαίνει: «Η ωριμότητα δεν είναι πάντα κομπλιμέντο ― ίσως κρύβει κάτι βαθύτερο».

Ο William και η Lancioni προτείνουν: Αντί για «Είσαι ώριμος για την ηλικία σου», προτιμήστε κάτι όπως «Εκφράζεις πολύ καλά τα συναισθήματά σου» ή «Μου αρέσει που είσαι ανεξάρτητος/η ― αλλά θυμήσου πως μπορείς πάντα να ζητήσεις βοήθεια». Έτσι δίνετε αξία στις δεξιότητες χωρίς προσδοκίες ανώριμης συμπεριφοράς.

Με αυτόν τον τρόπο επιτρέπετε στα παιδιά να ζουν την ηλικία τους χωρίς πίεση υπερβολικής ωριμότητας. Όπως τονίζει η Lancioni: «Τα παιδιά δεν πρέπει να είναι ώριμα ― πρέπει απλώς να είναι παιδιά». Ο William υπενθυμίζει στους γονείς και συγγενείς: Είναι σημαντικό να παρατηρούμε πώς αυτή η αντίληψη επηρεάζει τις σχέσεις μας με τα παιδιά ― μήπως φορτώνουμε πάνω τους ευθύνες που δεν αρμόζουν στην ηλικία τους; Υπάρχουν τρόποι ενίσχυσης της ωρίμανσης ενός παιδιού χωρίς υπερβολικές απαιτήσεις ― ώστε κάθε παιδί να μεγαλώνει ισορροπημένα.

Πηγή: Huffpost

Αυτή τη φορά, μιλώντας για τα εξήντα χρόνια της, είπε σε νέα συνέντευξη:

«Λοιπόν, αν ήξερα ότι μια μέρα θα γινόμουν εξήντα, θα έλεγα ότι θα ήμουν αρχαία. Ως παιδί, φαντάζεσαι τα εξήντα σαν έναν πολύ ηλικιωμένο άνθρωπο, αλλά τώρα, που τα έχω πατήσει από τις 31 Μαΐου, καταλαβαίνω ότι είναι το αντίθετο. Εκπλήσσομαι που δεν νιώθω όπως νόμιζα ότι θα νιώθω όταν ήμουν νεότερη, με αυτά τα νούμερα στην ηλικία μου. Πιστεύω ότι η αντίληψή μου έχει αλλάξει και γιατί όταν ήμουν νεότερη φοβόμουν περισσότερο ότι η ζωή τότε τελειώνει. Αφού έχεις κάνει όλα τα πράγματα για τα οποία ανυπομονείς, όπως το να παντρευτείς και να αποκτήσεις παιδιά, αν θέλεις αυτό, ξαφνικά συνειδητοποιείς, Θεέ μου, πέρασαν όλα. Αυτό που ανακάλυψα όμως είναι ότι συνεχίζω να γνωρίζω νέους ανθρώπους. Ότι μου συστήνουν νέους ανθρώπους. Νέες δραστηριότητες. Μπορεί να μην έχω προσωπικό χρόνο, αλλά μαθαίνω νέα πράγματα, νέες δεξιότητες, ως η ιδρύτρια και η CEO μιας startup μαθαίνω πράγματα για τις επιχειρήσεις και νιώθω σήμερα πολύ πιο νέα από τότε που ήμουν νεότερη και ανησυχούσα για το πέρασμα του χρόνου».

Πηγή: Marie Claire

Αυτή τη στιγμή, μοιράζει τον χρόνο της ανάμεσα στα γυρίσματα της τηλεοπτικής σειράς «Yellow jackets» του Netflix και την οικογένεια που έχει δημιουργήσει με τον σύζυγό της, Philip Schneider. Τα δίδυμά της είναι πλέον δύο χρονών. Νιώθει ευγνώμων που είχε την ευκαιρία να καταψύξει τα ωάριά της. Σχολιάζει ότι αυτή η απόφαση «σε ανακουφίζει κάπως από την πίεση του χρόνου». Αναγνωρίζει ωστόσο ότι δεν αποτελεί εγγύηση για τη βιολογική μητρότητα, καθώς δεν είναι όλα τα ωράρια βιώσιμα.

