Ο Charlie Kaufman, σκηνοθέτης των βραβευμένων ταινιών “Synecdoche, New York” («Η συνεκδοχή της Νέας Υόρκης») και “Anomalisa”, αλλά και βραβευμένος με Όσκαρ σεναριογράφος του “Eternal Sunshine of the Spotless Mind” («Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού»), γύρισε τη νέα του ταινία μικρού μήκους, “How to Shoot a Ghost”, στην Αθήνα, με την υποστήριξη του Onassis Culture και παρουσιάζεται στην Κεντρική Σκηνή στις 10 Δεκεμβρίου σε πανελλήνια πρεμιέρα, ενώ στις 11 Δεκεμβρίου ο Charlie Kaufman και η Eva H.D. θα δώσουν masterclass.

Η ταινία, που εξερευνά τη θνητότητα τόσο ως γεγονός όσο και ως μεταφορά, αποτελεί το δεύτερο μέρος ενός δίπτυχου ταινιών –μετά το Jackals & Fireflies (Τσακάλια & Πυγολαμπίδες)– το σενάριο των οποίων υπογράφει η ποιήτρια Eva H.D. Στην ταινία, δύο φαντάσματα που μόλις έχουν πεθάνει περιπλανιούνται στους δρόμους της Αθήνας, παρασυρόμενα από τον παλλόμενο αστικό ιστό και τους επίμονους απόηχους της Ιστορίας. Όσο ζούσαν, ήταν περιθωριοποιημένοι και οι δύο: εκείνος ένας Λιβανέζος κουίρ μεταφραστής· κι εκείνη μια φωτογράφος με κατά το ήμισυ ιρλανδική καταγωγή. Καθώς τριγυρνούν μαζί στην πόλη, βρίσκουν παρηγοριά στη δύσκολη ομορφιά της ζωής – και σε ό,τι έπεται μετά.

Αναφορικά με την επιλογή της Αθήνας ως σκηνικού της ταινίας, ο Τσάρλι Κάουφμαν εξηγεί: «Η Αθήνα είναι μια πόλη όπου τα οστά της Ιστορίας είναι διαρκώς εκτεθειμένα – είτε πρόκειται για τις ανοιχτές πληγές από τη δικτατορία της δεκαετίας του 1970 είτε για τα μνημεία που στέκονταν όρθια όταν ο λοιμός εξολόθρευσε τόσους πολίτες πριν από δύο χιλιάδες χρόνια. Είναι ο ιδανικός τόπος για να ξετυλίξει κανείς το κουβάρι του παρελθόντος και του παρόντος και να διερευνήσει πώς οι πολιτικές και οι επιθυμίες των νεκρών συνεχίζουν να ζουν μέσα μας».

Η ταινία “How to Shoot a Ghost” είναι μια παραγωγή της Unmade, της Soft Focus Films και της Monarch Kaleidoscope, με συμπαραγωγή της Green Olive Films, σε συνεργασία με τη Nightjar Films και τη Liaison Pictures, με την υποστήριξη του Onassis Culture και τη συμμετοχή του Athens Film Office του Δήμου Αθηναίων, με πρωταγωνιστές την Jessie Buckley και τον Josef Akiki, διεύθυνση φωτογραφίας από τον Michał Dymek και πρόσθετη φωτογραφία από τον Γιώργο Κουτσαλιάρη. Η ταινία έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο 82ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, ενώ η ελληνική πρεμιέρα της θα προβληθεί στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση.

Σκηνοθετικό σημείωμα

Ξετυλίγοντας την ιστορία δύο πρόσφατα αποθανόντων ανθρώπων που περιπλανιούνται ως φαντάσματα στην Αθήνα, η ταινία διερευνά τη θνητότητα αλληλεπιδρώντας τόσο με την παρόρμηση για την αίσθηση του ανήκειν και την ανθρώπινη επιθυμία να αφήσουμε κάποιο ίχνος στο πέρασμά μας, όσο και με τη δίδυμη επιθυμία μας για αυτοεξόντωση.

Δείγματα φωτογραφίας δρόμου, πλάνα από ιστορικά αρχεία και παλιά οικογενειακά βίντεο συνυφαίνονται με το βασικό υλικό των εξωτερικών γυρισμάτων του διευθυντή φωτογραφίας Michał Dymek στην πόλη των Αθηνών: μια σύνθεση που υπογραμμίζει πώς το «τώρα» μετετρέπεται στο «τότε», πώς αυτοί που σήμερα βρισκόμαστε εν ζωή αύριο θα γίνουμε φαντάσματα.

Η Αθήνα, μια πόλη στην οποία τα λείψανα της ιστορίας βρίσκονται πάντα σε έκθεση –είτε πρόκειται για τις χαίνουσες πληγές από την περίοδο της δικτατορίας είτε για την παρουσία των μνημείων που υψώθηκαν την εποχή της πανούκλας πριν από δύο χιλιάδες χρόνια–, είναι το ιδανικό μέρος για να ξεδιαλύνει κανείς το κουβάρι παρελθόντος και παρόντος, για να εξετάσει τους τρόπους με τους οποίους οι πολιτικές πρακτικές και οι λαχτάρες των νεκρών συνεχίζουν να ζουν μέσα μας.

Τι σημαίνει να αφήνεις τα πράγματα να πάρουν τον δρόμο τους; Τι σημαίνει να αποχαιρετάς; Να κινείσαι μέσα στον χρόνο, μέσα στη ζωή, χωρίς να αρπάζεσαι απ’ οτιδήποτε στην πορεία; Ως φαντάσματα η Ανθή και ο Ράτεμπ καταλαμβάνουν έναν οριακό χώρο. Και οι δύο είχαν παλέψει με δύσκολες σχέσεις στη ζωή τους· τώρα, καθώς προσπαθούν να κατανοήσουν την τρέχουσα κατάστασή τους, οι αντηχήσεις αυτής της πάλης στο σήμερα επιμένουν να τους καταδιώκουν.

