Η Brownlee, με αποφασιστικότητα από τα παιδικά της χρόνια, εγκατέλειψε το πανεπιστήμιο για να ακολουθήσει το όνειρό της, θυσιάζοντας μία κανονική εφηβική ζωή. Στόχος της, όπως δηλώνει, είναι «να εμπνεύσει νέους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο πως δεν υπάρχει ένας μόνο δρόμος στη ζωή».

Αυτή η αφοσίωση την οδήγησε στην κορυφή του Έβερεστ το 2021, ενώ το 2023 κατέκτησε το Κ2 και το Gasherbrum 1 χωρίς συμπληρωματικό οξυγόνο. Στην τελευταία της ανάβαση, αν και βρέθηκε μπροστά σε μεγάλες δυσκολίες και υπέφερε από ναυτία, η Adriana θυμάται να κλαίει συγκινημένη καθώς πλησίαζε στην κορυφή.

Στο μέλλον, η Brownlee φιλοδοξεί να δημιουργήσει μια πλατφόρμα που θα προσφέρει μοναδικές εμπειρίες ορειβασίας και πεζοπορίας σε μεγάλα υψόμετρα, προωθώντας την ασφάλεια και προσκαλώντας νέους να βιώσουν την ελευθερία των βουνών. Με τα λόγια της: «Η ορειβασία είναι η απόδρασή μου στη ζωή, με κάνει να νιώθω ελεύθερη και συνδεδεμένη με τον εαυτό μου».

Πηγή: Marie Claire

Πώς προέκυψε η αγάπη για τα βουνά και τις κορυφές;

Τα βουνά περιέχουν κορυφές. Οι κορυφές είναι ένα ταξίδι, που έχει ανάβαση και κατάβαση. Δεν ξεχνάμε την κατάβαση, που θα μας γειώσει. Πρώτα, γνώρισα τα βουνά. Με τον μπαμπά μου. Με τα πνευμόνια του μπαμπά και την μιμητική μου τρέλα στην αναπνοή του. Τον ευγνωμονώ (και) γι’ αυτό το κληροδότημα. Η άνεση στην αναπνοή είναι μεγάλο πλεονέκτημα για να χαρείς την ανάβαση. Τα βουνά (και οι κορυφές) είναι ο τόπος, που τον βρίσκω ξανά ή μάλλον που ξέρω ότι θα είναι πάντα. Γι’ αυτό κάθε μέρα που βρίσκομαι εκεί, είναι μια πρακτική επικοινωνίας με το παρελθόν μου, που πεισματικά το βάζω να ατενίζει το παρόν και το μέλλον μου.

Ποια εμπειρία από όλες αξίζει ιδιαίτερης αφήγησης;

Δυσκολεύομαι να ιεραρχήσω και να ξεχωρίσω. Θα μοιραστώ μια αίσθηση, που έχεις στα πολύ υψηλά υψόμετρα. Μια αίσθηση αφιλόξενης φιλοξενίας. Να σου θυμίσω, άνθρωπε, ότι σου επιτρέπω να με πατάς. Σου επιτρέπω να με γνωρίσεις και να αγναντεύεις την απέραντη ομορφιά μου. Η φιλοξενία μου απαιτεί τον σεβασμό σου. Εκεί, επειδή όλα είναι πολύ πιο ευμετάβλητα και μοναχά, νιώθεις τον σεβασμό. Αν δεν τον νιώσεις από την πρώτη φορά, μάλλον δεν είσαι για εκεί.

Ποια συναισθήματα σε κατακλύζουν, κάθε φορά που ολοκληρώνεται ένας στόχος;

Το πρώτο που γίνεται πάντα είναι τα δάκρυα. Ξέρεις πως οι δακρυγόνοι αδένες σου πρέπει να «παγώσουν», κατά τη διάρκεια μιας δύσκολης πορείας, για να μην χάσεις την απαραίτητη συγκέντρωση. Όταν όμως ολοκληρωθεί, ξεχύνονται σαν άλογα σε λιβάδι. Το επόμενο που θες να κάνεις είναι να μείνεις στην τεράστια αγκαλιά των σχοινοσυντρόφων/φισσών σου. Των ανθρώπων, με τους οποίους συγχρονίζεται η αναπνοή και η σκέψη σου 24 ώρες το 24ωρο, στο τέμπο των βουνών.

Επόμενοι στόχοι;

Επειδή τα βουνά απαιτούν οργάνωση, μετρώ ήδη αντίστροφα για τον Ιούλιο για την ψηλότερη κορφή της Ευρώπης στον Καύκασο, στο Καζμπέκ. Τον Οκτώβρη, τον Μεγάλο Άτλαντα στο Μαρόκο και ενδιάμεσα, εννοείται, όλα τα μονοπάτια του τόπου μας, που δεν έχω ακόμα γνωρίσει (ευτυχώς είναι πολλά κι εγώ αχόρταγη).