Στα 50 χρόνια της, πιστεύει ότι είναι καλύτερη μητέρα από ό,τι θα ήταν νεότερη: «Πολύ περισσότερο υπομονετική. Με πολύ μεγαλύτερη κατανόηση. Με ενδιαφέρουν διαφορετικά πράγματα από ό,τι θα με ενδιέφεραν στο παρελθόν. Όπως ο τρόπος που λειτουργεί το μυαλό τους. Με συναρπάζουν τα πράγματα που το διεγείρουν. Και είμαι ήδη καταξιωμένη στη δουλειά μου, οπότε δεν νιώθω διχασμένη. Μπορώ πραγματικά να αφοσιώνομαι στα παιδιά μου και να είμαι παρούσα».

Η άσκηση αποτελεί επίσης σημαντικό κομμάτι της ζωής της. Προσπαθεί να γυμνάζεται τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα, ιδιαίτερα με τένις και πιλάτες. Αν μπορούσε ωστόσο να αλλάξει κάτι, θα ήταν οι προτεραιότητες του κόσμου. Όπως γράφει σε μια νέα ανάρτησή της στο Instagram με αφορμή τη συνέντευξη που έδωσε: «Ένα από τα πράγματα που με ρώτησαν όταν επέστρεψα στον κόσμο μετά τον τοκετό ήταν: “Πώς ανέκτησες το σώμα σου;”. Με πλήγωσε το γεγονός ότι μετά από τον απίστευτο μαραθώνιο της κύησης και του τοκετού η βασική ανησυχία του κόσμου για τις γυναίκες είναι το πώς θα ξεκινήσουν έναν ακόμα μαραθώνιο, να “ανακτήσουν το σώμα τους”.»

Η δική μου προτεραιότητα πριν, στη διάρκεια και μετά την εγκυμοσύνη δεν ήταν να έχω μια συγκεκριμένη εμφάνιση, αλλά να νιώθω η πιο δυνατή, η πιο δραστήρια εκδοχή του εαυτού μου ώστε να μπορώ να υποστηρίξω τα παιδιά μου με τον τρόπο που ανέκαθεν ονειρευόμουν. Αυτό συνεχίζει να είναι το δικό μου ταξίδι υγείας: Όχι να επαναφέρουμε το προ-εγκυμοσύνης σώμα μας αλλά να προχωρήσουμε μπροστά, με το νέο σώμα και τον νέο εαυτό μας».

Πηγή: Marie Claire

Σκεφτείτε το πρόσωπό μας σαν ένα φουσκωμένο μπαλόνι. Στην αρχή είναι τεντωμένο και σφιχτό, χωρίς καμία ζάρα, με λεία και γυαλιστερή επιφάνεια. Μετά από λίγες μέρες όμως αρχίζει η… παρακμή: το μπαλόνι μας ζαρώνει, χάνει τη λάμψη του και το υλικό του χαλαρώνει. Ε, λοιπόν, κάτι αντίστοιχο συμβαίνει στο πρόσωπό μας – ευτυχώς όμως σε πολύ μεγαλύτερο διάστημα από μερικές ημέρες!

Το δέρμα στο πρόσωπο είναι εκτεθειμένο 365 ημέρες τον χρόνο, σε όλες τις καιρικές συνθήκες και θερμοκρασίες. Είναι επίσης ένα βασικό μας «μέσο» έκφρασης: χαμογελάμε, μισοκλείνουμε τα μάτια, ανασηκώνουμε τα φρύδια, συνοφρυωνόμαστε, μασάμε, μιλάμε, και όλα αυτά σημαίνουν ότι οι μυς του προσώπου κινούνται συνεχώς. Επιπλέον, το κάπνισμα, η περιβαλλοντική ρύπανση και η φωτογήρανση είναι παράγοντες που επηρεάζουν την υγεία και την εμφάνιση του δέρματός μας. Πέρα όμως από αυτές τις εξωγενείς καταστάσεις, το δέρμα του προσώπου επηρεάζεται και από τις ενδογενείς και αναπόφευκτες: με το πέρασμα του χρόνου μειώνεται το υποστηρικτικό λίπος, η επιδερμίδα γίνεται πιο λεπτή και λιγότερο ελαστική, χάνει την υγρασία της. Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι οι ρυτίδες, μικρότερες και λιγότερο εμφανείς όταν είμαστε νέοι, πιο έντονες και πιο βαθιές όσο μεγαλώνουμε.