Όσο βρίσκονταν εν ζωή, ήταν σημαντικό ότι ήταν εκτός του κατεστημένου – για λόγους κουλτούρας, σεξουαλικότητας, ιδιοσυγκρασίας. Μετά θάνατον, όμως, μαθαίνουν ότι αυτό δεν έχει καμία σημασία. Οι ταυτότητες και οι σχέσεις που έμοιαζαν τόσο κρίσιμες έχουν εξαφανιστεί, μαζί με πολλά από αυτά που θεωρούσαν ουσιώδη. Τι έχει απομείνει, λοιπόν;

Αυτή ήταν η ζωή τους. Αυτό τους συνέβη. Δεν χρειάζεται να διορθωθεί κάτι, επειδή δεν μπορεί να διορθωθεί. Αυτό είναι αρκετό.

Για μένα αυτός είναι ένας δυνατός τρόπος να βιώνουμε τον κόσμο: να βρισκόμαστε στο παρόν, να συνεχίζουμε να βλέπουμε και νιώθουμε, χωρίς αναγκαστικά να συσσωρεύουμε τις εμπειρίες μας σε κάποιου είδους σημειωματάριο που δεν θα μπορέσουμε ποτέ να ανακτήσουμε και να διαβάσουμε. Σκέφτομαι όλες αυτές τις φωτογραφίες που όλοι φαίνεται να έχουμε τώρα: εκατοντάδες χιλιάδες παγωμένες στιγμές, που δεν θα μπορέσουμε ποτέ να πάρουμε μαζί μας φεύγοντας. Καθώς τα φαντάσματά μας εξερευνούν τον κόσμο από την άλλη πλευρά του χάσματος, το βλέμμα τους είναι πιο επιεικές και πιο αυστηρό. Με μια κάποια οδυνηρή θλίψη, καταλήγουν στην κατανόηση, και μ’ αυτή την κατανόηση έρχεται η ελευθερία. Είναι επιτέλους σε θέση να συμμετέχουν στην περιπέτεια που βρίσκεται στον ορίζοντα, το μυστήριο για το οποίο έχουμε άπαντες βάλει πλώρη.

–Τσάρλι Κάουφμαν

Πληροφορίες

Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2025 | 20:00 | Κεντρική Σκηνή

Διάρκεια Ταινίας: 27′
Διάρκεια After talk: 30′

Κλείστε θέση εδώ

Masterclass με τον Charlie Kaufman και την Eva H.D.
“Moving Pictures: The Poetry of Cinema & Vice Versa”

Μπορούν οι εικόνες να είναι ποιητικές; Υπάρχει αφήγηση σε ένα ποίημα; Πώς η ποίηση εκφράζει τη γλώσσα του ασυνείδητου; Με αφορμή την πανελλήνια πρεμιέρα της νέα μικρού μήκους ταινίας “How to Shoot a Ghost”, σε σκηνοθεσία Τσάρλι Κάουφμαν και σενάριο της Eva H.D., με την υποστήριξη του Onassis Culture, ο σκηνοθέτης και η συγγραφέας θα μιλήσουν για τη σύνδεση του κινηματογράφου και της ποίησης.

Σε αυτή την αναρχική και ελεύθερη συζήτηση, θα συζητήσουν για την κινηματογραφική φύση της ποίησης και την ποιητική διάσταση του κινηματογράφου, όπου η αντιπαράθεση εικόνων και γλώσσας δημιουργεί νέα, απροσδόκητα νοήματα. Στο masterclass οι δύο δημιουργοί θα αγγίξουν θέματα όπως η τέχνη, η πολιτική, η στασιμότητα, η δημιουργική έμπνευση – και οτιδήποτε άλλο λάμπει από τα βάθη.

To Masterclass θα διεξαχθεί στα αγγλικά και απευθύνεται σε επαγγελματίες του κινηματογράφου, φοιτητές σχολών κινηματογράφου και στο ευρύ κοινό που ενδιαφέρεται για το σινεμά. Οι θέσεις για το masterclass είναι περιορισμένες. Συνίσταται έγκαιρη κράτηση.

“Gorgonà” της Εύης Καλογηροπούλου

Μετά τη βραβευμένη στις Κάννες ταινία «Στον Θρόνο του Ξέρξη», το Onassis Culture στηρίζει τη σκηνοθέτρια στην πρώτη της μεγάλου μήκους. Η “Gorgonà” είναι μια ιστορία που διαδραματίζεται σε ένα άχρονο δυστοπικό μέλλον, σε μια πατριαρχική πόλη-κράτος που μαστίζεται από βία και περιβαλλοντική μόλυνση. Δυο γυναίκες επαναστατούν και αγωνίζονται για την ελευθερία και την ταυτότητά τους, μετατρέποντας εαυτές σε σύμβολα αντίστασης και μεταμόρφωσης. Αναπολογητικά πολιτικό και έμφυλο, κραυγαλέα αταξινόμητο, καταιγιστικό στην ενέργεια και την αισθητική του, το “Gorgonà” θα μπορούσε να είναι ένα απλό μεταφυσικό δράμα, αλλά είναι κάτι πολύ πιο διασκεδαστικό, με τα λόγια της σκηνοθέτιδας «μια ταινία εκδίκησης εμποτισμένη με υπερφυσικά στοιχεία και φεμινιστική μανία».

Η Εύη Καλογηροπούλου αναφέρει στο σημείωμά της: «Πάντοτε με τραβούσαν οι ταινίες πολεμικών τεχνών και τα γουέστερν. Ως γυναίκα όμως, δεν ένιωθα ποτέ να συμπεριλαμβάνομαι στις αφηγήσεις τους και φαντασιωνόμουν ταινίες δράσης που θα ανέτρεπαν τα στερεότυπα του είδους και θα εστίαζαν στη γυναικεία εμπειρία. Το “Gorgonà” είναι η εκπλήρωση αυτής της φαντασίωσης, το γράμμα αγάπης μου σε αυτό το είδος σινεμά. Στον πυρήνα του, είναι μια ιστορία χειραφέτησης μέσω της επιθυμίας: η αγάπη μεταξύ δύο γυναικών πυροδοτεί την εσωτερική μεταμόρφωση και προκαλεί έναν κόσμο που έχει φτιαχτεί για να τις καταπιέζει. Στο “Gorgonà”, παραλληλίζω την πατριαρχία με την περιβαλλοντική καταστροφή. Το έργο διαδραματίζεται στην Ελευσίνα, μια μολυσμένη βιομηχανική πόλη κοντά στην Αθήνα. Ωστόσο, αυτός ο τόπος φιλοξενούσε κάποτε τα παγανιστικά Ελευσίνια Μυστήρια, που εξυμνούσαν τη γυναικεία δύναμη. Αυτό το παράδοξο ενέπνευσε τον κόσμο του Gorgonà, καθώς και τον μύθο της Μέδουσας, της απόλυτης μορφής της γυναικείας οργής και μεταμόρφωσης».