Σε ποια ηλικία εμφανίζονται οι πρώτες ρυτίδες;

Οι πρώτες λεπτές γραμμές μπορούν να εμφανιστούν στο πρόσωπο μόλις από τη δεκαετία των 20. Συχνά, πρόκειται για τις οριζόντιες γραμμές στο μέτωπο όταν σηκώνουμε τα φρύδια μας. Οι ρυτίδες τείνουν να γίνονται λίγο περισσότερες όταν φτάνουμε στη δεκαετία των 30, κυρίως στα σημεία που το δέρμα είναι πιο λεπτό, όπως στο πλάι των ματιών. Ωστόσο, δεν υπάρχει κανόνας, οι ρυτίδες μας είναι κάτι σαν το δακτυλικό μας αποτύπωμα! «Αν ζητήσετε από τους φίλους σας να συνοφρυωθούν, κάποιοι θα έχουν μια λεπτή γραμμή στη μέση του μετώπου τους και κάποιοι άλλοι θα έχουν μια διπλή γραμμή, επειδή η ανατομία του καθενός είναι ελαφρώς διαφορετική», λέει η καθηγήτρια RachelWatson, διευθύντρια στα Εργαστήρια Έρευνας Δέρματος A*Star και στο Ινστιτούτο Έρευνας Δέρματος της Σιγκαπούρης.

Η δεκαετία των 40 και των 50 σημαίνει ακόμη περισσότερες ρυτίδες, κάτω από τα μάτια και γύρω από το στόμα, οι οποίες γίνονται πιο ορατές καθώς βαθαίνουν. Στα 60 μας και μετά, ανάλογα και με την ποιότητα της επιδερμίδας, μπορεί να υπάρχουν ρυτίδες σε όλο το πρόσωπο, με τις πιο εμφανείς σε βάθος μεγαλύτερο από 2 χιλιοστά.

Η ανατομία μιας ρυτίδας

Εάν δούμε στο μικροσκόπιο ένα δέρμα με ρυτίδες και ένα χωρίς δεν θα παρατηρήσουμε μεγάλες διαφορές. Ωστόσο κάτω από την επιφάνεια υπάρχουν βιολογικές αλλαγές. Με το πέρασμα του χρόνου, μειώνεται η παροχή φρέσκων κυττάρων στην επιδερμίδα, με αποτέλεσμα το ανώτερο στρώμα του δέρματος να γίνεται πιο λεπτό. Στο υποκείμενο χόριο, ένα βαθύτερο στρώμα του δέρματος, οι αλλαγές στο κολλαγόνο, την ελαστίνη και σε ουσίες όπως το υαλουρονικό οξύ μειώνουν τη δύναμη, την ελαστικότητα και την ικανότητα του δέρματος να συγκρατεί την υγρασία. Εν τω μεταξύ, ο δεσμός μεταξύ των δύο στρωμάτων εξασθενεί, καθιστώντας την επιδερμίδα ακόμη πιο εύθραυστη.

Κάνουμε ρυτίδες επειδή γερνάμε ή γερνάμε επειδή κάνουμε ρυτίδες; Αν η παραπάνω πρόταση ακούγεται κάτι σαν την κότα και το αβγό, δεν κάνετε λάθος! Ενώ οι ρυτίδες αποτελούν χαρακτηριστικό γνώρισμα της διαδικασίας γήρανσης, ορισμένοι επιστήμονες υποψιάζονται ότι μπορεί επίσης να οδηγούν στη γήρανση ολόκληρου του σώματος. Η θεωρία αυτή ξεκινά από τη διαπίστωση ότι το γηρασμένο δέρμα περιέχει περισσότερα μη λειτουργικά, τύπου «ζόμπι», κύτταρα. Αυτά τα άχρηστα κύτταρα είναι κάτι περισσότερο από βιολογικά σκουπίδια: απελευθερώνουν χημικές ουσίες που τροφοδοτούν τη φλεγμονή, η οποία συνδέεται με πλήθος παθήσεων – από την υψηλή αρτηριακή πίεση και τον διαβήτη μέχρι τη σκλήρυνση των αρτηριών και τον καρκίνο. Έτσι μία πλευρά της έρευνας γύρω από τη γήρανση και τις ασθένειες, αναζητά απαντήσεις για το αν το πλούσιο σε γηρασμένα κύτταρα, ρυτιδιασμένο δέρμα αποτελεί παράγοντα εμφάνισης της γνωστικής παρακμής που σχετίζεται με την ηλικία.