Η “Gorgonà” έρχεται να συμπληρώσει τη φιλμογραφία της Καλογηροπούλου που μέσα από τις ταινίες της ερευνά θεματικές που σχετίζονται με τον αποκλεισμό και την συμπερίληψη, την πολυπολιτισμική ταυτότητα, τη γυναικεία παρουσία στα πλαίσια της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας και τα μετα-αποκαλυπτικά περιβάλλοντα. H ταινία σε παραγωγή της Neda Film είναι μια συμπαραγωγή του Onassis Culture, της BLONDE, της Blue Monday Productions και της Kidam σε διανομή της World Sales Playtime. Πρωταγωνιστούν οι Μελισσάνθη Μάχουτ, Aurora Marion, Χρήστος Λούλης, Κώστας Νικούλι, Σταύρος Σβήγκος, Έρρικα Μπίγιου, Νίκη Βακάλη, Ξένια Ντάνια, Εριφύλη Κιτζόγλου, Μυρτώ Κοντονή, Nayla Gougni, Ηρακλής Τσουζίνοφ, Βασίλης Μίχας και η Τόνια Σωτηροπούλου. Το τραγούδι των τίτλων τέλους ερμηνεύει η Τάμτα σε διασκευή Billie Kark.

Η “Gorgonà” θα κάνει πρεμιέρα στις 31 Αυγούστου 2025, στην Εβδομάδα Κριτικής της Βενετίας που συστήνει σκηνοθέτες από όλο τον κόσμο.

“How to Shoot a Ghost” του Charlie Kaufman

Ο πολυβραβευμένος σκηνοθέτης των ταινιών “Synecdoche, New York” (Η συνεκδοχή της Νέας Υόρκης) και “Anomalisa”, αλλά και βραβευμένος με Όσκαρ σεναριογράφος του “Eternal Sunshine of the Spotless Mind” (Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού), ο Charlie Kaufman, γύρισε τη νέα του ταινία μικρού μήκους στην Αθήνα. Το “How to Shoot a Ghost” αποτελεί το δεύτερο μέρος ενός δίπτυχου ταινιών –μετά το “Jackals & Fireflies” το σενάριο των οποίων υπογράφει η ποιήτρια Eva HD. Στην ταινία, δύο φαντάσματα που μόλις έχουν πεθάνει περιπλανιούνται στους δρόμους της Αθήνας, παρασυρόμενα από τον παλλόμενο αστικό ιστό και τους επίμονους απόηχους της Ιστορίας.

Αναφορικά με την επιλογή της Αθήνας ως σκηνικού της ταινίας, ο Τσάρλι Κάουφμαν εξηγεί: «Η Αθήνα είναι μια πόλη όπου τα οστά της Ιστορίας είναι διαρκώς εκτεθειμένα – είτε πρόκειται για τις ζωντανές πληγές από τη δικτατορία της δεκαετίας του 1970 είτε για τα μνημεία που στέκονταν όρθια όταν ο λοιμός εξολόθρευσε τόσους πολίτες πριν από δύο χιλιάδες χρόνια. Είναι ο ιδανικός τόπος για να εξερευνήσει κανείς το κουβάρι του παρελθόντος και του παρόντος και το πώς οι πολιτικές και οι επιθυμίες των νεκρών συνεχίζουν να ζουν μέσα μας».

Η ταινία, σε παραγωγή της Monarch Kaleidoscope και με την υποστήριξη του Onassis Culture, θα κάνει παγκόσμια πρεμιέρα στο 82ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, ενώ θα κάνει την Αθηναϊκή της πρεμιέρα στη Στέγη μέσα στο 2026.

Venice Immersive

Το Onassis ONX για άλλη μια χρονιά συμμετέχει στην κατηγορία immersive στο φεστιβάλ της Βενετίας. Μετά τις Κάννες τον Μάιο και το Tribeca τον Ιούνιο, το ONX θα βρεθεί στο νησί του immersive, Lazzaretto Vecchio, με τρεις παραγωγές/συμπαραγωγές. Στην κατηγορία του Διαγωνιστικού παρουσιάζονται τα έργα “Blur” των Craig Quintero και Phoebe Greenberg και “Collective Body” της Sarah Silverblatt-Buser (ONX Resident), ενώ στα Εκτός Διαγωνιστικού συμμετέχει το έργο “Constantinopoliad” της Sister Sylvester (ONX Resident & Onassis AiR Fellow) και της Nadah El Shazly.

“Blur” των Craig Quintero και Phoebe Greenberg
Καναδάς, Ταϊπέι, Ελλάδα / 50’ / εγκατάσταση, εικονική πραγματικότητα, ζωντανή παράσταση

Ο μύθος της ζωής και της απώλειας. Το “Blur”, μια θεατρική παραγωγή εκτεταμένης πραγματικότητας (XR) που ξεδιπλώνει ένα ονειρικό τοπίο, προσκαλεί τους συμμετέχοντες σε ένα ταξίδι αναστοχασμού γύρω από το πένθος και την αθανασία. Σε σενάριο και σκηνοθεσία των Craig Quintero και Phoebe Greenberg, αυτή η εμπειρία μεικτής πραγματικότητας (MR) δημιουργεί έναν νέο μύθο για τη σύγχρονη εποχή, όπου η επιστήμη έχει αλλάξει το πώς σκεφτόμαστε τη ζωή και τον θάνατο. Μια συμπαραγωγή των PHI Centre (Καναδάς), Riverbed Theatre Ltd. (Ταϊβάν) και Onassis Culture, που επιθυμεί να μας βυθίσει σε έναν κόσμο όπου τα όρια ανάμεσα στο πραγματικό και το εικονικό, το φυσικό και το τεχνητό, καταρρέουν.

Η παγκόσμια πρεμιέρα του πραγματοποιήθηκε στην Ταϊβάν τον Μάρτιο του 2025, με σκοπό να ανατρέψει τις συμβατικές αφηγηματικές δομές και να παρασύρει τους θεατές σε μια μεταμορφωτική αφήγηση που δοκιμάζει τις αντιλήψεις τους, ενδυναμώνοντας τη σύνδεσή μας με την ανθρώπινη ύπαρξη.

“Collective Body” της Sarah Silverblatt-Buser
Γαλλία, ΗΠΑ / 20’ / εγκατάσταση, εικονική πραγματικότητα

Τι είδους ιστορίες λέει το σώμα μας; Οι μοναδικοί τρόποι με τους οποίους κινούμαστε στον κόσμο ως ένα νέο σημείο συνάντησης. Το “Collective Body” είναι μια διαδραστική εμπειρία εικονικής πραγματικότητας που μας ενθαρρύνει να επανασυνδεθούμε με τον εαυτό μας και μεταξύ μας μέσω της κίνησης. Αντί να μας απομακρύνει από την πραγματικότητα, η εμπειρία αξιοποιεί την εικονική πραγματικότητα για να μας γειώσει από κοινού στον φυσικό κόσμο, ενώ ταυτόχρονα δημιουργεί μια νέα αντίληψη για το ποιοι είμαστε ως διαφορετικά άτομα μέσα σε ένα συλλογικό σύνολο. Με τη βοήθεια αφήγησης και διαδραστικής μουσικής, οι συμμετέχοντες εμπλέκονται σε αυτοσχέδια ελεύθερη κίνηση: οι κινήσεις τους μετατρέπονται σε εκφραστικές οπτικές αναπαραστάσεις, δημιουργώντας εξατομικευμένα avatars που εξελίσσονται κατά τη διάρκεια της εγκατάστασης.

H Sarah Silverblatt-Buser αναφέρει: «Η ικανότητα του σώματος να αφηγείται ιστορίες και να αντιλαμβάνεται τον κόσμο βρίσκεται στον πυρήνα της δουλειάς μου. […] Μέσα από τον χορό, έμαθα ότι το σώμα μου μπορεί να είναι ένα «κινητό συμπόσιο» – γεμάτο ατελείωτες ανακαλύψεις και σιωπηλές ιστορίες που περιμένουν να μοιραστούν. Αυτή η περιέργεια για τη σοφία του σώματος ορίζει την καλλιτεχνική μου έρευνα και μέσα από το έργο μου επιδιώκω να αναδείξω τη διαίσθηση του σώματος και τις δεξιοτεχνικές του ικανότητες να αλληλεπιδρά με τον κόσμο. Να δίνει νόημα στον κόσμο γύρω του.»

“Constantinopoliad” των Sister Sylvester και Nadah El Shazly
Ηνωμένο Βασίλειο, Ελλάδα / 55’ / εμβυθιστική εγκατάσταση

Από χαμένα και ελλείποντα αρχεία μέσα στον χρόνο έως τα φαντάσματα, ερωτικά και ιστορικά, που επισκέπτονται τον ώριμο Καβάφη στα ποιήματά του. Ένα τρισδιάστατο χειροποίητο βιβλίο, το οποίο διαβάζεται συλλογικά από το κοινό μέσα σε μία ηχητική εγκατάσταση. Πρόκειται για μια απόκριση στο αρχείο του ποιητή Κωνσταντίνου Καβάφη, εμπνευσμένη από τις κενές και σκισμένες σελίδες του «Κωνσταντινοπολιάδα, ένα έπος» – το ημερολόγιο που ξεκίνησε ο έφηβος Καβάφης όταν αυτός και η οικογένειά του διέφυγαν από την Αλεξάνδρεια προς την Κωνσταντινούπολη. Η εκδοχή της εγκατάστασης του “Constantinopoliad” είναι συμπαραγωγή του Onassis ONX. Μια ανάθεση του Ιδρύματος Ωνάση στο πλαίσιο του φεστιβάλ “Archive of Desire” στη Νέα Υόρκη (Απρίλιος, 2023) με την υποστήριξη του Onassis AiR και τη στήριξη του Αρχείου Καβάφη στην Αθήνα. H εκδοχή της περφόρμανς παρουσιάστηκε και στην Ωνάσειο Βιβλιοθήκη τον Νοέμβριο του 2023.

Διαβάστε περισσότερα εδώ

Φέτος, το Onassis Film Award απονέμεται στο ντοκιμαντέρ Bugboy του Λουκά Παλαιοκρασά, μια ταινία για τη διαφορετικότητα και την ενηλικίωση, για όλα τα «ασήμαντα» που έχουν σημασία, για τον μικρό, αόρατο κόσμο που πολλές φορές αγνοούμε. Μια ιδιαίτερη ιστορία, με φρέσκια ματιά και τρυφερότητα στην κινηματογράφηση.

Ο σκηνοθέτης Λουκάς Παλαιοκρασάς αναφέρει: «To Bugboy είναι μια ιστορία ενηλικίωσης ενός εσωστρεφούς εφήβου, του Γιώργου, που αναπτύσσει φιλίες με έντομα και με τη βοήθειά τους βρίσκει το κουράγιο να αλλάξει ό,τι τον κρατάει πίσω. Είναι μια ταινία που καταπιάνεται με χιούμορ με βαθιά θέματα, μια ταινία που μπορούν οι έφηβοι να δουν τον εαυτό τους. Θέλω να προσκαλέσω τους θεατές όλων των ηλικιών να σκεφτούν την επαφή τους με τη φύση, τους άλλους και τον ίδιο τους τον εαυτό. Πάντα είναι μια πρόκληση να πλησιάσεις τους εφήβους, όπως κάνουμε στο ντοκιμαντέρ μας, αλλά αυτή η συνύπαρξη βοήθησε και εμάς να κάνουμε αυτή την ωραία ταινία και τον ίδιο τον πρωταγωνιστή μας να βρει το θάρρος να μοιραστεί τον όμορφο κόσμο του μαζί μας».