Ποιος φοβάται τις ρυτίδες;

Σίγουρα, με κάτι τέτοιες έρευνες και σκέψεις των ειδικών, υπάρχουν πολλά ακόμη να μάθουμε για τις ρυτίδες και από τις ρυτίδες. Αυτό που γνωρίζουμε σήμερα είναι ότι ο χρόνος και οι καθημερινές μας συνήθειες συμβάλλουν στην εμφάνισή τους. Κι ενώ για τον χρόνο και τις βιολογικές του συνέπειες δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, μπορούμε να επηρεάσουμε τον τρόπο που επηρεάζει το δέρμα μας η καθημερινότητά μας. Οι συμβουλές των ειδικών είναι απλές, αρκεί να τις υιοθετήσουμε: πίνουμε πολύ νερό, αποφεύγουμε την έκθεση στον ήλιο, φοράμε αντηλιακό 365 ημέρες τον χρόνο.

Από την άλλη πλευρά, μπορούμε να υιοθετήσουμε τη στάση ζωής της Monica Bellucci, η οποία δηλώνει ευθαρσώς ότι δεν φοβάται να γεράσει. Αντίθετα, αποδέχεται τη διαδικασία της γήρανσης. «Δεν έχω πάθει εμμονή με το να δείχνω νέα. Θέλω να γεράσω γαλήνια», δήλωνε σε παλαιότερη συνέντευξή της και ο τρόπος που μεγαλώνει -υπέροχα φυσική!- επιβεβαιώνει ότι πιστεύει πραγματικά σε όσα λέει.

Η Σιλντς ήλπιζε ότι τώρα πια στην ωριμότητά της, εκείνες οι εποχές του «σωματικού ελέγχου» θα είχαν περάσει. Βρίσκεται, ωστόσο, συχνά στη θέση να αποκρούει τις κρίσεις για την τωρινή ηλικία της. Πρόσφατα, βρέθηκε σε ένα πάρτι όπου ο άνδρας οικοδεσπότης έμεινε άφωνος όταν του αποκάλυψε το έτος γεννήσεώς της (1965), λέγοντάς της στη συνέχεια ότι θα προτιμούσε να μην του το είχε αναφέρει.

«Το γεγονός ότι εγώ, που πιθανώς με θυμάται καλύτερα ως ερωτικό pin-up από τα παιδικά του χρόνια, θα μπορούσα να έχω φτάσει σχεδόν στα 60, κατέστρεψε κάτι θεμελιώδες γι’ αυτόν», αφηγείται η ίδια. «Ο υπαινιγμός ήταν ότι θα έπρεπε να κρατήσω το “vintage” μυστικό μου ή να ντρέπομαι που έχω το θράσος να είμαι σχεδόν 60 ετών, γιατί αυτό σήμαινε ότι δεν θα μπορούσα πλέον να είμαι το κορίτσι των ονείρων του ή να έχω σεξαπίλ στην ηλικία μου».

Στο βιβλίο της, με τον χαρακτηριστικό τίτλο Brooke Shields Is Not Allowed to Get Old (Η Μπρουκ Σιλντς δεν επιτρέπεται να γεράσει), το οποίο έγραψε μαζί με τη δημοσιογράφο Ρέιτσελ Μπερτς, η ηθοποιός αντιμετωπίζει την πραγματικότητα της μέσης ηλικίας, όχι μόνο ως διασημότητα που φημίζεται για την εμφάνισή της, αλλά και ως γυναίκα που αντιμετωπίζει τις πιέσεις και τα συμπτώματα αυτής της περιόδου της ζωής της: μείωση των οιστρογόνων, μείωση της λίμπιντο, παιδιά που φεύγουν από το σπίτι και μια ευρύτερη κοινωνία που της υποδεικνύει να κάτσει στα αυγά της.