Το Onassis Culture συμμετέχει στο 27ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης με την παγκόσμια πρεμιέρα της «Καρδιάς του Ταύρου» της Εύας Στεφανή με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου στο Διεθνές Διαγωνιστικό, την πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ μικρού μήκους «ΚΑΙ ΕΛ ΚΑΙ ΑΛ» του ΙλίρΤσούκο στο πρόγραμμα «Ανοιχτοί Ορίζοντες» και την πρεμιέρα της ταινίας «Επιστροφή στο Ντεπώ» του Δημήτρη Ζάχου, μια συμπαραγωγή του Onassis Culture.

Onassis Documentaries: Για όλα όσα έχουν σημασία

Το Onassis Culture ανοίγει τον διάλογο ανάμεσα στον κόσμο που ζούμε και στους κόσμους που θέλουμε να ζήσουμε. Μέσα από μια σειρά νέων ντοκιμαντέρ ερχόμαστε κοντά σε θέματα που μας αφορούν, με το βλέμμα στην ατομική και συλλογική πραγματικότητα, σε προσωπικές ιστορίες που αξίζει να ειπωθούν, σε όνειρα, εμπειρίες και νέες αφηγήσεις.

Τα Onassis Documentaries μας μεταφέρουν την εύθραυστη πραγματικότητα της εφηβείας (Girlhood, 2021), τη δύναμη του λόγου και της δημοκρατίας (Democracy Is Coming, 2024), τη σημασία του να σπας τη σιωπή σου (TACK, 2024), την επιθυμία του ανθρώπου να πετάξει (Birds or How to Be One, 2020), την πολυπλοκότητα της καλλιτεχνικής δημιουργίας (Η Καρδιά του Ταύρου, 2025), την ιστορία της αθηναϊκής πολυκατοικίας και της ανοικοδόμησης της πόλης μέσα από τη ζωή των ανώνυμων λαϊκών ανθρώπων της αντιπαροχής (Χτίστες, νοικοκυρές και η οικοδόμηση της σύγχρονης Αθήνας, 2021), έναν φόρο τιμής στις γυναίκες που καθαρίζουν τις πόλεις του κόσμου (Clean Cities, 2021), τις αλβανικές ρίζες και την ελληνική ζωή που διαμορφώνουν μια νέα αίσθηση του ανήκειν (ΚΑΙ ΕΛ ΚΑΙ ΑΛ, 2025). Καθημερινοί ήρωες και ηρωίδες από κάθε σημείο του κόσμου –από την Αθήνα ως τη Χιλή και από τη Νέα Υόρκη ως την Κωνσταντινούπολη– μιλούν ανοιχτά και παίρνουν θέση απέναντι στα ζητήματα του «εδώ και τώρα». Με τη δύναμη της εικόνας και την αλήθεια της φόρμας του ντοκιμαντέρ, ταξιδεύουμε, νιώθουμε, αμφισβητούμε και τελικά ερχόμαστε κοντά στη δική μας πραγματικότητα, στον κόσμο που επιλέγουμε να ζήσουμε.

Οι παραγωγές και συμπαραγωγές του Onassis Culture στο 27ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης

«Η καρδιά του ταύρου» της Εύας Στεφανή – 2025

27ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Επίσημη Συμμετοχή στο Διεθνές Διαγωνιστικό Ντοκιμαντέρ Μεγάλου Μήκους

Δείτε το τρέιλερ εδώ

Μπορεί η τέχνη να νοηματοδοτήσει τη ζωή μας; Ένα ντοκιμαντέρ σε παραγωγή του Onassis Culture, με αφορμή την παράσταση Εγκάρσιος Προσανατολισμός του Δημήτρη Παπαϊωάννου.

Η σκηνοθέτρια Εύα Στεφανή ακολουθεί την προετοιμασία και την περιοδεία στις ευρωπαϊκές σκηνές του έργου Εγκάρσιος Προσανατολισμός του κορυφαίου Έλληνα δημιουργού, σε παραγωγή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, και παρατηρεί από απόσταση αναπνοής τον Δημήτρη Παπαϊωάννου και τους συνεργάτες του στην προσπάθειά τους να δώσουν σχήμα και πνοή στο έργο. Η κάμερά της κατέγραφε επί δύο χρόνια σκηνές από τις πρόβες στη Στέγη κατά τη διάρκεια της πανδημίας και τις παραστάσεις στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στο Βίλνιους και σε άλλους διεθνείς προορισμούς έως και την τελευταία παράσταση στο Σαν Φρανσίσκο. Το κεντρικό ερώτημα που διατρέχει το ντοκιμαντέρ της,Η Καρδιά του Ταύρου, είναι «γιατί κάνουμε αυτό που κάνουμε;», αναδεικνύοντας την τέχνη ως μέσο αντίστασης στη ματαιότητα των πραγμάτων, αλλά και ως τρόπο νοηματοδότησης της ίδιας μας της ζωής.

Παραγωγή: Onassis Culture
Σκηνοθεσία, Σενάριο & Διεύθυνση Φωτογραφίας: Εύα Στεφανή

Με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου

Και τις/τους: Breanna O’Mara, Τίνα Παπανικολάου, Damiano Ottavio Bigi, Šuka Horn, Jan Möllmer, Łukasz Przytarski, Χρήστο Στρινόπουλο, Μιχάλη Θεοφάνους

Executive Producers: Αφροδίτη Παναγιωτάκου, Δημήτρης Θεοδωρόπουλος
Παραγωγός: Βασίλης Παναγιωτακόπουλος
Μοντάζ: Παναγιώτης Παπαφράγκος
EditingContributor: Γιώργος Μαυροψαρίδης
Κάμερα: Εύα Στεφανή, Αιμιλία Μηλού, Παύλος Κοσμίδης
Ήχος: Αιμιλία Μηλού
Χρησιμοποιήθηκαν πλάνα του Julian Mommert από την κινηματογράφηση του έργου
Post-Production Coordinator: Δέσποινα Σιφνιάδου
Μιξάζ: Κώστας Βαρυμποπιώτης
Picture Post Services: AUTHORWAVE
Colorist: Μάνος Χαμηλάκης
Additional Colorist: Μαρία Τζωρτζάτου
Head of Post: Πάνος Μπίσδας
Post Manager: Λίζα Χρυσοχόου
Technical Supervisor: Παναγιώτης Καραχάλιος
Βοηθός Μοντάζ: Φανή Μπίτου
Αγγλικοί Υπότιτλοι: Μέμη Κατσώνη
Επιμέλεια Υποτιτλισμού: Γιάννης Παπαδάκης
Απόδοση Μετάφρασης: Rachel Howard
Εκτέλεση Παραγωγής/Λογιστική και Γραμματειακή υποστήριξη: Movie CO / Χρήστος Χασαπάκης

Η Καρδιά του Ταύρου της Εύας Στεφανή – 2025 | Ίδρυμα Ωνάση

«ΚΑΙ ΕΛ ΚΑΙ ΑΛ» του Ιλίρ Τσούκο– 2025

27ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης –Πρόγραμμα «Ανοιχτοί Ορίζοντες»

Κάπου ανάμεσα. Και Έλληνες και Αλβανοί. Το ντοκιμαντέρ του ΙλίρΤσούκο, σε παραγωγή του Onassis Culture, αφηγείται μια σειρά από ιστορίες που δεν είναι ούτε μόνο αλβανικές ούτε μόνο ελληνικές. Είναι και τα δύο. Τα παιδιά και τα εγγόνια των Αλβανών μεταναστών της δεκαετίας του ’90 γεννήθηκαν και μεγαλώνουν στην Ελλάδα. Η Ντενίσα, ο Δημήτρης, η Στεφανία και ο Ορέστης μάς αφηγούνται το βίωμά τους. Όχι το βίωμα της μετανάστευσης αυτό καθαυτό, αλλά τη δική τους ιστορία. Μια ιστορία που δεν είναι ούτε μόνο αλβανική ούτε μόνο ελληνική. Είναι και τα δύο. Κάτι νέο, κάτι καθαρό και ελπιδοφόρο γεννιέται από αυτή τη γενιά. Τη στιγμή που οι πόλεμοι των ταυτοτήτων μαίνονται σε όλο τον κόσμο και, φυσικά, στην Ευρώπη και τα Βαλκάνια, η κάμερα του σκηνοθέτη φωτίζει τις πολλαπλές ταυτότητες όχι ως βαρίδια της ιστορίας, άλλα ως πυξίδες για ένα καλύτερο μέλλον.

Εμφανίζονται: Ντενίσα-Λυδία Μπαϊρακτάρι, Δημήτρης Καπουράνης, Στεφανία Κόστα, Ορέστης Σκιάου

Παραγωγή: Onassis Culture
Σκηνοθεσία: ΙλίρΤσούκο
Σενάριο: Δημήτρης Χριστόπουλος, Γεωργία Σπυροπούλου, Μπιόρνι Λέκα
Επιστημονικός Σύμβουλος: Δημήτρης Χριστόπουλος
Executive Producers: Δημήτρης Θεοδωρόπουλος, Πάσκουα Βοργιά
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Κάρλος Μουνιόθ
Μοντάζ: ΛεάρτΡάμα
Χρωματική Επεξεργασία: Μαρία Τζωρτζάτου
Ηχοληψία: Μανώλης Μακριδάκης, Φίλιππος Μάνεσης
Μείξη Ήχου: Κώστας Ντόκος
Πρωτότυπη Μουσική: Λεάρτ Ράμα
Υπότιτλοι: Ελεάνα Ζιάκου
Εκτέλεση Παραγωγής: EYE FILM – Βικτώρια Βελλοπούλου, Γιάννης Καραχάλιος
Ευχαριστίες: Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, Υπουργείο Εσωτερικών Αλβανίας, Αστυνομικό Τμήμα Κακαβιάς και συνοριακές Αρχές, Θέατρο του Νέου Κόσμου (Αθήνα), Μαρίνα Γαβριηλίδου, Κωνσταντίνα Παυλή, Arben και SavaBajraktari, Fatbardh και Hydajete Bajraktari, Δημήτρης, Ηλίας, Tunel Terrace Club (Τίρανα), Star Sport Club (Βούλα), Κωνσταντίνα Καϊμάρα

ΚΑΙ ΕΛ ΚΑΙ ΑΛ του ΙλίρΤσούκο– 2025 | Ίδρυμα Ωνάση

«Επιστροφή στο Ντεπώ» του Δημήτρη Ζάχου – 2025
Μια συμπαραγωγή του Onassis Culture

Στο Ντεπώ της Θεσσαλονίκης, το κλειστό για δεκαετίες αμαξοστάσιο των τραμ της πόλης ανοίγει ξανά τις πόρτες του για μια θεατρική παράσταση από την parallaxi. Το ντοκιμαντέρ εξετάζει τόσο τη σημερινή πραγματικότητα της γειτονιάς όσο και τις δυνατότητες αναζωογόνησης αυτού του σημαντικού δείγματος βιομηχανικής και αρχιτεκτονικής κληρονομιάς.

Σενάριο & Σκηνοθεσία: Δημήτρης Ζάχος
Συντονισμός Παραγωγής: Γιώργος Τούλας
Έρευνα: Χάρης Δημαράς, Μυρτώ Τούλα
Μοντάζ: Χρόνης Θεοχάρης
Φωτογραφία: Ορέστης Ψωμόπουλος
Ήχος: Ενές Kεχαγιά
Μουσική: Δημήτρης Τασούδης, Magnanimus Trio, YakoTrio
Παραγωγή: Parallaxi με την συμπαραγωγή του Onassis Culture
Αφήγηση: Ελένη Δημοπούλου

Διαβάστε περισσότερα εδώ

Η κάμερά της κατέγραφε επί δύο χρόνια σκηνές από τις πρόβες στη Στέγη κατά τη διάρκεια της πανδημίας και τις παραστάσεις στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στο Βίλνιους και σε άλλους διεθνείς προορισμούς έως και την τελευταία παράσταση στο Σαν Φρανσίσκο. Το κεντρικό ερώτημα που διατρέχει το ντοκιμαντέρ της, «Η Καρδιά του Ταύρου», είναι «γιατί κάνουμε αυτό που κάνουμε;», αναδεικνύοντας την τέχνη ως μέσο αντίστασης στη ματαιότητα των πραγμάτων, αλλά και ως τρόπο νοηματοδότησης της ίδιας μας της ζωής. Η ταινία κάνει πρεμιέρα στο 27ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και συμμετέχει στο Διεθνές Διαγωνιστικό Ντοκιμαντέρ Μεγάλου Μήκους. Θα προβληθεί στο Ολύμπιον, τη Δευτέρα 10 Μαρτίου, στις 20:00 και στην Αίθουσα Τζον Κασσαβέτης την Τρίτη 11 Μαρτίου στις 13:00.