Αυτό δεν είναι το πρώτο βιβλίο της Σιλντς. Στο Down Came the Rain (Καθώς έπεφτε η βροχή) του 2005 κατέγραφε την οδυνηρή εμπειρία της επιλόχειας κατάθλιψης, ενώ το There Was a Little Girl (Ήταν ένα μικρό κορίτσι) του 2014 εξέταζε την περίπλοκη σχέση της με τη μητέρα της. Ενώ όμως οι δύο προηγούμενοι τίτλοι ήταν χτισμένοι γύρω από εμπειρίες που ήταν, αν όχι μοναδικές, τότε σίγουρα σπάνιες, το νέο βιβλίο της –που συνδυάζει τα απομνημονεύματα με την πολεμική και την αυτοβοήθεια– αντλεί το περιεχόμενό του από πιο συνηθισμένες δυσκολίες της μέσης ηλικίας και τους μηχανισμούς που η ίδια έχει υιοθετήσει για να τις αντιμετωπίσει.

Καθώς θυμάται διάφορες ανεπιθύμητες προσπάθειες από επαγγελματίες των πλαστικών επεμβάσεων να την πείσουν να δείχνει νεότερη –όπως ο δερματολόγος που, ενώ εξέταζε μια ελιά, κούνησε το χέρι του αέρινα γύρω από το πρόσωπό της και της είπε «μπορούμε να κάνουμε κάτι για όλο αυτό»–, είναι δύσκολο να μη σκεφτεί κανείς το δίλημμα της Ντέμι Μουρ στην ταινία The Substance. Ή τον γιατρό που, μετά από μια απαραίτητη χειρουργική επέμβαση, της δήλωσε: «Με την ευκαιρία σε έσφιξα και λίγο! Σου έδωσα μια μικρή αναζωογόνηση!». Αυτό ειπώθηκε, γράφει η ίδια, «σαν να μου είχε κάνει ένα έξτρα δώρο, μια χάρη, και ότι θα έπρεπε να είμαι ευγνώμων». Σε άλλα σημεία, γράφει πολλά επαναλαμβανόμενα κλισέ περί ενδυνάμωσης και αποδοχής του εαυτού μας, ενώ κάνει και υπερβολική χρήση του αντιπαθητικού όρου (γυναίκα) «κάποιας ηλικίας», εννοώντας τις γυναίκες από τα σαράντα και πάνω.

Παρόλα αυτά, δεδομένων όλων όσων πέρασε στην πρώιμη ζωή και καριέρα της –μια αλκοολική μητέρα, το γεγονός ότι έγινε η ίδια ο οικογενειακός τροφοδότης από τη βρεφική της ηλικία και ακολούθως έγινε σύμβολο του σεξ πριν καν φτάσει στην εφηβεία–, είναι προς τιμήν της το ότι βγήκε από όλα αυτά μια προσγειωμένη και με σαφή αίσθηση του εαυτού της γυναίκα.

Οι πλούσιες διασημότητες που μοιράζουν συμβουλές για το πώς μπορούμε όλοι να ζήσουμε καλύτερα μπορεί να είναι κάτι ιδιαίτερα ενοχλητικό, αλλά η Μπρουκ Σιλντς ευτυχώς δεν είναι η Γκουίνεθ Πάλτροου και έχει την προνοητικότητα να αναγνωρίσει την προνομιακή της θέση ως μια γνωστή ηθοποιός με τα ανάλογα μέσα. Για τους αναγνώστες και κυρίως τις αναγνώστριες που βρίσκονται στη δίνη της μέσης ηλικίας, το νέο της βιβλίο δεν θα αλλάξει τη ζωή τους, αλλά ίσως τους κάνει να νιώσουν λίγο πιο ορατοί.

Πηγή: Lifo.gr

H Margot Robbie περιμένει το πρώτο της παιδί με τον σύζυγό της, Tom Ackerley. Το ζευγάρι γνωρίστηκε το 2014, παντρεύτηκε το 2016 και οι δυο τους είναι συμπαραγωγοί σε πολλές ταινίες μέσω της εταιρείας παραγωγής τους, Lucky Cap Entertainment.

Η αλματώδης άνοδός της οφείλεται -σε μεγάλο βαθμό- στην εντυπωσιακή της εμφάνιση, την οποία χρησιμοποίησε προς όφελός της σε πολλές ταινίες, όπως όταν πρωταγωνίστησε στο πλευρό του Λεονάρντο Ντι Κάπριο, στην ταινία «The Wolf of Wall Street».