Η γνωριμία του Δημήτρη Παπαϊωάννου με την Εύα Στεφανή πριν από δεκαετίες και η συνεργασία τους τόσα χρόνια μετά σε ένα διαφορετικό ντοκιμαντέρ. Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου, με την ατέλειωτη περιέργεια και τη θαυμαστή ματιά του, απεικονίζει στη σκηνή το ανθρώπινο σώμα, προσπαθώντας να καταγράψει κάθε κίνηση, κάθε συναίσθημα. Η Εύα Στεφανή, από την άλλη, με το κινηματογραφικό της βλέμμα, καταγράφει τον ίδιο τον Δημήτρη, αποτυπώνοντας τη δημιουργική του διαδικασία.

Η ταινία εξερευνά τη δυναμική που προκύπτει από ένα έργο τέχνης, αποκαλύπτοντας τις στιγμές της αγωνίας, της αβεβαιότητας, αλλά και της απόλυτης εμπιστοσύνης που χαρακτηρίζουν τον κόσμο μιας πρόβας, την ελπίδα σε εποχές κρίσης, την απώλεια που μεταμορφώνεται σε δημιουργία. Ο Παπαϊωάννου, μέσα από τον φακό της Στεφανή, αποκαλύπτειτις χαρές, τις φοβίες και τις επιθυμίες του. Η ταινία, όμως, δεν είναι μόνο ένα ντοκιμαντέρ για μια παράσταση ή για έναν καλλιτέχνη, αλλά μια μελέτη για τη φύση της δημιουργίας. Και όπως λέει ο Δημήτρης Παπαϊωάννου σε μια σκηνή της «Καρδιάς του Ταύρου», «η χαρά της τέχνης είναι ότι σου δίνει την αίσθηση πως υπάρχει κάτι πέρα από τη ζωή που ζεις».

Η Εύα Στεφανή αναφέρει για την Καρδιά του Ταύρου: «Γνωρίζω τον ΔημήτρηΠαπαϊωάννου από τότε που ήμουν 17 χρονών και πάντα ήθελα να κάνω έναντοκιμαντέρ για/με αυτόν. Όταν μου πρότεινε να κάνω το making of της προετοιμασίαςτης παράστασης “Transverse Orientation”, ενθουσιάστηκα. Ωστόσο, την ίδια εποχή οκόβιντ ήταν σε μεγάλη έξαρση πανευρωπαϊκά, πράγμα που οδήγησε σε αλλεπάλληλεςαναβολές της παράστασης. Μαζί με το κλίμα αβεβαιότητας που δημιούργησαν οι καθυστερήσεις και ο ζόφος της ασθένειας, τέθηκε για μία ακόμη φορά το ερώτημα: “Τι νόημα έχει η τέχνη σε καιρό κρίσης; ”Το ντοκιμαντέρ ξεκινά ως μια απλή καταγραφή της προσπάθειας μιας ομάδας χορευτών και τεχνικών να δώσουν νόημα στην καθημερινή ρουτίνα της προετοιμασίας μιας παράστασης που ενδέχεται να μη γίνει ποτέ. Συγχρόνως, είναι το πορτρέτο ενός καλλιτέχνη που έχει την ιδιότητα να εμπνέει τους συνεργάτες του και να σαγηνεύει το κοινό του με έργα που συνδυάζουν πόνο, καρδιά και ομορφιά. Η κινηματογράφηση του ντοκιμαντέρ έγινε με ένα πολύ μικρό συνεργείο (2 ή 3 ατόμων), ακολουθώντας τη μέθοδο του directcinema, έτσι ώστε να είμαστε όσο το δυνατόν πιο αθόρυβοι. Πειραματιστήκαμε αρκετά με την εικόνα και κυρίως με out of focus πλάνα που θεωρήσαμε ότι αποδίδουν την ανοίκεια ατμόσφαιρα που αισθανθήκαμε βλέποντας το έργο. Η πρόθεσή μου ήταν το ντοκιμαντέρ να αποδίδει, έστω σε κάποιον βαθμό, το βίωμα της θέασης του “Transverse Orientation”. Τον αισθησιασμό, το σκοτάδι και το αίνιγμα. Επιπλέον, να αφήνει χαραμάδες που επιτρέπουν ένα παράθυρο στον σύνθετο ψυχισμό του ιδιοφυούς καλλιτέχνη».

Η πρεμιέρα θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 10 Μαρτίου, στις 20:00, στο Ολύμπιον, παρουσία συντελεστών. Θα ακολουθήσει Q & A. Η δεύτερη προβολή θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη, 11 Μαρτίου, στις 13:00, στην Αίθουσα Τζον Κασσαβέτης, Αποθήκη 1, Λιμάνι.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία, Σενάριο & Διεύθυνση Φωτογραφίας: Εύα Στεφανή
Με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου

Και τις/τους: Breanna O’Mara, Τίνα Παπανικολάου, Damiano Ottavio Bigi, Šuka Horn, Jan Möllmer, Łukasz Przytarski, Χρήστο Στρινόπουλο, Μιχάλη Θεοφάνους

Executive Producers: Αφροδίτη Παναγιωτάκου, Δημήτρης Θεοδωρόπουλος
Παραγωγός: Βασίλης Παναγιωτακόπουλος
Μοντάζ: Παναγιώτης Παπαφράγκος
Editing Contributor: Γιώργος Μαυροψαρίδης
Κάμερα: Εύα Στεφανή, Αιμιλία Μηλού, Παύλος Κοσμίδης
Ήχος: Αιμιλία Μηλού
Χρησιμοποιήθηκαν πλάνα του Julian Mommert από την κινηματογράφηση του έργου
Post-Production Coordinator: Δέσποινα Σιφνιάδου
Μιξάζ: Κώστας Βαρυμποπιώτης
Picture Post Services: AUTHORWAVE
Colorist: Μάνος Χαμηλάκης
Additional Colorist: Μαρία Τζωρτζάτου
Head of Post: Πάνος Μπίσδας
Post Manager: Λίζα Χρυσοχόου
Technical Supervisor: Παναγιώτης Καραχάλιος
Βοηθός Μοντάζ: Φανή Μπίτου
Αγγλικοί Υπότιτλοι: Μέμη Κατσώνη
Επιμέλεια Υποτιτλισμού: Γιάννης Παπαδάκης
Απόδοση Μετάφρασης: Rachel Howard
Εκτέλεση Παραγωγής/Λογιστική και Γραμματειακή υποστήριξη: Movie CO / Χρήστος Χασαπάκης
Παραγωγή: Onassis Culture

Εύα Στεφανή

Η Εύα Στεφανή γεννήθηκε στις ΗΠΑ και ζει στην Αθήνα. Έχει σκηνοθετήσει πάνω από 30 ταινίες, που κινούνται μεταξύ εθνογραφικού και πειραματικού κινηματογράφου. Το έργο της έχει προβληθεί σε πολλά φεστιβάλ ανά τον κόσμο αποσπώντας διεθνείς διακρίσεις (Oberhausen, CinémaduRéel, FIPRESCI κ.ά.), ενώ κινηματογραφικά φεστιβάλ όπως το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους του Ομπερχάουζεν και το L’Europeautourdel’Europe και πανεπιστήμια όπως το NewYorkUniversity και το Columbia στη Νέα Υόρκη έχουν οργανώσει αφιερώματα στο έργο της. Από το 2000 και μετά έχει συμμετάσχει σε διεθνείς εικαστικές εκθέσεις, με σημαντικότερες την documenta14 και την Μπιενάλε της Βενετίας. Το τελευταίο της εικαστικό έργο, με τίτλο Το Φωτεινό Σπήλαιο, είναι μια εγκατάσταση που δημιουργήθηκε μετά από ανάθεση του ΕΜΣΤ, στο πλαίσιο του κύκλου εκθέσεων Κι αν οι γυναίκες κυβερνούσαν τον κόσμο;.

Εκτός από την καλλιτεχνική της δραστηριότητα, η Εύα Στεφανή είναι καθηγήτρια κινηματογράφου στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης στο ΕΚΠΑ. Σπούδασε στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης της Νομικής Σχολής του ΕΚΠΑ και στη συνέχεια έκανε μεταπτυχιακές σπουδές θεωρίας κινηματογράφου και ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης (NYU) και κινηματογράφου με έμφαση στο ντοκιμαντέρ στη σχολή AteliersVaran του Παρισιού και στη National Film & Television School της Μεγάλης Βρετανίας. Η διδακτορική της διατριβή αφορά στις αναπαραστάσεις της Ελλάδας στον εθνογραφικό κινηματογράφο (Πάντειο, 1997). Η τελευταία της ταινία, με τίτλο «Η Καρδιά του Ταύρου», είναι ένα ιδιότυπο πορτρέτο του σκηνοθέτη και χορογράφου Δημήτρη Παπαϊωάννου.

Δημήτρης Παπαϊωάννου

Ο σκηνοθέτης, χορογράφος, και εικαστικός Δημήτρης Παπαϊωάννου συνδυάζει το σωματικό θέατρο,τον πειραματικό χορό, τις εικαστικές και παραστατικές τέχνεςσε ονειρικά, σουρεαλιστικά και καθηλωτικά περιβάλλοντα. Έχει τον πλήρη καλλιτεχνικό έλεγχο του έργου του, συμπεριλαμβανομένων των σκηνικών, των γλυπτικών εγκαταστάσεων, των κοστουμιών και του φωτιστικού σχεδιασμού.
Γεννημένος στην Αθήνα το 1964, μαθήτευσε δίπλα στον σπουδαίο Έλληνα ζωγράφο Γιάννη Τσαρούχη και σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Παράλληλα, δημοσίευσε πολυάριθμα κόμικς και graphicnovels – τα πρώτα του είδους στην Ελλάδα που περιλάμβαναν punk και hardcoreομοερωτικές εικόνες.

Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου είναι ο πρώτος Έλληνας καλλιτέχνης των παραστατικών τεχνών που διείσδυσε ως auteur στην παγκόσμια καλλιτεχνική σκηνή. Οι δημιουργίες του είναι διεθνείς συμπαραγωγές και περιοδεύουν σε όλο τον κόσμο, δίνοντας sold-out παραστάσεις σε κορυφαία φεστιβάλ και θέατρα του πλανήτη. Ο Παπαϊωάννου είναι ένας από τους ελάχιστους καλλιτέχνες που έχουν στο βιογραφικό τους δημιουργίες με τα ελάχιστα δυνατά μέσα (Πρώτη Ύλη, 2012) και της μεγαλύτερης δυνατής κλίμακας (Τελετή Έναρξης Ολυμπιακών Αγώνων ΑΘΗΝΑ 2004). Είναι ο πρώτος καλλιτέχνης που κλήθηκε να δημιουργήσει νέο έργο για το Χοροθέατρο του Βούπερταλ μετά τον θάνατο της Πίνα Μπάους. Έχει στο ενεργητικό του 2 υποψηφιότητες για τα βραβεία Emmy (2016) και 2 υποψηφιότητες για τα βραβεία Olivier (2019 και 2022). Είναι ο πρώτος Έλληνας καλλιτέχνης που τιμήθηκε με το Ευρωπαϊκό Βραβείο Θεάτρου (2017).

Onassis Cinema

Το Onassis Culture συμμετέχει στο 27ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης με την παγκόσμια πρεμιέρα της Καρδιάς του Ταύρου της Εύας Στεφανή με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου στο Διεθνές Διαγωνιστικό, την πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ μικρού μήκους ΚΑΙ ΕΛ ΚΑΙ ΑΛ του ΙλίρΤσούκο στο πρόγραμμα «Ανοιχτοί Ορίζοντες», την απονομή του Onassis Film Award 2025 σε ένα ελληνικό πρότζεκτπου συμμετέχει στην «Αγορά» και την πρεμιέρα της ταινίας Επιστροφή στο Ντεπώ του Δημήτρη Ζάχου, μια συμπαραγωγή του Onassis Culture.